ห่วง..หวงประเทศไทย

ยิ่งใกล้วันหย่อนบัตรเลือกตั้ง ไม่เพียงสนามการเมืองเรื่องหาเสียงจะเข้มข้น ดุเดือด คึกคักมากยิ่งขึ้นเป็นเงาตามตัวเท่านั้น แม้แต่ในโลกสังคมโซเชียลก็มีการแชร์การโพสต์และการคอมเมนต์วิพากษ์วิจารณ์กันอุตลุด

แบบว่า พวกมึงพวกกู พวกเบบี้บูม เจน X-Y-Z กระหน่ำกันเละเทะราวกับมีมหกรรมลดแลกแจกแถม

มนุษย์ป้าอ่านบ้างฟังบ้างแล้วก็ให้รู้สึกเป็นห่วงประเทศไทย!!

ทั้งๆ ที่บอกว่า การเลือกตั้งเป็นกระบวนการหนึ่งตามครรลองของระบอบประชาธิปไตย ให้สิทธิ์กับประชาชนอย่างเท่าเทียมกัน เพื่อเลือกตัวแทน หรือผู้นำเข้าไปบริหารชาติบ้านเมือง แต่ทำไมหนอ?? มีเทศกาลเลือกตั้งทีไร ประชาชนทุกหมู่เหล่าแบ่งพรรคแบ่งพวก แบ่งสีแบ่งค่ายกันทุกครั้ง หนักหนาสาหัสถึงขั้นมีการแบ่งฉันแบ่งเธอ แบ่งลูกแบ่งพ่อแบ่งแม่ หาความปรองดองสามัคคีไม่ค่อยได้

ล่าสุด!! เห็นเด็กรุ่นใหม่ไฟแรงลุกขึ้นมาเพ่งโทษตั้งข้อกล่าวหาว่า บ้านเมืองทุกวันนี้เละเทะ ย่ำอยู่กับที่ไปไม่ถึงไหน ก็เพราะผู้ใหญ่ยุคเบบี้บูม ก็ให้รู้สึกว่า วิธีคิดแบบนี้..มันใช่หรือ?!?

เด็กรู้รักประเทศชาติในรูปแบบของตัวเอง ผู้ใหญ่ก็ห่วงหวงประเทศชาติในรูปแบบของตัวเองเหมือนกัน เหตุใดจึงไม่ลองตรึกตรองว่า “ความเห็นต่างไม่ใช่ความผิด แต่การเพ่งโทษคนที่เห็นต่างนี่สิ มันไม่ถูกนะ”

การ “เพ่งโทษ” “ด่า” “เหมารวม” และ “ตีตราว่าเป็นศัตรู” ปัญหาที่จะตามมาก็คือ การไม่ลงรอยกันระหว่างวัย ซึ่งกลับกลายเป็นว่าใช้อารมณ์นำหน้าเหตุผล

มนุษย์ป้าไม่อยากเห็นสภาพสังคมไทยเป็นแบบนี้เลย พับเผื่อนสิ!.

'ป้าเอง'