รีวิว Black Panther Wakanda Forever ‘แด่ แชดวิก โบสแมน ผู้เป็นสหายของเรา’

รีวิว Black Panther Wakanda Forever ‘แด่ แชดวิก โบสแมน ผู้เป็นสหายของเรา’

Black Panther: Wakanda Forever แบล็คแพนเธอร์ วากันด้าจงเจริญ นับเป็นการกลับมาครั้งยิ่งใหญ่ของแฟรนไชส์ที่ประสบความสำเร็จ ทั้งด้านรายได้และเสียงวิจารณ์มากที่สุดเรื่องหนึ่งของมาร์เวล ที่ยังคงมาตรฐานไว้ได้จากคราวที่แล้วแบบไม่มีฟอร์มตก แม้จะขาดนักแสดงคนสำคัญอย่าง แชดวิก โบสแมน ก็ตาม และอาจจะนับได้ว่าเป็นภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์มาร์เวลที่ดีที่สุดของปีนี้ ปิดฉากเฟส 4 ของ MCU ได้อย่างยิ่งใหญ่สมการรอคอย

เรื่องเริ่มต้นด้วยสถานการณ์ระส่ำระสาย เมื่อวากันด้าต้องเสียประมุขอย่างทีชัลล่าไป ราชินีรามอนด้า (รับบทโดย แองเจลา บาสเซตต์) และเจ้าหญิงชูรี (รับบทโดย เลทิเทีย ไรท์) จึงต้องนำพาประเทศให้รอดพ้นภัยการคุกคามจากชาติมหาอำนาจที่ต้องการไวเบรเนียม และศัตรูใหม่ที่เข้ามาอย่าง เนมอร์ (รับบทโดย เตนอช เฮอร์ต้า) ผู้ปกครองอาณาจักรทาโลคานใต้มหาสมุทร ผู้ชมจึงต้องมาลุ้นกันว่าชาววากันด้าจะร่วมมือกันรับมือทั้งความโศกเศร้าและศึกรอบด้าน และก้าวไปข้างหน้าได้อย่างไร

[เนื้อหาต่อจากนี้อาจจะมีการเปิดเผยเนื้อเรื่องบางส่วน]

จุดเปลี่ยนของภาพยนตร์เรื่องนี้ คือการจากไปอย่างกะทันหันของ แชดวิก โบสแมนในปี 2020 ก่อนการถ่ายทำ ทำให้ผู้กำกับอย่าง ไรอัน คูเกลอร์ ต้องปรับเปลี่ยนบทภาพยนตร์ใหม่ ให้เปรียบเสมือนจดหมายอำลา อุทิศแก่นักแสดงที่จากไป โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ปล่อยให้ผู้ชมได้โศกเศร้า อำลาแบล็กแพนเธอร์ ผู้เป็นที่รักของทุกคนได้อย่างเต็มที่ ไม่ต่างจากตัวละครในช่วงต้นและสรุปจบได้อย่างสมบูรณ์ในตอนท้าย ซึ่งสะท้อนผ่านการเดินทางของตัวละครที่ต้องปล่อยวางจากอดีต และเติบโตจนยอมรับการเริ่มต้นใหม่ ซึ่งในอีกมุมหนึ่งก็เป็นเสมือนตัวแทนของผู้ชม ที่ต้องยอมรับการเปลี่ยนแปลง เพราะเพื่อให้ภาพยนตร์ชุดนี้เติบโตต่อไปได้อย่างสง่างาม และจดจำไว้เสมอว่าถึงแม้แชดวิกจะไม่อยู่ตรงนี้ แต่เขาก็จะไม่มีวันจากไปจากความทรงจำเช่นเดียวกับตัวละครทั้งหลายที่จะโลดแล่นอยู่บนหน้าจอให้เราได้พบกับเขาอีกครั้งเมื่อเราคิดถึง

ส่วนตัวละครใหม่อย่างเนมอร์ที่เป็นผู้เผยโลกใต้น้ำของมาร์เวลออกมาให้ชมเป็นครั้งแรก แต่ทั้งนี้ก็มีการเปลี่ยนบริบทจากคอมมิก ซึ่งเดิมทีเนมอร์นั้นเป็นชาวเมืองแอตแลนทิสมาเป็นทาโลคาน อาณาจักรใหม่ที่มีกลิ่นอายของวัฒนธรรมแอซเท็คในภาพยนตร์เรื่องนี้ ซึ่งนอกจากจะสร้างความแตกต่างจากอควาแมนของค่ายดีซีและเพิ่มความสวยงามทางด้านองค์ประกอบศิลป์แล้ว ยังเพิ่มความลุ่มลึกเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมให้กับเมืองสมมุตินี้ และเข้าคู่กับความรุ่มรวยทางวัฒนธรรมของวากันด้าได้เป็นอย่างดี ส่งเสริมความเข้มข้นและช่วยเพิ่มน้ำหนักของความขัดแย้งและการตัดสินใจของตัวละครว่าเหตุใดเนมอร์ถึงเกลียดผู้คนบนพื้นดิน และเมื่อมีการใช้บริบททางประวัติศาสร์ของการล่าอาณานิคมในอเมริกากลางมาเสริมเล็กน้อยก็ยิ่งทำให้ความขัดแย้งของตัวละครนี้แข็งแรงขึ้นไปอีก

ถึงแม้โดยรวมแล้วภาพยนตร์เรื่องนี้ดูจะเป็นเอกเทศ เน้นเรื่องการขับเคลื่อนปมและตัวละครของตัวเองมากกว่าจะเน้นเรื่องการเชื่อมโยงกับจักรวาลมาร์เวลโดยรวม แต่ Wakanda Forever ยังคงไม่ทิ้งภาพใหญ่ โดยใส่จุดเชื่อมต่อกับจักรวาลมาร์เวล ด้วยตัวละคร คอนเทสซา วาเลนตินา อัลเลกรา เดอ ฟอนเทน (รับบทโดย จูเลีย หลุยส์-เดรย์ฟัส) ที่เคยปรากฏตัวมาแล้วทั้งใน Black Widdow และ Falcon and Winter Solider ซึ่งทำให้ผู้ชมได้เห็นตัวละครตัวนี้อย่างชัดเจนขึ้น แต่ก็ให้ความรู้สึกลึกลับน่าค้นหาบางอย่าง ซึ่งปูทางไปสู่เฟส 5 ต่อไป

และถึง Wakanda Forever จะมีเส้นเรื่องหลักของการจากไป การปล่อยวาง และสงคราม ซึ่งทำให้โทนเรื่องดูค่อนข้างหนัก แต่ตัวภาพยนตร์ก็ยังคงสามารถแทรกความสนุก ฉากแอคชั่น และความตลกสไตล์มาร์เวลได้อย่างกลมกลืน และพอเหมาะผ่านตัวละครอย่าง โอโคเย่ (รับบทโดย ดาไน กูรีร่า) ทำให้การเดินทาง ของผู้ชมในเวลา 2 ชั่วโมง 41 นาที ได้ครบทุกความรู้สึก ทั้งหัวเราะและร้องไห้ไปกับตัวละคร

ทั้งหมดนี้ ทำให้ Black Panther: Wakanda Forever แบล็คแพนเธอร์ วากันด้าจงเจริญ เป็นภาพยนตร์ที่สมบูรณ์ ครบถ้วนทุกรส ทุกอารมณ์ แถมยังคงสอดประสานวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ลงไปอย่างแนบเนียนลงตัว รักษามาตรฐานภาคแรกไว้ได้เป็นอย่างดี และถึงแม้ว่าเหตุผลการตัดสินใจของตัวละครในบางจุดอาจจะดูเบาบางไป แต่ด้วยความสนุกของการพาผู้ชมท่องไปในโลกของวากันด้าและทาโลคาน ทำให้เราสามารถ มองข้ามจุดเล็ก ๆ เหล่านั้นไปได้อย่างง่ายดาย จนเมื่อเครดิตขึ้นและเพลงของรีฮันน่า แม่ค้าผู้กลับมาเป็นนักร้อง ดังก้องขึ้นมา ผู้ชมจะอยากปรบมือให้กับภาพยนตร์ในภาคนี้และออกไปพร้อมกับความรู้สึกว่าอยากให้ภาคต่อไปมาในเร็ววันอย่างแน่นอน