จิตใจทำด้วยอะไร? - ดังตฤณ

ข่าวครูทำร้ายเด็ก

จากข่าวเด่นข่าวเดียวที่น่าตระหนก

กลายเป็นจุดเชื่อมโยงไปสู่เรื่องน่าตระหนกกว่า

นั่นคือ มันมีเยอะ ครูซาดิสต์ไม่ได้มีแค่คนเดียว

แถมมีกันมานาน ไม่ใช่เพิ่งมามีเดี๋ยวนี้

ผู้ปกครองเริ่มเข้าโหมดระแวงกันไปหมด

ส่งลูกหลานไปโรงเรียนด้วยความไม่สบายใจ

เพราะหลังส่งลูกหลานแล้ว ลับตากันแล้ว

ก็ไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เหมือนยอมให้แก้วตาดวงใจ

เดินเข้าปากเสือปากจระเข้ง่ายๆ หรือเปล่าก็ไม่ทราบ

ช่วงนี้ เด็กๆเลยต้องตอบคำถาม

ของเหล่าพ่อแม่ปู่ย่าตายายกันจ้าละหวั่นว่า

โดนครูทำร้ายบ้างไหมลูกเอ๋ย?

จากเดิมที่ครูอยู่ในฐานะแม่พิมพ์

ผู้สอนสั่ง ผู้เป็นแบบอย่าง

เดี๋ยวนี้ตกอยู่ในฐานะบุคคลพึงระแวง

พึงสำรวจตรวจตรา สืบหาที่มาที่ไปให้ชัดเจน

เพราะถ้าได้บุคคลที่มีจิตวิปริตมาสวมเครื่องแบบครู

ก็แย่เท่ากับฝากลูกหลานไว้ในมือผู้ป่วยซาดิสต์

ฝากไว้ด้วยความคาดหวังว่า

ผู้ป่วยซาดิสต์จะละเว้น ออมมือ 

ไม่ทำอันตรายลูกหลานตาดำๆ ของเราสักคน

เอาไงดีล่ะ? 

ตราบใดที่เราทำโฮมสกูล 

ให้ลูกเรียนที่บ้านกับเราเองไม่ได้

อย่างไรเราก็ต้องส่งลูกหลานไปโรงเรียนอยู่แล้ว

ขนาดยอมจ่ายแพง

หาโรงเรียนหรูให้ลูกอยู่

มีกล้องวงจรปิดติดตั้งไว้บันทึกทุกเหตุการณ์

ยังหนีไม่พ้น ไม่วายเจอครูซาดิสต์แฝงตัวอยู่ในนั้น

และสร้างพฤติกรรมไม่กลัวกล้องกันให้เกลื่อน

สิ่งที่เหลือ คือ ถามกันจริงจังว่า

เหล่าครูซาดิสต์ จิตใจทำด้วยอะไร?

ถ้าเราได้คำตอบที่แท้จริง

ก็อาจกำหนดทิศทาง

ในการแก้ปัญหาให้ได้ผลจริง

อย่ามัวแต่คิดว่ามันยาก

แต่พร้อมกันตัดสินใจว่าต้องทำให้ได้

ครูซาดิสต์ จิตใจเสพติดความรุนแรง

อยากทำร้ายคน

และคนที่ทำร้ายได้ง่ายที่สุด

ก็คือเด็กไม่มีทางสู้

แถมอยู่ในกำมือตนคนเดียว

ส่วนใหญ่พวกนี้

เคยรังแกคนด้อยกว่ามาก่อน

แต่หากไม่มีประวัติ

ก็อาจเกิดชนวนพลิกผัน

เช่น โมโหเด็กที่ดื้อแพ่ง กวนโอ๊ย

บางทีเอี่ยวกันกับความรู้สึกหมั่นไส้ลูกคนรวย

ที่มีทุกอย่างที่ตนไม่เคยมีในวัยเด็กเข้าไปด้วย

ปมซับซ้อนต่างๆ ที่มีโทสะเป็นหัวหอกนำ

ทำให้จิตพลิก

จากผู้ใหญ่ผู้มีสัญชาตญาณอารักขาเด็กน้อย

กลายไปเป็นอันธพาลผู้พร้อมจะรังแกเด็กตามอำเภอใจ

อาจเร่ิมจากการแล่นตามอารมณ์โกรธในครั้งแรกๆ

กลายไปเป็นติดใจ ย่ามใจ และสะใจ

เห็นกระดูกอ่อนๆ แล้วนึกอยากรังแกขึ้นมาดื้อๆ

ไม่ต้องรอให้เด็กกวนโมโหโทโสเสียก่อน

ความกระสันอยากรังแกผู้ด้อยกว่า

บางทีก็มาจากการอัดฉีด

ผ่านสื่อที่เราเห็น เราได้ยิน และเราสนุกที่จะเสพ

ไม่ว่าจะเป็นหนัง ละคร เกม หรือกระทั่งโฆษณาทั่วไป

ที่มีการรังแกกันให้เห็นตำตาอย่างออกรส

และถูกทำให้อยู่ในรูปของความบันเทิง

ดูตลก ดูน่าขบขัน ที่ใครบางคนเป็นหน้าโง่ถูกกระทำ

เมื่อเห็นบ่อย หรือเสพทุกวัน

ก็กลายเป็นความรู้สึกชินๆ เฉยๆ ชาๆ

เห็นเป็นเรื่องธรรมดาที่ทำกันได้ 

ใครๆ ก็หัวเราะขำกัน ไม่ซีเรียส

ไม่น่าให้รู้สึกผิด

จิตใจเหล่าครูซาดิสต์ทำด้วยอะไร?

บางทีคำตอบก็อยู่ตรงหน้าของทุกคนนี่แหละ

บางทีมันก็เป็นสิ่งเดียวกัน

กับที่ทำให้เกิดจิตใจแบบเราๆ ท่านๆ นี่แหละ

อย่าคิดว่าลงโทษครูคนหนึ่งแล้วจะจบ

อย่าคิดว่าปิดโรงเรียนที่มีปัญหาแล้วจะสิ้น

อย่าคิดว่าตั้งหน่วยงานเฉพาะมาจัดการแล้วจะได้

ปัญหาความรุนแรงในจิตมนุษย์ยุคเรา

ใหญ่โตเกินกว่าที่ใครจะแก้ได้คนเดียว

ลองมาพร้อมใจกันแบนสื่อทุกชนิด

ที่เสี้ยมใจให้โหดร้าย

เหมือนกับที่เราเริ่มนิยมแบนบุคคล

ที่เราพากันไม่ชอบใจพร้อมๆ กันดูบ้าง

มันอาจไม่จบในยุคเรา

ถ้ายุคเรายังไม่ช่วยกันแบน

ต้นเหตุความรุนแรงในจิตใจพร้อมๆ กัน!