[อ่านฟรี]หลังอ่านใจ เหล่าสามีของตัวประกอบอายุสั้นก็บ้าคลั่ง?

ข้อมูลเบื้องต้น

หลี่ชิงชิง ได้เกิดใหม่เป็นตัวประกอบอายุสั้นในนิยายที่ผู้หญิงเป็นใหญ่ ในนิยายเธอนั้นจะถูกเหล่าสามีที่เป็นสุนัขของนางเอกรวมหัวกันฆ่าเพื่อแย่งสมบัติ

[น่าสงสารก็แต่สามีเอกคนโง่ของข้าจริงๆ ที่คิดว่าองค์หญิงสามนั้นรักเขาทั้งที่ความจริงมันไม่มีอะไรมากไปกว่าการหลอกใช้เลยแท้ๆ จุ๊ๆ ท้ายที่สุดแล้วตอนจบเขาถูกนางมอบพิษให้กับมือ]

สามีคนแรกผู้งดงามและเล่นดนตรีเก่ง:………..

[อนิจจา สามีรองผู้น่าสงสารเพียงเพราะคิดว่าองค์หญิงสามเป็นผู้มีพระคุณของตัวเองเลยไม่ลังเลที่จะฆ่าข้าที่เป็นผู้มีพระคุณตัวจริง สุดท้ายเขาก็ตายอย่างอนาจโดนม้าแยกร่างในข้อคบชู้]

สามีคนรองผู้เป็นเจ้าของกิจการมากมาย:!!!

[วะฮะฮ่าๆ คนสารเลวแม้เจ้าจะวางยาพิษข้าจนตายแล้วไง สุดท้ายเจ้าเองก็ตายไม่ต่างจากข้าอยู่ดีแถมยังตายด้วยน้ำมือขององค์หญิงสามที่รักของเจ้าอีกต่างหาก]

สามีคนที่สามผู้ซึ่งเป็นทั้งหมอเทวดาและจ้าวพิษ:……….

[เฮ้อน่าเสียดายก็แต่สามีคนที่สี่ของข้า ทั้งที่ข้าอุตส่าห์ดีกับเขาขนาดนี้แท้ๆ แต่สุดท้ายเขาก็รวมหัวกับคนอื่นมาแทงข้างหลังข้าอยู่ดี น่าเศร้าที่สุดท้ายแล้วแม้ตายเขาก็ไม่รู้เลยว่าองค์หญิงสามที่เขารักมากนั้นเป็นผู้อยู่เบื้องหลังงานเลี้ยงสังหารตระกูลของเขา]

สามีคนที่สี่ผู้ซึ่งเป็นทายาทเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลช่างปักในตำนาน:!!!!!!!

หลี่ชิงชิงที่บ่นในขณะหาวิธีหย่าสามีเมื่อรู้ตัวอีกทีนางก็พบว่าเหล่าสามีของนางเป็นบ้าไปเสียแล้ว

หลี่ชิงชิง: เกิดอะไรขึ้น?

สงวนลิขสิทธ์ตามพระราชบัญญัติสิขสิทธิ์ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ.2558

ไม่อนุญาตให้สแกนเนื้อหาไปทำไฟล์อิเล็กทรอนิกส์ แคปหน้าจอ หรือคัดลอกเนื้อหาไปเผื่อแพร่โดยไม่รับอนุญาติจากเจ้าของลิขสิทธิ์ เว้นแต่จะได้รับอนุญาติจากเจ้าของลิขสิทธิ์

1

ตู้ม!

ร่างงามถูกสาวใช้คนนึงผลักตกน้ำไปในขณะที่ไม่มีใครเห็น หญิงสาวผู้โชคร้ายนั้นก็ได้แต่สาปแช่งสาวใช้ในใจส่วนตนก็พยายามร้องขอความช่วยเหลือ

“ช่วยด้วย…”

เมื่อได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ คนรับใช้คนอื่นก็วิ่งเข้ามา เมื่อพวกเขาเห็นว่าคนที่ตกน้ำเป็นนายหญิงของตนบนฝั่งมีสาวใช้นางหนึ่งที่กำลังหวาดกลัวพลางร้องขอความช่วยเหลือ

“เร็วเข้ารีบไปตามคนมาเร็ว นายหญิงตกน้ำ”

“นายหญิง!!”

“นายหญิงข้ามาช่วยแล้วขอรับ”

เมื่อหญิงสาวถูกช่วยขึ้นมาแล้วนางก็ใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระซิบบอกสาวใช้ส่วนตัวถึงตัวการก่อนจะหมดสติไป ส่วนคนอื่นๆ เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์คลี่คลายแล้วพวกเขาก็แยกย้ายกันไป สาวใช้ส่วนตัวของนายหญิงสั่งบ่าวชายสองคนให้ไปคุ้มตัวคนร้ายไว้ไม่ให้หนี

“พวกเจ้าปล่อยข้านะ”

“นี่คือคำสั่งของนายหญิงพวกคงปล่อยเจ้าไม่ได้หรอก”

“ไม่!!!ปล่อยข้า!!”

หลังวุ่นวายกันมาพักใหญ่ๆ เพราะนายหญิงตกน้ำ ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ นายหญิงคนงามนั้นถูกเหล่าสาวใช้พากลับไปพักผ่อน ส่วนคนที่เป็นต้นเหตุก็ถูกลากไปโบยจนตาย ทางด้านนายหญิงที่ถูกพาตัวไปตอนนี้ก็ตื่นแล้ว

“ที่นี่มัน..ห้องของข้านิ?”

‘หลี่ชิงชิง’ ลืมตาขึ้นมองทุกอย่างเบื้องหน้าด้วยความสับสน ชาติแรกนั้นนางถูกสามีที่รักทั้งสี่รวมหัวกันฆ่าเพื่อแย่งสมบัติ ร่างกายของนางตายแต่วิญญาณยังคงล่องลอยอยู่รอบๆ ไม่ได้ไปเกิด นางคอยเฝ้าดูจุดจบของคนทรยศจนเมื่อเห็นว่าความแค้นของตนได้รับการชำระนางก็ไปเกิดใหม่ ในโลกยุคหลังที่ห่างจากปัจจุบันหลายพันปี

ซึ่งก็คือนางก่อนที่กลับมาเป็นหลี่ชิงชิงในชาติแรก หญิงสาวมองทุกอย่างในห้องด้วยความสับสน นางจำได้ว่าก่อนตายนางกำลังนอนนิยายไปพร้อมกับนั่งกินขนมอย่างมีความสุข วันต่อมาเพราะอดหลับอดนอนเพื่ออ่านนิยายเลยทำให้นางเผลอไปทำกู่ฉินของบรรพบุรุษเสียหาย

หลี่ชิงชิงอดีตเจ้าสำนักดนตรีแห่งการเยียวยาที่ถูกฟ้าผ่าตาย: บรรพบุรุษท่านช่างโหดร้ายยิ่งนัก

“นายหญิงท่านตื่นแล้ว”

“นัวนัว?”

“เจ้าค่ะนายหญิง”

ชิงชิงมองหญิงสาวหน้าตาน่ารักที่เติบโตมากับนางด้วยความคิดถึง ชาติแรกนั้นนัวนัวเองก็ตายไม่ต่างจากนาง ด้วยพิษที่ถูกวางในอาหารเรียกได้ว่าเป็นการตายที่สุดแสนจะไม่ทรมานเลยสักนิด ส่วนนางในตอนหลังก็โดนเหล่ารุมแทงจนตายเพราะพิษไม่สามารถฆ่านางได้กับคนคนนั้นต้องการเงินทุนด่วนๆ

“นัวนัวสามีข้าล่ะ”

“พวกนายท่านกำลังมาเจ้าค่ะ”

“อ้อ ภรรยาตัวเองตกน้ำแต่พึ่งมาสินะ”

[แบบนี้มันต้องหย่า!!]

เหล่าสามีที่พึ่งมาถึงหน้าประตู:!!!

นั้นใครพูดน่ะ

เหล่าสามีรูปงามต่างก็เก็บอาการแล้วพยายามคิดว่าเสียงหวานเมื่อครู่นี้ใครเป็นกล่าว

“ฮูหยินท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

ในฐานะสามีเอก ‘เซี่ยกู่หลิง’ นั้นมีหน้าตาที่โดดเด่นมากกว่าคนอื่น ด้วยเครื่องหน้าที่เหล่าเทพช่วยกันปั้นขึ้นมานับได้ว่าเขาเป็นคนที่รูปงามที่สุดในเมืองหลวง

“สามีเจ้ามาแล้วหรือ ข้าสบายดี”

ดวงตาคู่สวยมองเหล่าสามีที่กำลังเดินเข้าใกล้อย่างมีความสุข นางฉีกยิ้มอย่างงดงามให้พวกเขาเมื่อเห็นว่าพวกเขาเดินเข้ามานั่งอยู่ใกล้ๆ ตน หากแต่…

[ยังไม่ตายก็แล้วกัน]

กู่หลิง:???

เมื่อกี้นี้คือเสียงภรรยาของเขาหรอกหรือ? ชายหนุ่มคิดในใจเบื้องหน้าก็พยายามทำเป็นสงบ

[ว้าว..พอมาลองดูแล้วสามีแต่ละคนของข้าก็หน้าตาดีจริงๆ น่าเสียดายที่แต่ละคนดันเป็นหมาป่าตาขาว]

สามีทุกคน: เดี๋ยวนะใครเป็นหมาป่าตาขาว

[อนิจจา…ชาติก่อนข้าอุตส่าห์ให้เกียรติพวกเขาตลอดแต่เขากลับรวมหัวกันฆ่าข้าถึงสุดท้ายแต่ละคนจะไม่ได้ตายดีก็เถอะ]

“สามีพวกท่านเป็นอะไรไป”

[ทำไมทำหน้าอย่างกับเห็นผีอย่างงั้นล่ะ?]

ดวงตาคู่สวยมองเหล่าสามีด้วยความสงสัย ทำให้เหล่าชายหนุ่มรู้สึกตัวตื่นจากคำพูดในใจที่ได้ยินเมื่อครู่

“ฮูหยินเมื่อกี้นี้เจ้าบอ-”

“สามีจะพูดอะไรหรือ”

“ข้าจะถามว่าเจ้า#$%%^$”

“…”

[สามีเอกของข้าเป็นใบ้ไปแล้วหรือ?]

กู่หลิง: บัดซบ

“ไม่มีอันใดหรอกข้าแค่อยากถามเจ้าว่ามีอันใดที่อยากกินหรือไม่”

“อะไรก็ได้ข้าไม่เกี่ยง”

[เพราะยังไงซะมันก็มีพิษทุกจานอยู่ดี]

กู่หลิง:!!!

ใครกันที่จะวางยาภรรยาเขา ไม่ได้การเขาต้องไปเฝ้าครัวด้วยตนเองเสียแล้ว ไม่สิเดี๋ยวก่อนไม่ใช่ว่าเมื่อครู่นางพึ่งกล่าวว่าพวกตนเป็นหมาป่าตาขาวที่จะฆ่านางหรอกหรือ คงไม่ใช่ว่าคนวางยาจะเป็นหนึ่งในน้องชายของข้าหรอกนะ

ชายหนุ่มครุ่นคิด เขาคิดว่าการที่ตนได้ยินเสียงในใจของภรรยานั้นคงเป็นพวกเขาเป็นคู่ที่ถูกกำหนดมาให้อยู่ด้วยกัน ดังนั้นสวรรค์จึงต้องการให้เขาปกป้องนาง ชายหนุ่มไม่ได้รู้เลยว่ามีอีกสามที่ได้ยินเช่นกัน

“พี่สาวให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านนะ^^”

สามีคนที่สี่ ‘กู่หยานเซียว’ หนุ่มน้อยผู้มาพร้อมกับความน่ารักสดใส ในวันปกติชิงชิงจะชอบเขามากแต่ตอนนี้

“ได้สิ”

[ข้าจะได้ใช้กู่ฉินทุบหัวเจ้าให้ตาย]

[ช่างกล้าเรียกข้าว่าพี่สาวจริงๆ ท่านที่ตนอายุมากกว่าข้าตั้งสองปีแท้ๆ]

กู่หยานเซียว: ภรรยารู้ได้อย่างไร?

“หยานเซียวเป็นอะไรไปหรือ”

“หืมไม่มีหรอก^^”

“^^”

[ไม่รู้ว่าชาตินี้เขาจะยังได้เจอกับองค์หญิงสามอีกครั้งไหมนะ? ไม่อย่างงั้นข้าจะได้ไม่ต้องเสียเวลาหาวิธีหย่า]

กู่หยานเซียว:!!!!

ไม่ได้การสงสัยเขาคงจะต้องงดออกไปข้างนอกสักพักเสียแล้ว ไม่เช่นนั้นภรรยาได้หย่ากับตนเป็นแน่

“ฮูหยินเจ้าไม่เป็นไรจริงๆ หรือ”

สามีคนที่สาม ‘จ้าวหนานหยวน’ เอื้อมมือไปจับชีพจรนางด้วยความคุ้นเคย หลังจากจับไปได้สักพักเขาก็ปล่อยมือแล้วมองนางด้วยความสงสัย

“สามีข้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“ไม่เป็นไรภรรยาเจ้าแค่อ่อนแอเล็กน้อย ข้าจะจัดเทียบยาให้เจ้ากินสักสองสามวันก็หาย”

“จริงหรือ”

[ว้าวยาพวกนั้นคงเป็นพิษมากกว่ารักษาสินะ]

จ้าวหนานหยวน:???

[พูดไปแล้วก็น่าหงุดหงิด ชาติก่อนกว่าจะรู้ตัวว่าถูกวางยาข้าก็เกือบตายแล้ว แถมคนทำยังไม่ใช่อื่นนอกสามีคนที่สามคนดีของข้า เฮ้อ…ชีวิตมันน่าเศร้ามีสามีทั้งทีก็ดันเป็นหมาป่าทั้งหมด…]

สามีหมาป่า:!!!

กู่หลิงแอบมองน้องสามของเขาด้วยความสงสัย เขาเป็นคนวางยาภรรยาจริงหรือ แม้เขาจะรู้ว่าน้องสามไม่ได้เป็นแค่หมอธรรมดาแต่ยังใช้พิษได้ด้วย ข้าก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะวางยาพิษภรรยาของเขาจริงๆ

เมื่อได้ยินว่าพี่สามของตนเป็นคนวางยาภรรยา หยานเซียวก็รู้สึกบางทีฮูหยินอาจจะคิดมากไปเองเพราะพี่สามใจดีออกขนาดนั้นเขาจะวางยานางได้อย่างไร

หนานหยวนผู้เป็นตัวเอกในเรื่องเขาได้เพียงแค่ว่าภรรยาของเขานั้นเกิดใหม่ ส่วนเรื่องวางยานั้นเขาคิดว่านางน่าจะเข้าใจผิด แม้พวกเขาจะอยู่กันอย่างสงบเพราะภรรยาไม่ได้รักใครเป็นพิเศษแต่ปฏิบัติกับพวกเขาเช่นแขก ดังนั้นเขาจะไปวางยานางได้อย่างไร

[อ่า…น่าเบื่อชะมัดทำไมพวกเขายังไม่ไปอีกเอาแต่มองข้าเพื่ออะไร อยากโดนกู่ฉินของท่านบรรพบุรุษทุบไหม?]

[พูดถึงกู่ฉินแล้ว เหตุผลที่ข้ากลับมาก็เพราะโดนฟ้าผ่าหลังจากทำกู่ฉินของท่านบรรพบุรุษพังนี่นะ…]

[แบบนี้..คืนนี้ข้าคงจะไม่ถูกท่านตามมาทุบตีในฝันหรอกใช่ไหม?]

ชิงชิงที่กำลังครุ่นคิดถึงเรื่องกู่ฉินไม่ได้สังเกตเลยหน้าตาของสามีนางแต่ละคนนั้นเปลี่ยนไปหลังจากได้ยินว่านางถูกฟ้าผ่าตาย

แถม

ชิงชิง: ท่านบรรพบุรุษศิษย์ผิดไปแล้ว//กราบ

กู่หลิง: ภรรยาถูกฟ้าผ่าตายหรือ? ไหนว่าถูกวางยาไง//สงสัย

หยานเซียว: ภรรยาสรุปแล้วเจ้าตายยังไงกันแน่

หนานหยวน: อย่างที่คิดข้าจะไปวางยาภรรยาได้อย่างไร//มีความสุข

สามีคนรอง: เมื่อไหร่ข้าจะมีบท?

คุยกับไรท์

กลับมาพบกับเรื่องใหม่กันอีกเช่นเคยนะคะ ครั้งนี้เองก็เป็นแนวจีนโราณค่ะ ตอนแรกไรท์ตั้งใจจะไปแนวแฟนตาซีแหละเตรียมไรทุกอย่างเสร็จแล้ว แต่ดันมาติดนิยายจีนแนวอ่านใจซะได้แล้วทีนี้ไอเดียมันดันพุ่งไม่หยุดไรท์เลยต้องรีบมาเขียนก่อนเดี๋ยวลืม5555+

2

[อ่า..หวังว่าท่านบรรพบุรุษจะไม่ลงโทษหนักเกินไปนะ ไม่อยากดีดกู่ฉินทั้งวันทั้งคืนอีกแล้ว]

กู่หลิง: ฮูหยินเจ้าเล่นกู่ฉินเป็นด้วยหรือ

“ชิงชิงเจ้าไม่ได้เจ็บป่วยที่ใดอีกใช่ไหม”

“ไม่มีแล้ว^^”

[ถามเช่นนี้อยากให้มีหรือ?]

ฉินเจิ้งเยว่: ข้าเปล่านะ!!

ชิงชิงมองสามีคนรองผู้หล่อเหลาด้วยรอยยิ้ม หากแต่ในใจนั้นกำลังคิดถึงเรื่องที่ตนเคยประสบมาเมื่อชาติก่อนอยู่ สามีคนนี้ของนางเป็นคนที่นางเคยช่วยชีวิตเอาไว้เมื่อตอนเด็ก เขามีชื่อว่า ฉินเจิ้งเยว่ เป็นลูกชายของกลุ่มการค้าตระกูลฉิน

ทั้งสองตระกูลนั้นสนิทสนมกันมานานดังนั้นนางจึงรู้จักเขามาตั้งแต่เด็ก ต่อมาเมื่อท่านแม่ของนางบังคับให้แต่งงานเขาก็เป็นหนึ่งในคนที่ได้แต่งเช่นกัน ตำแหน่งสามีเอกของนางมีทั้งหมดสี่คน เพราะท่านแม่รู้ดีว่านางชอบอ่านตำรามากกว่าอะไรดี สามีเหล่านี้จึงถูกพาเข้ามาเพื่อช่วยเหลือนาง หากแต่..

[จะว่าไปแล้วสามีคนรองของข้าก็น่าสงสารไม่น้อย จุดจบของเขาคือโดนประหารม้าแยกร่างเพียงเพราะโดนจับได้ว่าคบชู้]

เจิ้งเยว่:!!!

[แม้ว่าเขาจะน่าสงสารแต่แล้วไหงล่ะนี่เป็นสิ่งที่เขาเลือกเองดังนั้นข้าจะไม่ยุ่ง ว่าไปแล้วตอนนี้พวกเขาได้เจอกับองค์หญิงสามหรือยังนะ]

หญิงสาวครุ่นคิดถึงช่วงเวลานี้ของชาติก่อน สามีคนรองนางนั้นจำไม่ได้ว่านางเป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้ พูดง่ายๆ คือเขาจำไม่ได้ว่าใครคือผู้มีพระคุณของเขา ต่อมาพอองค์สามบอกว่านางเคยเจอกับเขามาเขาจึงเชื่อว่าอีกฝ่ายเป็นผู้มีพระคุณ

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ชิงชิงก็รู้สึกคุ้นแปลกๆ จะว่าไปแล้วก่อนตายนางเหมือนจะได้อ่านนิยายที่มีเนื้อหาคล้ายๆ กับชาตินี้ของนางด้วยนี่นา เหมือนว่าจะชื่อเรื่องว่า เส้นทางสู่จักรพรรดินีของสวะ ใช่ไหมนะ

ในขณะที่ชิงชิงกำลังคิดถึงเนื้อหาของนิยายพร้อมกับเอามาเปรียบเทียบกับความทรงจำในชาติก่อนไปด้วย นางก็ไม่รู้เลยว่าความคิดของนางนั้นได้ทำให้สามีคนรองนั้นกำลังตกใจ

เจิ้งเยว่ที่ได้ยินว่าตนจะตายเพราะถูกลงโทษเนื่องจากคบชู้ เขาก็อยากจะถามภรรยาเหลือเกินว่าเขาโดนได้ยังไง แล้วไหนจะที่เลือกเองอีกสรุปแล้วมันเกิดอันใดกันแน่ แต่เขาก็ไม่สามารถทำได้เพราะเหมือนมีบางอย่างมาปิดกั้นเสียงเขาไว้

[หืม? พวกเขายังไม่ไปอีกหรือ ทำไมถึงยังอยู่อีกล่ะปกติแล้วพวกเขาไม่ชอบอยู่ใกล้ข้านานๆ นี่นา]

“อะแฮ่ม ฮูหยินข้าจะไปเตรียมมื้อเย็นให้นะ”

“ชิงชิงข้าจะไปจัดงานบัญชีที่เหลือก่อน ไว้ตอนเย็นข้าจะมากินข้าวด้วยนะ”

“ฮูหยินข้าจะไปต้มยาให้”

“อื้มไปเถอะ”

[ไปแล้วก็อย่ามาอีกเลย]

สามีทั้งสามคน: …….

หลังจากสามีทั้งสามจากไปก็เหลือเพียงหนุ่มน้อยหยานเซียวที่ยังอยู่ ชิงชิงก็ไม่ได้คุยกับเขามากนักนางหลับไปหลังจากคุยกับเขาสักพัก จึงเหลือเพียงชายหนุ่มที่นั่งเฝ้า

“ชิงเอ๋อร์…”

หยานเซียวมองหญิงสาวที่กำลังหลับด้วยความครุ่นคิด ตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่าตนได้ยินเสียงในใจของนางจริงๆ เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าคนอื่นจะได้ยินด้วยหรือไม่ ที่สำคัญกว่านั้นก็คือดูเหมือนว่าชิงเอ๋อร์ของเขาจะเกิดใหม่

“ทรยศ วางยา…”

เรื่องพวกนี้เขาสามารถทำได้จริงหรือ กับผู้มีพระคุณที่พาเขากลับมา แม้เขาจะโกรธเรื่องที่ถูกจับแต่งงานแต่หลังจากผ่านมานานเขาก็แน่ใจแล้วว่าในใจของนางไม่มีพวกเขาอยู่ ชิงเอ๋อร์ของเขาชอบอ่านตำรามากกว่าทำการค้านั้นเลยเป็นเหตุผลที่นางต้องมีสามีหลายคนคอยดูแล

แต่เขาสามารถทรยศนางได้จริงๆ หรือ แม้เรื่องอายุจะเป็นความจริงแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเรื่องอื่นจะเป็นจริงนิ ชายหนุ่มตัดสินใจแล้วว่าจะลองอีกสักพักหากเรื่องที่หญิงสาวกล่าวมาเป็นความจริง เขาก็จะเปลี่ยนแล้วหาทางปกป้องนางเพราะเขาจะไม่มีวันยอมให้นางตายเด็ดขาด..

…..

รุ่งเช้า

ชิงชิงที่หลับไปเมื่อวานก็ตื่นขึ้นด้วยเสียงนกร้องข้างนอก ดวงตาคู่สวยกะพริบตามองภาพเบื้องหน้าด้วยความเหลือเชื่อ

[กะ กรี๊ดดดด ทะ ทำไม เหตุใดเขาถึงมานอนอยู่ข้างกายข้าเล่า เขาควรกลับไปนานแล้วมิใช่หรือ]

[จบแล้ว..ข้าไม่สะอาดอีกแล้ว แงๆๆๆ]

หยานเซียว “…”

หยานเซียวที่ตื่นมาพร้อมกับเสียงร้องตะโกนของหญิงสาวก็ได้มองนางด้วยความสงสัย ตัวเขาก็มิได้สกปรกนิเหตุใดนางถึงกล่าวว่าตนไม่สะอาดแล้วเล่า

ชิงชิง: ประเด็นมันอยู่ตรงนั้นเรอะ

หยานเซียว: ไม่ใช่หรือ?

ชิงชิง:…….

“พี่สาวอรุณสวัสดิ์”

“อื้ม อรุณสวัสดิ์”

[ก่อนหน้านั้นบอกมาก่อนสิว่ามานอนบนเตียงข้าได้ยังไง]

“ข้ากลัวว่าท่านจะเป็นไข้อีกเลยอยู่เฝ้าท่านนะ”

“ก็เลยเผลอนอนบนเตียงข้า?”

“อื้ม พี่สาวคงไม่โกรธนะ”

“อื้มไม่หรอก”

[ไม่หรอกแค่จะเปลี่ยนเตียงใหม่]

หยานเซียว:……

[ว่าแต่เขารู้ได้ยังไงนะว่าข้าอยากรู้เรื่องนี้ บังเอิญหรือ]

หยานเซียว: ฮ่าๆๆๆ ใช่แล้วบังเอิญ

“ในเมื่อพี่สาวไม่เป็นอันใดแล้วงั้นข้ากลับก่อนนะ”

“อื้มไปเถอะ”

[ไปแล้วก็อย่าโผล่หน้ามาอีกเลย]

หยานเซียว “….”

เหตุคำพูดกับความในใจของชิงเอ๋อร์ถึงได้ขัดกันเช่นนี้นะ หยานเซียวคิดเขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดชิงเอ๋อร์ผู้อ่อนโยนของเขาถึงได้กลายเป็นเช่นนี้

หลังจากหยานเซียวไปแล้วชิงชิงก็ลุกไปล้างหน้าแปรงฟันเปลี่ยนเสื้อโดยมีนัวนัวกับอันอันคอยช่วย

“จื่อชู”

“เจ้าค่ะนายหญิง”

“ช่วยหาช่างมาสร้างห้องครัวให้ข้าหน่อยได้ไหม”

“นายหญิงอยากได้ห้องครัวหรือเจ้าคะ?”

“อื้ม”

“งั้นบ่าวจะรีบไปจัดการให้”

มาคิดดูแล้วชาติก่อนนางถูกพิษเพราะกินอาหารจากครัวใหญ่ไม่ใช่หรือ เช่นนั้นนางก็สร้างห้องครัวแล้วทำอาหารกินเอง ถึงอย่างไรในชาติที่สองนางที่เป็นผู้สืบทอดหลังจากบรรลุถึงระดับเก้า นางก็มีหน้าที่เพียงแค่คอยเฝ้าสำนักเลยค่อนข้างว่างเพราะนางไม่รับศิษย์ เลยทำให้ในยามว่างนางจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำอาหารและอ่านนิยาย

“อื้มต้องเริ่มเตรียมหมักเหล้าด้วย”

“นายหญิงเจ้าค่ะ”

“ว่า”

“วันนี้ท่านจะรับมื้อเช้าที่เรือนหรือไปที่ห้องอาหารเจ้าค่ะ”

“เอามานี่แล้วกัน” นางไม่อยากเจอหน้าพวกสามีหมาป่า

“เจ้าค่ะ”

แม้ว่าชิงชิงจะไม่ต้องการเจอพวกสามีแต่ก็ใช่ว่าพวกเขาจะมาเองไม่ได้ ดังนั้นเมื่ออาหารเช้ามาถึงนางก็ได้พบกับเหล่าชายหนุ่มรูปงามที่ตามมาด้วย

[อนิจจา…พวกเขามาที่นี่ได้อย่างไร ใครก็ได้ช่วยบอกข้าทีว่านี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น]

แถม

ชิงชิง: ข้าแค่อยากกินข้าวคนเดียวเงียบๆ

เหล่าสามี: พวกข้าเองก็แค่อยากกินข้าวกับเจ้าไม่ได้หรือ?

ชิงชิง: ……

พูดคุย

1. เรื่องนี้นอกจากสามีแล้วยังมีคนอื่นที่สามารถได้ยินเสียงของนางเอกอีก

2. พระเอกมีสี่คนก็คือสามี

3. เรื่องนี้เป็นแนวอ่านใจที่นางไม่ต้องทำอะไรคนอื่นจะทำเอง

ท้ายนี้แนวนี้เป็นแนวที่กำลังฮิตในจีนช่วงนี้ ไรท์เองก็เผลอไปอ่านมาหลายเรื่องก่อนจะมาเขียนเป็นของตัวเอง หากใครชอบก็อยากลืมคอมเม้นท์หรือกดใจให้ด้วยนะคะ^^

3

[ปกติแล้วพวกเขาไม่ชอบมาหาข้านิ เหตุใดวันนี้ถึงได้มากันนะ น่าสงสัย]

บรรดาสามีทั้งสี่: …..

“อรุณสวัสดิ์ฮูหยิน”

“อรุณสวัสดิ์สามี”

“เจ้าคงไม่รังเกียจใช่ไหมที่พวกข้าจะมาร่วมโต๊ะด้วย”

“ไม่เลยข้ามีความสุขมากที่พวกเจ้ามา^^”

[กับผีนะสิ ข้าไม่อยากเห็นหน้าพวกเจ้าเลยสักนิด]

เหล่าสามี “…”

หากไม่ได้ยินเสียงในใจของนางพวกเขาคงคิดว่านางพูดความจริงอยู่ เหล่าชายหนุ่มไม่เข้าใจว่าเหตุใดในใจของนางถึงได้ต่างจากที่แสดงออกถึงเพียงนี้

“ภรรยาเมื่อวานนี้เจ้าไม่ได้ดื่มยาวันนี้ข้าจึงนำมาให้เจ้าด้วย”

หนานหยวนโบกมือให้บ่าวรับใช้ของตนยกยาเข้ามาให้ เขารับมันมาวางไว้เบื้องหน้าหญิงสาว

“ภรรยารีบดื่มเถอะเดี๋ยวจะเย็นเสียก่อน”

“ได้”

ชิงชิงยกชามยาขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด จากนั้นก็วางชามไว้ที่บนโต๊ะแล้วหันไปสนใจอาหารบนโต๊ะต่อ

[อื้อ..ชามยาเมื่อกี้มีแต่สมุนไพรบำรุงร่างกายก็จริง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีพิษดังนั้นข้าจะต้องระวังตัวให้มากขึ้น]

หนานหยวน: ภรรยาเจ้าคิดมากไป

แม้ว่าเมื่อวานนี้ตอนตรวจชีพจรนางจะถูกพิษจริงๆ แต่เขามั่นใจว่าตนไม่ได้เป็นคนวางยาพิษนางแต่พิษดันเป็นของที่ตนทำขึ้นมา ดังนั้นจึงไม่แปลกหากภรรยาของเขาจะคิดเช่นนั้น

“เอาล่ะมากินข้าวกันเถอะ”

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเงียบเกินไปกู่หลิงจึงเอ่ยชวนทุกคนให้กินข้าว ชิงชิงมองดูอาหารเช้าที่น่ากินบนโต๊ะแล้วก็รู้สึกอึดอัด

[หากกินแล้วข้าจะไม่ตายใช่ไหม?]

กู่หลิง:!!!

[อ่า….น่าจะยังไม่ตายแต่น่าจะท้องอืดก่อน ให้ตายเถอะเหตุใดข้าต้องมานั่งกินข้าวกับพวกเขาด้วยนะ น่าหงุดหงิดจริงๆ]

“อาหารวันนี้ก็ยังคงอร่อยเช่นเคย^^”

“หากอร่อยชิงชิงก็กินเยอะๆ เถอะ”

“ได้เลย”

[วู้ๆๆๆๆๆ ท้องอืด ท้องอืด แน่ๆ]

เจิ้งเยว่:…….

หากไม่ชอบก็อย่ากินเลย เขาละอยากจะบอกนางเช่นนั้นจริงๆ แต่ก็มาคิดได้ว่าขืนตนพูดเช่นนั้นออกไป นางจะจับได้ว่าเขารู้ความคิดในใจของนาง

[อ่าจริงสิ..เรื่องที่คิดเมื่อวานนี้ ดูเหมือนว่าโลกนี้..]

เหล่าสามี: โลกนี้มันทำไมหรือ ภรรยาช่วยพูดให้เข้าใจหน่อย

ชิงชิงที่กำลังหมกมุ่นอยู่กับตนเองไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าแปลกๆ ของเหล่าสามี ตอนนี้นางรู้แล้วว่าเหตุใดเนื้อหาในนิยายถึงดูเหมือนชีวิตในชาติแรกของนางนัก นั้นก็เพราะว่าโลกนี้คือนิยายอย่างไรล่ะ

ตัวเอกของโลกคือองค์หญิงสาม องค์หญิงที่เป็นที่รังเกียจของเหล่าประชาชนและขุนนาง ด้วยนิสัยเอาแต่ใจ เย่อหยิ่งไม่เห็นหัวใครจึงทำให้นางเป็นที่รังเกียจของทุกคน ในวันงานเลี้ยงฉลองต้อนรับองค์หญิงรองที่กลับมาจากสงครามนั้น องค์หญิงสามได้พลัดตกน้ำไปทำให้วิญญาณหญิงสาวจากยุคปัจจุบันได้เข้ามาอาศัยอยู่

ซึ่งเรื่องหลังจากนี้มันก็เป็นไปตามสูตรสำเร็จของนิยายข้ามมิติ แต่ที่น่าสนใจก็คือเหล่าสามีของตัวประกอบอายุสั้นต่างหาก และใช่ตัวประกอบที่ว่าก็คือนางบุตรสาวคนเดียวของวาณิชย์หลวงตระกูลหลี่ที่มาพร้อมกับทรัพย์สมบัติมากมาย

เหล่าขุนนางหรือแม้แต่ราชวงศ์ต่างหมายตาสมบัติของนางกันทั้งนั้น หากแต่ตัวนางนั้นไม่ได้สนใจสมบัติของตนเอง นางชื่นชอบตำราดังนั้นเวลาส่วนใหญ่ของนางจึงหมดไปการเสาะหาตำราใหม่ๆ ท่านพ่อและท่านแม่ที่เห็นเช่นนั้นจึงได้เลือกสามีมาคอยปกป้องนาง ซึ่งก็คือสามีทั้งสี่ของนางนั้นเอง

พูดไปแล้วภูมิหลังของสามีแต่ละคนก็ไม่ธรรมดาจริงๆนั่นแหละ สามีคนแรกเป็นทายาทตระกูลชื่อดังในยุทธภพเขาเก่งเรื่องการใช้ดนตรีในการสังหารผู้คน ว่าไปแล้วหากไม่ใช่ศัตรูกันละก็นางเองก็อยากลองสู้กับเขาดูเช่นกัน นางอยากรู้ว่าระหว่างวิชาดนตรีของนางกับเขาใครจะแข็งแกร่งกว่า

ส่วนสามีคนที่สองก็อย่างที่รู้เขาเป็นเพื่อนและคู่หมั้นซึ่งก็มาจากตระกูลวาณิชย์หลวงเช่นกัน สามีคนที่สามมาจากหุบเขาเทวดาที่ซ่อนเร้นตัวเขานั้นเป็นผู้อาวุโสของหุบเขาที่ออกมาท่องเที่ยวก่อนจะได้รับบาดเจ็บและถูกมารดาของนางเก็บกลับมา ส่วนคนที่สี่เป็นคนที่นางพามาเองและนางก็มองว่าเขาเป็นน้องชายของตน น้องชายผู้มีอายุมากกว่าพี่สาวถึงสองปี ทายาทของช่างปักหลวงในตำนานที่ถูกทำลายล้างไปเมื่อสามปีก่อน ด้วยภูมิหลังเช่นนี้ไม่แปลกที่นางเอกจะจ้องเล่นงานนาง ก็นะหากใครได้พวกเขาไปครองการใช้ชีวิตก็จะง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

[ก็นะชะตาชีวิตของตัวประกอบมันก็งี้แหละ]

เหล่าสามี: ตัวประกอบอะไรนะ

เหล่าชายหนุ่มที่นั่งอยู่ต่างก็อยากรู้จริงๆ ว่าภรรยาของพวกเขากำลังคิดอันใดอยู่ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถถามได้เพราะเหมือนมีบางอย่างมาคอยปิดกั้นเสียงพวกเขาทุกครั้งที่ต้องการถาม

[อนิจจา อุตส่าห์ชายหนุ่มรูปงามล้อมหน้าล้อมหลัง แต่ดันทำได้แค่มองกินไม่ได้ ชีวิตของข้ามันช่างน่าเศร้าจริงๆ หวังว่าหนุ่มๆ ในหอนายโลมจะช่วยปลอบใจได้บ้างนะ อิอิ]

เหล่าสามีที่ทำได้แค่มอง: เดี๋ยวภรรยาหากต้องการก็กินได้นะ

เหล่าชายหนุ่มได้ยินว่าภรรยาของตนต้องการไปหอนายโลมก็เริ่มวิตกกังวล เพราะในที่สุดภรรยาของพวกเขาก็เริ่มเหมือนสตรีทั่วไปแล้ว แต่นางดันกลับไม่สนใจพวกเขาแต่อยากออกไปข้างนอกแทนเสียอย่างงั้น

[หืม…ทำไมพวกเขาถึงมองข้าเช่นนั้นล่ะ?]

“สามีเป็นอันใดไปหรือ”

ชิงชิงมองพวกเขาด้วยความสงสัย นางอยากรู้ว่าเหตุใดแต่ละคนถึงได้มองนางด้วยสายตาน้อยใจเช่นนั้น อย่างกับว่านางไปทำอันใดให้พวกเขาโกรธเช่นนั้นแหละ แต่..นางยังไม่ได้ทำอันใดเลยนะ

“ฮูหยินคืนนี้ให้ข้าอยู่ปรนนิบัติเจ้าดีไหม^^”

“คืนนี้หรือ? คงมิได้หรอกข้าว่าจะอ่านตำราน่ะ”

“เช่นนั้นคืนพรุ่งนี้ล่ะ”

“นั้นก็ไม่ได้เช่นกัน”

[ข้ายังไม่อยากถูกแทงตายหรอกนะ]

กู่หลิง: ภรรยาข้าไม่ทำเช่นนั้นหรอก

ชายหนุ่มได้แต่รู้สึกเศร้าที่ภรรยามองเขาเป็นคนเช่นนั้น แม้แต่อาหารที่อร่อยตอนนี้เขาก็ไม่รู้รสอีกต่อไปแล้ว ส่วนคนอื่นก็เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ท่าทีว่าจะตอบรับ พวกเขาเลยต้องพับเรื่องนี้ไปก่อนแล้วค่อยกลับไปวางแผนเอา

[อื้ม..หากจำไม่ผิดคืนนี้เป็นคืนจันทร์เต็มดวงใช่ไหมนะ มันน่าจะเหมาะที่จะยืมพลังของแสงจันทร์มาช่วยรักษาพิษในกายพอดี ข้าต้องระวังไม่ให้ผู้ใดมารบกวนเสียแล้ว]

ชิงชิงนึกถึงวิชาที่นางฝึกในชาติก่อนคือดนตรีแห่งการเยียวยาที่สามารถใช้ยื้อแย่งชีวิตกับราชายมโลกได้ ขอแค่ยังมีลมหายใจอยู่ก็สามารถรักษาได้ ตัวนางในชาติก่อนนั้นได้บรรลุถึงระดับสูงสุดนั้นก็ระดับ9ที่สามารถยืดอายุนางไปได้ถึง500ปี ส่วนตอนนี้นางเป็นเพียงคนธรรมดาๆ ที่ยังไม่ได้เริ่มต้นฝึกฝน ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงแค่พึ่งพลังของธรรมชาติ ซึ่งพลังของแสงจันทร์นั้นดีที่สุดในด้านการรักษา

[อนิจจาอดีตผู้สืบทอดราชาแห่งการเยียวยาในตอนนี้ดันเป็นได้แค่คนธรรมดาที่ใครๆ ก็สามารถฆ่าได้ มันช่างน่าเศร้าจริงๆ]

กู่หลิง: ราชาแห่งการเยียวยานั้นไม่ใช่…

ชิงชิง: ก็อย่างที่คิดนั่นแหละ อิอิ

กู่หลิง: ……

พูดคุย

ในขณะที่นางเอกคิดจะไปหอนายโลมเหล่าสามีก็คิดหาวิธีรั้งนางเอกไม่ให้ไป555+ วงวารหนุ่มๆภรรยาไม่อยากนอนด้วยกลัวโดนฆ่า

ปล.ถ้าชอบก็อย่าลืมคอมเม้นท์หรือกดใจให้กำลังใจกันด้วยนะคะ^^

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้