โลง คน ตาย สอน คน เป็น - ทำอะไรก็ธรรม

ตายเสียก่อนตาย

ในวันที่ผู้คนยังเลี่ยงจะเอ่ยคำว่า “ความตาย”
มีคนกลุ่มหนึ่งเลือกนั่งลงอย่างเงียบ ๆ กับมัน
ไม่ใช่เพื่อเศร้า ไม่ใช่เพื่อหลอน
แต่เพื่อ เรียนรู้วิธีมีชีวิต

ไม้แต่ละแผ่นถูกยกขึ้นมาด้วยมือธรรมดา
ตะปูแต่ละดอกถูกตอกลงด้วยลมหายใจที่รู้ตัว
โลงศพจึงไม่ใช่วัตถุแห่งการสูญเสีย
แต่กลายเป็นห้องเรียนเล็ก ๆ
ที่สอนให้เรารู้จักคำว่า พอ และ วาง

ขณะประกอบ “บ้านหลังสุดท้าย”
หลายคนได้พบความจริงของใจตัวเอง
ความอยากทำให้สวย ความกลัวทำพลาด
ความภูมิใจเมื่อสำเร็จ
และความยึดถือที่แอบซ่อนอยู่เงียบ ๆ
ทุกอย่างผุดขึ้น—และทุกอย่างก็ดับได้
ถ้าเรามองเห็นมันด้วยสติ

ธรรมะไม่ได้อยู่บนธรรมาสน์เท่านั้น
ธรรมะอยู่ในฝุ่นไม้ ในคราบสี
ในเหงื่อที่ไหล และหลังที่เมื่อยล้า
เมื่อใจอยู่กับงานตรงหน้า
งานนั้นก็พาใจกลับบ้าน

คำสอนที่คมที่สุดของกิจกรรมนี้
ไม่ใช่เรื่องความตายของร่างกาย
แต่คือคำเชื้อเชิญให้เรา
“ตายเสียก่อนตาย”
ตายจากความยึดว่า ตัวกู–ของกู
ก่อนที่ร่างนี้จะถึงวันแตกดับจริง

เพราะทันทีที่ความเป็นตัวตนผุดขึ้น
ความทุกข์ก็มีที่ตั้ง
แต่เมื่อใดที่เราวางมันลงได้
ความทุกข์ก็ไม่มีที่เกาะ
ไม่มีที่อยู่
และไม่มีเจ้าของ

บางที…
การใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาท
อาจเริ่มต้นจากการกล้าหันหน้า
มองความตายอย่างอ่อนโยน
แล้วค่อย ๆ เรียนรู้
วิธีมีชีวิตที่เบา สงบ
และเป็นอิสระ ตั้งแต่วันนี้

อารีย์ โพธิ์ศรี ผู้ก่อตั้งกลุ่มอาสาสมัคร อนุรักษ์สิ่งดีงาม

โลงคนตาย ไม่ได้ชวนเศร้า
แต่ชวน “ซ้อมใจ”
ตอกไม้ทีละดอก ดับตัวตนทีละนิด
ตายเสียก่อนตาย—ความทุกข์จึงไม่มีที่ตั้ง