My teddy girl ของเล่น(ไว้อยาก)
ข้อมูลเบื้องต้น
มีเเต่ Teddy bear
คงไม่มี
Teddy girl
นอกซะจากคน…
คนไม่ดี/ ไร้สุภาพบุรุษ / เจ้าชู้ / เลว / ปากร้าย / ฯลฯ
ในคราบคนดี
ถึงกล้าตั้งสรรพนามนี้
. . .
เธอเป็นของเล่นของฉัน เบบี้~
เรียกอะไรดีล่ะ my toy
ไม่สิ มันธรรมดาไป
หรือว่า my teddy bear
ไม่เอาดีกว่า ดูน่ารัก น่ากอดเกินไป
เป็น teddy girl ดีกว่า เป็นของเล่นที่ฉันไว้เอาบนเตียง น่าจะเข้ากว่า
เพราะดูๆเเล้ว… ไม่เห็นน่านอนกอดเหมือนตุ๊กตาหมี
เเต่น่าเอาเหมือน…. ตุ๊กตายาง หึ
เทลเลอร์ พิชิตวัตนนท์
(หนุ่มหล่อลูกเสี้ยว ไทย-จีน-อเมริกา ดำรงตำเเหน่งรองประธาน ทีไทม์มอล เจ้าของห้างสรรพสินค้าใหญ่ดัง ทั่วประเทศ ผู้ที่มีใบหน้าหวานผสมสามสัญชาติ ใจดี ยิ้มง่ายในคราบเสือ ในวัย32 ปี สาวใดอยู่ใกล้เป็นอันต้องหวั่นไหว ไม่เว้นกับเธอ… หญิงเดียวที่ดึงด้านมืดร้ายของเขาออกมา ภายใต้ความหึง หวงเเละเเข็งกระด้าง )
. . .
เอาสิ อยากเอาฉันอีกสักรอบจะเป็นอะไรไป
ก็เเค่….
เอาให้ผู้ชายเลวๆ ตรงหน้าเอาเล่นๆไป มันก็ไม่ได้หนักหนาอะไร
คิดซะว่า… ให้ทาน :) ฉันไม่ถือสา
ฟีน่า รลิษา เมฐากุล
(สาวสวยลูกครึ่งไทย-อังกฤษ ในวัย22ปี นักศึกษาสาวคณะบัญชี เป็นสาวมั่น พราวเสน่ห์ที่ใครๆก็หลงชอบ(โดยไม่ต้องอ่อย) เรียนเก่ง ตรงไปตรงมา ดีมาดีกลับ ร้ายมาร้าย รักความเเฟร์ ฉลาด เเต่เมื่อเจอเขา… ความฉลาดหรือจะสู้ความร้ายในคราบคนดีของเขาได้…)
. . .
ร่าน ร่าน เเล้วก็ร่าน
ฉันยืนหัวโด่ ยังกล้าไปอ่อยผู้ชายคนอื่นอีก
เธอมันเเรดร่านจริงๆ
เรื่องนี้พระเอกเลว ระดับไหนไรท์ขอไม่การันตี เเต่ดราม่าค่อนข้างจัดหนักจัดเต็ม เป็นเเบบ toxic relationship + โรเเมนติก
*****ชี้เเจงเรื่องนี้มีการติดเหรียญและเเบบติดกุญเเจด้วยนะคะ ไรท์เริ่มติดเหรียญในตอนที่อัพตอนที่ 30 กว่าๆ (ยังไม่เเน่ใจว่าที่เท่าไหร่) เเละรวมถึงตอนก่อนหน้าน๊าาา
###อัพทุกวันน๊าาาา ????
XXXคำเตือนXXX
นิยายเรื่องนี้เเต่งขึ้นจากจินตาการของผู้เขียน อาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม หรือหยาบคาบ โปรดอ่านอย่างมีสติ โปรดอ่านเพื่อความบันเทิง
EP1.1 เซอร์ไพรส์
หลังเวลาฝึกงาน
(น่า~ จะไม่มาหาพี่จริงๆอ่อ วันนี้วันเกิดพี่เลยนะ ) ปลายเสียงเอ่ยถามฉัน ด้วยน้ำเสียงคล้ายงอนเเละปนอ้อน
"งื้ออ น่าก็อยากไปนะคะ เเต่ติดตรงที่น่าจะต้องทำงานส่งให้ทันพรุ่งนี้เช้า งานมันเยอะมากเลย งื้ออ" ฉันเอ่ยเสียงอ้อนออกไป เเกล้งคนที่เป็นเเฟนฉัน
"จะไม่มาหาพี่เลยอ่อ นิดเดียวก็ไม่ได้อ่อ" คนปลายสายถามฉันน้ำเสียงอ้อนๆ สไตล์เขา
"อื้มม น่า น่าจะไม่ได้จริงๆค่ะ น่ากลัวไม่ทันส่งงาน" ฉันโกหกคนปลายสาย เพื่อที่จะทำเซอร์ไพร์คนปลายสายนั้นเเหละ
"ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้น่าต้องชดเชยให้พี่นะคะ" คนปลายสายอ้อนบอก
"ชดเชยยังไงคะ" ฉันเเกล้งเอ่ยถาม เเต่ความจริงฉันพอรู้ทันเขา
"อื้มม ก็… คนเป็นเเฟนกัน เขาทำอะไรอ่าคะดาร์ลิง " คนปลายสายเอ่ยถามฉัน เเต่ทำไมฉันฟังเเล้วรู้สึกหน้าร้อนผ่าวเนี่ย
"งั้น เดี๋ยวเจอกันพรุ่งนี้นะคะ เเฮปปี้เบิร์ดเดย์นะคะพี่ต้น :) " ฉันเอ่ยบอกทั้งส่งยิ้มไปที่เขาเเม้คนปลายสายจะไม่รู้
"ครับ ขอบคุณครับเเฟนของพี่ พี่รักเรานะคะ น้องฟีน่าของพี่" คนปลายสายเอ่ย ฉันที่ได้ยินก็รู้สึกใจเต้นตึกตึก เเม้คำเหล่านี้ได้ยินมาบ่อยครั้งเเล้ว
"น่าก็รักพี่ค่ะ พี่ต้น >< " ฉันเอ่ยบอกคนปลายสายด้วยความเขินอาย ก่อนจะกดวางสายไป
เเละรีบวิ่งออกจากที่ทำงาน เพื่อมุ่งไปร้านอาหารของอาเตยฉัน เพื่อจะไปเอาเค้กที่ฉันตั้งใจทำ เเม้ฉันจะทำอาหารไม่เป็นเเต่ก็ปีนี้ฉันตั้งใจจะทำโดยอาเตยสอนให้กับมือ คิดได้เเบบนั้นฉันก็รีบเดินไปขึ้นรถเเท็กซี้ด้วยความรวดเร็ว เพื่อเซอร์ไพร์พี่ต้น
ใช่ค่ะ ฉันตั้งใจจะโกหกพี่ต้น ให้เขารู้สึกผิดหวัง งอนฉัน เพราะฉันอยากเซอร์ไพร์เขา
ฉันลืมเเนะนำตัวเองเลย ฉันชื่อฟีน่า ชื่อจริง รลิษา เมฐากุล ฉันอายุจะเข้า 22 ปีนี้ ฉันเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัย JH คณะบัญชี ตอนนี้อยู่ปี4 เทอมนี้ฉันฝึกงานที่บริษัทห้างสรรพสินค้าห้างดัง อย่าง T.time mall (ทีไทม์ มอล) ตามจริงฉันสมัครฝึกงานที่อื่น เเต่ด้วยความที่ว่า เเฟนของอาเตยเเนะนำให้ฉันทำงานที่นี้ ฉันเลยรับคำเเนะนำโดยดี เเต่ฉันไม่ได้สิทธิพิเศษอะไรหรอกนะ ฉันเป็นเเค่นักศึกษาฝึกงานทั่วไป
รถเเท็กซี้เคลื่อนรถจนถึง ร้านอาหารของอาเตย ฉันจ่ายเงินเเละรีบออกจากรถ เพื่อมุ่งไปหยิบของสำคัญ
EP1.2 เซอร์ไพรส์
เเกร๊กก
"มาเเล้วหรอตัวเเสบ ระวังหน่อยเดี๋ยวล้มเอา " เสียงอาเตยเอ่ยพูดออกมา เมื่อเห็นฉันวิ่งเดินเข้าไปในร้าน เมื่อฉันเดินถึงห้องครัวไว้สำหรับทำอาหารเเละเตรียมอาหาร
ร้านอาเตยเป็นร้านอาหรารไทยเเละฝรั่ง อยู่ในย่านสุขุวิท เป็นอาหารระดับ 5 ดาว ราคาค่อนข้างไม่ได้เเพงมากเเต่ก็ไม่ได้ถูกมากซะที่เดียว ส่วนใหญ่ลูกค้าภายในร้านเป็นคนมีฐานะ
คือเอาง่ายๆ เราค้าขายกับคนมีฐานะเเละมีปัญญาซื้อกิน ภายในร้านตกเเต่งด้วยสไตล์โมเดิน มีสวนดอกไม้ ต้นไม้ตกเเต่ง ตอนกลาวัน จะดูสวย พื้นที่เหมาะกินข้าวกลางวัน จิบกาเเฟ จิบชา เเบบผู้ดี ส่วนตอนค่ำเหมาะกับทานอาหารพร้อมกับของกลับเเกลม เครืองดื่มมึนเมาเบาๆ ไว้นั่งชิลได้
"พอดีน่ารีบอ่าคะ อาเตย" ฉันส่งยิ้มไปที่อาของตัวเองก่อนจะรีบเปิดประตูตู้เย็น เอาเค้กออก ก่อนจะจัดใส่กล่องใส่ถุงให้เรียบร้อย
"เเหม รีบไปหาเเฟนเลยนะ เเล้ววันนี้กลับบ้านมั้ย" อาเตยเอ่ยถามฉัน พร้อมกับส่งยิ้มกรุ้มกริ่ม เหมือนรู้ทัน
"ก็… น่าจะไม่นะคะ " ฉันเอ่ยยิ้มออกไป
"โอเคร ยังไงก็ป้องกันดีๆละ " สิ้นเสียงอาเตยเอ่ย ฉันที่ฟังก็ยิ่งหูเเดงหน้าร้อนผะผ่าว
"อาเตยอ่า หนูไปเเล้วดีกว่า" ฉันยิ้มส่งเเก้เขินก่อนจะรีบเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว โดยสภาพฉันยังคงเป็นชุดนักศึกษา ที่ไม่ค่อนเรียบร้อยเท่าไหร่
ก่อนจะขึ้นเเท็กซี้ออีกรอบ ปกติฉันมีรถเป็นของตัวเอง เเต่ว่า รถเสีย เเละฉันเองอยากเซอร์ไพร์วันเกิดเเฟนตัวเอง เลยไม่ได้ให้บอกมารับ อีกอย่าง พอตอนกลับ พี่ต้นมาส่งอยู่เเล้ว
ฉันลืมบอกไป ฉันกับพี่ต้นเราเป็นเเฟนกัน มาน่าจะ1ปีกว่าเเล้ว เราคบกันตอนที่ฉันอยู่ปี3 พี่เขาปี4
ใช่ค่ะ ตอนนี้พี่เขาเรียนจบเเล้ว ฉันเองก็เรียนปีสุดท้าย ตามความจริงพี่ต้นจีบฉันตั้งเเต่อยู่ปีหนึ่ง ตอนนั้นรู้เเหละว่าชอบฉัน เเต่ฉันยังไม่เเน่ใจไง เห็นว่าเขาเป็นคนเรียบร้อย คนใจดี ไม่เหมาะกับฉันหรอก เพราะฉันเป็นผู้หญิงที่ไม่ค่อยเรียบเหมือนด่างผ้าพับไว้สักเท่าไหร่ ค่อนข้างคล้ายกับผู้ชาย ฉันเลยไม่อยากคบ เเม้ฉันเองก็เเอบชอบเขา
เเต่พอรู้จักกันไป มากกว่า2ปี เจอเเละทำกิจกรรมกันบ่อย ฉันเลยตัดสินใจคบกับพี่เขา
เเอด
เมื่อรถจอดถึงคอนโดหรูของพี่ต้น ฉันก็รีบหยิบเเบงค์เงินสีเเดงจำนวน สองใบยื่นไปให้พี่ขับรถเเท็กซี้ เเละรอรับเงินทอน ก่อนจะเดินออกไปจากรถเเละมุ่งหน้าไปที่ห้องคอนโดของพี่ต้น คอนโนนี้อยู่ในเครือของห้าง ทีไทม์ มอล เหมือนกัน เเต่คนละสาขากัน เเน่นอนอยู่เเล้ว ห้างดังเเบบนี้มีหลายที่จะตาย
ฉันก้าวเท้าเดินมุ่งไปที่ลิฟท์ก่อนจะกดขึ้น เมื่อประตูเปิดออก ฉันก็เดินเข้าไป เเละกดลิฟท์ชั้นที่ฉันจะไป เมื่อประตูลิฟท์ปิดลง
ปึก!
มีคนรีบเดินชนกับประตูอย่างเเรง จนประตูเปิดออก
ฉันตกใจ เลยรีบกดประตูให้เปิดค้างไว้
"ขอโทษนะคะ พอดีฉันไม่รู้ว่ามีคนกำลังจะขึ้นลิฟท์ ขอโทษด้วยนะคะ" ฉันก้มหน้าก้มตาขอโทษเขา ก่อนจะเงยหน้ามองไปที่เขาที่กำลังใช้มืออีกข้างที่ไม่เจ็บจับเเขนข้างนั้นอย่างเบามือ
"ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ " เเม้ฉันจะไม่ผิด เพราะฉันไม่รู้ เเต่ก็อดรู้สึกผิดไม่ได้
"ไม่เป็นไร มันไม่ได้เจ็บขนาดนั้น" เขาบอกเสียงนิ่ง ฉันเองก็เงยหน้ามองไปที่เจ้าของเสียง
ตัวฉันยืนนิ่ง เขาดูไม่เจ็บอะไรมากเลย ทั้งๆที่น่าจะเจ็บอยู่เหมือนกัน ถ้าเป็นคนทั่วไป
ฉันรีบตั้งสติ
"ขอโทษอีกครั้งนะคะ" ฉันโค้งหน้าจับเค้กในมือเเน่น เอ่ยออกมาอดจะรู้สึกผิดไม่ได้
"ไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไร…." เขาเอ่ยออกน้ำเสียงหงุดหงิด
ก่อนจะส่งยิ้ม
"ครับ " เขายิ้มออกมา ช่างต่างกับสีหน้าเมื้อกี้เลย ตอนเเรกดูเหมือนจะนิ่งเงียบ ก่อนจะกลับมาเป็นน้ำเสียงดูไม่พอใจ
พอตอนนี้มองหน้าฉันกลับส่งยิ้มหวานมาซะงั้น
ตึ้ง!
เมื่อลิฟท์จอดถึงชั้นห้องของพี่ต้น ฉันก็ก้มโค้งตัวนิดหน่อยไปหาเขา เขาเองก็พยักหน้ายิ้มมาที่ฉัน สายตาคงจะเช้าชู้เเน่ๆ ฉันตัดสินก้าวเดินออกไป
เมื่อเท้าก้าวเดินถึงหน้าห้องของพี่ต้น ฉันหยิบคีย์การ์ดที่พี่ต้นให้ไว้ ก่อนจะเปิดเข้าไปอย่างถือวิสาสะ
เมื่อประตู ฉันกาวเท้าเดินเข้าในห้องที่ฉันตั้งใจทำเค้ก สีหน้าที่รู้สึกผิดเมื่อกี้หายไปกลับอารมณ์ดี ตื่นเต้นว่าเจ้าของวันเกิดจะดีใจขนาดไหนที่ฉันเซอร์ไพร์
เเต่เมื่อ
ฉันเดินเข้าไปข้างในห้อง เดินไปเรื่อยๆจนถึงโซฟา พบกับชุดทำงาน คล้ายกับผู้หญิงมีกระโปรงสั้น ชุดทำงานผู้ชาย เน็คไท หล่นเต็มพื้นห้องรับเเขก จนฉันเหลือยสายตาไปพบกับ
ยกทรงที่สีเเดงจี๊ด หล่นที่พื้น ทางไปห้องนอนของ…
พี่ต้น!!
ใจฉันที่ตอนนี้เต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้กำลังเกิดอะไรขึ้น ความร้อนร้นนึกกลัวก็เกิดขึ้นพร้อมๆกัน ภายในใจฉันคิดดีไม่ได้จริงๆ เหมือนสมองที่สั่งการฉัน
ให้เดินตามชิ้นผ้าเเต่ละชิ้นตกหล่นตามพื้น ก่อนจะถือวิสาสะเดินเข้าห้องนอน ที่ประตูเปิดอยู่เเล้วพร้อมกับ
เสียงที่ฉันรับรู้ได้เลย
EP2.1 พระเอกขี้มาขาว
"อ๊ะๆ ซื้ดด คะคุณต้นขา ซื้ดด " เสียงลามกเล็ดออกมาจากปากของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังนั่งคร่อมขย่มร่างบดกับเเฟนของฉัน สายตาฉันมองไปที่สองร่างที่กำลังนัวเนียกอดกัน เล่นกันด้วยใบหน้าที่สนุกสนาน
ฟุบ!
เค้กที่ฉันถือให้กับคนที่เป็นเจ้าของวันเกิด ให้คนคนที่เป็นเจ้าของห้องนี้ เเละเป็นคนที่กำลังนัวเนียกับผู้หญิงตรงหน้าฉัน สติสตังฉันหายไปหมด
สายตา2คู่ที่กำลังสนุกนั้น หันมามองสายตาเป็นอันเดียวกัน
"น่า! " คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเเฟนฉัน หันเอ่ยเรียกฉันอย่างตกใจ
ฉันพึ่งได้สติ ไม่ควรเห็นภาพเขาสองคนใกล้ชิดกัน เหมือนกับหนังสดเเบบนี้ ฉันเดินออกจากไปห้องนอนอย่างรวดเร็ว เเละหมายจะเดินออกไปจากห้องนี้ด้วย
"ดะเดี๋ยวน่า! ฟังพี่ก่อน! มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด" คำเเก้ตัวตะโกนออกมาจากข้างหลังฉัน เเต่ฉันไม่สนใจอะไรทั้งสิน เดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว รีบเดินไปที่ลิฟท์
หมับ!
ฉันถูกดึงเเขนจากคนที่เป็นเเฟนฉัน ที่ตอนนี้มันขยะเเขยงไปหมด
"น่าฟังพี่ก่อน " เขาเอ่ยบอกฉัน ฉันที่ถูกดึงเเขนเลยต้องหันไปสบตามองสภาพของคนที่พึ่งได้กัน เขาสวมใส่กางเกงเเละเสื้อเชิ้ตอย่างลวกๆ คงจะรีบเเก้ตัวกับฉันซินะ
ฉันยืนมองหน้าเขานิ่ง ไม่ได้ต้องการฟังคำเเก้ตัว หรือว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิด เเต่ฉันจะฟังว่าเขาจะเเถตัวเองว่าอะไร
"พี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่ขอโทษ " เขาเอ่ยบอกฉัน
"…." ฉันมองใบหน้ารู้สึกผิดของเขานิ่ง น้ำตาของฉันไหลพรากไปตั้งเเต่ตอนไม่อาจรู้ เเต่สิ่งที่เขาพูดออกมามันเหมือนเป็นสิ่งที่ผิดพลาดกันได้ง่าย
"พี่ขอโทษ ต่อไปนี้พี่จะไม่ทำเเบบนี้อีก " เขาเอ่ยพร้อมทั้งกุมมือฉันที่สั่นเท้ากับภาพบาดตาที่ฉันพึ่งจะได้เห็นมา
"คุณอยากทำอะไรมันก็เรื่องของคุณ ฉันขอไม่ยุ่งอีก " ฉันตอบก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟท์ สรรพนามที่เรียกเขาฉันเเปรรปเลี่บนเป็นคนห่างเหิน
เเละรีบปิดประตูลิฟท์ด้วยความรวดเร็ว เป็นความโชคดีที่ลิฟท์เปิดออกมาพอดี
เเต่ก็เหมือนจะโชคไม่ดี เมื่อคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเเฟนตัวเองนอกกายเดินเข้ามาทันก่อนจะประตูจะปิด
"หมายความว่ายังไงน่า พี่ขอโทษเเล้วไง" เขาเอ่ยออกมา ใบหน้าเขาน้ำเสียงดูเหมือนจะไม่เข้าใจอะไรง่ายๆ
"เราเลิกกันเถอะ " ฉันหันไปสบตาบอกเขาตามความจริง เเม้ในใจฉันมันเจ็บ เจ็บจนพูดไม่ออก
"ทำไมเราต้องเลิกกันด้วย น่า~ เราอย่าเลิกกันเลยนะ " เขากุมมือฉันอีกครั้งเอ่ยกล่าวมาที่ฉันเเววตาอ้อนวอน
"ฉันคงไม่เป็นเหมือนเดิมไปเเน่ๆ ฉันว่าเราพอกันเเค่นี้ คุณอยากทำอะไรคุณก็ทำได้ตามใจอยาก" ฉันเอ่บอกเขาตามความจริง ฉันพยายามดึงสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดบอกเขา
"ทำไมอ่าน่า เรื่องเเค่นี้ พี่เเค่มีอะไรกับเขา เเต่พี่ไม่ได้รักเขา พี่ไม่ได้นอกใจน่าเลยนะ" เขาเถียงสวนฉันทันที เเต่คำพูดของเขาทำไมมันช่าง
เพี๊ยยย!
ฉันตบที่ใบหน้าเขาอย่างเเรงด้วยโมโหที่เขากล้าคำเเบบนี้ได้ยังไง
"น่าตบพี่ทำไม พี่ทำอะไรผิด เรื่องบนเตียงพี่อยากทำกับเรา น่าก็ยังไม่พร้อม พี่เลยต้องไปทำกับคนอื่น พี่ไม่ได้นอกใจซะน้อย" เขาตอบกลับมาอย่างไม่ถือสาอะไรกับสิ่งที่ทำ เเต่กลับโมโหฉันที่ฉันไปตบหน้าเขาเนี่ยนะ
"ถ้าฉันไม่ยอมมีอะไรด้วย คิดซะว่าเป็นความผิดของฉัน ถ้าอยากนั้นฉันขอเลิก จบนะ ฮึก " ใบหน้าฉันที่พยายามเข้มเเข็งตลอดเวลาหลังที่เห็นภาพบาทตา เเต่สิ่งที่เขาพูด มันทั้งจุก เเละเจ็บ
"พี่ไม่เลิก น่า~ พี่ไม่เลิก " เขาเอ่ยบอกฉันซ้ำ
"ฉันผิดเเล้วไง ฉันผิดเเล้วที่ไม่ยอมมีอะไรด้วย! เลิกกันซะ " ฉันเอ่ยบอกด้วยความโมโฮ อย่างไม่มีสติดึงไว้
ตึ๊ง!
เมื่อลิฟท์เปิดออก ฉันรีบวิ่งออกจากคอนโดของเขาทันที เเต่เมื่อวิ่งไปสายตาไม่ได้มองไปที่ไหน จนฉันกับใครบางคนอย่างเเรง
"อ๊ะ! " ฉันร้องเสียงออกมาเมื่อฉันชนกับใครบางคน
"ขะขอโทษคะ " ฉันเงยหน้าบอกคนที่ฉันชนด้วย ก่อนจะเงยหน้า
"คุณ/เธอ " เสียงเราสองคนเอ่ยกล่าวพร้อมกันเมื่อมองหน้ากัน คือคนที่เดินชนกับประตูลิฟท์เมื่อกี้นี้
"เอ่อ.. คุณเป็นอะไรมั้ยครับ " เขาเอ่ยถามออกมาใบหน้าดูเป็นห่วง เขาคงเห็นสภาพของฉัน ที่ไม่ต่างจากหมา
"น่า! ฟังพี่ก่อน! " เสียงที่ตะโกนดังเล็ดออกมาจากข้างหลัง ซึ่งสติที่ได้ตอนนี้
ฉันต้องหนีให้เร็ว ฉันจะเดินออกจากข้างนอกก่อน เเต่สายตาฉันเหลือบไปเห็นรถ4ประตู ที่จอดอยู่ข้างหน้าฉัน
"รถคุณใช่มั้ยคะ" ฉันเอ่ยถามออกไปอย่างคนเสียมารยาท
"ครับ" เขาตอบเเละส่งยิ้มมาที่ฉัน
"ขอโทษนะคะ ที่ต้องเสียมารยาท" ฉันเอ่ยบอกอย่างเร่งรีบ ถึงจะรีบเปิดประตูเข้าไปในรถของคนตรงหน้าฉัน
ปัง!
ประตูรถปิดลง ฉันเหลือบสายตามองคนที่กำลังวิ่งตามฉันมา เขาหยุดชะงักเมื่อคนที่เป็นเจ้าของรถสะกัดกั้นไว้ก่อน จนเขาต้องถอย เเละคนที่เป็นเจ้าของรถถึงเดินเข้าไปในรถของเขา
ปัง
"คุณจะให้ผมส่งที่ไหนครับ" เขาเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนนุ่มหันมาที่ฉัน
"ไปไหนที่มันไกลๆ" ฉันพลั้งพูดเสียงเเผ่วเบา
"ครับ?" เขาถามฉันกลับจนฉันหันไปสบตากับเขา
"อ้อ ขอรบกวนขึ้น ส่งจอดฉันที่ข้างนอกไกลจากคอนโดนี้หน่อย จะได้มั้ยคะ" ฉันหันสบตาเอ่ยรบกวนบอกเขา จนเขา.. หยุดชะงักชั่วขณะ
"อ้อ ได้ครับ " เขาส่งยิ้มบอกฉัน เเละไม่นานเขาเปิดเครื่องยนต์ก่อนจะเคลื่อนรถไปข้างหน้า
.