จับได้แล้ว! ชายจุดไฟเผาวางเพลิงในรถไฟใต้ดิน เกาหลีใต้ สารภาพ "เจตนา"

การวางเพลิงเผารถไฟใต้ดินสาย 5 ของกรุงโซล ได้รับการยืนยันว่าเป็นการฆาตกรรมโดยเจตนา เนื่องจากจำเลยวัย 67 ปีกล่าวว่าเขาวางแผนเผารถไฟเพื่อ "ดึงดูดความสนใจจากสังคม" หลังจากที่แพ้คดีหย่าร้าง และการก่อเหตุก็เพื่อ “เรียกร้องความสนใจจากสังคม”

เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 2568 สำนักงานอัยการเขตใต้โซลประกาศว่า ได้จับกุมและดำเนินคดีจำเลย ชายอายุ 67 ปี ในข้อหาพยายามฆ่าและวางเพลิงซึ่งอาจนำไปสู่การเสียชีวิต อันเกี่ยวข้องกับการวางเพลิงรถไฟใต้ดินสาย 5 ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าวันที่ 31 พฤษภาคม 2568

ตามคำแถลงของอัยการ ข้อหาฆาตกรรมดังกล่าวเกิดขึ้นหลังจากการสืบสวนอย่างละเอียดถี่ถ้วน โดยมีทีมสอบสวนพิเศษเข้าร่วมด้วย ตรงกันข้ามกับข้อสรุปเบื้องต้นของตำรวจ ซึ่งถือว่านี่เป็นการก่อวินาศกรรม อัยการประเมินว่านี่คือ "การวางแผนฆาตกรรมโดยผู้ก่อการร้าย" โดยตั้งใจและวางแผนอย่างรอบคอบ โดยมีเป้าหมายเป็นผู้โดยสาร 160 คน

จากการสอบสวนพบว่า นายวอนก่ออาชญากรรมดังกล่าวหลังจากแพ้คดีหย่าร้าง โดยศาลได้ตัดสินแบ่งทรัพย์สินของเขาเสร็จสิ้นเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม เพียงหนึ่งวันก่อนเกิดเหตุ จำเลยให้การว่าเขาคิดว่าผลลัพธ์ที่ได้คือ “การดูหมิ่นและทำร้าย” ตนเอง ดังนั้นจึงก่อเหตุวางเพลิงโดยคิดว่า “ถ้าฉันวางเพลิงรถไฟใต้ดิน ฉันจะกลายเป็นจุดสนใจของสังคม”

ทั้งนี้ ผลการวิเคราะห์จิตวิทยาบูรณาการของสำนักงานอัยการสูงสุดพบว่า นายวอนไม่มีความผิดปกติทางบุคลิกภาพ แต่มีความสุดโต่ง ความคิดแบ่งขั้ว และเห็นแก่ตัว

จากการสอบสวนพบว่าการวางเพลิงครั้งนี้ มีการวางแผนอย่างรอบคอบ โดยเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม หรือ 10 วันก่อนเกิดเหตุนายวอนได้ซื้อน้ำมันเบนซิน 3.6 ลิตรที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง โดยใช้เงินสดและสวมหมวกกันน็อคเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกระบุตัวตนนอกจากนี้ เขายังเตรียมไฟแช็กแบบพ่นไฟ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่ให้เปลวไฟแรงและอันตรายกว่าไฟแช็กทั่วไป

ต่อมา วันที่ 30 พ.ค. หนึ่งวันก่อนเกิดเหตุ วอนได้พกน้ำมันเบนซินและเดินไปมาตามเส้นทางรถไฟฟ้าใต้ดินสายหลัก เช่น สาย1, 2 และ 4 ราวกับกำลังมองหาเวลาและสถานที่ที่เหมาะสมในการกระทำความผิด

กระทั่งเวลาประมาณ 08.42 น. ของวันที่ 31 พฤษภาคม ขณะที่รถไฟใต้ดินกำลังเคลื่อนตัวจากสถานี Yeouinaru ไปยังสถานีMapo บนสาย 5 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของขบวนรถที่อยู่ในอุโมงค์แม่น้ำฮัน นายวอนได้ราดน้ำมันลงบนพื้นตู้รถหมายเลข 4 และจุดไฟเผา โดยคาดว่าบริเวณที่หกนั้นมีความยาว 6.8 เมตร และกว้าง 1.8 เมตร (รวมพื้นที่ทั้งหมด 12.24 ตารางเมตร) ควันพิษได้แพร่กระจายไปยังตู้รถอื่นอย่างรวดเร็ว

อัยการโต้แย้งว่า หากภายในตู้รถไฟไม่ได้ทำจากวัสดุทนไฟ ก็อาจเกิดภัยพิบัติร้ายแรงที่มีผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวนมากได้ โชคดีที่มีการอพยพอย่างรวดเร็วและตอบสนองทันท่วงทีโดยผู้โดยสาร จึงลดผลกระทบลงได้

นอกจากเหยื่อ 33 รายที่ระบุตัวตนเบื้องต้นแล้ว อัยการยังได้ขยายการสืบสวนจากบันทึกของตำรวจ รายงานทางการแพทย์และรายชื่อผู้โดยสาร โดยเพิ่มอีก 127 รายในรายชื่อเหยื่อ ซึ่งทำให้ยอดเหยื่อทั้งหมดอยู่ที่ 160 ราย โดยรวมถึงผู้ได้รับบาดเจ็บ 6 รายด้วย

“การวางเพลิงในพื้นที่ปิด เช่น รถไฟใต้ดินที่จมอยู่ใต้น้ำ พร้อมกับเจตนาที่ชัดเจนในการดึงดูดความสนใจและทำให้คนเสียชีวิตจำนวนมาก แสดงให้เห็นว่านี่เป็นอาชญากรรมที่ร้ายแรงอย่างยิ่งซึ่งจำเป็นต้องได้รับการจัดการอย่างเข้มงวด” อัยการกล่าวเน้นย้ำ

ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาโดยมีกรอบการลงโทษที่เข้มงวด