วิศวะร้ายคลั่งรัก
ข้อมูลเบื้องต้น
มาวิน กิตติกวิน เตชะวงศ์วรากุล
หนุ่มฮอตคณะวิศวะเครื่องกลปี 3 อายุ 21 ปี
ฉายาเจ้าชายน้ำแข็งหนุ่มฮอตประจำคณะวิศวกรรม หล่อ รวย แต่ซิง
#ร้ายกับทุกคนแต่อ่อนโยนแค่กับเพลงขวัญคนเดียว
เพลงขวัญ ขวัญหทัย เลิศศิริวัล
สาวน้อยหน้าหมวยคณะครุศาสตร์ ปี 1 อายุ 19 ปี
นิสัยนิ่งๆ ไม่ยอมคน ดีมาดีกลับ ร้ายมาร้ายกลับ
ใจแข็งกับผู้ชายทุกคนแต่เสียอาการกับผู้ชายที่ชื่อมาวินแค่คนเดียว
เฟรชชี่สาว
"เธอๆ" ในขณะที่ฉันกำลังก้มหน้าก้มตากรอกข้อมูลเพื่อรับป้ายชื่อกับรุ่นพี่อยู่ก็มีเสียงเรียกพร้อมกับมือสะกิดมาที่แขนของฉัน ฉันจึงเงยหน้าขึ้นมองหน้าที่มาจากเสียงนั้น ก็เจอผู้หญิงหน้าสวยคม ผิวขาวเหลือง หุ่นดีเรียกได้ว่าสวยมากเลยล่ะ กำลังมองหน้าฉันพร้อมกับรอยยิ้มหวานมาให้
"เราชื่อเมย์นะ เธอชื่ออะไรหรอ"
เมื่อฉันหันหน้าไปมองก็มีเสียงทักทายจากคนที่เรียกในตอนแรก
"เราชื่อเพลงขวัญ เมย์อยู่ปี 1 เหมือนกันหรอ"
ฉันตอบกลับเมย์ไปพร้อมกับส่งรอยยิ้มไปให้
"ใช่ๆ เราอยู่สาขาคอมพิวเตอร์อ่ะ เพลงขวัญอยู่สาขาอะไรหรอ"
เมย์ตอบกลับให้ฉันด้วยรอยยิ้ม
"เพลงอยู่สาขาคอมพิวเตอร์เหมือนกันจ้ะ"
ฉันตอบกลับเมย์ไป เมื่อเมย์ได้ยินว่าอยู่สาขาเดียวกันก็ยิ้มกว้างออกมาทันที
"ว้าว ดีเลยเรามาเป็นเพื่อนกันนะ รู้สึกถูกชะตากับเพลงขวัญมากเลย"
เมย์ทำท่าทางดีใจพร้อมกับเอามือมาคล้องแขนฉันไว้ จนทำให้ฉันยิ้มตามกับความสดใสของเมย์
"โอเค เรามาเป็นเพื่อนกันนะ เรียกเพลงเฉยๆ ก็ได้ ถือว่าเราสนิทกันแล้ว"
ฉันตอบเมย์พร้อมกับจับมือที่คล้องแขนกันไว้ "น้องเพลงขวัญกับน้องเมย์รับป้ายชื่อแล้วไปนั่งต่อแถวรอเพื่อนที่ลานคณะได้เลยนะคะ" รุ่นพี่คณะยื่นป้ายชื่อให้ฉันกับเมย์หลังจากที่เรากรอกข้อมูลเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ขอแนะนำตัวนางเอกอย่างฉันก่อนนะ ฉันชื่อ ขวัญหทัย เลิศศิริวัล อายุ 19 ปี เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย ปี 1 คณะครุศาสตร์ สาขาคอมพิวเตอร์ หรือเรียกง่ายๆ คือเรียนครูคอมพิวเตอร์จ้า ฉันเป็นคนผิวขาวอมชมพู หน้าหมวยออกทางจีน สูง 160 รูปร่างหน้าตาฉันถือว่าอยู่ในเกณฑ์สวยเลยทีเดียว บวกหุ่นนาฬิกาทรายของฉันมีหน้าอกมีก้นที่จัดได้ว่าเป็นหุ่นที่ผู้หญิงหลายๆ คนอยากมีเลยล่ะ ฉันเป็นลูกสาวคนเดียว ฐานะทางบ้านไม่ได้รวยมากพ่อกับแม่ฉันเปิดร้านขายต้นไม้ เพราะอยากแบ่งเบาภาระพ่อแม่จึงตั้งใจสอบชิงทุนเรียนมหาลัยจนได้มาเรียนที่มหาลัยเอกชนในเมือง
"เพลง ทำกิจกรรมรับน้องเสร็จแล้วเราไปนั่งเล่นที่คาเฟ่ข้างตึกคณะวิศวะมั้ย เค้าว่านมปั่นกับเค้กอร่อยมาก"
เมย์เอ่ยปากชวนขณะที่พวกเรากำลังทำกิจกรรมรับน้องกันอยู่ หลังเลิกเรียนทุกวัน ปี 1 ต้องมาทำกิจกรรมรับน้อง 1 เดือน
"อืม ไปสิ"
ฉันตอบกลับเมย์ไป หลังเสร็จกิจกรรมรับน้องทุกวันฉันและเมย์จะไปนั่งเล่นที่คาเฟ่ก่อนกลับบ้านทุกวันจนกลายเป็นลูกค้าประจำของร้านไปแล้วตอนนี้
เจอกันครั้งแรก
ผ่านไป 1 อาทิตย์ กับกิจกรรมรับน้อง ฉันกับเมย์เข้ากิจกรรมรับน้องทุกครั้งและตอนนี้เราสองคนก็เริ่มสนิทกันมากขึ้นด้วยความที่เป็นคนง่ายๆ เหมือนกันจึงทำให้เราเหมือนรู้จักกันมานาน ตอนนี้ฉันกับเมย์กำลังเรียนในห้องเรียน
"เพลง วันนี้แกมีนัดไปไหนมั้ย"
เมย์เอ่ยถามฉันพร้อมกับทำหน้าเหมือนอ้อนๆ
"ทุกวันนี้นอกจากมาเรียน ฉันก็กลับห้องมีแต่แกนั่นล่ะที่ชอบลากฉันไปนั่นไปนี่จนเค้าคิดว่าฉันกับแกเป็นแฟนกันแล้วมั้ง"
ฉันตอบเมย์ไปแบบกวนๆ เพราะยัยเพื่อนคนนี้รู้อยู่แล้วว่าฉันไม่ค่อยออกไปไหนยกเว้นจะโดนยัยเมย์ลากตัวฉันไปนั่นไปนี่ด้วย แถมยังชอบกอดชอบหอมฉันบ่อยๆ เพราะนางเป็นคนชอบอ้อน เวลาอารมณ์ดีก็จะชอบเดินกอดแขนฉันบ้าง หรือถ้าเจอเรื่องๆ เหนื่อยก็ชอบมากอดชอบมาซบไหล่ฉันจนฉันชิน ถึงจะมีสายตาหนุ่มๆ ที่มองมาด้วยความเสียดายเพราะคิดว่าเราสองคนเป็นแฟนกันฉันก็ไม่ได้สนใจ เพราะตอนนี้ก็ไม่ได้คิดจะมีแฟนอยู่แล้ว แถมยัยเพื่อนรักฉันก็มีแฟนแล้วนะ แฟนนางเป็นรุ่นพี่วิศวะ ปี3 เห็นว่าเป็นเพื่อนกับพี่ชายของนาง เมย์มีแฟนและพี่ชายเรียนวิศวะเครื่องกล ปี3 แต่ฉันไม่เคยเห็นหน้าทั้งแฟนและพี่ชายของเมย์ เพราะไม่ได้สนใจซักเท่าไหร่
"จะชวนไปไหนคะคุณเพื่อน"
ฉันถามเมย์กลับไป แต่เพื่อนรักฉันก็ยังทำหน้าเหมือนไม่กล้าพูด ทำอ้ำๆ อึ้งๆ กว่าจะตัดสินใจตอบฉัน
"คือ…ฉันอยากชวนแกไปผับอ่ะ วันนี้วันเกิดพี่ดินแดนแฟนฉัน ฉันอยากให้แกไปด้วยแกเป็นเพื่อนรักฉัน ฉันก็อยากให้แกได้รู้จักพี่ชายและแฟนฉัน ไปด้วยกันนะเพลง น๊าๆๆๆๆ"
เมย์เอ่ยชวนฉันพร้อมกับเอามือมาเกาะแขนทำหน้าอ้อนๆ ให้ด้วยท่าทางน่ารัก เอาตรงๆ ฉันกับเมย์หน้าตาเราถือว่าสูสีกันมาก เมย์เป็นผู้หญิงสวยคมแต่นิสัยชอบขี้อ้อน ต่างจากฉันเป็นผู้หญิงหมวยๆ สไตล์น่ารักๆ แต่นิสัยฉันเป็นคนนิ่งๆ ตรงๆ ไม่ได้มุ้งมิ้งเหมือนเมย์ ถึงบุคลิกจะต่างกันแต่เราก็ยังคบกันได้
"อายุเรายังไม่ถึง 20 เข้าได้ด้วยหรอ"
ฉันถามเมย์เพราะเราอายุ 19 ปี ปกติผับก็ต้องอายุ 20 ปี ถึงเข้าได้
"ได้อยู่แล้ว ผับที่ไปเป็นของพี่วินกับพี่ดินแดนน่ะ"
เมย์ตอบฉัน ไม่แปลกใจที่พี่ชายของเมย์จะมีผับเป็นของตัวเองเพราะบ้านของเมย์ค่อนข้างมีฐานะเรียกได้ว่ารวยเลยทีเดียวแต่นางเป็นคนกินง่ายอยู่ง่ายไม่ติดหรูและไม่รังเกียจที่บ้านฉันไม่ได้รวยเหมือนนาง
"น๊าๆๆ เพลงเพื่อนรัก ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยน๊า"
เมย์ก็ยังทำเสียงอ้อนๆ ฉันและทำหน้าตาน่าเห็นใจจนต้องใจอ่อน
"อือ ไปก็ได้ แต่ไม่กินเหล้านะ"
ฉันตอบเมย์ไปพร้อมยื่นคำขาดเรื่องเหล้าเพราะไม่เคยดื่ม
"น่ารักมากเพื่อนฉัน สามทุ่มเดี๋ยวไปรับนะแต่งตัวสวยๆ เผื่อได้แฟนเป็นหนุ่มวิศวะเหมือนฉัน ฮ่าๆๆ"
ฉันมองค้อนให้กับเพื่อนรักตัวเองไปก่อนจะหันมาตั้งใจทำงานที่อาจารย์ให้ทำในห้องเรียน หลังจากทำเสร็จแล้วฉันเดินเอางานไปส่งที่โต๊ะอาจารย์
"เพลง อาจารย์รบกวนเอาเอกสารไปให้อาจารย์เอกที่ตึกวิศะ ชั้น 7 ให้หน่อยได้มั้ยคะ"
อาจารย์พิมเป็นที่ปรึกษาของห้องฉัน ด้วยความที่ฉันชอบช่วยอาจารย์ทำงานทางเอกสารเลยค่อนข้างสนิทกัน
"ได้ค่ะอาจารย์"
หลังจากส่งงานฉันและเมย์จึงเดินมาตึกของคณะวิศวะที่มี 10 ชั้น อาจารย์เอกเป็นอาจารย์ประจำคณะวิศะและเป็นสามีของอาจารย์ที่ปรึกษาของฉัน
"เพลง แกขึ้นเอาเอกสารไปให้อาจารย์เอกคนเดียวได้มั้ยข้าศึกบุกฉัน ฉันต้องไปห้องน้ำด่วน"
เมย์เอ่ยขึ้นพร้อมกับทำหน้าทรมานจนฉันต้องหัวเราะขึ้นเพราะหน้าของเมย์ตอนนี้ตลกมาก
"ไปจัดการข้าศึกแกเถอะ เสร็จแล้วนั่งรอโต๊ะหน้าตึกก็ได้ อย่าเสียงดังมากนะเดี๋ยวหนุ่มๆ วิศะจะตกใจ ฮ่าๆ"
ฉันบอกเมย์พร้อมกับทำหน้าล้อเลียนใส่ เมย์ทำหน้ายู่ใส่ฉันแล้วรีบวิ่งไปห้องน้ำทัน ฉันเลยขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 7 เพื่อเอาเอกสารไปให้อาจารย์เอก หลังเอาเอกสารให้อาจารย์เอกเสร็จแล้วฉันจึงเดินมากดลิฟต์ พอประตูลิฟต์ฉันก็ทำหน้าตกใจเล็กน้อยเพราะมีคนอยู่ในลิฟต์ ที่ตกใจเพราะผู้ชายสามคนที่อยู่ในลิฟต์ใส่เสื้อช็อปสีแดงเป็นเอกลักษณ์ของวิศวะ แถมหน้าตาทั้งสามคนจัดได้ว่าหล่อมาก เหมือนเทพบุตรในนิยายเลย แต่สายตาฉันดันไปสะดุดมองคนที่ยืนตรงกลาง เป็นผู้ชายหน้าคม ผิวขาว สูงราวๆ 185 ขึ้น แต่สายตาดูดุมาก ฉันมัวแต่ตกใจเลยยืนนิ่งจนผู้ชายข้างๆ คนที่ฉันสบตาถามขึ้น
"จะเข้ามั้ยครับ"
เสียงเรียกถามทำให้ฉันมีสติขึ้นมาจึงรีบเดินเข้าไปข้างในโดยไม่พูดไม่จาพร้อมจะกดเลขชั้นที่จะลงแต่ปรากฎว่าชั้น 1 ได้ถูกกดไว้แล้ว ฉันยืนอยู่หน้าผู้ชายทั้งสามคนจนลิฟต์ลงมาชั้น 5 ประตูลิฟต์ถูกเปิดออกพร้อมกับมีนักศึกษาชายจำนวนมากเดินเข้าจนฉันต้องถอยจนรู้สึกว่าหลังตัวเองไปชนกับผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหลังฉันจนแนบชิดกัน
"ขอโทษค่ะ"
ฉันหันหน้าไปเอ่ยขอโทษคนข้างหลังด้วยความสูงของชั้นอยู่แค่ไหล่เขาจึงเงยหน้าขึ้นจนไปสบตาเข้ากับคนตัวโตที่ก้มมามองฉันก่อนหน้านั้นแล้ว ตึกตัก ตึกตัก อยู่ดีๆ ใจก็เต้นแรงแปลกฉันจึงหันกลับมาเหมือนเดิม ได้แต่ภาวนาให้ลิฟต์รีบลงไปชั้น 1 เร็วๆ
Part : มาวิน
ผมชื่อ กิตติกวิน เตชะวงศ์วรากุล ชื่อเล่น มาวิน เรียนวิศวะเครื่องกลปี 3 อายุ 21 ปี ฉายาเจ้าชายน้ำแข็งหนุ่มฮอตประจำคณะวิศวะกรรม ฉายานี้ได้มาเพราะนิสัยผมเป็นคนค่อนข้างเงียบ ไม่ค่อยพูด และค่อนข้างเย็นชากับคนรอบข้างโดยเฉพาะกับผู้หญิงที่ชอบเข้ามาอ่อยผม ผมไม่ชอบผู้หญิงที่เข้าหาผมก่อน พูดง่ายๆ คือตอนนี้ผมโสดแถมยังซิงเพราะไม่เคยมีอะไรกับใคร ไม่ใช่ว่าไม่อยากมีนะครับ แต่อยากมีกับคนที่ผมถูกใจเท่านั้น ผมเคยมีแฟนตอน ปี1 แต่คบกันไม่ถึง 3 เดือนก็ต้องเลิกกันเพราะผมดันไปจับได้ว่าเธอแอบไปเอากับคนอื่น ตอนนั้นผมเลิกโดยไม่มีเยื่อใย ไม่รู้สึกเสียใจเพราะเหมือนยังไม่ได้รู้สึกรัก ที่คบเพราะอยากลองมีแฟนดูแต่ไม่อยากมีอะไรด้วยเลย เธอง้อมาขอคืนดีแถมยังตื๊อไม่เลิกจนผมรู้สึกรำคาญแถมยังตามจัดการผู้หญิงที่เข้ามาจีบผมทุกคน แต่ผมไม่ได้ห้ามอะไรเธอ ดีด้วยซ้ำที่เธอจัดการผู้หญิงพวกนั้นให้ ผมไม่ใช่ผู้ชายดีซักเท่าไหร่หรอกนะ เลยไม่ได้รู้สึกสงสารผู้หญิงที่โดนแฟนเก่าตัวเองจัดการ
จังหวะตกหลุมรัก
"เฮ้ย ไอ้วิน วันนี้ห้ามช้านะมึงวันสำคัญของกูทั้งที"
ดินแดนเอ่ยถามผมขณะที่เราเลิกเรียนแล้วกำลังจะลงลิฟต์ไปชั้นล่าง
"ไอ้วินไม่เคยสายครับ มีแต่มึงนั่นล่ะไอ้แดนชอบสายตลอด"
ราเชนทร์เอ่ยขึ้นพร้อมทำหน้ากวนๆ ใส่ดินแดน ราเชนทร์และดินแดนเป็นเพื่อนสนิทของผม เราสามคนรู้จักกันตั้งแต่เด็กเพราะพ่อแม่เป็นเพื่อนกัน แต่ไอ้ดินแดนยังพ่วงตำแหน่งน้องเขยของผมเพราะมันคบกับเมย์น้องสาวผม ในระหว่างที่อยู่ในลิฟต์ผมก็ได้แต่ฟังสองคนนั้นพูดกวนกันไปมา ถ้าคนอื่นอยู่ด้วยคงคิดว่ามันทะเลาะกันจริงๆ แต่สำหรับผมเห็นจนชิน ถึงมันจะชอบกวนชอบทะเลาะกันแต่ก็รักกันดี จนลิฟต์มาหยุดที่ชั้น7 ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมกับสาวน้อยคนหนึ่ง จังหวะที่ผมมองหน้าเธอแล้วเหมือนเธอจะทำหน้าตกใจเล็กน้อยแล้วมองหน้าผมกลับ ผมไม่ได้หลงตัวเองนะครับแต่คิดว่าเธอก็สบตาผมเหมือนกัน เธอเป็นผู้หญิงผิวขาวอมชมพู หน้าออกหมวยไปทางจีน แต่งชุดนักศึกษากระโปรงยาวถึงเข่ามัดผมหางม้า เธอทำให้หยุดมองไม่ได้เลยได้แต่คิดผู้หญิงอะไรน่ารักชะมัด
"จะเข้ามั้ยครับ"
เสียงของไอ้เชนทร์เอ่ยถามสาวน้อยตรงหน้าจนทำให้ผมได้สติกลับมาหน้านิ่งแล้วหันมองไปทางอื่นแทน สาวน้อยไม่ตอบแต่รีบเดินเข้ามาในลิฟต์ เธอไม่ได้กดเลขชั้นแสดงว่าลงไปชั้น 1 เหมือนกัน ผมได้แต่มองเธอจากข้างหลังไม่วางตาจนไอ้แดนสะกิดแขนพร้อมทำหน้าล้อเลียนเหมือนมันรู้ว่าผมจะถูกใจสาวน้อยคนนี้ เมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้น 5 ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมกับรุ่นน้องในคณะเดินเข้ามาหลายคน ทำให้สาวน้อยถอยหลังมาชิดอกผมความสูงของเธออยู่แค่ไหล่ผม บอกเลยว่านอกจากหน้าตาน่ารักแล้วเธอยังตัวหอมมาก
"ขอโทษค่ะ"
เธอหันหน้าเอ่ยขอโทษผม จังหวะที่เราสบตา ผมหัวใจวายตายได้เลยนะแต่ผมยังไม่ตาย ผมรู้สึกว่าใจเต้นแรงมากยิ่งได้เห็นหน้าเธอชัดๆ ยิ่งรู้สึกแปลกๆ อยู่ดีๆ ก็อยากจับเธอจูบซะงั้น หลังเธอสบตาและเอ่ยขอโทษผม ผมก็ไม่ได้ตอบอะไรเพราะมัวแต่มองหน้าสาวน้อยตรงหน้าจนลืมตอบกลับ เธอเลยหันหน้ากลับคืนไป ผมไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อน ทั้งใจเต้นแรงทั้งอยากจับเธอมาจูบ ไหนจะเจ้าลูกชายที่อยู่ในกางเกงผมก็ดันมาตื่นตัวขึ้นดื้อๆ ทั้งๆ ที่ผมเป็นคนจัดการอารมณ์ตัวเองได้ดีมาก ขนาดแฟนเก่ามาแก้ผ้าต่อหน้าผม ผมยังปฏิเสธเธอได้โดยไม่ได้ฝืนอะไรเลย เพราะเจ้าลูกชายก็ไม่ได้ตื่นตัวอยากได้เลยด้วยซ้ำ แต่กับสาวน้อยคนนี้แค่ได้มองหน้า ได้สูดกลิ่นตัวหอมๆ ของเธอ ทั้งที่เธอไม่ได้มีท่าทีจะอ่อยผมด้วยซ้ำ แต่กลับทำให้ผมควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ยากซะงั้น เธอเป็นใครกัน ได้แต่คิดในใจ ทำพี่คลั่งได้ขนาดนี้น้องต้องรับผิดชอบพี่แล้วล่ะ คิดได้แบบนั้นผมก็ยิ้มมุมปากทันที
End Part : มาวิน
เพลงขวัญได้แต่ยืนนิ่งรอให้ลิฟต์ลงถึงชั้น 1 เร็วๆ เพราะรู้สึกอึดอัดที่ต้องมาอยู่ท่ามกลางผู้ชายหลายคนในลิฟต์แคบๆ แบบนี้ เพราะปกติไม่เคยต้องมาอยู่ใกล้ผู้ชายขนาดนี้
"ขอโทษครับ อยู่คณะไหนหรอครับเหมือนไม่ได้เรียนวิศวะเลย"
เสียงของผู้ชายด้านข้างที่เพิ่งเข้ามาตอนชั้น5 เอ่ยถามเพลงขวัญพร้อมกับยิ้มทักทาย
"อยู่คณะครุศาสตร์ค่ะ"
เพลงขวัญเอ่ยตอบกลับสั้นๆ พร้อมกับยิ้มตอบตามมารยาท
"ว้าวๆ ยิ้มน่ารักจังเลยครับ ทำใจผมละลายเลย"
เสียงผู้ชายข้างหน้าเอ่ยขึ้นพร้อมกับเพื่อนของเขาต่างหันหน้ามามองเพลงขวัญกันทุกคน
"โสดมั้ยครับ สนใจมาเป็นแฟนวิศวะมั้ย ดูแลดีทุกเรื่องไม่เว้นเรื่องบนเตียงนะครับ"
ผู้ชายอีกคนพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้าเจ้าชู้ใส่มองเพลงขวัญทั้งตัว จนเพลงขวัญรู้สึกอึดอัดอยากจะด่าให้รู้แล้วรู้รอดแต่ต้องอดทนเพราะคิดว่าตัวเองตัวคนเดียวจะเอ่ยปากด่าก็ไม่รู้จะเจอกลุ่มคนข้างหน้าทำยังไงกับตัวเอง
"อยู่เฉยๆ อยากให้ปากตัวเองมีสีรึไง"
เสียงทุ้มของคนข้างหลังเพลงขวัญเอ่ยขึ้นจนเพลงขวัญรู้สึกกลัว เพราะน้ำเสียงของเขาทั้งเกรี้ยวกราดและดุมาก มาวินได้ยินเสียงรุ่นน้องตัวเองเอ่ยแทะโลมสาวน้อยที่ตัวเองหมายปองก็รู้สึกโกรธจนต้องเอ่ยปากพูดขึ้น จนราเชนทร์และดินแดนทำหน้าอึ้งเพราะปกติเพื่อนตัวเองไม่เคยออกตัวมาปกป้องใคร ไม่ชอบยุ่ง ไม่สนใจเรื่องของคนอื่น แต่กับสาวน้อยข้างหน้าที่มันไม่รู้จักกลับทำให้เจ้าชายน้ำแข็งเย็นชาอย่างมาวินเกรี้ยวกราดได้ขนาดนี้
"อย่าลามปามมาก แล้วรีบกดลิฟต์ออกไปซะก่อนที่กูจะทนไม่ไหว"
คำพูดของมาวินทำให้นักศึกษากลุ่มข้างหน้าหน้าเสียไปตามๆกัน เพราะมัวสนใจแต่ผู้หญิงคนนั้น จนลืมไปว่ามีรุ่นพี่ปี3 อยู่ด้วยแถมรุ่นพี่สามคนนี้เป็นถึงพี่ว๊ากของคณะขึ้นชื่อว่าโหดมาก หรือผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนของพี่มาวินแต่พวกเค้าได้ยินข่าวว่าพี่มาวินโสดหรือจะเป็นเด็กของพี่มาวินกัน
"ขอโทษครับพี่ พวกผมไม่รู้ว่าเป็นเด็กของพี่ ขอโทษจริงๆ ครับ"
เสียงของรุ่นน้องคนหนึ่งก้มหน้าก้มตาเอ่ยขอโทษมาวินโดยไม่กล้าเงยหน้ามามองรุ่นพี่ของตัวเอง
"รีบๆ ออกไปซักที กูรำคาญ"
สิ้นเสียงมาวิน กลุ่มรุ่นน้องก็รีบกดลิฟต์ออกตรงชั้น 3 ทันที ทั้งที่จริงๆ จะลงชั้น1 แท้ๆ เพราะไม่ได้กดเลขชั้นไหนไว้เลยจนมาวินเอ่ยปากไล่ด้วยเสียงเกรี้ยวกราดรุ่นน้องจึงรีบออกไป ไม่งั้นไม่รู้ต้องเจออะไร เพราะไม่อยากปะทะกับรุ่นพี่ตัวเอง เพลงขวัญเมื่อได้ยินเสียงไล่ของคนตัวโตก็ตัดสินจะเดินออกไปตามกลุ่มนั้นเพราะคิดว่าตัวเองเป็นคนทำให้เขาอารมณ์เสียบวกกับกลัวเสียงของคนตัวโตด้วย
"จะไปไหน"
มาวินจับแขนเพลงขวัญไว้ไม่ให้ออกจากลิฟต์พร้อมกับขมวดคิ้วถามสาวน้อยของเขาว่าจะออกไปทำไม
"จะออกไปเดินลงบันไดค่ะ เห็นพี่เอ่ยปากไล่คงจะรำคาญ ขอโทษนะคะที่ทำให้อารมณ์เสีย"
เพลงขวัญเอ่ยตอบ ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า จนได้ยินเสียงถอนหายใจของมาวินดังขึ้น
"พี่ไล่พวกรุ่นน้องคณะพี่ ไม่ได้ไล่น้อง อีกอย่างจะขอโทษทำไมตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดลงไปด้วยกันนี่ล่ะ เข้าใจมั้ย"
มาวินพูดขึ้นด้วยเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนแบบไม่เคยพูดกับใครมาก่อนนอกจากครอบครัวตัวเอง จนทำให้เพลงขวัญเงยหน้ามองคนตัวโตเพราะเสียงของเขาต่างจากตอนนั้นสิ้นเชิง
"เข้าใจมั้ยครับ"
มาวินเอ่ยขึ้นอีกครั้งเมื่อสาวน้อยไม่ยอมตอบเขา
"เข้าใจแล้วค่ะ พี่ปล่อยแขนหนูได้ยังคะ"
ปกติเพลงขวัญไม่ยอมให้ผู้ชายมาแตะเนื้อต้องตัว ตัวเองง่ายๆ แต่กับผู้ชายคนนี้กลับปล่อยให้เขาจับแขนตัวเองได้ตั้งนาน มาวินได้ยินเสียงหวานพูดขึ้นก็ยกยิ้มแล้วปล่อยแขนสาวน้อย
"ขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อกี๊นะคะ"
เมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้น 1 สาวน้อยของเขาก็รีบหันหน้ามาไหว้พร้อมกล่าวขอบคุณแล้วรีบวิ่งออกไปทันที มาวินได้แต่มองแล้วยิ้มให้กับความน่ารักของสาวน้อยคนนี้