ชู้ลับประธานร้าย
ข้อมูลเบื้องต้น
ไรเตอร์แนะนำ…
ซีรีย์ “ประธานร้าย” มี 3 เรื่องต่อกัน
แพ้รักประธานร้าย 2. เลขาร้ายขยี้รัก 3. ชู้ลับประธานร้าย
จนหนทาง
“เอาจริงเหรอ?”
“เราไม่มีทางเลือกแล้วนะพี่แทน”
แทนพงษ์เหลือบมองหน้าญาติผู้น้อง ก่อนจะหัวเราะหึๆ ออกมา “แกอยากกินเขาก็พูดมาเถอะ หล่อมาก แถมยังฟิตและเฟิร์มกว่าเดิมด้วย”
พรรษายักไหล่ “โอเค ยอมรับ ส่วนหนึ่งก็อยากล่ะ ได้ไหม?”
“ได้ ถ้าเขาเอาแก”
“พีชสวย เซ็กซี่ขนาดนี้นี่นะ มีเหรอเขาจะไม่อยากได้”
แทนพงษ์สีหน้าเคร่งเครียด “สองครั้งแล้วนะ เขาให้เลขาปฏิเสธไม่ยอมพบพีช คราวนี้อย่าให้พลาดล่ะ ไม่รู้ว่าจะเข้าใกล้เขาได้อีกเมื่อไหร่?”
ฟาร์มแสนรักของครอบครัวมุ่งกิจวัฒนากำลังประสบปัญหาด้านการเงิน จนเข้าขั้นวิกฤต ปีนี้โรงงานรับซื้อน้ำนมดิบเจ้าเดิม ปฏิเสธที่จะรับน้ำนมจากฟาร์มของพวกเขา แม้พรรษาจะพยายามออกติดต่อขายน้ำนมให้เจ้าใหม่แต่ก็ยังเหลือน้ำนมจำนวนมากที่ขายไม่ออก เธอรู้มาว่าบริษัทเครื่องดื่มวินเนอร์สนใจจะทำผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับน้ำนมวัวออกวางจำหน่ายจึงได้พยายามขอเข้าพบท่านประธานบริษัทแต่เขาปฏิเสธ
หญิงสาวทำหน้าหนาติดต่อมาถึงสองครั้ง เขาปฏิเสธหนที่สองทำให้เธอเธอหัวเสีย แทนพงษ์จึงตามสืบจนได้รู้ว่าธเนศ ท่านประธานหนุ่มหล่อแห่งวินเนอร์ชอบมาแฮงค์เอ้าท์ที่นี่
ธเนศ ศราวุฒิกุล หนุ่มหล่อผู้เป็นประธานบริษัทวินเนอร์เบฟเวอเรจคนล่าสุด เป็นน้องชายฝาแฝดของอดีตท่านประธานธนาที่ตอนนี้ไปดูแลบริษัทกาแฟสกายกิฟต์อย่างเต็มตัว
พรรษาเห็นหน้าของธเนศบนเว็บไซต์บริษัทวินเนอร์ถึงกับตกตะลึง เธอเคยคิดว่าไม่มีทางที่เส้นทางของเขากับเธอจะมาบรรจบกัน แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว
…อย่างที่คุณย่าเคยบอก…ชีวิตมนุษย์ไม่มีสิ่งใดแน่นอน
หญิงสาวส่งเสียงจิ๊ๆ “ถ้าคุยแล้วเขาไม่ยอมรับ คงต้องใช้วิธีชั่วๆ เหมือนเดิมแล้วล่ะ แบล็คเมล์เอาอาจจะง่ายก็ได้”
“พีชไม่มั่นใจในตัวเองแล้วเหรอ?”
พรรษาถอนหายใจมองดูโซฟาที่ธเนศ ศราวุฒิกุลนั่งอยู่ “พี่แทนดูผู้หญิงที่นั่งทำตาวาวอยู่ใกล้ๆ เขาสิ มีแต่คนจ้องจะกินเขาทั้งนั้น พีชจะกำจัดยังไงดี?”
แทนพงษ์ใบหน้าหล่อเหลาค่อนไปทางสวย เรือนร่างสูงโปร่ง แต่งกายดูออกแนวเนิร์ดๆ ญาติผู้พี่พลิกข้อมือขึ้นดูเวลาก่อนจะหันไปตอบน้องสาว “ยังไม่ดึกเลยเพิ่งสามทุ่ม เอาไว้เริ่มเมากันเมื่อไหร่ ผู้หญิงพวกนั้นก็จะค่อยๆ หันไปเลื้อยผู้ชายคนอื่นเอง ตอนนั้นพีชค่อยลงมือ”
“พี่บอกว่าเขาคอแข็ง เราคงไม่ต้องรอจนพีชง่วงนอนหรอกนะ”
“ซ้อมนอนดึกมาแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“เรื่องซ้อมน่ะก็ซ้อมล่ะ แต่บางวันมันก็ไม่ไหวนะ พี่ก็รู้ว่าแสนรักก่อกวนแค่ไหน? เมื่อวานก็งอแงให้พีชปิดไฟเข้านอนพร้อมกัน งานก็เลยไม่เสร็จ”
แทนพงษ์ยิ้ม เมื่อนึกถึงหลานสาวตัวน้อย แสนรักเป็นเด็กหญิงวัยสองขวบครึ่งที่กำลังพูดจาเจื้อยแจ้วและซุกซน เขาให้เด็กหญิงเรียกตนว่า ‘พ่อแทน’ แสนรักจึงเป็นคนที่มีทั้งพ่อและแม่ครบถ้วน เพียงแต่พ่อแม่ของเธอเป็นญาติกัน
“ใครจะไปห้ามได้? รายนั้นแค่ทำน้ำตาหยดแมะ ทุกคนก็ใจอ่อนแล้ว”
บรรยากาศในร้านเป็นไปอย่างสนุกสนาน เพลงที่วงดนตรีเล่นส่วนใหญ่เป็นเพลงฟังสบายๆ เหมาะกับการสังสรรค์พบปะพูดคุย พอหลังสี่ทุ่ม ดนตรีจะเล่นเพลงที่มีจังหวะเร็วขึ้นและแขกก็เริ่มคึกคัก พากันออกไปเต้นรำที่หน้าเวที
แทนพงษ์พาพรรษาออกมารอจังหวะที่จะได้พูดคุยกับธเนศ การมาดักรอในผับน่าจะง่ายกว่าไปติดต่อที่บริษัท
“พีชดื่มน้อยๆ หน่อย ถ้าเกิดเมาไปก่อนเดี๋ยวผิดแผน”
“ไม่เมาหรอกน่า เรื่องดื่ม ตอนนี้ก็แค่พอกรึ่มๆ”
“เบาได้เบา เอาเรื่องฟาร์มของเราให้รอดก่อน”
“ให้พีชดื่มหน่อยไม่ได้เหรอ ดื่มย้อมใจซะหน่อย”
แทนพงษ์ยิ้ม “พีชสาวน้อยวัยใสนะ เรื่องแบบนี้ก็เคย ลูกก็มี ยังจะต้องทำใจอะไรอีก? ถ้าไม่กล้า ให้พี่ทำแทนดีไหม?”
“ไม่ได้! ห้ามแตะต้องเขานะ”
“หมาหวงก้าง ตัวเองไม่ยอมเขมือบแล้วยังจะมาหวงอีก” แทนพงษ์ที่รักชอบในเพศเดียวกัน มองไปยังชายหนุ่มรูปงามท่ามกลางสาวๆ ที่ห้อมล้อม “นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องให้พีชทำนะ พี่ก็คงจับกินเองแล้ว”
“น้อยๆ หน่อยเถอะ ไหนพี่บอกว่าจะเก็บความโสดไว้รอคนที่ใช่?”
“ก็คนที่ใช่ยังไม่มาซะที เอาคนที่หล่อและรวยแทนก็แล้วกัน”
พรรษายิ้มน้อยๆ เธอรู้ว่าพี่ชายเจ็บช้ำจากการแอบรักเจ้านาย หลังจากฝ่ายนั้นจัดงานหมั้น แทนพงษ์ก็ลาออกและไม่ยอมติดต่อกับคนในบริษัทเดิมอีก
“พี่แทนออกจะดูดีขนาดนี้ ถ้าเปิดใจคงจะหัวกระไดไม่แห้ง ด้านซ้ายมือนั่นก็นั่งเล็งพี่อยู่นานแล้วนะ เอาไหม?”
แทนพงษ์ยิ้มแต่สายตากลับแข็งกร้าว เขาไม่สนใจผู้ชายคนไหนอีก ลึกๆ ก็กลัวที่จะเผชิญหน้ากับความเจ็บปวด บางที…ความรักอาจจะไม่ใช่คำตอบของชีวิต ชายหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ
“เอาเรื่องใหญ่ให้สำเร็จก่อนเถอะ ความเป็นความตายของฟาร์มแสนรักอยู่ในมือพีชนะ”
สองพี่น้องจ้องไปยังโต๊ะของธเนศ หญิงสาวและชายหนุ่มในโต๊ะของเขาลุกขึ้นเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน มีเพียงธเนศที่นั่งดื่มและพูดคุยกับคนที่แวะเวียนเข้ามาทักทาย
“เขามาดื่มที่นี่ประจำเลยเหรอ? มีคนรู้จักอยู่เต็มไปหมด”
“ฉายาเพลย์บอยพันล้านไม่ได้มาเล่นๆ นะ ได้ข่าวว่าคู่ควงเยอะจนนับไม่หวาดไม่ไหว เลือกกินอีกต่างหาก ที่ร้ายกว่านั้นคือไม่เคยคบผู้หญิงคนไหนในฐานะแฟน”
พรรษาเลิกคิ้ว “ถ้างั้นที่กินๆ มาก็ไม่รับผิดชอบเลยน่ะสิ”
“แค่ธเนศยอมกิน ผู้หญิงพวกนั้นก็ยินดีคลานขึ้นเตียงแล้ว”
“มั่วจริง!”
“เอ๊ะ! นี่ไม่ใช่เวลาที่พีชจะมาติเขานะ พีชตัดสินใจแล้ว คืนนี้มีหนทางเดียวคือต้องทำให้สำเร็จ ทำให้เขายอมตกลงกับให้ได้”
พรรษายกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มจนหมด ลุกขึ้นขึ้นจัดชุดแซกสีดำรัดรูปเปลือยหลังให้เข้าที่ สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด “ไหนๆ ก็มาแล้ว ลุยเลยเนาะ”
ธเนศมองดูหญิงสาวสวยเฉี่ยวหุ่นอวบอิ่มที่ใส่ชุดดำเปลือยหลังด้วยความสนใจ คนสวยๆ ในสถานที่แบบนี้มีอยู่มากมาย แต่เขากลับรู้สึกว่าตนเองคุ้นเคยกับผู้หญิงชุดดำคนนั้นอย่างบอกไม่ถูก
“น่ากินไหม?” เพื่อนคนหนึ่งหันมาถาม
“อืม…สเปกกูเลย หน้าตาก็สวย รูปร่างก็ดี แต่ดูๆ ไปก็รู้สึกคุ้นอย่างบอกไม่ถูก”
“มุกเก่าเชียวมึง อย่าไปพูดให้เขาได้ยินล่ะ เขาจะหาว่ามึงอยากจีบเขา”
“กูไม่ได้มุกจริงๆ กูว่าเขาดูคุ้นบอกไม่ถูก”
ผู้หญิงชุดดำเดินตรงเข้ามาหา ยิ้มหวานนั้นทำให้ธเนศแทบจะลืมเก๊กท่า เขาเผลอมองด้วยความอาการตกหลุมอากาศอยู่ชั่วอึดใจ “คุณธเนศคะ ดิฉันขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ?”
คนถูกทักชื่อเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ “คุยกับผม”
“ค่ะ ได้ไหมคะ?”
ธเนศยกยิ้มมุมปาก มีผู้หญิงพยายามเข้าหาเขาอยู่บ่อยครั้ง แต่เพิ่งจะมีคนที่บุกมาขอคุยเป็นการส่วนตัว นับว่าเป็นการรุกที่แรงมาก
“ไปสิเนศ” เพื่อนที่นั่งข้างๆ ใช้ศอกกระทุ้ง
ธเนศเหลือบมองที่โต๊ะด้านซ้ายและขวา บอดี้การ์ดที่คอยติดตามเขาซุ่มอยู่คนละมุม หลังจากที่เขาและพี่ชายต้องเผชิญหน้ากับความตาย ชายหนุ่มก็ไม่กล้าไปไหนมาไหนตามลำพัง เขาว่าจ้างคนฝีมือดีคอยดูแลความปลอดภัย ยิ่งเป็นการเข้ามาในสถานบันเทิงก็ยิ่งต้องระวัง
ท่านประธานสุดหล่อเดินตามเธอไปนั่งที่โซฟาเดี่ยวหลบมุม หญิงสาวทรุดตัวลงนั่ง เขาจึงนั่งลงข้างๆ เธอ
“ฉันชื่อพรรษา มุ่งกิจวัฒนาค่ะ เป็นเจ้าของฟาร์มแสนรักที่ขอเข้าพบคุณเมื่อมาสองครั้งแล้ว แต่…คุณไม่ให้พบ” น้ำเสียงของเธอคล้ายจะตำหนิ
“คุณนี่เอง” ธเนศทำหน้าตึง เขาคิดอยู่แล้วเชียวว่าท่าทางของเธอดูไม่เหมือนกับผู้หญิงที่มาทอดสะพานให้ “ถ้าต้องการคุยเรื่องธุรกิจก็น่าจะไปหาผมที่บริษัท ไม่ใช่มาดักตามสถานที่ผ่อนคลายของผม”
“ฉันรู้ค่ะว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลางานของคุณ ที่ฉันขอคุยกับคุณก็ไม่เชิงว่าจะคุยธุรกิจ แต่เป็นการแลกเปลี่ยนมากกว่า”
“แลกเปลี่ยน? คุณคิดจะแลกเปลี่ยนอะไรกับผมครับ?”
“ฉันเห็นนะคะว่าคุณมองฉันอยู่ตั้งนาน คุณน่าจะพอใจในตัวฉัน”
เขายิ้ม ผงกศีรษะน้อยๆ “ครับ คุณสวยสะดุดตามาก ไม่ใช่แค่ผมที่มองคุณแต่ผู้ชายในนี้ก็มองคุณอยู่หลายคน”
เธอขยับเข้ามาใกล้ ยิ้มมีเลศนัย “คุณอยากนอนกับฉันไหมคะ?”
***********
ไรเตอร์ขอเม้าท์…เปิดฉากมา นางเอกของเราก็บุกหนักเลยค่ะ คุณธเนศจะรับไหวไหมนะ?
นิยายเรื่องนี้ต่อมาจากเรื่อง “แพ้รักประธานร้าย” และ “เลขาร้ายขยี้รัก” นะคะ
เงื่อนไขของเธอ
เขาสะอึก หรี่ตาลง มองผู้หญิงสวยเฉี่ยวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ คำแนะนำตัวของเธอเมื่อครู่ ฟังดูไม่เหมือนกับคนที่คิดจะขึ้นเตียงกับเขา
“เพราะอะไรครับ?”
“บอกตามตรงนะคะ ตอนนี้ฟาร์มของฉันตกอยู่ในภาวะวิกฤตด้านการเงิน ก่อนหน้านี้วัวในฟาร์มติดโรคระบาดล้มหายตายไปส่วนหนึ่ง ตอนหลังยังมาถูกปฏิเสธการรับซื้อน้ำนมดิบจากขาประจำทำให้การเงินซวนเซ ได้ยินว่าบริษัทวินเนอร์กำลังมีโปรเจกจะทำผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับน้ำนมวัวก็เลยอยากจะมาเสนอน้ำนมดิบที่ฟาร์มแต่เลขาหน้าห้องของคุณบอกว่ายังไม่ได้เริ่มโปรเจก คุณก็เลยไม่ให้ฉันเข้าพบ”
“ติดต่อธุรกิจไม่ได้ คุณเลยคิดจะขายตัวให้ผมเหรอ?”
“ก็ไม่เชิงค่ะ ฉันไม่รับเงินจากคุณ แต่จะขอแลกเปลี่ยนเป็นความช่วยเหลือทางธุรกิจแทน”
เขากวาดสายตามองผู้หญิงตรงหน้า “ผมเพิ่งเคยเห็นคุณเป็นครั้งแรก คุณก็มาเสนอตัวแล้ว คิดเหรอว่าผมจะตกลงง่ายๆ”
เธอถอนหายใจ แต่ยังจ้องตาเขาไม่ลดละ “ฉันรู้ค่ะว่าคุณมีผู้หญิงเข้าหามากมาย สวย เก่ง ร่ำรวย มีทุกรูปแบบ แต่คุณเป็นคนไม่ชอบผูกมัด ดังนั้นผู้หญิงที่คุณตกลงนอนด้วยคุณจึงบอกพวกเธอเอาไว้แล้วว่าคุณจะคบกับพวกเธอไม่เกินสามเดือน”
“คุณรู้เรื่องผมดีแบบนี้ คงคิดอยู่นานแล้วสินะ” สายตาของเขาเย้ยหยัน ในใจนึกเสียดายความสาวความสวยของเธอ ผู้หญิงที่พร้อมจะเอาตัวเข้าแลก ไม่น่าสนใจเลยสักนิด
“ค่ะ ฉันคิดแล้วคิดอีกว่าถ้าเกิดคุยธุรกิจกับคุณดีๆ ไม่ได้ก็คงต้องทำแบบนี้ ถ้าคุณตกลงฉันจะยอมนอนกับคุณสามเดือนแลกกับสัญญาค้าขายห้าปี”
“คุณมั่นใจเหรอว่าผมจะตอบรับ?”
“ก็ไม่เชิงค่ะ ฉันไม่ได้คิดจะมารวบรัด ฉันรู้ว่าคุณจะต้องสืบเบื้องหลังของฉันก่อนแน่ ฉันจะให้เวลาคุณสิบวันเพื่อตัดสินใจค่ะ ถ้าคุณไม่ตกลง ฉันคงต้องไปหาทางอื่น” เธอพูดพร้อมกับยื่นนามบัตรส่งให้
ธเนศรับนามบัตรของเธอมาใส่ในกระเป๋าเสื้อนอก รูปร่างหน้าตาเธอช่างถูกใจแต่เขาต้องระวังเรื่องความปลอดภัยมาเป็นอันดับหนึ่ง คงต้องสืบประวัติเธอให้ชัดเจนเสียก่อน
“ถ้าในสิบวันผมไม่โทรไปก็แสดงว่าผมปฏิเสธเงื่อนไขของคุณนะครับ”
“ค่ะ ตกลงตามนี้”
ธเนศยื่นนามบัตรของพรรษาให้กับวิษณุเลขานุการและบอดี้การ์ดส่วนตัว “นิว ไปสืบดูที ฉันอยากรู้เรื่องพรรษาอย่างละเอียด”
“ชื่อนี้เพิ่งมาขอพบบอสเมื่อสัปดาห์ก่อนนี่ครับ?”
“ใช่ พอฉันไม่ให้พบก็ไปดักฉันที่เพลย์บาร์ แถมยังเสนอตัวเป็นคู่นอนให้ฉันด้วยสามเดือน” ธเนศเอ่ยชื่อผับประจำที่เขามักจะนัดพบกับเพื่อนฝูง
“อ๊ะ! เอายังงั้นเลยเหรอครับ?”
“ฉันเพิ่งรู้นะว่าคนมาขอพบเป็นสาวสวย ไม่งั้นก็คงจะยอมให้พบแล้ว”
วิษณุยิ้มน้อยๆ “บอสไม่ถาม ผมก็เลยไม่ได้บอกครับ”
ธเนศยกมือขึ้นชี้หน้า “คราวหลัง ถ้าคนมาขอพบเป็นผู้หญิงสวยๆ แกต้องบอกฉันนะ พลาดคนสวยระดับนี้ไป เสียดายแย่”
“โปรเจกผลิตภัณฑ์นมเรายังไม่เริ่มเลยนะครับ บอสพบกับเธอไปก็คงตกลงอะไรไม่ได้”
“ฉันไม่ได้คิดจะตกลงกับเธอเรื่องธุรกิจซะหน่อย เอาล่ะๆ ไปสืบมาได้แล้ว ฉันอยากรู้ว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมาเสนอตัวให้ฉัน?”
ธเนศขอแฟ้มโปรเจกการทำผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับนมออกมาดู คำพูดของพรรษายังคงวนเวียนอยู่ในหัว ข้อแลกเปลี่ยนของเธอคือให้เขาทำสัญญารับซื้อน้ำนมดิบจากฟาร์มของเธอเป็นเวลาห้าปี
‘ยอมเป็นชู้ลับๆ กับผู้ชายคนหนึ่งถึงสามเดือนเพื่อแลกการฟื้นฟูธุรกิจ ผู้หญิงที่กล้าทำคงจะผ่านผู้ชายมาไม่ใช่น้อย ไก่แก่แม่ปลาช่อนชัดๆ’
ธเนศนึกเจ็บใจ เขารู้สึกถูกใจเธอตั้งแต่แรกเห็น จะเรียกว่า ‘รักแรกพบ’ ก็ยังได้แต่กลับถูกเธอช็อตฟีลด้วยการเสนอตัวขึ้นเตียง
ตกเย็นราเชนทร์เพื่อนสมัยมัธยมที่สนิทกันมากคนหนึ่งโทรมาชวนไปให้ลองรับประทานอาหารเย็นที่ร้านเปิดใหม่ ราเชนทร์เป็นเจ้าของบริษัทตกแต่งภายในขนาดกลาง ก่อนหน้านี้หมั้นหมายกับสาวสวยลูกเจ้าของธุรกิจโรงแรม แต่ผ่านไปเพียงปีกว่าก็เลิกรากันไป ตอนนี้ราเชนทร์ยังคงเป็นหนุ่มโสดเนื้อหอม
…ราเชนทร์มีความลับคับอกที่บอกใครไม่ได้ มีเพียงธเนศที่รับรู้…
ราเชนทร์ยืนกอดอกรอธเนศอยู่ที่หน้าร้าน รถสปอร์ตสีเหลืองคันหรูจอดเทียบข้างกับรถสปอร์ตสีเทา ชายหนุ่มที่โผล่หน้าออกมาจากประตูยิ้มกว้าง
“มึงไม่เข้าไปรอกูข้างในล่ะ?”
“กูยืนคิดอะไรเพลินๆ อยู่นะ ก็ไม่เชิงรอมึงหรอก”
สีหน้าของราเชนทร์ไม่ค่อยสู้ดี ธเนศเห็นแล้วก็นึกเป็นห่วง “เรื่องที่บ้านเหรอ? มึงดูเครียดๆ ชอบกล”
“ก็เรื่องเดิมนั่นล่ะ แม่กูอยากให้กูจีบลูกสาวเพื่อน คราวนี้มีมาให้เลือกสองคนเลย” คนเล่าทำสีหน้ายุ่งยากใจ
“แม่มึงยังไม่เลิกหวังเรื่องนี้อีก”
“กูก็บอกแล้วนะว่ากูไม่ได้ชอบผู้หญิงพวกนั้น อุตส่าห์หนีมาอยู่คอนโดได้เป็นปีแล้วก็ยังรบเร้าเรื่องนี้อยู่เหมือนเดิม”
“พี่ชายมึงก็มีหลานให้สองคนแล้ว มึงไม่อยากแต่งก็น่าจะปล่อย”
ธเนศนึกถึงอดีตคู่หมั้นของราเชนทร์ ถ้าเกิดผู้หญิงคนนั้นไม่มีคู่รักซ่อนเอาไว้ ป่านนี้ราเชนทร์ก็คงแต่งงานไปแล้วและอาจจะมีลูกไว้สืบสกุลอย่างที่คุณพ่อคุณแม่ของเขาต้องการ
“เห็นทีกูคงต้องสารภาพความจริง เขาจะได้เลิกยุ่งกับกูซะที”
ธเนศชะงักเท้า หันมามองหน้าเพื่อน “มึงพร้อม มึงก็บอกเขาไปเถอะ กูว่านี่เป็นหนทางที่ดีที่สุด มึงจะได้ไม่ต้องลากผู้หญิงมารับกรรมด้วย”
“เออ กูเชื่อมึง”
สองหนุ่มเดินเข้าไปนั่งในโต๊ะยาวที่ราเชนทร์จองไว้ เพื่อนร่วมห้องในวัยมัธยมทยอยเข้ามานั่ง เสียงพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ แต่ละคนเล่าเรื่องชีวิตของตน หลายคนแต่งงานแล้วก็เล่าเรื่องภรรยาและลูกน้อย ส่วนคนโสดก็เล่าเรื่องแฟนหรือคนที่ตนเองกำลังจีบ
“เนศ กูได้ยินว่ามึงเป็นเพลย์บอยตัวพ่อเลยนี่?” เกียรติกุลร้องแซว
ธเนศหัวเราะ “ก็ไม่เชิง กูก็แค่ไปกับคนที่ตกลงกันง่าย พวกเธอต้องการแค่ร่างกายกับเงินของกู กูก็ให้ไป”
“ดีจัง มึงไม่ต้องเสียเวลาจีบเหมือนกู”
“เกียรติ มึงออกจะหล่อ มีผู้หญิงปฏิเสธมึงด้วยเหรอ?” ราเชนทร์นิ่วหน้า
“มีสิ สงสัยกูจะไม่ตรงสเปกเขามั้ง จีบมาเป็นปีแล้ว ไม่เคยได้ออกเดตเลย ชวนไปดินเนอร์ทีไร เขาก็พ่วงพี่ชายไปด้วยทุกที แถมบางทียังมีลูกสาวอีก”
เกียรติกุลเป็นปลัดอำเภอหนุ่มที่ไปบรรจุในจังหวัดราชบุรีได้ไม่กี่ปี เขาไม่อยากรับช่วงต่อธุรกิจโรงงานอาหารกระป๋องของครอบครัว จึงยกให้พี่ชายรับผิดชอบไป ส่วนตัวเองไปทำงานที่ชอบ
เพื่อนฝูงฟังแล้วหัวเราะเฮฮา คนที่นั่งอยู่ใกล้ขอดูรูปหญิงสาวที่เป็นต้นตอปัญหารักของเกียรติกุล
“มึงเอารูปเขามาดูสิ กูอยากรู้ว่าสวยมากแค่ไหน? ได้ยินว่ามึงเพ้อมานานแล้วนะ ยังจีบไม่ติดซะที”
เกียรติกุลเปิดรูปบนโทรศัพท์มือถือแล้วส่งให้เพื่อนดู แต่ละคนได้เห็นสาวเจ้าแล้วก็พากันส่งเสียงฮือฮา ราเชนทร์ยื่นมือไปรับเป็นคนที่สาม พอเห็นรูปหญิงสาวคนนั้นก็ถึงกับร้องว้าวออกมา
“สวยมาก ยังดูเหมือนสาวน้อยอยู่เลย มีลูกสาวแล้วเหรอ?”
“เออ ลูกเขาสองขวบครึ่งแล้ว น่ารักมากเลย เห็นว่าเลิกกับแฟนตั้งแต่ก่อนตั้งท้อง พี่ชายของเขาช่วยเลี้ยงลูก”
ธเนศได้ยินก็นึกถึงเรื่องของธนากับทักษพร พี่ชายฝาแฝดของเขาที่แต่งงานกับแม่เลี้ยงเดี่ยวไปไม่นาน โดยที่มารู้ภายหลังว่าลูกติดภรรยานั้นจริงๆ แล้วคือลูกของธนาเองที่เคยมีวันไนท์สแตนด์กันเมื่อหลายปีก่อน พอได้ยินว่าคนที่เกียรติกุลพยายามจีบอยู่นานเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเขาจึงอยากเห็นหน้าเธอขึ้นมา
ภาพที่อยู่หน้าจอภาพทำให้ธเนศถึงกับอึ้ง ผู้หญิงที่เพื่อนของเขาเทียวไล้เทียวขื่อนานนับปีเพิ่งมาเสนอตัวขึ้นเตียงกับเขาเมื่อวันก่อน
ราเชนทร์เห็นธเนศนั่งนิ่งก็เอียงหน้ามามอง “เนศ สวยจนตะลึงเลยเหรอ? นี่ๆ คนนี้เกียรติมันจองแล้ว มึงอย่าคิดอยากได้เชียว”
เกียรติกุลได้ยินก็ร้องโวยวาย “เอามือถือกูคืนมาเลย เนศ เพลย์บอยอย่างมึงมันอันตราย เกิดมึงคิดจะมาเป็นคู่แข่งกู กูคงสู้ไม่ไหว”
*************
ห้ามเพื่อน
“มึงไปเตือนเกียรติเลยนะ ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนดีอย่างที่มันคิด” น้ำเสียงของธเนศเคร่งเครียดนึกถึงข้อเสนอของพรรษาแล้วนึกอยากจะแฉเบื้องหลังโสมมของเธอให้เพื่อนฟัง
“ใครจะกล้า? มึงไม่รู้เหรอว่าเกียรติมันรักมันหลงของมันมาเป็นปีแล้ว ตั้งแต่เจอคุณพีช มันก็แสดงตัวจีบเขาทันที เธอสวยมากและก็ไว้ตัวมาก น่าแปลกนะที่เธอไม่ยอมคบกับใครสักคน”
“พูดแบบนี้แสดงว่ามีคนมาจีบเยอะสิ?”
“ใช่ เท่าที่กูรู้จากปากเกียรติก็มีอยู่สามคน นอกจากมันแล้วยังมีผู้จัดการธนาคาร และก็เจ้าของร้านอาหารใหญ่อีกคน ฟาร์มวัวของเธออยู่ในเขตอำเภอที่มันไปทำงานก็เลยได้เจอกันบ่อย”
ธเนศหันไปสบตากับราเชนทร์ เขาแอบเล่าเรื่องที่พรรษามาเสนอตัวให้กับราเชนทร์ฟัง สองหนุ่มเลยไปดึงเพื่อนที่สนิทกับเกียรติกุลที่สุดออกมาจากโต๊ะอาหารและบอกให้เพื่อนคนนั้นไปเตือนเกียรติกุลให้เลิกจีบพรรษา
“เชนทร์ กูคงต้องเปิดโปงผู้หญิงคนนี้เพื่อให้เกียรติมันไม่ถลำลึก ผู้หญิงเห็นแก่เงิน เห็นแก่ผลประโยชน์ไม่สมควรจะได้เป็นแฟนของคนดีๆ อย่างมัน” ธเนศหน้าตาเคร่งขรึม
เกียรติกุลเป็นคนนิสัยดี เรียบร้อย และสุภาพ หากวันหน้าพรรษาคิดจะเอาเปรียบเพื่อนของเขาก็คงจะทำได้ไม่ยาก
“มึงคิดจะทำไง? เรื่องแลกเปลี่ยน เขาก็ทำแค่กับมึง ไม่ได้ทำกับเกียรติซะหน่อย มึงก็ได้ยินแล้วว่าเพื่อนเราจีบเขาไม่ติด เขาไม่ให้โอกาสมันเลยด้วยซ้ำ”
“ที่ไม่ให้โอกาสอาจจะเพราะเห็นว่ามันเป็นแค่ปลัดอำเภอธรรมดา ถ้าเกิดรู้ว่ามันเป็นลูกเจ้าของโรงงานอาหารกระป๋องอาจจะกระโจนเข้าใส่เลยก็ได้ พรรษาเป็นคนโลภถึงได้มาเสนอตัวกับกู ผู้หญิงแบบนี้กูเกลียดมาก จำพวกต่อหน้าผู้ชายคนอื่นแสร้งทำตัวสูงส่งแต่ข้างในเน่าเฟะ”
ราเชนทร์ยกมือตบบ่าเพื่อนเบาๆ “มึงเกลียดมึงก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่ง เราเป็นแค่คนนอก ถึงจะเป็นห่วงแต่ก็ต้องอยู่ห่างๆ”
วิษณุนำประวัติของพรรษาส่งให้ธเนศอ่าน ท่านประธานบริษัท วินเนอร์เบฟเวอเรจก้มหน้าลงอ่านทีละบรรทัดอย่างตั้งใจ เขาถึงกับขมวดคิ้วเมื่อรู้ว่าเธอเคยเดินทางไปยังสหรัฐอเมริกาในช่วงที่เขายังเรียนปริญญาโทอยู่ ซ้ำยังไปเยือนเมืองเดียวกัน
“ลูกสาวอายุสองขวบครึ่ง ไม่ระบุชื่อพ่อ เธอไม่เคยมีแฟน ไปไหนมาไหนกับญาติผู้พี่ที่ชื่อแทนพงษ์ พี่ชายเธอยังไม่แต่งงานและไม่มีแฟน ช่วยเธอเลี้ยงลูก โดยให้เด็กเรียกว่าพ่อครับ” วิษณุยืนรายงานอยู่ข้างๆ “ฟาร์มแสนรักของเธอตกอยู่ในสถานการณ์คับขับ เรื่องที่เธอเล่าให้บอสฟังเป็นเรื่องจริง ฟาร์มนั่นขาดทุนต่อกันมาสี่ปีแล้ว ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเธอต้องเอาเงินไปช่วยใช้หนี้ให้ลุงที่ถูกหลอกไปทำแชร์ลูกโซ่ พอเงินออกจากระบบไป การเงินของฟาร์มก็เลยติดขัดต่อเนื่อง”
“ไม่มีทางอื่นจะแก้แล้วหรือไง?”
“ยากครับ ตอนนี้เจ้าหนี้ก็มาเร่งเร้าให้ขายฟาร์ม แต่เพราะที่นี่เป็นมรดกตกทอดจากปู่ย่าของเธอ คุณพรรษาถึงได้พยายามรักษามันไว้ ส่วนญาติพี่น้องก็พยายามยุให้ขายเพราะหวังจะได้ส่วนแบ่งจากส่วนต่าง”
“รักษาฟาร์มไว้ รักษาด้วยการขายศักดิ์ศรีให้กับฉันนี่นะ?”
“เธอบอกว่าจะนอนกับบอสแค่สามเดือนเองนะครับ”
“ทำไม? จะนอนครั้งเดียวหรือสามเดือน เมื่อมีข้อแลกเปลี่ยนก็เท่ากับว่าเธอขายตัวทั้งนั้นล่ะ”
“สามเดือนแลกกับสัญญาค้าขายห้าปีกับวินเนอร์ จะว่าไปก็ถือว่าคุ้มค่ากับทั้งสองฝ่ายนะครับ คุณภาพน้ำนมดิบของฟาร์มแสนรักนับว่าอยู่ในระดับดี ถือว่าบริษัทเราได้วัตถุดิบที่ดีมาทำผลิตภัณฑ์ ฟาร์มเธอก็มีโอกาสได้ฟื้นฟูกิจการ ส่วนบอสเองก็ได้คู่นอนเป็นผู้หญิงสวย ประวัติดีคนหนึ่ง ถ้าบอสไม่สนใจ เธออาจจะไปเสนอตัวกับเศรษฐีหนุ่มสักคน ฝ่ายนั้นแค่เห็นคนก็น่าจะตอบรับทันที”
ฟังสิ่งที่เลขาหนุ่มวิเคราะห์ ธเนศก็ทำหน้าเหยเก โปรเจกใหม่ของบริษัทเขาก็กำลังจะเริ่มดำเนินการอยู่แล้ว หากเขาเร่งเปิดให้เร็วขึ้นอีกนิดก็ไม่เสียหาย ขอเพียงคุณภาพน้ำนมดิบของฟาร์มเธอเข้ามาตรฐานที่เขาตั้งเอาไว้ ข้อตกลงระหว่างเธอกับเขาก็ถือว่าวินวินทั้งสองฝ่าย
ที่สำคัญ….ธเนศอยากจะเปิดโปงให้เกียรติกุลได้เห็นว่าพรรษาไม่ใช่ผู้หญิงที่เกียรติกุลสมควรจะเสียเวลาจีบอีกต่อไป เขาอยากให้เพื่อนได้พบผู้หญิงที่ดีกว่านี้
“ไม่คบผู้ชายที่มาจีบ แต่เสนอตัวแลกกับสัญญาคู่ค้า นี่ฉันจะถือว่าพรรษาเป็นผู้หญิงดีหรือผู้หญิงเลว?”
วิษณุยืนกลอกตาไม่กล้าตอบสิ่งที่ตนคิดออกไป บอสของเขาเองก็มีสัมพันธ์สวาทกับผู้หญิงมากหน้า ยังจะคิดตำหนิพรรษาอีก ธเนศคล้ายจะรับรู้ถึงความคิดที่เลขามีต่อตน ท่านประธานหนุ่มจึงทำหน้าบึ้ง
“นิว แกคิดในใจว่าพรรษาเห็นฉันเป็นผู้ชายบ้ากามที่พร้อมจะใช้หน้าที่การงานแลกกับการขึ้นเตียงเหรอ?”
“นั่นบอสคิดเองนะครับ” วิษณุก้มหน้าลงกลั้นยิ้ม
“แกก็รู้ว่าฉันไม่เคยทำแบบนั้น ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็แค่ต้องการให้เปย์ ฉันรูปหล่อน่ากินขนาดนี้ ผู้หญิงทั้งหลายก็พร้อมเสนอตัวอยู่แล้ว ไม่เห็นจะต้องยอมรับเงื่อนไขพรรษาเลย”
“ถ้างั้น บอสก็ปฏิเสธเธอไปสิครับ บางทีเธออาจจะไปเสนอตัวกับประธานบริษัทอื่นที่จะช่วยเธอได้แทน บอสจะได้ไม่เปลืองตัวลงไปเกลือกกลั้วกับผู้หญิงอย่างเธอ”
“นิว! แกไม่อยากได้โบนัสแล้วใช่ไหม?” ธเนศหงุดหงิดเมื่อได้ยินวิษณุกล่าวหาว่าพรรษาเป็นผู้หญิงไม่ดี เขาประณามเธอก็จริงแต่พอได้ยินคำพูดพวกนั้นออกจากปากผู้ชายคนอื่นกลับรู้สึกทนไม่ได้
“อยากได้ครับ” วิษณุหน้าเหวอ รีบก้มหน้ารับผิด “ผมผิดไปแล้วครับบอส”
ธเนศโบกมือไปมา “ช่างเถอะๆ ไปสืบพฤติกรรมของพรรษามาเพิ่ม ฉันอยากรู้ว่าเธอมีเพื่อนสนิทเป็นใครบ้าง?” เขาก้มลงอ่านบันทึกประวัติของเธอต่อ พรรษามีบ้านหลังหนึ่งอยู่ในกรุงเทพฯ เป็นมรดกที่ได้รับหลังจากที่บิดามารดาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ
ธเนศเลื่อนดูรูปของพรรษากับลูกสาวตัวน้อยของเธอที่ชื่อแสนรัก และแทนพงษ์ญาติผู้พี่ของเธอ คนทั้งสามถ่ายรูปด้วยกันดูไปแล้วเหมือนเป็นครอบครัว วูบหนึ่งธเนศเกิดความสงสัยขึ้นมา แทนพงษ์ไม่ยอมแต่งงานและดูแลแสนรักเหมือนกับลูกสาว บางทีความรู้สึกของญาติผู้พี่ของพรรษาอาจจะลึกซึ้งกว่าความเป็นพี่น้อง
แค่คิด…เขาก็รู้สึกทนไม่ไหว อยากรู้ว่าแทนพงษ์รู้เรื่องที่เธอมาเสนอตัวให้เขาไหม? แล้วญาติผู้พี่ของเธอคนนั้นไม่คิดจะห้ามเธอเลยรึไง?
ตกเย็น ธเนศขับรถไปแวะที่บ้านของพี่ชาย ระหว่างที่กำลังรับประทานอาหารเย็นอยู่ข้างหลานชายวัยซน เสียงโทรศัพท์ของเขาดังติ๊ดๆ ชายหนุ่มยกขึ้นดูก็เห็นข้อความที่ราเชนทร์ส่งมาหา
‘กูเห็นพรรษา มึงดู ไม่ใช่ว่ามาเสนอให้ภาคิณด้วยเหรอ?’
รูปที่ราเชนทร์ส่งมาหาธเนศทำให้มือเขาสั่นน้อยๆ ด้วยความโมโห เห็นเขาเงียบไป พรรษาคงคิดจะหาผู้ชายคนใหม่ที่พร้อมจะช่วยเหลือเธอ
ภาคิณ เพิ่มธนาทรัพย์ ประธานบริษัทเครื่องดื่มเอ็มวีพี แม้จะก่อตั้งขึ้นไม่กี่ปีแต่ได้รับความสนใจจากผู้บริโภคอย่างท่วมท้น การแจกโทรศัพท์มือถือแบบจับสลากแจกทุกวันและตามไปส่งถึงมือผู้โชคดี ทำให้ได้รับความสนใจจากผู้คน กอปรกับการทุ่มงบโฆษณาไม่อั้น ทำให้น้ำดื่มวิตามินของเอ็มวีพีทำยอดขายถล่มทลาย แย่งชิงส่วนแบ่งทางการตลาดไปได้ไม่น้อย
ธเนศขอตัวออกจากโต๊ะอาหารไปกดโทรศัพท์หาเพื่อน “มึงคอยจับตาดูไว้ กูว่าถ้ากูปฏิเสธ พรรษาก็น่าจะกระโจนเข้าใส่รายนี้ เอ็มวีพีอาจจะรู้ข่าวเรื่อง โปรเจกใหม่ของวินเนอร์แล้วหันมาทำผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับนมก็ได้”
“เนศ เขาบอกว่ามึงว่าให้เวลาสิบวันไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ผ่านไปสี่วันแล้วนะเพื่อน พอเขาไม่เห็นมึงเคลื่อนไหวก็คงจะเตรียมตัวสำรองเอาไว้ จะว่าไปภาคิณก็รูปร่างหน้าตาดีใช้ได้นะ”
ธเนศรู้สึกร้อนใจจนพาลหงุดหงิด “ไม่ต้องพูดแล้ว กูจะออกไปหามึงเดี๋ยวนี้ อยู่ร้านไหน?”
************
ไรเตอร์แนะนำ อีบุ๊กเรื่อง “แพ้รักประธานร้าย” และ “เลขาร้ายขยี้รัก” วางจำหน่ายแล้วทาง mebmarket นะคะ