10 ปี ของเพจ “คิ้วต่ำ” กับบทพิสูจน์การทำเพจให้ยืนระยะเป็นสิบปี

ใครก็ตามที่ใช้ชีวิตอยู่ใน “โลกออนไลน์” โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับหน้าฟีดเฟซบุ๊กคงไม่พ้นจะต้องเคยเห็นโพสต์จากเพจหนึ่งซึ่งเปี่ยมไปด้วยเอกลักษณ์ทั้งตัวละครลายเส้นสบายตา บนพื้นหลังสีน้ำตาลอ่อน พร้อมวลีสั้น ๆ ที่ช่างเข้าอกเข้าใจเราเหลือเกิน ใช่แล้ว “คิ้วต่ำ” คือชื่อของเพจเพจนั้น ที่ปลอบประโลมและมอบรอยยิ้มมุมปากเล็ก ๆ ให้แก่ชาวโลกออนไลน์มาเป็นเวลานานกว่า 10 ปี

และในโอกาสที่คิ้วต่ำกำลังจะก้าวสู่การเติบโตครั้งยิ่งใหญ่อีกขั้น Creative Thailand จึงได้รับเกียรติจาก “คุณปั๊ม อนุชิต คำน้อย” เจ้าของเพจผู้สร้างสรรค์วลีดีต่อใจให้กับเพจคิ้วต่ำมาอย่างยาวนาน เพื่อพูดคุยตั้งแต่จุดเริ่มต้น และการเดินทางตลอด 10 ปี ไปจนถึงอนาคตที่ได้วาดหวังไว้

อะไรคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เปิดเพจคิ้วต่ำ
จุดเริ่มต้นก็ต้องย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว ตอนนั้นจริง ๆ เราต้องการหาสักพื้นที่หนึ่งเพื่อรวบรวมผลงานไปส่งประกวดกับนิตยสาร ก็ไม่รู้จะหาที่ไหน แฟนเพจมันเป็นอะไรที่ง่ายที่สุดเลยตอนนั้น เพราะมันลิงก์กับเฟซบุ๊ก สามารถเปิดและอัปรูปงานได้เลย ตั้งใจใช้เป็นพอร์ตฟอลิโอเฉย ๆ ไม่ได้มีเป้าหมายว่าจะต้องคิดคำคมหรือให้กำลังใจ แต่ก็กลายเป็นจุดเริ่มต้น “เพจคิ้วต่ำ” นี้ขึ้นมา

แรงบันดาลใจและกำลังใจที่ทำให้สามารถทำเพจต่อเนื่องมาได้จนครบปีที่ 10 ในปีนี้
แรงบันดาลใจแรกเลยก็คือ ถึงผมจะจบสายศิลปะ จบสถาปัตยฯ มาก็จริง แต่เราไม่ได้มั่นใจในลายเส้นหรือการ์ตูนของเราขนาดนั้น ในช่วงที่เพจเป็นกระแสขึ้นมา มีคนมาดูเยอะ ๆ เราก็ได้คิดว่า อ้าว ลายเส้นง่าย ๆ ของเรา ลายเส้นที่ไม่ได้สวย ลายเส้นเกรด C ด้วยซ้ำ ทำให้คนอื่นยิ้มได้เหรอ ทำให้คนอื่นสบายใจเหรอ รวมถึงคำเวิ่น ๆ ในสไตล์ของเรา ก็เลยรู้สึกว่างานของเราก็มีคุณค่าเหมือนกัน และกลายเป็นแรงบันดาลใจในการทำต่อไปเรื่อย ๆ

ส่วนกำลังใจอย่างแรกก็มาจากตัวเองและคนรอบตัว คือเมื่อ 10 ปีที่แล้ว แฟนเพจยังไม่ได้สร้างรายได้ หรือว่าเป็นที่นิยมมาก แต่คนรอบตัว ครอบครัว เพื่อนฝูง ทุกคนไม่ได้ดูถูกสิ่งที่เราทำ ทุกคนเชื่อมั่นว่าเราจะทำได้ และกำลังใจที่สำคัญที่สุดก็น่าจะเป็นกลุ่มของแฟนเพจเอง มันเหมือนเราได้โตไปด้วยกัน ทุกครั้งที่เราวาดรูปแล้วเขียนข้อความลงไป ก็จะมีคนรออ่าน มีคนรอที่จะแชร์ และมีคนรอที่จะรับกำลังใจจากเราอยู่ ไม่ว่ามันจะมากหรือน้อยก็ตาม ก็เป็นกำลังใจที่ทำให้เราสามารถทำเพจมาได้อย่างต่อเนื่องมาจนครบปีที่ 10

คิดว่าเพจคิ้วต่ำสามารถสร้างประโยชน์อะไรให้กับผู้ติดตามและสังคมบ้าง
ในมุมตัวเราเอง มันอาจจะไม่ได้สร้างประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่อะไรขนาดนั้น แต่อย่างน้อยในยุคสมัยที่คอนเทนต์มันเร็วมาก ๆ แล้วมันมีแต่คอนเทนต์ที่รุนแรง แสบ หรือว่าจัดจ้าน คิ้วต่ำอาจเป็นจุดเล็ก ๆ ที่เวลาเราเล่นโซเชียลเน็ตเวิร์ก ก็อาจทำหน้าที่เป็นจุดพักตาพักใจบ้าง การที่เรานำเสนออีกมุมหนึ่งเข้าไปในโลกโซเชียล ก็อาจจะช่วยปลอบประโลมให้ทุกคนเย็นใจขึ้นบ้าง ประโยชน์มันอาจจะเป็นอะไรเล็ก ๆ แบบนี้แหละ

ตลอดระยะเวลา 10 ปีที่ผ่านมา มีจุดเปลี่ยนหรืออุปสรรคเข้ามาบ้างไหม แล้วรับมือกับมันยังไงเพื่อที่จะผ่านไปได้
จุดเปลี่ยนใหญ่ ๆ น่าจะเป็นช่วงแรกเลย จุดที่จู่ ๆ เราก็บูมขึ้นมา เราก็เป็นคนธรรมดาทั่วไป เด็กจบใหม่อยู่ดี ๆ กลายเป็นที่รู้จัก ได้ถูกสัมภาษณ์ ได้อยู่ในสื่อ มันอาจจะไม่ได้ดังตู้มต้ามอะไรขนาดนั้นนะ แต่มันเหมือนกับมีไฟมาส่องที่เรา สิ่งแรกที่ต้องรับมือคือการรับมือกับชื่อเสียง รับมือกับความเหลิงและความลืมตัวต่าง ๆ มันเหมือนเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เราคิดว่า ไม่ว่าเราจะทำอะไร มันไม่ได้อยู่ในซอกหลืบ มันส่งผลกระทบต่อคนที่เห็นผลงานของเรา ต่อสังคม เราอาจจะต้องปรับตัวให้ได้ ห้ามเหลิง ห้ามลืมตัว คุณต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่คุณโพสต์ลงไป ถามว่าเราปรับตัวได้เลยไหม ก็ไม่หรอก ก็จะมีจุดที่เรารู้สึกว่า เราเหลิงไปนะ เราไม่น่ารักนะ งานชิ้นนี้ที่เราคิดว่าดี แต่มันมีผลกระทบกับคนบางกลุ่มนะ ก็ต้องค่อย ๆ ปรับตัวไป

จากการทำเล่น ๆ เพราะความชอบ พอเพจเริ่มมีกระแสตอบรับมากขึ้นและกลายมาเป็นเรื่องของอาชีพหรือธุรกิจที่ต้องดูแล ต้องแบกรับอะไรบ้าง แล้วความรู้สึกที่มีต่อการถ่ายทอด การวาด หรือตัวเพจเองมีความเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมบ้างไหม
ผมคิดว่าถ้าเป็นสิ่งที่เรารักแล้วทำเป็นงาน มันก็ต้องมีความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอยู่แล้วล่ะ เหมือนปกติเราวาดเล่นสบายใจ วาดอะไรก็ได้ แต่พอมีเงื่อนไขเข้ามา มันเป็นเรื่องของรายได้ เป็นเรื่องของลูกค้า เป็นเรื่องของการทำงานร่วมกับคนอื่นอีกหลายภาคส่วน ถามว่าแบกรับอะไรบ้างไหม พูดตรง ๆ ก็น่าจะเป็นการแบกรับความคาดหวัง เพราะคนที่มาดีลงานกับเราเขาก็ต้องมีความคาดหวังส่วนหนึ่ง ไม่ว่าจะจากผลงาน จากยอดไลก์ หรือจากอะไรก็ตาม

ความคาดหวังมันทำให้ความรู้สึกในการถ่ายทอดกดดันมากกว่าเดิม จากที่เรารีแล็กซ์วาดสบาย ๆ ก็เริ่มคิดมากขึ้น กังวลมากขึ้น เราก็ต้องปรับบาลานซ์ให้ได้ สุดท้ายแล้ว ไม่ว่ามันจะเป็นอาชีพจริงจังแค่ไหน มันก็ยังเป็นความสุขของเราอยู่ ถ้าวันหนึ่งเรารู้สึกว่าเราวาดเยอะไป เหนื่อยกับการรับงานเยอะแล้ว เราก็บาลานซ์หน่อย ลองทำคอนเทนต์หรือโปรเจ็กต์ขึ้นมา ที่อาจจะไม่ได้มีรายได้มาเกี่ยวข้อง แต่ช่วยทำให้เราใจฟูได้

ความเป็น “เอกลักษณ์” ของคิ้วต่ำที่อยากถ่ายทอดคืออะไร
จริง ๆ แล้วผมจะบอกทุกที่เสมอว่า สิ่งที่ผมต้องการจะถ่ายทอดไม่ใช่การเป็นนักปรัชญาผ่านโลกมามากมาย แต่เราต้องการให้เห็น “ความเป็นคนธรรมดา” คนหนึ่ง เป็นคนธรรมดาที่สามารถแชร์ความสบายใจให้คนรอบข้างได้ ซึ่งทุกคนสามารถเป็น “คิ้วต่ำ” ในโลกของตัวเองได้ ผมอยากให้ทุกคนได้เป็นจุดที่สบายใจของทั้งตัวเองแล้วก็คนรอบตัวเท่านั้นเอง

สังคมเดี๋ยวนี้เปลี่ยนไปเร็วมาก มีแพลตฟอร์มใหม่ ๆ เกิดขึ้นมากมาย ผู้คนก็เปลี่ยนแนวคิดไปตลอดเวลา มีวิธีการที่จะคงความเป็น “คิ้วต่ำ” ไว้ได้อย่างไร
อย่างที่บอกว่าคิ้วต่ำ เขาก็เป็นคนธรรมดา เขาไม่ได้โลกสวยตลอดเวลา บางทีเขาก็มีเวิ่นบ้าง มีเหนื่อยบ้าง มีร้อนเงินบ้าง ฉะนั้นความเป็นคิ้วต่ำที่คงไว้ก็คือเป็นคนธรรมดาที่มองโลกในแง่บวก ความเป็นคนธรรมดานี้ เราจะไม่ต้องเซ็ตอะไรมากมายเลย ถ้าเขาเหนื่อย เขาก็สามารถพูดคำว่าเหนื่อยได้

ส่วนแพลตฟอร์มต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นมากมาย จากที่คิ้วต่ำเป็นรูปวาด เดี๋ยวนี้ก็มีแพลตฟอร์มเป็นวิดีโอ เป็นการเคลื่อนไหวมากขึ้น ก็เป็นการบ้านหนึ่งที่เราพยายามเอาความเป็นคิ้วต่ำไปอยู่ในแพลตฟอร์มนั้น อย่างน้อยผมเชื่อว่าในแพลตฟอร์มใหม่ ๆ คนก็ยังต้องการกำลังใจ ต้องการคอนเทนต์เย็นใจอยู่ ฉะนั้นก็แค่เหมือนเป็นคิ้วต่ำที่ไปเที่ยวที่ต่าง ๆ ตอนนี้คิ้วต่ำอาจอยู่ที่ตลาดนัด ต่อไปอาจจะเป็นสวนสนุก มันก็แค่เปลี่ยนรูปแบบเท่านั้นเอง สุดท้ายแล้วเราก็ยังคงความเป็นตัวเราได้เสมอ ถ้ามันเป็นตัวเราที่เป็นตัวเราจริง ๆ

คิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ทำให้เพจ “คิ้วต่ำ” ประสบความสำเร็จคืออะไร
คงจะเป็น “ความไม่ยอม” จริง ๆ มีหลายช่วงที่เราเหนื่อย เราท้อ อยากจะปิดแฟนเพจไปซะ พอมีแพลตฟอร์มใหม่ ๆ มีแฟนเพจใหม่ ๆ เกิดขึ้น การแข่งขันมันสูงขึ้น ความกดดันก็สูงขึ้น แต่ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ทำให้เพจเรียกว่า “ยังอยู่” ดีกว่า อย่าเรียกว่าประสบความสำเร็จเลย (หัวเราะ) ก็คือการไม่ยอมนี่แหละ ผมรู้สึกว่าถ้าเรามั่นใจในงานของเรา ถ้าเรามั่นใจในคาแร็กเตอร์ของเรา ไม่ว่าจะมีแพลตฟอร์มใหม่ ๆ อะไรเกิดขึ้น ไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนไปไกลแค่ไหน เราก็จะยังอยู่ได้ แค่ต้องปรับตัวเท่านั้นเอง

เปิดเพจมาครบ 10 ปีแล้ว ยังมีความท้าทายอะไรใหม่ ๆ ที่อยากทำให้สำเร็จอีกบ้างไหม
จริง ๆ มีเยอะมาก มีตั้งแต่ปีแรก ๆ ปี 2 ปี 3 ก็อยากจะทำอะไรใหม่ ๆ เยอะแยะ แต่อย่างที่บอกว่า พอเราทำเป็นงานที่เริ่มมีรายได้ มีเรื่องธุรกิจเข้ามา มันก็อาจจะมีบางเป้าหมายที่หลุดไปบ้าง แต่ตอนนี้เป้าหมายใหม่ ๆ ที่อยากจะทำหลังจากนี้ไปคือ เรารู้สึกว่าคิ้วต่ำควรจะขยับได้ละ ซึ่งเราก็พูดอย่างนี้มาหลายปี แต่ก็ยังไม่ได้เริ่มทำหรือไม่ได้มีเวลาให้มันสักที

ตอนนี้ 10 ปีแล้ว ก็ถึงเวลาที่คิ้วต่ำควรจะขยับ ต้องมีตัวตนมากขึ้น ไม่ใช่แค่ภาพนิ่ง ๆ ในนั้น เขาควรจะออกมาอยู่ข้างนอกบ้างไหม มาอยู่ในโปรดักต์ไหม มาอยู่ในเอ็กซิบิชัน เป็นตุ๊กตา หรือว่าเป็นอะไรได้มากกว่านี้ไหม อาจจะเป็นความท้าทายใหม่ ๆ ที่อยากทำให้สำเร็จกับการเคลื่อนไหวของคิ้วต่ำในมิติต่าง ๆ

อยากบอกอะไรกับตัวเองเมื่อ 10 ปีที่แล้วบ้างไหม และเพราะอะไร
ไม่อยากบอกอะไรเลย (หัวเราะ) ก็อยากให้มันลุ้น ๆ แบบนั้นแหละ รู้สึกว่าการไม่ต้องรู้อะไรมันก็ดีที่สุดแล้ว แต่ถ้าถามว่าถ้าย้อนเวลากลับไปเจอตัวเองเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ก็อาจจะแค่ยกนิ้วโป้งให้แค่นี้ก็พอ แต่คงไม่ได้พูดอะไร ผมเชื่อว่าการที่ไม่รู้ การที่มันพัง การที่ต้องสู้ การที่ไม่ยอมเนี่ยแหละ มันหล่อหลอมเรามาเป็น 10 ปีตอนนี้

มองเป้าหมายในอนาคตของเพจ “คิ้วต่ำ” ไว้อย่างไร
ผมไม่กล้ามองไกลเลย (หัวเราะ) พอมีโควิด มีปัญหาต่าง ๆ เราก็เรียนรู้ว่าชีวิตมันมองไกลเกินก็ไม่ได้ แต่ถ้าเป้าหมายในอนาคตก็คงจะเป็นการให้คิ้วต่ำมีชีวิตในมิติอื่น ๆ บ้าง นอกจากอยู่แค่ในแฟนเพจ นอกจากอยู่แค่ในประเทศ อยากให้ตัวละครคิ้วต่ำเป็นตัวแทนของแนวคิด เป็นตัวแทนของ Culture บ้านเรา เป็นของไทยที่สามารถไปแชร์ให้กับต่างชาติได้บ้าง

เรื่อง : กองบรรณาธิการ