[E-book]อดีตสามีชาตินี้ช่วยหลีกทางให้ผู้ชายของฉันด้วย 80's
<h2 style='display: flex; justify-content: center;'>ข้อมูลเบื้องต้น</h2><p style="text-align:center;"> </p><p style="text-align:center;"> </p><p style="text-align:center;"><strong>โปรย</strong></p><p style="text-align:center;" class="indent-a"><i>'เลือกสามีผิดคิดจนตัวตาย' ซูฟางหรูย้อนเวลากลับมาก่อนที่เธอจะก้าวขาเข้าสู่ขุมนรก บทสรุปของชีวิตที่น่าเวทนาทำให้เธอตัดสินใจกระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของชายที่ตนเองเคยชิงชังและเตรียมชำระแค้นพวกชั่วที่ทรยศเธอ!</i></p><hr><p> </p><p style="text-align:center;"><strong>ซูฟางหรู</strong> เธอคือหญิงโง่ที่ไม่รู้จักความรัก ชีวิตแรกเลือกผู้ชายเลวร้ายเชื่อใจสหายไม่รักดี ท้ายที่สุดก็ต้องจบชีวิตอย่างอนาถโดยมีคนที่เธอไม่เคยเหลียวมองนั่งขาดใจอยู่ข้างกาย </p><p style="text-align:center;"><strong>สือมู่หยาง </strong>เขาคือทหารยากจนสืบคำสาปจากครอบครัว ทั้งชีวิตรักได้เพียงหนึ่งไม่สามารถปันใจหรือเลิกรักได้ ชั่วชีวิตเขาอยู่อย่างเจียมตน แต่เมื่อเธอคนนั้นเดินเข้ามาและจุมพิตเขา เขาเองก็พร้อมทำลายกำแพงที่ตนเองวางเอาไว้เช่นเดียวกัน<strong> </strong></p><figure style="width:50%;" class="image image_resized"><img loading="lazy" src="https://image.dek-d.com/28/0856/9932/134559431"></figure><p> </p><p> </p><hr><p> </p><p style="text-align:center;">พูดคุย เม้ามอย</p><p style="text-align:center;">สวัสดีครับทุกท่าน นิยายเรื่องนี้ไรท์จะแบ่ง E-book เป็นสองเล่มนะครับ ซึ่งแต่ละเล่มความยาวจะไม่เยอะมากนัก </p><p style="text-align:center;">เล่มที่ 1 จะถูกปล่อยออกมาหลังจากนิยายเปิดได้ไม่กี่วัน ส่วนเล่มที่ 2 จะทิ้งระยะห่างเพียง 7 วันแต่ถ้ามากกว่านั้นก็ไม่เกิน 8 หรือ 9 เพราะนิยายของไรท์ใกล้จะจบแล้วอาจจะต้องเผื่อเวลาสำหรับการพิสูจน์อักษรสักเล็กน้อยครับ</p><p style="text-align:center;"> </p><p style="text-align:center;"><strong>สำคัญ</strong></p><p style="text-align:center;">เรื่องนี้เป็นนิยายรักเพราะฉะนั้นจะมีฉาก nc ครับ อย่างที่รู้กันว่าเมื่อก่อนไรท์ไม่เคยแต่ง nc เลยสำหรับพวกนิยายยาว เรื่องนี้ก็เหมือนจะท้าทายตัวเองมีฉากร่วมเพศของสามีภรรยาโผล่มาค่อนข้างเยอะ หากใครไม่พึงใจสำหรับฉากพวกนี้สามารถข้ามนิยายได้นะงับ ส่วนใครอยากข้ามแค่ส่วนนั้นไรท์จะจั่วหัวคำว่า nc เอาไว้ให้สามารถข้ามตอนได้เบย </p><p style="text-align:center;">หวังว่าทุกคนจะชอบนิยายเรื่องนี้นะฮะ //สูดยาดม</p><p style="text-align:center;"> </p><p style="text-align:center;"><strong>อดีตสามีชาตินี้ช่วยหลีกทางให้ผู้ชายของฉันด้วย 80's</strong></p><figure style="width:50%;" class="image image_resized"><img loading="lazy" src="https://image.dek-d.com/28/0856/9932/134559507"></figure><hr/><h2 style='display: flex; justify-content: center;'>ความเจ็บแค้นของหญิงโง่</h2><p class="indent-a"> </p><p class="indent-a"><strong>ณ บ้านหลังโทรมย่านชนบท </strong></p><p class="indent-a">“ฟางหรู ฉันกับพี่หมิงเจ๋อจะแต่งงานกันแล้วนะ เราสนิทสนมกันกว่าใครฉันอยากให้เธอมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวจริง ๆ นะ” <strong>รั่วฝูอัน</strong>ในชุดสีสันสดใสถือใบทะเบียนสมรสพร้อมกับเล่าถึงความรักระหว่างเธอและว่าที่สามี ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง ทันใดนั้นเองรอยยิ้มเหยียดหยามก็ปรากฏขึ้น “ตายจริงฉันลืมไปเสียสนิท! เธอจะมาได้อย่างไรกันก็ตอนนี้เธอน่ะ…แค่ลุกขึ้นมายังทำไม่ได้เลยนี่ นังโง่!!”</p><p class="indent-a">“อื้อ!! อื้อ!!!” พวกสารเลว!! พวกสารเลว!!! “อื้อออ!!!”</p><p class="indent-a">“พูดบ้าอะไรรำคาญ! หุบปากแล้วตายไปอย่างเงียบ ๆ เถอะ นังคนไร้สมอง!” รั่วฝูอันโยนบัตรเชิญเข้าร่วมงานแต่งให้แก่หญิงพิการที่นอนอยู่บนเตียง “หากจะโทษก็โทษตัวเองเถอะที่โง่! หึ ฉันบอกให้แกตัดทรงผมอุบาทว์แกก็ทำ ฉันสั่งให้แก่ใช้ครีมสกปรกแกก็ใช้ คนโง่แบบแกที่ได้เกิดมาในตระกูลร่ำรวยก็เพราะสวรรค์ทำสิ่งผิดพลาด!” </p><p class="indent-a">ชั่วครู่รั่วฝูอันเผยแววตาริษยาที่สั่งสมมานานนับสิบปีออกมาอย่างชัดเจน และนั่นยิ่งตอกย้ำให้หญิงที่กำลังนอนอยู่บนเตียงรู้ว่าตัวของเธอนั้นโง่เง่ามากแค่ไหนที่เคยช่วยเหลืออุ้มชูสหายงูพิษคนนี้ </p><p class="indent-a">รั่วฝูอันไม่ต้องการให้คนตรงหน้าตายตกไปอย่างเรียบงายธรรมดา เธอเกลียดชังซูฟางหรูที่ร่ำรวยกว่ามาทั้งชีวิต วันนี้เพื่อชำระความริษยาเธอจะทำให้มันเจ็บปวดทรมานมากที่สุด! “ฟางหรูแกรู้ไหม? สามีของแกน่ะ ฉันกับเขาหลับนอนกันมาก่อนที่พวกแกจะแต่งงานกันเสียอีก! ฉันมาก่อนแก! ถ้าไม่ใช่เพราะความรวยของแกแล้วไม่มีทางเลยที่พี่หมิงเจ๋อจะเลือกแก!” รั่วฝูอันระเบิดอารมณ์โทสะออกมาพร้อมกับเล่าความลับตลอดนานนับสิบปีให้แก่คนที่เธอริษยามาทั้งชีวิตฟัง </p><p class="indent-a">และนั่นทำให้<strong>ซูฟางหรู</strong>ได้รู้ว่าแท้จริงสหายคนนี้ไม่เคยสำนึกในสิ่งที่เธอให้เลย หล่อนริษยาเธอมาตลอด ข่าวฉาวในมหาวิทยาลัย ข่าวฉาวในแวดวงสังคม เธอคิดมาตลอดว่ามันมาจากผู้หญิงคนหนึ่งที่เกลียดเธอแต่อันที่จริงไม่! เพราะทั้งหมดนั้นมาจากสหายคนที่เธอไว้ใจมากที่สุด!!! </p><p class="indent-a">หนำซ้ำเงินทองที่เธอเคยมอบให้สามีมาตลอดนั้นเขาใช้มันเพื่อรั่วฝูอันไม่ใช่เธอ! แม้กระทั่งครอบครัวสามีก็รู้เรื่องนี้!</p><p class="indent-a">“ฮึก ฮื้ออ!! อื้อออ!!!” </p><p class="indent-a">รอยยิ้มเย้ยหยันและเสียงหัวเราะแห่งความสะใจของรั่วฝูอันดังมากขึ้นเมื่อเห็นว่าสหายผู้ร่ำรวยที่อยู่เหนือเธอมาทั้งชีวิตบัดนี้มีสภาพไม่ต่างอะไรจากสัตว์ หญิงสาวยืนขึ้นเต็มกาย เธอหยิบเอากระเป๋าสุดหรูที่ตนเองเคยอยากถือมาก่อนขึ้นมา “กระเป๋าใบนี้ถ้าไม่ใช่เพราะเธอฉันคงไม่มีวันได้สัมผัสมัน” รั่วฝูอันพูดพลางลูบมันด้วยสีหน้าพึงพอใจ “ขอบคุณนะสหายรัก ฉันสาบานเลยว่าหลังจากนี้…ฉันจะใช้สมบัติของเธอให้สนุกสนานเลย! ฮ่าฮ่าฮ่า” </p><p class="indent-a">“ฮื้ออ!! อื้อ!!!!” </p><p class="indent-a">“ฝูอันไปได้แล้ว” <strong>อู๋หมิงเจ๋อ </strong>เปิดประตูบ้านเข้ามา เขาปิดจมูกและมองไปรอบ้านในบ้านด้วยสายตารังเกียจ “ฉันเหม็นที่นี่จะแย่” </p><p class="indent-a"><i>เหม็นหรือ!? ที่นี่ไม่ใช่ว่าเป็นบ้านเก่าของแกกับครอบครัวหรืออู๋หมิงเจ๋อ!</i> ซูฟางหรูจ้องมองไปที่อดีตสามีด้วยสายตาคับแค้นใจ</p><p class="indent-a">“ได้ค่ะพี่ แล้วคุณแม่ล่ะคะ?” </p><p class="indent-a">“ออกไปก่อนแล้ว แม่จะเข้าตลาดซื้อไก่ดำมาบำรุงลูกชายในท้องของเธอไงละ” </p><p class="indent-a">“ตายจริง! ไก่ดำ!” รั่วฝูอันยิ้มเยาะก่อนจะหันไปมองร่างที่อยู่ในบ้านสกปรก “ของแบบนั้นไม่ใช่ว่าคุณแม่ไม่เคยทำเลยหรือคะ?”</p><p class="indent-a">“หึ! ไก่ดำมีค่ามากจะมาเสียให้กับแม่ไก่ไร้ค่าที่ออกไข่ไม่ได้ทำไม ไปกันเถอะ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่นานนัก วันนี้มีรถใหม่เข้ามาฉันจะต้องรีบไปดู” </p><p class="indent-a">“ค่ะพี่ เอาสีที่ฉันชอบนะคะ” </p><p class="indent-a">“อึก! ฮื้ออ! ฮื้ออออ!!!” ซูฟางหรูกรีดร้องอย่างสุดความสามารถทว่าสิ่งที่ออกมาก็มีเพียงเสียงร้องที่ชวนให้ขบขัน เธอมองตามอดีตสามีและสหายไปด้วยสายตาเจ็บแค้นพลางเฝ้าถามตนเองว่าเธอทำสิ่งใดผิดพลาดกันแน่?! เธอไปทำอะไรให้หญิงโฉดชายชั่วคู่นี้กัน?! </p><p class="indent-a">รั่วฝูอันเธอพบมันตอนที่โดนแม่ขายไปเป็นโสเภณี เช่าบ้านให้มันอยู่ ใช้เงินส่วนตัวส่งเสียมันเรียนมหาวิทยาลัย อะไรที่เธอชอบมันก็ได้กิน อะไรที่เธอใช้ถ้าไม่แพงจนเกินตัวเธอก็ซื้อให้ มันที่เคยนอนอยู่ในเล้าหมูได้ดิบได้ดีกลายเป็นคนมีการศึกษาก็เพราะเธอ!! </p><p class="indent-a">อู๋หมิงเจ๋อ! สามีต่ำช้าคนนี้เดิมทีมันเป็นเพียงทหารชั้นต้น ครอบครัวไม่มีเงินทอง ไร้ซึ่งหน้าตาในสังคม แต่เพราะนิสัยที่ดีของมันจึงทำให้เธอตกหลุมรักและแต่งงานกับมันในที่สุด! มันไม่มีค่าสินสอดเธอก็ออกให้ มันไม่มีเรือนหอเธอก็ซื้อบ้านหลังใหญ่ให้ หนำซ้ำยังเอาครอบครัวโสโครกของพวกมันมาอยู่ด้วยและเลี้ยงดูพวกมันทั้งครอบครัว! แต่วันนี้มันกลับทรยศเธอ! คนพวกนั้นไม่แม้แต่จะสำนึกบุญคุณ หนำซ้ำสวรรค์ยังส่งเสริมให้คนชั่วได้สุขสบาย! แท้จริงแล้วโลกมันเป็นเช่นนี้หรือ? ถ้าหากรู้แบบนี้เธอน่าจะเอามีดแทงพวกมันให้ตายให้หมดเสีย!! </p><p class="indent-a"><strong>เปรี้ยง!!! </strong></p><p class="indent-a">ท้องฟ้าที่แจ่มใสเลือนหายไป ความมืดครึ้มและสายฟ้าเริ่มปรากฏ ซูฟางหรูตัวของเธอหวาดกลัวเสียงสายฟ้านับตั้งแต่แม่ของเธอได้จากไป ทว่าวันนี้เธอกลับไม่กลัวมันแม้แต่นิดเดียวเพราะชีวิตที่เธอต้องพบเจอมาตลอดนั้นมันน่ากลัวเสียยิ่งกว่าสายฟ้านั่นเสียอีก ความหนาวเหน็บเกาะกินกระดูก ร่างผอมแห้งทรุดโทรมเริ่มหายใจรวยริน แต่ถึงกระนั้นสายตาแห่งความแค้นก็ยังไม่เลือนหาย ซูฟางหรูจดจ้องไปยังเพดานบ้านหลังโทรม ในสมองของเธอมีเพียงคำสาบาน</p><p class="indent-a">นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปหากเธอตกตายไม่ว่าเธอจะตกนรกหรือสวรรค์เธอก็สาบานเลยว่า ตัวของเธอซูฟางหรูจะแหกมันออกมาและตามกลับมาแก้แค้นเหล่าหมาป่าตาขาวพวกนี้ทุกตัว!!</p><p class="indent-a"><strong>เปรี้ยง!!! </strong></p><p class="indent-a">ราวกับว่าโลกกำลังตอบรับความแค้นของซูฟางหรู หลังจากสิ้นการลั่นวาจาในจิตใจสายฟ้าสีดำทมิฬก็ได้ฟาดเข้าใส่ร่างผอมแห้งที่นอนติดเตียงอยู่ สายฟ้านั้นกระชากวิญญาณของซูฟางหรูออกมา หญิงสาวที่สัมผัสมันได้ตลอดก็ถึงกับเบิกตากว้างและมองทุกสิ่งอย่างด้วยความตกใจ ทว่าก่อนที่เธอจะได้ตั้งคำถามร่างของชายหนุ่มเปื้อนเลือดที่ผลักประตูเข้ามาก็ทำให้เธอต้องสายตาพร่ามัวในทันที่</p><p class="indent-a"><i>‘มู่หยาง!’</i></p><p class="indent-a">“ฟางหรู!!!” ร่างสูงคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาวางปืนในมือของตนเองลงก่อนจะพุ่งเข้าไปกอดร่างที่มอดไหม้ด้วยความทุกข์ทรมาน “ฟางหรูพี่ขอโทษ ฮือ พี่ขอโทษ พี่ขอโทษที่มาช้า!”</p><p class="indent-a"><i>‘ทำไมกัน ฉ ฉันไม่เข้าใจสือมู่หยางทำไมคุณถึง….’ </i></p><p class="indent-a">เสียงร้องปานจะขาดใจตายเสียตรงนี้ของ<strong>สือมู่หยาง</strong>ทำให้ซูฟางหรูได้แต่ตระหนักถึงความโง่งม ชายคนนี้โอบกอดร่างที่มอดไหม้จนน่ากลัวของเธอหนำซ้ำยังจุมพิตลงบนริมฝีปากของเธออย่างไม่หวาดกลัวแม้แต่นิดเดียว ซูฟางหรูไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น เธอพยายามส่งเสียงให้เขาได้ยินแต่ก็ไม่เป็นผล ดังนั้นเธอจึงพุ่งเข้าหาเขาทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกลับไม่ใช่การสัมผัสกายแต่เป็นความทรงจำ </p><p class="indent-a"><strong>ความทรงจำสิบปีของสือมู่หยางผู้ชายที่เธอหวาดกลัวและไม่เคยคิดจะหันมองกำลังปรากฏขึ้นในหัวของเธอ! </strong></p><p class="indent-a">ภาพของสือมู่หยางที่กลายเป็นคนชั่วเพราะพยายามสั่งสอนสามีสารเลวของเธอมาตลอดสิบปีทำให้ซูฟางหรูที่เป็นวิญญาณถึงกับทรุดตัวลง <i>‘ที่แท้ผู้ชายที่เธอหวาดกลัว…ก็รักเธอมากที่สุด’</i> สือมู่หยางนับตั้งแต่วันที่เธอแต่งงานกับอู๋หมิงเจ๋อเขาก็เสียใจจนแทบเป็นบ้า แต่ความสุขของเธอก็ทำให้เขาพยุงจิตใจกลับมาได้ ทว่าหัวใจของเขาก็แหลกสลายอีกครั้งเมื่อพบว่าอู๋หมิงเจ๋อปฏิบัติกับเธอเช่นไร </p><p class="indent-a">เขากลับกลายมาเป็นคนชั่วร้ายเพื่อสั่งสอนให้อู๋หมิงเจ๋อรู้ว่าการแตะต้องเธอนั้นจะทำให้เขาพบสิ่งใดบ้าง ทว่าเธอที่โง่งมก็ไม่เคยมองเห็นความดีหนำซ้ำยังช่วยเหลือสามีสารเลว นำพาผู้ชายตรงหน้าเข้าคุกนานถึงห้าปี แม้เธอจะทำแบบนั้นแต่เมื่อเขาเดินออกมาจากคุก สิ่งที่เขาทำไม่ใช่การแก้แค้นเธอแต่เป็นการโยนตัวเองเข้าสู่สงครามเพื่อนำพาให้ตนกลับมาเป็นทหารอีกครั้ง ทั้งหมดนั้นก็เพื่อกลับมาต่อกรกับอู๋หมิงเจ๋อที่ยิ่งใหญ่ขึ้นเพราะเงินของเธอ </p><p class="indent-a"><strong>เขา…ทำเพื่อเธอ </strong></p><p class="indent-a"> </p><p class="indent-a"><strong>ปัง! ปัง! ปัง! </strong></p><p class="indent-a">“เปิดประตูนี่เจ้าหน้าที่ สือมู่หยางมอบตัวซะแกถูกจับแล้ว!!” </p><p class="indent-a">เสียงของทหารที่ดังขึ้นทำให้ซูฟางหรูต้องรีบหันไปมอง <i>‘ทหาร!!’</i> ความทรงจำล่าสุดของสือมู่หยางเด่นชัด ระหว่างที่อู๋หมิงเจ๋อกำลังเดินทางกลับไปมีความสุขกับครอบครัว สือมู่หยางที่ดักฟังและคิดจะตามมาก็ได้พบกับเขาเข้าพอดี เจ้าสารเลวนั่นปากสุนัขและบอกว่าตนเองได้ฉีดยาให้เธอสิ้นใจไปแล้ว มันปากดีเพราะคิดว่าทหารตกอับอย่างสือมู่หยางคงไม่กล้าทำสิ่งใด </p><p class="indent-a">แต่ใจของมู่หยางเด็ดกว่ามันมากมายหลายเท่า เมื่อได้ยินว่าผู้หญิงอันเป็นที่รักจากไปแล้ว สือมู่หยางก็ไม่รอช้าที่จะสังหารอู๋หมิงเจ๋อและคนบนรถทิ้งจนหมด และนั่นก็เป็นเหตุที่ทำให้ทหารตามเขามาถึงตรงนี้ </p><p class="indent-a"><i>‘หนีไปสิหนีไป! คุณสังหารพันโทพวกเขาจะยิงเป้าคุณแน่นอน! หนีไปได้แล้ว!’</i></p><p class="indent-a">เสียงของวิญญาณหญิงสาวไม่อาจจะส่งถึงชายที่กำลังสิ้นหวังได้ สือมู่หยางไม่หวาดกลัวทหารด้านนอก เขาจ้องมองไปยังร่างของหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมอก แม้จะมอดไหม้เพราะสายฟ้าแต่เธอก็ยังคงงดงามและอ่อนโยนสำหรับเขาเสมอเธอยังคง…เหมือนวันแรกที่ได้พบกัน </p><p class="indent-a">“ฟางหรูพี่จะไม่ปล่อยให้เธอต้องเหงา ไม่มีทาง”</p><p class="indent-a">ภาพของสือมู่หยางที่กำลังหยิบปืนทำให้ซูฟางหรูเบิกตากว้าง <i>‘มู่หยางคุณจะทำอะไร! มู่หยาง มู่หยางหยุดนะ!’</i> แม้จะพยายามมากเพียงใดแต่ดวงวิญญาณก็ไม่อาจจะแตะต้องกายมนุษย์ ซูฟางหรูทำอะไรไม่ได้นอกจากมองคนที่ตนเองเคยชิงชังและหวาดกลัวนอนหมดลมหายใจไปโดยที่ร่างกายของเขายังกอดเธอเอาไว้อยู่</p><p class="indent-a">ความเจ็บปวดทรมานที่แสนสาหัสทำให้ซูฟางหรูแทบจะสิ้นใจเป็นครั้งที่สอง เธอพยายามโอบกอดเขาเอาไว้และขอร้องต่อทุกสิ่งที่สามารถมอบพรให้เธอได้ </p><p class="indent-a"><strong>‘ถ้าหากเวรกรรมของเธอได้สิ้นสุดลงแล้วได้โปรดเถอะ ได้โปรดให้เธอได้แก้ไขเรื่องโง่เง่าพวกนี้ที’</strong></p><hr/>
ก่อนหายนะจะเกิด
วูบบ!!
สิ้นเสียงแห่งความแค้นของซูฟางหรูวิญญาณของเธอก็ถูกดูดอย่างรุนแรงด้วยหลุมดำประหลาด สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ทำให้หญิงสาวที่กำลังเจ็บแค้นจนแทบกระอักโลหิตตกใจ เธอยังคงมีสายตาเคียดแค้นและนั่นทำให้บางสิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติชอบใจมากเกินกว่าจะปล่อยเธอไป
‘นั่นมันอะไร!’ ซูฟางหรูจ้องมองหน้าจอสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นด้วยความตกใจ
‘คุณต้องการแก้ไข้อดีตหรือไม่?’
แต่เมื่อได้เห็นข้อความตรงหน้าอย่างชัดเจนแล้วซูฟางหรูก็ไม่คิดจะตกใจมันอีก บางทีนี่อาจจะเป็นการละเล่นของพวกเทพเจ้าที่กำลังสนุกกับหญิงมากความแค้นเช่นเธอ มือเรียวยกขึ้นอย่างไร้ความลังเล ซูฟางหรูกดไปที่ตำแหน่งของคำว่าตกลง ชีวิตเธอตอนนี้การแก้ไขอดีตคือสิ่งที่เธอโหยหามากกว่าสิ่งใด
ท่าทีไร้ความลังเลของหญิงโง่ทำให้บางสิ่งที่เฝ้าดูอยู่เผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา ร่างใหญ่ขีดเขียนบางสิ่งก่อนจะส่งมันให้หญิงที่ตนเองให้ความสนใจอีกครั้ง เขาหวังจะได้เห็นสีหน้าวิตกและหวั่นใจของวิญญาณดวงนี้ แต่ดูเหมือนความแค้นของหญิงเขลาจะมีมากเสียจนทำให้เธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เพราะหลังจากที่เธออ่านข้อความนั้นจบ วิญญาณหญิงคนนั้นก็ไม่แม้แต่จะเผยสีหน้าลังเล
“น่าสนใจ! ฉันจะคอยดูว่าเธอจะมีปัญญารับมือกับชีวิตที่สองของตนเองไหม?!”
สิ้นเสียงนั้นร่างใหญ่สีทมิฬก็ได้โยนลูกแก้วสีทองคำใส่วิญญาณตรงหน้า ร่างนั้นยกยิ้มขึ้นด้วยความสนใจ เขาหวังว่าวิญญาณของหญิงโง่คนนี้จะจำได้ว่าเลือกทำสิ่งใดลงไป การล้อเล่นกับเวลาไม่ใช่สิ่งที่จะทำได้โดยง่ายสิ่งแลกเปลี่ยนนั้นมีเพียงหนึ่งเดียวคือความดับสูญ
‘วันใดที่สตรีผู้นั้นเลือกทางเดินชีวิตผิดจนสิ้นหวังในตนเองอีกครั้ง ในครานั้นวิญญาณของหล่อนจะดับสูญตลอดกาล!!’
“ฟางหรู ฟางหรู!! ฟางหรู!!!”
เฮือก!!
ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตกะพริบถี่ ๆ ใบหน้าของพ่อที่กำลังมองมาทำให้เธอถึงกับหลั่งน้ำตา ซูฟางหรูไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เธอได้เห็น ปรากฏว่าสิ่งที่เธอได้พบหลังความตายไปนั้นคือความจริง ปีศาจหรือเทพเจ้า บางสิ่งได้ส่งเธอกลับมาในช่วงเวลาก่อนที่เธอจะตาย!
“พ่อคะฉั-”
“จะร้องไห้ทำไม?! เรื่องเท่านี้แกถึงกับร้องไห้แล้วฉันที่ต้องเสียหน้าเพราะแกล่ะ? ทำไมถึงไม่คิดเรื่องนั้นบ้าง!”
คำดุด่าของพ่อทำให้ซูฟางหรูชะงัก ใบหน้าของบุคคลอีกสองทำให้เธอได้สติ ‘จริงสิ’ เธอลืมไปได้อย่างกันเธอในตอนนี้เป็นเพียงลูกของภรรยาเก่าที่พ่อลืมเลือนนี่นา
สีหน้าเหม่อลอยของลูกสาวทำให้ซูจ้านถงหงุดหงิดใจมากขึ้น เด็กจากภรรยาเก่าคนนี้สร้างเรื่องมากมาย หลังจากก้าวขาสู่วงการธุรกิจเป็นครั้งแรกก็ก่อเรื่องให้เขาเสียหน้า แบบนี้จะปล่อยเอาไว้ได้หรือ? “แกไม่ต้องทำธุรกิจแล้ว ยกให้หวังเจี้ยนกั๋วดูแลซะ ส่วนแกก็อยู่เฉย ๆ!” ซูจ้านถงลุกขึ้นและออกคำสั่งอย่างเด็ดขาดนั่นทำให้หวังเจี้ยนกั๋วยิ้มกว้างออกมาทันที
“ฟางหรู! อย่างที่พ่อว่าแบบเธอน่-”
“พวกคุณมีสิทธิ์หรือคะ?” ซูฟางหรูกล่าวออกมาอย่างเย็นชา และสิ่งนั้นก็ทำให้ผู้เป็นพ่อโมโหมากขึ้น ซูจ้านถงต้องการดุด่าลูกสาวเพิ่มเติม แต่ตอนนี้ซูฟางหรูเธอไม่ใช่เด็กหัวอ่อนคนเดิมอีกแล้ว ชีวิตนี้เธอจะไม่ยอมรับอะไรก็ตามที่ไม่ยุติธรรม! เมื่อคิดได้ดังนั้นซูฟางหรูก็ยืนขึ้นเต็มกาย “ถ้าพ่ออยากให้เจี้ยนกั๋วมีธุรกิจทำ ทำไมถึงไม่สร้างมันเหมือนที่แม่ทำให้ฉันล่ะคะ?”
“ฟางหรู! แกกล้าพูดแบบนั้นกับฉันหรือ?!”
คำพูดนี้แทงใจซูเจี้ยนกั๋วกว่าใคร ชั่วชีวิตเขาพร่ำบอกว่าไม่เคยรักแม่ของเธอเลยแต่ก็เสพสมในทรัพย์สินของแม่เธออย่างสนุกสนาน เขาเป็นเพียงพ่อไก่ผลิตน้ำเชื้อหาความเป็นบิดาไม่ได้ แล้วเธอจำเป็นหรือที่จะต้องสนใจ “ตอนนี้ฉันอายุเกินสิบแปดแล้ว พ่อล้มเลิกความคิดที่จะฮุบสมบัติลูกเสียทีเถอะค่ะ!”
“ก แก!” ซูเจี้ยนกั๋วหน้าแดง เขาพุ่งตัวเข้าไปมาหมายจะตบลูกสาว
“เอาสิ! ถ้ากล้ากับเจ้าของบ้านก็เอาเลย!!”
ซูฟางหรูถลึงตาอย่างเอาเรื่อง เธอเชิดหน้าขึ้นรอแรงตบกระทบบนใบหน้าและตั้งมั่นเอาไว้ว่าหากมีการตบแม้แต่ครั้งเดียว เธอจะเฉดหัวทั้งสามคนออกจากบ้านโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ท่าทีของซูฟางหรูที่เหมือนกับไม่ใช่คนเดิมทำให้ซูเจี้ยนกั๋วไม่กล้าลงมือ
หลิงอินรีบเข้ามาห้ามปรามสามี เธอไม่ต้องการให้มีเรื่องแตกหักเกิดขึ้น “คุณคะพอเถอะ! ฟางหรูขอโทษพ่อเร็วเข้า อย่างไรก็เป็นลูกจะก้าวร้าวไม่ได้นะจ๊ะ”
“เอารถแม่ของฉันคืนมาด้วยนะคะคุณป้าหลิงอิน เมียเก็บใช้รถเมียหลวง อย่าให้ฉันต้องโพนทะนา”
“ฟางหรู!!!”
ไม่เพียงแต่ซูฟางหรูจะเมินเฉยบิดาตนเองหลังจากพ่นคำที่ตนเองไม่เคยพูดแล้ว เธอยังเดินเชิดหน้ากลับไปยังห้องนอนโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น เธอในอดีตโง่งมใส่ใจพวกเขาเป็นอย่างดีแต่สิ่งที่ได้มานั้นกลับโหดร้ายเหลือเกิน พ่อของเธอไม่ต่างจากอู๋หมิงเจ๋อเป็นเพียงชายธรรมดาที่ก้าวเข้าสู่วงการทหาร เขาเก่งกาจและมีคุณธรรมแต่เมื่อได้สัมผัสถึงรสชาติของอำนาจเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
จูไฉหงแม่ของเธอรักพ่อมากจนส่งเสริมเขาทุกสิ่งอย่าง โดยแม่ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ตนทำนั้นมันทำให้พ่อยิ่งเกลียดแม่มากขึ้นเพราะตัวของเขานั้นขึ้นชื่อว่าเป็นทหารที่พึ่งบารมีภรรยา ทว่าในช่วงสุดท้ายของชีวิตแม่เธอไหวตัวทัน แทนที่จะสิ้นใจไปอย่างเปล่าดาย แม่ของเธอได้เตรียมทนายความยกสมบัติทั้งหมดให้แก่เธอ อันที่จริงพ่อของเธอพยายามมากมายที่จะฮุบ ทั้งบังคับให้เธอก่อนวัยสิบแปดเซ็นเอกสารยกสมบัติให้กับเขา หรือแม้กระทั่งโยกย้ายทรัพย์สินก็ทำ โชคดีที่แม่ของเธอทำการค้านั่นทำให้แม่มีสหายในแวดวงนักกฎหมายเป็นจำนวนมาก ด้วยแรงกดดันของเหล่าผู้รู้ทางกฎหมายพ่อเธอจึงทำมันไม่เสร็จ
ชาติก่อนเธอไม่ได้เสียอะไรให้พ่อและครอบครัวใหม่ไป แต่นั่นไม่ใช่เพราะเธอฉลาด แต่เป็นเพราะเธอโง่เกินจะใส่ใจ อู๋หมิงเจ๋อฉลาดเขารู้ดีว่าครอบครัวของเธอต้องการสิ่งใดบ้าง ดังนั้นเขาจึงเป่าหูเธอทุกวันให้เธอเก็บสมบัติของแม่เอาไว้เมื่อแต่งกันแล้วเขาจะดูแลให้ทุกสิ่งและให้เธอมีชีวิตดังเจ้าหญิง
“หึ! ฉันมันโง่มากจริง ๆ!” ซูฟางหรูเปิดประตูเข้าห้องของเธอ ข้าวของเครื่องใช้หลายอย่างล้วนเป็นเพียงของธรรมดาสามัญ ยิ่งเห็นแบบนี้ก็ยิ่งเจ็บใจ ในขณะที่ปลิงรอบตัวเธอใช้ข้าวของล้ำค่าแต่เธอที่เป็นเจ้าของเงินกลับมีเพียงของราคาแพงไม่กี่ชิ้น เรื่องแบบนี้หากไม่โง่จริงย่อมไม่เกิดขึ้น
ปัง!
“ฟางหรูเหิมเกริมนักนะ!” ประตูห้องถูกผลักออกเสียงดังพร้อมกับการมาของหวังเจี้ยนกั๋ว เขาเดินเข้ามาอย่างมั่นอกมั่นใจและมองหน้าน้องสาวต่างมารดาด้วยสีหน้าดุดัน “ทำอะไรหัดใช้สมองคิดเสียบ้าง! จำเอาไว้ถ้าหากวันหลังแกทำแบบนั้นอีกฉันจะบอกให้หมิงเจ๋อทิ้งแก!” หวังเจี้ยนกั๋วพูดราวกับว่ากำลังถือไพ่เหนือกว่า
“…”
“ชิ! พูดไม่รู้เรื่องรึไงวะ? เอาเถอะวันนี้ฉันให้อภัย แกเอามาหมื่นหยวนแล้วฉันจะลืมเรื่องเหล่าน-”
“อุ๊บ! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”
“แกหัวเราะอะไร?!”
ซูฟางหรูก้มหน้าหัวเราะจนปวดท้อง เธอปาดหยาดน้ำตาแห่งความขบขันก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองพี่ชายต่างสายเลือดด้วยสีหน้าที่เหลือจะเชื่อ “หลิงอินสั่งสอนให้แกขอเงินคนแบบนี้หรือ?”
“ฟางหรู ฉันไม่ได้เหมือนพ่อ” หวังเจี้ยนกั๋วเข้ามาใกล้มากขึ้น ชีวิตของเขาอยู่เหนือซูฟางหรูเสมอดังนั้นวันนี้เขาจึงมั่นใจ
ซูฟางหรูไม่คิดแม้แต่จะหลบแม้จะมีร่างที่เล็กกว่าแต่เธอก็เชิดหน้าขึ้นและเดินประจันหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว “เจี้ยนกั๋ว ฉันก็ไม่เหมือนใครในบ้านเช่นเดียวกัน อะไรที่ทำให้แกลืมว่าฉันกุมชีวิตสุขสบายของพวกแกทุกคนอยู่?”
“ฟางหรูอย่ามาปากดี!”
“ฉัน!! ถาม! ว่า! อะไรที่ทำให้พวกแกลืม?!” ซูฟางหรูคำรามลั่นจนไม่เหลือคราบเด็กหัวอ่อนและนั่นทำให้หวังเจี้ยนกั๋วถึงกับถอยหลัง “อะไรที่ทำให้แกลืมว่าตัวเองเป็นลูกเมียน้อย? อะไรที่ทำให้แกคิดว่าเพราะฉันชอบหมิงเจ๋อสหายของแกฉันถึงยอมแกได้ทุกอย่าง? เจี้ยนกั๋ว สหายยากจนของแกถ้าไม่ได้ฉันป่านนี้มันก็ตักขี้หมูอยู่ในชนบท แกคิดว่ามันจะเห็นแก่แกมากกว่าฉันจริง ๆ นะหรือ?”
หวังเจี้ยนกั๋วถอยหลังไปเรื่อย ๆ เขาไม่เคยเห็นซูฟางหรูเป็นแบบนี้มาก่อน ตัวของเขาอยู่กับพวกนักพนันเคยเห็นแววตาของคนโหดร้ายมามาก เวลานี้ถึงแม้จะเป็นไปไม่ได้แต่เขากล้าพูดเลยว่าแววตาของซูฟางหรูเป็นของจริง! ‘ฉิบหายแล้ว’ นังเด็กบ้านี่มันผีเข้าหรืออะไรกัน?! ถ้าหากมันหัวแข็งมากขึ้นแบบนี้ชีวิตของเขาจบเห่แน่!
“ไสหัวไปถ้าแกยังไม่อยากโดนเฉดหัวออกจากบ้านที่พ่อกับแม่ของแกไม่มีวันซื้อให้ได้”
เมื่อได้ยินคำนั้นหวังเจี้ยนกั๋วก็ไม่อาจจะเงียบปากได้ “บ้านหลังนี้คือของพ่อ เธออย่ามาเพ้อเจ้อ”
“งั้นให้ฉันอธิบายไหมว่าทำไมเมื่อครู่พ่อถึงยอมหุบปาก?” มือเรียวยกขึ้นก่อนจะกวาดตั้งแต่ทางซ้ายไปขวา “เจี้ยนกั๋ว แกกับแม่น่ะ โดนเขาหลอกฉิบหายไปหมดแล้วไอ้หน้าโง่”
ไม่เพียงแต่วาจาหยาบคายแต่บาทาเล็กที่ไม่เคยยกอย่างเสียมารยาทก็ถูกนำขึ้นมาเช่นเดียวกัน ซูฟางหรูถีบเข้ายอดอกของคนตรงหน้าก่อนที่จะปิดประตูห้องอย่างไม่คิดจะสนใจสิ่งใดอีก บ้านหลังนี้ และสมาชิกที่ซุกหัวกันอยู่ในบ้านไม่ต่างอะไรจากสุนัขที่เธอเมตตาเลี้ยงดู และถ้าหากพวกมันไม่เชื่องและคิดแว้งกัด เธอก็มีวิธีที่จะจัดการมัน!
ความลับในหยกมันแพะ
หวังเจี้ยนกั๋วไม่คิดว่าวันนี้ซูฟางหรูจะเหิมเกริมมากถึงเพียงนี้ หลังจากโดนถีบออกมาจากห้องแล้วเขาก็เริ่มได้สติมากขึ้น “ซูฟางหรูฉันไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างเธอจะมั่นอกมั่นใจในตัวเองได้ขนาดนั้น!” เจ็ดปีแล้วที่เมียคนนั้นของพ่อตายไป เขาเห็นซูฟางหรูมาตั้งแต่ตอนนั้นและรู้จักเธอมาตลอด หล่อนหัวอ่อนและขี้กลัวไม่มีทางที่คนแบบนั้นจะเปลี่ยนไปได้ภายในหนึ่งวัน!
เขาจะเอาเรื่องนี้ไปบอกอู๋หมิงเจ๋อ ‘คอยดูเถอะฟางหรูฉันจะจัดการให้เธอรู้สถานะตัวเอง!’
ซูฟางหรูไม่สนใจว่าใครจะคิดสิ่งใดกับเธอ เวลานี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการแก้ไขเส้นทางชีวิต ต่อให้ต้องตายเป็นครั้งที่สองเธอก็จะไม่ยอมเดินในเส้นทางเดิมอีกแล้ว “วันนี้มัน…หลังวันเกิดครบยี่สิบปีของฉันสินะ”
ดูจากปากเสียงเมื่อครู่แล้วนี่คงเป็นช่วงเวลาหลังวันเกิดของเถามู่เอ๋อร์หญิงสาวผู้ตั้งตนเป็นศัตรูกับเธอ ในงานวันเกิดของเถามู่เอ๋อร์บางสิ่งในชุดของเธอผิดพลาดและมันก็ขาดจนเกือบถึงช่วงอก โชคดีที่มีคนมาช่วยเธอเอาไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นเธอคงเปลือยกายต่อหน้าคนมากมายแล้ว
จากเหตุการณ์ครั้งนี้รั่วฝูอันสหายรักของเธอจีบปากจีบคอบอกว่าได้ยินเถามู่เอ๋อร์วางแผนร้ายนี้กับเหล่าสหาย แน่นอนว่าเธอเชื่อนังปีศาจบ้านั่นอย่างสุดใจ แต่ใครจะคาดคิดว่าทั้งหมดล้วนแต่เป็นฝีมือของตัวมันเอง
“ยังโชคดีที่มาทันตอนนี้” ซูฟางหรูรวบผมรก ๆ ของตนเองขึ้น เธอจ้องมองใบหน้าที่สวยงามของตนเองด้วยความหงุดหงิดใจ “ดูเหมือนฉันจะต้องจัดการตนเองให้เสร็จก่อนแล้วค่อยคิดเรื่องจัดการคนอื่น” เพราะการแนะนำของสหายชั่วจึงทำให้เธอมีบุคลิกที่ค่อนข้างตลก ทั้งการแต่งตัว การแต่งหน้า รวมไปถึงทรงผม มันช่างดูน่าขันมากจริง ๆ
มือเรียวเปิดลิ้นชักออกก่อนจะรื้อเอาครีมและเรื่องสำอางเกรดต่ำที่รั่วฝูอันนำมาให้ทิ้งไปทั้งหมด จากนั้นก็หยิบเอาเครื่องสำอางและของบำรุงใบหน้าที่ซื้อด้วยตนเองออกมาวางเอาไว้แทน ‘ช่วงนี้คงต้องงดแต่งหน้าก่อน ต้องบำรุงกันอีกมากทีเดียว’
“หืม?” ซูฟางหรูขมวดคิ้ว เธอมองไปที่ตรงส่วนในสุดของลิ้นชักด้วยความสงสัย “นั่นมัน ชื่อของแม่” โดยปกติลิ้นชักนี้จะเต็มไปด้วยสิ่งของเพราะแบบนั้นเธอจึงไม่เคยสังเกตมัน รอยสลักคำว่าจูไฉหงทำให้หญิงสาวหยิบของทั้งหมดออกมาอีกครั้ง จากนั้นก็นำเอากระดาษทิชชู่ขึ้นมาหมายจะเช็ดทำความสะอาดเพื่อให้รอยสลักนั้นชัดขึ้น ทว่าทันทีที่นิ้วของซูฟางหรูกดไปยังรอยสลักนั้นบางสิ่งที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนก็เกิดขึ้น
แกร๊ก!
บางส่วนในโต๊ะเครื่องแป้งของแม่เธอได้ลั่นขึ้นมา ซูฟางหรูถอยหลังก่อนจะมองไปรอบ ๆ จากนั้นก็พบว่าไม้บางส่วนโผล่ออกมาจากด้านข้าง และถ้าหากสังเกตให้ดีไม้เหล่านั้นจะตรงกับรูปสลักดอกโบตั๋นทั้งหมดที่อยู่ขอบกระจก ‘เธอพบความลับของแม่แล้ว!’ ซูฟางหรูยืนนิ่งเธอครุ่นคิดถึงปริศนาที่อยู่ตรงหน้านี้ โต๊ะเครื่องแป้งตัวนี้เธอชอบมันมาก ๆ จนแม่เอ่ยปากบอกว่าวันหนึ่งถ้าหากเธอโตพอที่จะรู้จักการแต่งหน้าแม่ก็จะมอบมันให้กับเธอ ดังนั้นเธอในตอนนี้จึงมั่นใจมากว่าปริศนาที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้คือสิ่งที่แม่ของเธออาจจะจงใจทิ้งไว้ให้!
“เรียงอย่างไรได้บ้างนะ?” ซูฟางหรูประหม่าเล็กน้อย เธอกลัวว่าถ้าหากทำอะไรผิดกลไกอาจจะพลาดและปิดผนึกความลับไปตลอดกาล สิ่งนี้เป็นของที่มีความทรงจำระหว่างเธอกับแม่ เป็นไปได้เธอก็อยากรักษาสภาพเอาไว้ให้ได้มากที่สุด หญิงสาวมองดูดอกโบตั๋นที่อยู่ตรงหน้าและพบว่าจำนวนดอกโบตั๋นแต่ละจุดนั้นไม่ได้เพิ่มทีละหนึ่ง แต่เป็นสาม เจ็ด และหนึ่ง ดังนั้นมันย่อมมีความหมาย “จริงสิ!” วันเกิดของแม่เธอคือสามสิบเอ็ดเดือนเจ็ดนี่!
รอยยิ้มดีใจของซูฟางหรูปรากฏขึ้น มือเรียวยื่นขึ้นไปหมายจะสัมผัสไม้ที่โผล่ออกมา ทว่าบางสิ่งก็ทำให้เธอต้องชะงักไป ดวงตาของหญิงสาวเผยความลังเลออกมาอย่างชัดเจน มือเรียวเลื่อนลงมาจากเลขสามและตัดสินใจสัมผัสไปที่เลขหนึ่งแทน
“หนึ่ง…เจ็ด…สาม”
กึก!
ที่ยึดกระจกคลายตัว! มันได้ผล! กลไกนี้แม่ทำมันเพื่อให้เธอเปิดจริง ๆ ! นิทานนางฟ้ากับดอกโบตั๋นคือนิทานก่อนนอนที่แม่เล่าให้เธอฟังตั้งแต่เด็ก ๆ แม่ของเธอบอกว่านิทานเรื่องนั้นแม่แต่งขึ้นเองเพราะต้องการให้เธอรับสิ่งที่พิเศษมากที่สุด จำนวนดอกไม้ในสวนของนางฟ้าคือสิ่งที่มีแค่เธอและแม่ที่รู้ โต๊ะเครื่องแป้งนี้คือความลับของแม่ที่มีให้กับเธอจริง ๆ
ซูฟางหรูไม่รอช้าที่จะใช้แขนเล็ก ๆ ของเธอยกกระจกลงมาจากโต๊ะและเมื่อกระจกบานใหญ่หายไปบางสิ่งที่อยู่ด้านหลังก็ปรากฏขึ้น “หยกมันแพะ?” กำไลหยกสีขาวงดงามถูกแขวนเอาไว้กับตะปูสีทองคำ ซูฟางหรูมองมันด้วยความแปลกใจ แม่ของเธอสวมกำไลหยกมันแพะอันหนึ่งไว้ตลอดไม่ว่าจะแต่งตัวเช่นไร จะสวมใส่เสื้อสีไหน กำไลหยกนั้นก็จะอยู่กับแม่ของเธอไม่ห่างกาย
ดังนั้นเมื่อแม่ของเธอสิ้นใจเธอจึงตัดสินใจสวมใส่กำไลหยกให้แม่และฝังสิ่งนั้นลงไปในสุสานด้วย ทว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอนี้ช่างดูเหมือนหยกที่แม่เธอสวมใส่จริง ๆ ภายในหยกมันแพะมีสีเขียวสดสอดแทรกลวดลายไม่ต่างอะไรจากของแม่เธอ ‘ประหลาดจริง’ หยกไม่ใช่ของที่คนสร้างขึ้นมา มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมีหยกเนื้อเหมือนกันสองชิ้น หากเป็นลวดลายก็ว่าไปอย่าง
“หรือจะมีชิ้นหนึ่งที่เป็นของปลอม?” ซูฟางหรูสวมใส่กำไลหยกเข้าไปในมือก่อนที่จะลูบมันเบา ๆ “อ๊ะ! ได้ไงกัน หยกมันจะบาด…”
‘ฟางหรูถ้าหากลูกได้ยินเสียงแม่เวลานั้นลูกคงได้พบกำไลหยกของแม่แล้ว’
!!!
“ม แม่!”
‘ลูกรักถึงตอนที่เสียงนี้ส่งถึงลูก เวลานั้นจูไฉหงคงไม่มีตัวตนอยู่อีกต่อไปแล้ว แม่ต้องขอโทษที่ทิ้งลูกเร็วเกินไปแต่สวรรค์ลิขิตให้แม่เป็นจูไฉหงเท่านั้น การกระทำของแม่ทั้งหมด ความโง่งมที่ยากจะเข้าใจล้วนแต่เป็นเวรกรรมที่แม่ตัดสินใจจะชดใช้มันด้วยชีวิตครั้งนั้นเอง’
เสียงของแม่ทำให้ซูฟางหรูนิ่งไป บางทีแม่ของเธออาจจะได้รับโอกาสเช่นเดียวกับเธอก็เป็นได้
‘เวลานี้บาปกรรมของแม่หมดลงแล้วจึงถึงเวลาที่แม่จะได้ใช้ชีวิตใหม่ แต่ความจริงก็ได้ปรากฏ ตัวตนที่เราไม่อาจเอื้อมกระทำสิ่งผิดพลาดมอบบาปที่แม่ไม่เคยก่อให้แม่ได้ชดใช้ เขาจึงชดใช้ความผิดพลาดโดยการมอบพรวิเศษให้แม่สองอย่าง หนึ่งคือมิติที่เต็มไปด้วยของวิเศษ สองคือกำไลหยกมิติที่สามารถเก็บได้ทุกสิ่งยกเว้นมนุษย์ แม่ไม่สามารถทิ้งให้ลูกโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางอสรพิษได้จึงขอต่อรองทิ้งหนึ่งสิ่งเอาไว้ให้ลูก และสิ่งนั้นก็คือกำไลหยกที่ลูกได้พบเจอมันเป็นสิ่งเดียวที่แม่สามารถให้ลูกได้ ภายในนั้นมีของที่แม่จัดเตรียมเอาไว้ให้ ทรัพย์สมบัติที่ไม่เคยมีใครรู้ โฉนดที่ดิน สมุนไพรวิเศษ ยาวิเศษ และของต่าง ๆ อีกมากมาย แม่รู้ว่าตอนนี้ลูกคงอยู่บ้านหลังเดิมเพราะที่นั่นมีความทรงจำของพวกเรา แต่ฟางหรูเรือนสี่ประสานกระจอกนั่นไม่เหมาะสมสำหรับลูกหรอก จงไปยังบ้านที่แม่จัดเตรียมเอาไว้ให้ ที่นั่นเหมาะสมมากกว่าที่จะเป็นบ้านของลูก ฟางหรูสุดท้ายนี้แม่อยากให้ลูกรู้เอาไว้ว่าแม่รักลูกยิ่งกว่าสิ่งใด จงใช้ชีวิตให้มีความสุข และอย่าคิดถึงแม่อีก จำเอาไว้ว่าตอนนี้แม่ก็กำลังมีความสุขอยู่ที่ใดสักที่เช่นเดียวกัน’
“….”
ไม่มีสิ่งใดเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากของซูฟางหรู เสียงของแม่ที่เด่นชัดอยู่ในหัวทำให้เธออยากจะร้องไห้ แต่ตอนนี้แม่อยากให้เธอมีความสุขและตัวของแม่เองก็มีความสุขดีเธอจะร้องไห้ไปเพื่ออะไรกัน? แม่ของเธอหมดกรรมแล้วและสามารถหลุดพ้นจากตระกูลซูไปได้นับว่าเป็นโชคดีที่สุด ดังนั้นเธอไม่ควรจะร้องไห้แม้แต่นิดเดียว
หญิงสาวเผยรอยยิ้มกว้างออกมา ซูฟางหรูเก็บกระจกเข้าที่เดิมอีกครั้งจากนั้นเธอก็ลูบไปที่กำไลหยกมันแพะเบา ๆ “ฉันจะมีความสุขแน่นอนค่ะแม่!” ซูฟางหรูมองหน้าตนเองในกระจกด้วยความมั่นใจ จากนั้นเธอก็ก้มลงไปดูกำไลในมืออีกครั้ง “เอาละ ทีนี้เรามาดูกันเถอะว่าแม่ให้อะไรลูกรักคนนี้บ้าง!”
ซูฟางหรูจับไปที่กำไลเพื่อหาวิธีใช้งาน และดูเหมือนว่าแม่จะไม่ต้องการให้เธอปวดหัวจนเกินไปวิธีการใช้หยกนี้จึงง่ายดายนัก ทันทีที่มือของเธอสัมผัสหยกหน้าต่างโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นมาแสดงรายการสิ่งของ ราวกับว่าแม่ของเธอล่วงรู้อนาคตที่จะเกิดขึ้นเพราะของด้านในที่แม่จัดเตรียมไว้ให้เธอนั้นล้วนแต่เป็นของที่เธอจะต้องใช้ในเวลานี้ทั้งสิ้น
โอสถบำรุงเส้นผม โอสถบำรุงผิว หรือแม้กระทั่งโอสถแปลงโฉมก็มีอยู่ที่นี่ แม่ของเธอใช้เวลาเท่าไรกันในการสร้างของเหล่านี้ “โอสถบำรุงความงาม” ซูฟางหรูมองใบหน้าของตนเองที่ตอนนี้แม้จะไม่น่าเกลียดมากจนเกินไปแต่ก็ไร้ซึ่งความงดงามโดดเด่น เธอตัดสินใจแล้ววันนี้เธอจะเริ่มเปลี่ยนรูปลักษณ์ของตัวเอง!
ชาติก่อนรั่วฝูอันเป่าหูเธอว่าอู๋หมิงเจ๋อชอบผู้หญิงเรียบร้อย เธอจึงไม่มีโอกาสได้ทำตัวให้สวยงามอย่างที่ตนเองต้องการ ชาตินี้เธอจะไม่ยอมใช้ชีวิตแบบนั้นเป็นอันขาด แต่ก่อนหน้านั้น…เธอจะต้องออกไปจากบ้านนี้เสียก่อน