ฟ้าลิขิตให้ฉันกลับมา

ข้อมูลเบื้องต้น

ครั้งหนึ่ง หวังเหมยหลินเคยใช้ชีวิตในฐานะคุณหนูเล็กของตระกูลหยาง เธอเติบโตมาอย่างสุขสบาย ได้รับความรักและความเอ็นดูจากทุกคน จนกระทั่งความจริงถูกเปิดเผย—เธอไม่ใช่คุณหนูตัวจริง

เมื่อคุณหนูที่แท้จริงถูกพบเจอ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป…

จากที่เคยเป็นที่รัก เธอกลับกลายเป็นเพียง "ตัวปลอม" ที่ไม่มีใครต้องการ หวังเหมยหลินยอมถอยออกมาโดยคิดว่าครอบครัวจะยังรักเธอเช่นเดิม แต่เธอคิดผิด สิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นการหักหลัง ถูกใส่ร้าย และถูกทอดทิ้ง สุดท้ายเธอจบชีวิตลงอย่างเดียวดาย ไร้แม้แต่คำร่ำลา

แต่โชคชะตากลับเล่นตลกกับเธออีกครั้ง…

เมื่อเธอลืมตาขึ้นมา หวังเหมยหลินพบว่าตัวเองย้อนเวลากลับมาในช่วงที่ทุกอย่างยังไม่เริ่มต้นใหม่!

ครั้งนี้ เธอจะไม่ยอมเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมอีกต่อไป!

เธอจะไม่อ้อนวอนขอความรักจากครอบครัวที่ไม่เคยมองเห็นค่า ไม่คิดจะแก้แค้น ไม่คิดจะทวงคืนสิ่งที่สูญเสียไป สิ่งที่เธอจะทำก็คือ—เปลี่ยนเส้นทางชีวิตของตัวเอง

เธอจะใช้โอกาสนี้ตีตัวออกห่างจากตระกูลหยาง กลับไปหาน้อง ๆ ของเธอที่เธอเคยละเลย เธอจะเป็นพี่สาวที่แท้จริง จะปกป้องคนที่รัก และเป็นคนเปิดเผยความจริงเอง!

ครั้งนี้ เธอจะกำหนดชะตาชีวิตของตัวเอง!

บทที่ 1 : การกลับมาของหวังเหมยหลิน

เสียงฝนกระหน่ำตกลงบนพื้นถนน เสียงฟ้าร้องดังก้องทั่วท้องฟ้า…

หวังเหมยหลินนอนแน่นิ่งอยู่กลางถนน ความเย็นเฉียบของสายฝนปะทะผิวกายของเธอ แต่เธอรู้สึกหนาวเหน็บยิ่งกว่านั้น เพราะสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดไม่ใช่ร่างกาย แต่เป็นหัวใจของเธอเอง

เธอรอ… รอให้ใครสักคนมาหาเธอ แม้แต่เพียงคนเดียวก็ยังดี… แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครเลย

พ่อ… แม่… พี่ชาย… พี่สาว… ไม่มีใครเชื่อเธอ ไม่มีใครรักเธอจริง ๆ ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ออกมาตามหาเธอ

ดวงตาของเธอค่อย ๆ ปิดลง พร้อมกับหยดน้ำตาสุดท้ายที่ไหลปะปนไปกับสายฝน

แต่แล้ว…

เธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง!

หวังเหมยหลินสะดุ้งสุดตัว สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตาเบิกโพลง เธอรู้สึกได้ถึงไออุ่นของแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง มือของเธอกำผ้าห่มแน่นราวกับจะยืนยันว่านี่คือความจริง

"ที่นี่…ที่ไหน?"

เธอลุกขึ้นนั่ง รู้สึกถึงร่างกายที่ไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ เธอยกมือขึ้นแตะใบหน้าของตัวเอง… ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ไม่มีรอยแผลจากอุบัติเหตุ ไม่มีความเจ็บปวดจากร่างกายที่แตกสลาย

เธอหันไปมองรอบตัว ห้องนี้ช่างคุ้นเคย…

นี่มันห้องของเธอในตระกูลหยาง!

นี่มันเมื่อสามปีก่อน!

หัวใจของหวังเหมยหลินเต้นรัว ความทรงจำในชาติก่อนหลั่งไหลเข้ามา เธอจำได้ทุกอย่าง—ตั้งแต่วันที่เธอถูกบอกว่าเป็นแค่ "คุณหนูตัวปลอม" จนถึงวันที่เธอถูกใส่ร้าย โดนทอดทิ้ง และสุดท้าย…ตายอย่างเดียวดายกลางสายฝน!

มือของเธอกำแน่น ดวงตาฉายแววเย็นชา ในเมื่อโชคชะตาให้โอกาสเธอกลับมาอีกครั้ง เธอจะไม่ยอมเป็นคนโง่ที่ปล่อยให้พวกเขาทำร้ายเธอซ้ำอีกเด็ดขาด!

"พวกคุณทำให้ฉันตายไปครั้งหนึ่งแล้ว… คราวนี้ถึงตาของฉันแล้วล่ะ"

รอยยิ้มของหวังเหมยหลินฉายแววเย็นชา ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง—นี่คือจุดเริ่มต้นของการตีตัวออกห่างจากพวกเขา!

หวังเหมยหลินนั่งอยู่บนเตียง ดวงตาจ้องมองเพดานด้วยความว่างเปล่า—เธอไม่สามารถหลับได้อีกแล้ว

เมื่อรู้ว่านอนไม่ได้ เธอจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำ ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะลงไปข้างล่าง กลิ่นอาหารเช้าหอมกรุ่นลอยมาแตะจมูก ทำให้เธอรู้ว่า ทุกคนคงรอเธออยู่แล้ว

เมื่อเดินเข้ามาในห้องอาหาร เธอเห็นพ่อ แม่ พี่สาว และพี่ชายนั่งอยู่พร้อมหน้า

“อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกคน หนูทำให้ทุกคนต้องรออีกแล้วสินะ” เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

“เพิ่งมาถึงกันเอง มานั่งสิลูก” พ่อของเธอเอ่ยเสียงอ่อนโยน

“มาเร็วสิ วันนี้แม่ทำอาหารที่ลูกชอบด้วยนะ แม่ตักให้เอาไหม?” แม่ของเธอพูดพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

หวังเหมยหลินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสั่นไหวเมื่อมองใบหน้าอ่อนโยนของพ่อแม่ ความรักและความอบอุ่นที่เธอเคยโหยหาอยู่ตรงหน้า น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาทันที

แต่วินาทีถัดมา ความทรงจำอันโหดร้ายก็หวนกลับมา—ภาพวันที่พวกเขาเลือกจะเชื่อคนที่เพิ่งพบกันไม่กี่เดือน มากกว่าลูกที่เติบโตมากับพวกเขาทั้งชีวิต

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะกดอารมณ์ทั้งหมดลงไป แล้วส่งยิ้มบาง ๆ ให้พวกเขาอีกครั้ง

"ขอบคุณค่ะ แม่" เธอกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะเดินไปนั่งร่วมโต๊ะ—ซ่อนความเจ็บปวดและความแค้นไว้ภายใต้ท่าทีสงบนิ่ง
“วันนี้ไปทำบุญที่วัดตำบลหยวนเว่ยกันนะ เหมยหลิน” พ่อเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

หวังเหมยหลินชะงักไปเล็กน้อย สถานที่แห่งนั้น… เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด วันที่เธอได้พบกับคุณหนูตัวจริง หวังซินหยาง หญิงสาวผู้เดินทางมาทำบุญและได้ช่วยมู่เฟยเจิน—แม่แท้ ๆ ของเธอ—เอาไว้

เธอกระพริบตาไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะหันไปมองพี่สาวและพี่ชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

“พี่สาว พี่ชาย วันนี้ไปด้วยกันไหมคะ?” เธอเอ่ยเสียงอ่อนหวาน ดวงตากลมโตเป็นประกาย “หนูอยากไปทำบุญกับพวกพี่ ๆ นะ~”

จางเยี่ยนพี่สาวของเธอหัวเราะเบา ๆ ยื่นมือไปบีบแก้มน้องสาวอย่างเอ็นดู “เราไปอยู่แล้วล่ะ แค่เห็นเหมยหลินทำตาอ้อนแบบนี้ พี่ก็ปฏิเสธไม่ลงแล้วสิ”

“ใช่แล้ว น้องสาวตัวน้อยของพี่อยากไปไหน พี่ก็ต้องไปด้วยอยู่แล้ว” จางหลงพี่ชายพูดเสริม พร้อมยื่นมือมายีผมเธอเบา ๆ

หวังเหมยหลินเผยรอยยิ้มกว้าง แม้ในใจจะเต็มไปด้วยบาดแผลจากอดีตและความทรงจำที่เจ็บปวด แต่ในตอนนี้ เธอตัดสินใจแล้ว—เธอจะเป็นน้องสาวที่น่ารัก เป็นคนที่ใครต่อใครต่างหลงรัก ดุจน้ำผึ้งหอมหวานที่ดึงดูดผู้คนเข้าหา

เธอเลือกที่จะไม่จมอยู่กับความแค้น เพราะอย่างน้อย ตระกูลหยางก็เลี้ยงดูเธอมาเป็นอย่างดี เธอจึงขอใช้โอกาสนี้มอบความอบอุ่นให้กับครอบครัว ทำให้ทุกคนรักและเอ็นดูเธอ และเมื่อถึงวันที่ต้องจากไป ก็ให้เป็นการจากลาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง

อดีตจะเป็นเพียงบทเรียน และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม… เธอจะค่อย ๆ ถอยห่าง ปล่อยให้ทุกสิ่งทุกอย่างกลับคืนสู่ที่ที่ควรจะเป็น รวมถึงตระกูลหยาง—ครอบครัวที่ไม่เคยเป็นของเธอตั้งแต่แรก

บทที่ 2 จุดเริ่มต้นแห่งโชคชะตา

วันนั้น… วัดที่เธอไปเต็มไปด้วยผู้คนที่มากราบไหว้ขอพร กลิ่นธูปหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ เสียงสวดมนต์แว่วมาจากศาลาใหญ่ ขณะที่เธอกำลังยืนรอคุณแม่ทำบุญ หูก็แว่วได้ยินเสียงพูดคุยของผู้คนรอบข้างทำให้เหมยหลินที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เผลอหันไปมองตามอย่างไม่รู้ตัว

"เด็กคนนั้นงดงามจริง ๆ แต่ชีวิตช่างน่าสงสารนัก"

"ใช่ ๆ ได้ยินมาว่าพ่อแม่ของเธอจากไปหมดแล้ว ถูกป้าแท้ ๆ ขับไล่ออกจากบ้าน ต้องมาใช้ชีวิตอยู่กับน้องชายและน้องสาวตามลำพัง"

"น่าสงสารจริง ๆ แต่ดูสิ เธอกลับไม่เคยบ่นหรือแสดงความทุกข์ออกมาเลย ยังยิ้มแย้มขายดอกไม้ไหว้พระอยู่ตรงนั้น"

เหมยหลินมองไปยังเด็กสาวที่คนเหล่านั้นกำลังพูดถึง หญิงสาวในชุดเสื้อผ้าธรรมดาแต่สะอาดสะอ้าน กำลังจัดดอกไม้ไหว้พระอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเธอแม้จะดูอ่อนโยน แต่กลับมีแววเศร้าเร้นลึกอยู่ในดวงตา

เหมยหลินรู้สึกแปลกใจโดยไม่รู้สาเหตุ เธอหันไปมองตามเสียงพูดคุย และที่ตรงนั้นเอง เธอได้เห็น หยางไป๋ลั่ว เป็นครั้งแรก เด็กสาวคนนั้นสวมชุดกระโปรงขาวสะอาดสะอ้าน ใบหน้าเรียบร้อยงดงาม แววตาอ่อนโยน ท่าทางของเธอช่างดูสูงศักดิ์ และเป็นที่รักของผู้คนรอบข้าง

"แม่คะ เราไปช่วยซื้อดอกไม้จากเธอดีไหมคะ?" เหมยหลินกระซิบถามมารดาด้วยแววตาเป็นประกาย "เธอจะได้กลับบ้านเร็ว จะได้ไปดูแลน้อง ๆ ของเธอ"

คุณนายหยางยิ้มอ่อนโยน ลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ "ได้สิลูก… ลูกนี่ใจดีเสมอเลยนะ"

เหมยหลินรีบจูงมือมารดาเดินเข้าไปหาเด็กสาวที่กำลังขายดอกไม้อยู่ใต้ต้นโพธิ์ใหญ่

"หนูจ๊ะ ดอกไม้ไหว้พระขายยังไงเอ่ย?" คุณนายหยางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาตอบ ก่อนที่ดวงตาจะสบเข้ากับคุณนายหยาง

เพียงเสี้ยววินาทีที่ได้เห็นใบหน้าของเด็กสาว นายท่านหยางและคุณนายหยางที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ถึงกับชะงักไป ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เพราะใบหน้าของเด็กสาวตรงหน้ามีส่วนคล้ายคลึงกับคนในตระกูลหยางอย่างน่าประหลาด

เหมยหลินยืนมองปฏิกิริยาของพ่อแม่ด้วยความสงสัย พลางหันไปพิจารณาเด็กสาวตรงหน้าอีกครั้ง

"แม่คะ… หนูว่าพี่สาวคนนี้หน้าคล้ายคุณพ่อกับคุณแม่มากเลย" เธอพูดขึ้นด้วยความไร้เดียงสา

คุณนายหยางหันไปสบตากับสามีโดยไม่พูดอะไร แต่ภายในใจของทั้งสองกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับความลับบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้กำลังจะถูกเปิดเผยออกมา…

หยางไป๋ลั่วได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกแปลกใจ แต่ไม่ได้คิดอะไรมาก เธอส่งยิ้มบาง ๆ พลางตอบเสียงใส

"ชุดละ 1 หยวนค่ะ คุณผู้หญิงจะรับกี่ชุดดีคะ?"

คุณนายหยางยังคงจ้องมองใบหน้าของเด็กสาวตรงหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าแล้วกล่าวขึ้น

"งั้นฉันขอรับทั้งหมดเลยนะหนู"

หยางไป๋ลั่วตกใจเล็กน้อย "เอ่อ… ทั้งหมดเลยเหรอคะ?" เธอเหลือบมองดอกไม้ที่จัดวางเรียงกันอยู่ แม้จะขายหมดก็ดี แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีใครมาซื้อทั้งหมดในคราวเดียว

"ใช่จ้ะ" คุณนายหยางกล่าวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนจะหันไปทางลูกสาวคนโต และลูกชายคนโต "จางเยื่ยน จางหลง ช่วยยกของให้แม่หน่อย"

สองพี่น้องไม่ได้พูดอะไร เพียงยกของและหยิบล้วงเงินออกมาจ่ายให้เด็กสาว แต่สายตายังคงจับจ้องใบหน้าของเธออย่างพิจารณา

เหมยหลินเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งสงสัย "แม่คะ แม่ใจดีจังเลยช่วยพี่สาวจนหมด?"

คุณนายหยางลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ "เพราะแม่อยากช่วยเด็กคนขยันไงจ๊ะ"

หยางไป๋ลั่วยกมือไหว้อย่างนอบน้อม "ขอบพระคุณมากค่ะ อย่างนั้นหนูขอเก็บของก่อนนะคะ จะได้รีบกลับไปดูน้อง ๆ"

แต่ก่อนที่เธอจะได้ขยับตัวไปไหน เสียงของนายท่านหยางก็ดังขึ้น

"เดี๋ยวก่อนหนู…"

หยางไป๋ลั่วเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความแปลกใจ "คะ?"

นายท่านหยางนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจ ก่อนจะถามขึ้นเสียงแผ่วเบา "หนูชื่ออะไร?"

เด็กสาวกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะตอบด้วยท่าทางงุนงง

"หวังไป๋ลั่วค่ะ"

หยางไป๋ลั่วกะพริบตาปริบ ๆ มองชายหญิงตรงหน้าอย่างงุนงง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ตามมารยาท

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณลุง คุณป้า"

คุณนายจูเยี่ยนเหมยมองเด็กสาวตรงหน้า ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปลูบศีรษะของเธออย่างอ่อนโยน

"หนูอายุเท่าไหร่แล้วจ๊ะ?"

"สิบแปดปีค่ะ"

คำตอบของเธอทำให้นายท่านหยางเฟยหลงชะงักไปชั่วครู่ สายตาของเขามีแววซับซ้อนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"แล้วพ่อแม่ของหนู…"

หยางไป๋ลั่วเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะตอบเสียงเบา "ท่านเสียหมดแล้วค่ะ… ตอนที่หนูยังเด็ก หนูมีแค่ป้า แต่ไม่นานเธอก็ไล่หนูออกจากบ้าน หนูต้องเลี้ยงน้องชายและน้องสาวเพียงลำพัง…"

คุณนายจูเยี่ยนเหมยเบิกตากว้าง หัวใจพลันบีบรัดแน่นเมื่อได้ฟังคำตอบ ดวงตาของเธอเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาโดยไม่รู้ตัว

เหมยหลินที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ รู้สึกแปลกใจกับท่าทางของพ่อแม่ตัวเอง พวกเขาดูตกใจและมีท่าทีแปลกประหลาดเมื่อเจอเด็กสาวคนนี้

"แม่คะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?"

คุณนายจูเยี่ยนเหมยสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบปาดน้ำตา "เปล่าหรอกจ้ะ แม่แค่สงสารเธอเท่านั้นเอง"

นายท่านหยางเฟยหลงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดขึ้น "ไป๋ลั่ว ถ้าหนูไม่รังเกียจ ลุงขอเลี้ยงดูหนูได้ไหม?"

หยางไป๋ลั่วชะงัก ดวงตาสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด "คุณลุงหมายความว่ายังไงคะ?"

"ลุงอยากให้หนูมาอยู่กับเรา"

คำพูดนั้นทำให้ทั้งหยางไป๋ลั่วและเหมยหลินตกตะลึง!

นั่นคือจุดเริ่มต้น…

วันที่หยางไป๋ลั่วถูกเชื้อเชิญเข้าสู่ตระกูลหยาง วันที่หวังเหมยหลินยังคงไร้เดียงสาและไม่รู้เลยว่าโชคชะตากำลังจะเล่นตลกกับเธอ

เธอไม่เคยรู้เลยว่า…
เด็กสาวที่ดูอ่อนแอ ไร้ที่พึ่งพิงคนนั้น แท้จริงแล้วคือคุณหนูตัวจริงของตระกูลหยาง
และตัวเธอเอง… คือคนที่ถูกสลับตัวมา!

ในตอนนั้น หวังเหมยหลินเพียงแค่รู้สึกเอ็นดูเด็กสาวที่มีชีวิตลำบาก
เธอช่วยพูดสนับสนุนให้พ่อแม่รับหยางไป๋ลั่วมาอยู่ด้วย
เธอพาอีกฝ่ายเดินชมคฤหาสน์ ให้อีกฝ่ายได้ลองใส่เสื้อผ้าของเธอเอง
เธอให้ความรักและความอบอุ่น เสมือนเป็นพี่น้องกันจริง ๆ

แต่ใครจะคิด…

ว่าทุกอย่างที่เธอให้ จะย้อนกลับมาทำร้ายเธอในอนาคต!

จากวันนั้นถึงวันนี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยง…

บทที่ 3 หยางไป๋ลั่วก็ย้อนเวลากลับมาเช่นกัน!

"เหมยหลิน น้องเป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมร้องไห้?" จางเยี่ยนเอ๋ยถามเสียงอ่อนโยน เมื่อเห็นน้องสาวนั่งเงียบไปพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า

หวังเหมยหลินสะดุ้งเล็กน้อย รู้สึกตัวว่าตนเองเผลอจมอยู่กับความคิดในอดีต เธอรีบเงยหน้าขึ้น พร้อมฝืนยิ้มบาง ๆ แต่ก็ไม่อาจปกปิดดวงตาที่แดงก่ำได้

คุณพ่อกับคุณแม่ที่นั่งอยู่ด้านหน้าหันมามองเธอด้วยความเป็นห่วง

"เป็นอะไรไปลูก?" คุณแม่ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"พอดีหนูคิดถึงเรื่องบางอย่างที่เศร้านิดหน่อยค่ะ…" เหมยหลินรีบตอบเสียงแผ่ว "แต่ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วงนะคะ"

จางเยี่ยนเอ๋ยมองหน้าน้องสาวนิ่ง ๆ ก่อนจะยื่นมือไปลูบศีรษะเบา ๆ

"ไม่เป็นไรนะ น้องสาวของพี่ต้องเข้มแข็ง" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงปลอบโยน

"ใช่จ้ะลูก ถ้ามีอะไรไม่สบายใจก็บอกพ่อกับแม่ได้นะ" คุณแม่เสริมด้วยความห่วงใย

หวังเหมยหลินก้มหน้าลงเล็กน้อย ซ่อนรอยยิ้มขมขื่นในใจ ไม่สิ… เธอไม่สามารถบอกพวกเขาได้ ไม่ใช่ตอนนี้…

ในจังหวะนั้น รถก็แล่นมาจอดที่หน้าวัดพอดี…

"ถึงแล้ว ลงไปกันเถอะ" คุณพ่อกล่าว พร้อมเปิดประตูรถ

หวังเหมยหลินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วก้าวลงจากรถไปพร้อมกับครอบครัว…

หวังเหมยหลินสูดลมหายใจลึก พยายามข่มอารมณ์ที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เธอรู้ดีว่าเธอจะต้องเข้มแข็ง ต้องพึ่งพาตัวเองให้มากที่สุด และที่สำคัญ…เธอจะต้องก้าวออกจากครอบครัวนี้ให้เร็วที่สุด เพื่อไม่ให้ซ้ำรอยเดิมเหมือนในอดีต

สายตาของเธอกวาดมองไปรอบ ๆ วัด บรรยากาศทุกอย่างยังเหมือนวันนั้นไม่มีผิด กลิ่นธูปหอมอบอวล ผู้คนเดินขวักไขว่ เสียงพระสวดมนต์ดังแว่วจากศาลาใหญ่ ทุกอย่างเหมือนฉากในอดีตที่ติดตรึงในความทรงจำของเธอ

"ไปกันเถอะลูก เข้าไปไหว้พระขอพรกัน" คุณแม่เอ่ยเสียงอ่อนโยน

"ค่ะ…" เหมยหลินตอบรับเบา ๆ แล้วเดินตามทุกคนไป

ระหว่างทางไปยังวิหาร สายตาของเหมยหลินสะดุดเข้ากับแผงขายดอกไม้เล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ริมทาง เด็กสาวคนหนึ่งนั่งอยู่หลังแผงขายของ บนแผงมีดอกบัวและดอกไม้ป่าที่ถูกจัดเป็นช่ออย่างสวยงาม วางเรียงกันเป็นระเบียบ

"แม่คะ เราซื้อดอกไม้ไปไหว้พระกันไหมคะ?" เหมยหลินเอ่ยถาม พลางหันไปมองพ่อแม่และพี่น้อง

"ดีเหมือนกันลูก" คุณพ่อพยักหน้าเห็นด้วย "ซื้อไปถวายพระให้เป็นสิริมงคล"

เหมยหลินก้าวเข้าไปใกล้แผง มองดูดอกบัวที่จัดไว้อย่างประณีต เธอยื่นมือเลือกดอกบัวสีชมพูอ่อนขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ทว่าทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น ก็พบกับสายตาไม่เป็นมิตรจากเด็กสาวที่ขายดอกไม้ เด็กสาวคนนั้นคือ หยางไป๋ลั่ว คุณหนูตัวจริง

"คุณหนูจะรับกี่ช่องดีคะ?" หยางไป๋ลั่วเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบ

เหมยหลินกำลังจะตอบ แต่ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"เราเหมาหมดเลย" จางเยี่ยนกล่าวขึ้นเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเด็กสาวที่มองเหมยหลินอย่างไม่เป็นมิตร "ฉันกับครอบครัวจะนำไปไหว้พระ"

หยางไป๋ลั่วชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าลง "ทั้งหมดมีสิบห้าช่อค่ะ ราคาช่อละหนึ่งหยวน"

เหมยหลินหันไปมองพี่สาว ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นเงินให้เด็กสาวตรงหน้า โดยที่ในใจไม่เข้าใจนักว่าเหตุใดเธอถึงได้รับสายตาเช่นนั้นจากอีกฝ่าย

ตามหลักแล้ว เธอกับหยางไป๋ลั่วไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน แต่เหตุใดกัน เด็กสาวคนนั้นถึงมองเธอด้วยสายตาเช่นนั้น? หรือว่าหยางไป๋ลั่วจะเป็นเหมือนเธอ…?

หวังเหมยหลินพยายามสลัดความคิดนี้ออกไป เธออาจคิดมากไปเอง เด็กสาวที่เติบโตมาอย่างลำบากเช่นหยางไป๋ลั่ว อาจจะเพียงแค่ระแวงคนแปลกหน้าเท่านั้น

“นี่ค่ะ” หวังเหมยหลินยื่นเงินให้ พร้อมกับกล่าวเสียงนุ่ม “ขอบคุณมากนะ เธอเก่งมากเลยที่ดูแลแผงขายดอกไม้เอง”

หยางไป๋ลั่วไม่พูดอะไร เพียงแต่รับเงินไปและพยักหน้ารับเบา ๆ ทว่าในใจของเธอกลับปั่นป่วน

ใช่สิ… สิ่งที่หวังเหมยหลินคิดเป็นความจริง

หยางไป๋ลั่วก็ย้อนเวลากลับมาเช่นกัน!

หยางไป๋ลั่วเอนกายลงนอนบนเตียงไม้เก่าภายในห้องที่เธอเคยต้องการครอบครองมานาน นี่คือห้องนอนของหวังเหมยหลิน… แต่ตอนนี้เป็นของเธอแล้ว เธอได้ใช้ชีวิตเป็นคุณหนูสมใจ!

หลังจากที่เธอกลับมาสู่ครอบครัวหวัง เธอทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองได้รับสิทธิ์ทั้งหมดที่สมควรเป็นของเธอ ไล่น้อง ๆ ของตระกูลหวังกลับไปบ้านเก่า โดยอ้างกับพ่อแม่ว่า พวกเขาไม่สะดวกใจที่จะอยู่กับเธอ

“พ่อคะ แม่คะ น้อง ๆ คงอยากกลับไปอยู่บ้านหลังเก่า เพราะพวกเขาเองก็คงรู้สึกอึดอัดที่จะต้องอยู่กับหนู”

“แต่ลูก…”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูเข้าใจพวกเขา” หยางไป๋ลั่วกล่าวด้วยสีหน้าอ่อนโยน แต่ลึก ๆ แล้ว เธอกำลังพอใจที่สามารถกำจัดพวกเขาออกไปได้

หลังจากนั้น เธอก็ได้ใช้ชีวิตที่เฝ้าฝันมาตลอด เป็นคุณหนูผู้สูงส่ง สวมใส่เสื้อผ้าหรูหรา ได้รับการเอาใจใส่จากทุกคน แต่แล้ว…

คืนหนึ่ง เธอรู้สึกไม่สบาย จึงขอตัวเข้านอนเร็ว ทว่าเมื่อเธอลืมตาตื่นขึ้นมา

ทุกอย่างกลับกลายเป็นอดีตอีกครั้ง!

เธอพบว่าตัวเองกลับมาเป็นเด็กสาวที่นั่งขายดอกไม้อยู่ข้างทาง… ในร่างของหยางไป๋ลั่วคนเดิม!

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!?

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้