ทำไม Barbie ต้องเป็นสีชมพู - กลยุทธ์ทางศิลปะที่ส่งผลต่อผู้ชมในหลายมิติ ?
สีชมพู - ไม่ใช่แค่สวย แต่ตั้งใจให้ “ดูมากเกินไป”
สีชมพูในภาพยนตร์ Barbie (2023) ซึ่งกวาดรายได้ไปราวๆ 1,447 ล้านเหรียญ และทำรายได้สูงสุดตลอดกาลเป็นอันดับที่ 16 ของโลก ไม่ได้มาเพราะความหวาน แต่มาด้วยความตั้งใจของผู้กำกับเกรต้า เกอร์วิก Greta Gerwig ที่ต้องการสร้างโลก “Barbieland” ให้ออกมาเหมือนของเล่นจริง ๆ — สวย แต่ประดิษฐ์ (beautiful but artificial).
เกรต้า เกอร์วิก ผู้กำกับสั่งตรงกับทีมออกแบบให้เลือกเฉดชมพูที่ดูสดจนเกือบล้น เพื่อให้คนดูรู้สึกเหมือนกำลังท่องโลกในจินตนาการของเด็กผู้หญิง และตั้งคำถามกับโลกนั้นไปพร้อม ๆ กับตัวละคร
สีชมพูที่ทำให้ “สีขาดแคลน”
ในช่วงเวลาที่สร้างหนังเรื่องนี้ มีข่าวเล็ดลอดออกมาว่า การใช้เฉดชมพูฟลูออเรสเซนต์ของบริษัท Rosco อย่างมหาศาล ทำให้โลกเกิดภาวะ “สีชมพูขาดตลาด” ชั่วคราวในช่วงถ่ายทำจริง! นี่คืออีกหนึ่งหลักฐานว่า ความ Over ของสีนี้ไม่ได้บังเอิญ แต่มาจากการออกแบบที่แม่นยำ และเป็นส่วนสำคัญในการสร้างอารมณ์ของเรื่อง
สีชมพู = เลือดเนื้อตัวละคร
Barbie ไม่ได้แค่ อยู่ในโลกสีชมพู แต่ เธอ (ในที่นี่คือ มาร์โกต์ ร็อบบี้ Margot Robbie นักแสดง) เป็น สีชมพู
- มันคือภาพแทนของ “ความเป็นผู้หญิงแบบบวก”
- มันคือสัญลักษณ์ของ “ความสุข ความน่ารัก ความหวัง”
- แต่มันก็สะท้อนความเปราะบางของโลกที่ดูสมบูรณ์แบบเกินจริงด้วย
เมื่อเรื่องราวดำเนินไป สีชมพูที่เคยสดใสเริ่มเปลี่ยนแปลง อาทิ ฝักบัวไม่มีน้ำไหล อาหารเช้าไหม้ — บอกเป็นนัยว่า โลกของ Barbie กำลังสั่นคลอน พร้อม ๆ กับการตั้งคำถามในตัวเธอเอง
สีชมพูที่ “ท้าทาย” ความคิด - ไม่ใช่แค่เรื่องเฉลิมฉลอง
ในขณะที่สีชมพูมักถูกมองว่าเป็นของผู้หญิง ภาพยนตร์เรื่องนี้กลับใช้มัน มากจนดูเกินจริง (hyper-pink) เพื่อสะท้อนและตั้งคำถามว่า
"ผู้หญิง = สีชมพู แบบนั้นจริงหรือ ?"
มันทั้งเฉลิมฉลองอัตลักษณ์ตัวตนของบาร์บี้ และในขณะเดียวกันก็ท้าทายภาพลักษณ์แบบเหมารวมที่สังคมโยงไว้กับสีนี้
ความต่างระหว่างโลกสีชมพูกับโลกจริง
เมื่อ Barbie ก้าวออกจากโลกแฟนตาซีเข้าสู่ลอสแอนเจลิส สีชมพูในฝั่งหนึ่งก็ตัดกับความเป็นจริงที่เต็มไปด้วยความหลากหลาย หม่น และซับซ้อน การตัดกันของโทนสีนี้คือหนึ่งในเทคนิคภาพที่ช่วย “เล่าเรื่อง” และ “สะท้อนธีม” ได้ชัดเจนโดยไม่ต้องพูดสักคำ
สีชมพูใน Barbie ไม่ได้มีไว้ให้สวยอย่างเดียว แต่มันคือกลยุทธ์ที่ทรงพลัง — ทั้งในการออกแบบ การสื่อสารอารมณ์ และการตั้งคำถามต่อบรรทัดฐานทางสังคม
สีชมพูที่ดู “มากเกินไป” นั้นแหละ คือเครื่องมือที่ทำให้เรื่องราวของตุ๊กตา มีชีวิต และพูดกับคนดูได้อย่างลึกซึ้ง
ที่มา : architecturaldigestsmithsonianmagtheguardian
ข่าวที่เกี่ยวข้อง