(อ่านฟรีทุกวัน) Level up ไปกับระบบวิเศษ [นิยายแปล]

เมื่อ “ระบบโอ้อวด” ตกอยู่ในกำมือหนุ่มดวงซวย เขาจึงใช้มันเดินทางข้ามเวลา… เพื่อกลับมาพลิกชะตาอันแสนอัปยศ! “ระบบโอ้อวดจะคุ้มครองนาย ให้กลายเป็นเทพขี้อวด!”

<h2 style='display: flex; justify-content: center;'>ข้อมูลเบื้องต้น</h2><figure style="width:50%;" class="image image_resized"><img loading="lazy" src="https://gcp-obs.line-scdn.net/0hpVMdj760L3lwHT5qvXxQLkhLIwhDezVwUnxhGAYYJExcMT94T3l8GgJJI1VVf2p9UC40GlYUdB0KeDp_GQ"></figure>เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : Beijing Kinging Holdings Limitedประพันธ์โดย : 断指(Duàn zhǐ)ลิขสิทธิ์ฉบับภาษาไทยถูกต้องโดย : Glory Forever Public Co.,LTDบรรณาธิการ:ไพสิฐต่วนขำแปลและเรียบเรียงโดย : อัจฉราฤกษ์อภิเดชาพิสูจน์อักษร : สุนันทาศรีสะอาด<hr>หากกล่าวถึงคนที่โชคร้ายที่สุดในปฐพี “ซูฮ่าว” ย่อมต้องติดโผแน่แท้!นับตั้งแต่คู่หมั้นได้ปลิดชีพตัวเอง เขาก็เพียงใช้ชีวิตล่องลอยไปวันๆ กระทั่งมาตกท่อตาย… เพราะวิ่งไล่ชายชู้ที่จับได้คาเตียง!ดูท่าว่าเทพคงเห็นใจ ส่ง “ระบบโอ้อวด” ให้แก่หนุ่มดวงซวยเขาตัดสินใจใช้มันย้อนเวลากลับ ณ จุดเริ่มต้นของความพินาศที่อยากแก้ไขผู้ใดที่เคยดีกับเขา จะขอตอบแทนเป็นพันเท่า ส่วนใครที่เคยทำเลวเอาไว้ ต้องเสียใจอย่างสุดซึ้ง!เพื่อป้องกันไม่ให้ “ไป๋เหวินหลิง” คู่หมั้นที่ไม่อาจรักกันต้องเผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายเขาจึงขอเดิมพันกับสวรรค์! ทุ่มหมดหน้าตักเพื่อครอบครองพลังอันน่าเกรงขาม“ระบบขี้อวดจะคุ้มครองนาย ทำให้นายสำเร็จเป็นเทพขี้อวด!”“บนโลกไม่มีเรื่องยาก เพียงยอมโอ้อวด และตั้งใจโอ้อวดก็จะกลายเป็นคนเหนือคน!”<hr>Kawebook ยังมีทัพนิยายกำลังภายในอีกมากมายไม่ว่าจะเป็นสายบู๊สุดมันส์! เทพเซียนสุดแกร่ง!! หรือระบบสุดเทพ!!อ่านตอนฟรีมากกว่า อัปเดตก่อนใคร<a href="https://writer.dek-d.com/Kawebook/writer/view.php?id=2586337"><img src="https://image.dek-d.com/28/0720/8334/134538977" style="width:23%;" class="image_resized"></a> <a href="https://writer.dek-d.com/Kawebook/writer/view.php?id=2580046"><img src="https://image.dek-d.com/28/0720/8334/134467745" style="width:23%;" class="image_resized"></a> <a href="https://writer.dek-d.com/Kawebook/writer/view.php?id=2576110"><img src="https://image.dek-d.com/28/0720/8334/134435909" style="width:23.68%;" class="image_resized"></a> <a href="https://writer.dek-d.com/Kawebook/writer/view.php?id=2570267"><img src="https://image.dek-d.com/28/0720/8334/134386404" style="width:22.45%;" class="image_resized"></a><hr/><h2 style='display: flex; justify-content: center;'>ตอนที่ 1 ระบบเสแสร้ง</h2> ลมเหนือพัดโชย ลมฤดูใบไม้ร่วงเย็นยะเยือก ใครกันหนอปล่อยให้ภรรยาแสนสวยอยู่อย่างเปล่าเปลี่ยว? หากคุณลำบากผมจะช่วยเหลือ ผมอยู่บ้านข้างๆ ผมแซ่หวัง! หลังจากชายวัยกลางคนผมสีเขียวแซ่หวังคนหนึ่งย้ายเข้ามาอยู่ที่ห้องข้างๆ ซูฮ่าวมักจะรู้สึกว่าตัวเองถูกสวมเขาอย่างน่าประหลาดใจ เนื่องจากซูฮ่าวเกิดลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี จึงขอลางานกับเถ้าแก่ และเลิกงานกลับบ้านก่อนเวลา ทันทีที่เข้าบ้านมา ก็ได้ยินเสียงเตียงสั่นไหวดังออกมาจากห้องนอน จังหวะนั้นยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าของซูฮ่าวแปรเปลี่ยนไปทันที เขาถีบประตูออก ภาพตรงหน้าทำให้เขารู้สึกช็อกราวกับถูกฟ้าผ่า แสงจันทร์ส่องลงมาตรงหน้าเตียง บนพื้นมีรองเท้าสองคู่ เงยหน้าขึ้นก็เห็นเขาบนหัว ก้มหน้าลงก็เห็นเตียงนอนที่เปียกชุ่ม ภรรยาที่แต่งงานกับเขาแบบสายฟ้าแลบกำลังถูกเหล่าหวังคนข้างบ้านคร่อมอยู่บนตัว ความรู้สึกอัปยศอดสูที่รุนแรงทำให้ซูฮ่าวตาแดงก่ำ และเสียสติทันที เขาพุ่งเข้าไปในห้องครัว หยิบมีดอีโต้ที่ฆ่าได้ทุกอย่างเล่มนั้นออกมา เขาต้องการใช้มีดเล่มนี้เซ่นให้กับศักดิ์ศรีที่เสียไปของเขา! เขาเพิ่งออกมาจากห้องครัว ร่างที่เปลือยเปล่าและสวมถุงน่องไว้บนหัวก็กำลังก้าวออกจากประตูห้องไปอย่างรวดเร็ว หากไม่รู้ก็คงคิดว่าคอกวัวบ้านไหนล้อมคอกไม่ดี ปล่อยให้วัวออกมาเพ่นพ่าน “เหล่าหวัง แกหยุดเดี๋ยวนี้!” ซูฮ่าวตะคอก วินาทีนี้เลือดนักกีฬาที่เดิมทีติดลบกลับพุ่งกระฉูดขึ้น เขาไล่ตามเหล่าหวังไปติดๆ เหล่าหวังที่อยู่ด้านหน้าได้ยินแค่เสียงร้องเหมือนหมูถูกเชือดดังมาจากด้านหลัง เขาชำเลืองมอง ก็เห็นมีดอีโต้ที่แวววับเข้ามาใกล้เขาทุกที ไม่ต้องพูดว่ามีดเล่มนี้คมพอไหม อย่างน้อยก็สับเขาตายได้แน่ เหล่าหวางกัดฟันด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ฉี่ที่กลั้นไว้ไม่สามารถอดกลั้นไว้ได้อีก บนพื้นที่เขาวิ่งผ่านเหมือนจะเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น เมื่อบรรดาป้าๆ ที่กำลังเต้นแอโรบิคอยู่ในลานของหมู่บ้านเห็นภาพเหตุการณ์นี้ ก็เปลี่ยนเป็นเต้นละตินแล้ว คนตาบอดที่เดินผ่านพลันหยุดชะงัก ดวงตาที่ขุ่นมัวมีแสงแวบผ่าน คุณตาที่นั่งอยู่บนรถเข็นลุกขึ้นมาเต้นระบำห่านฟ้าทันใด พิการมาหลายปีคิดไม่ถึงว่าจะหายเป็นปลิดทิ้ง ด้านหน้าคือเหล่าหวังที่สวมถุงน่องอยู่บนหัวกำลังซอยเท้าอย่างเร็วรวดราวบินได้! ด้านหลังคือซูฮ่าวที่ถือมีดอีโต้ไล่ตามไปติดๆ อย่างบ้าคลั่ง! ซูฮ่าวในเวลานี้คิดในใจ การเรียนคณิตศาสตร์มาหลายปีทำให้ความสามารถในการคำนวณของเขาแม่นยำมาก ถึงแม้เหล่าหวังจะขายาว แต่ความถี่ในการวิ่งกลับช้า ถึงแม้ตนเองจะขาสั้น แต่ความถี่ในการวิ่งกลับเร็วกว่า หากอิงตามทฤษฎีความเฉื่อยและทฤษฎีสัมพัทธภาพของไอน์สไตน์ ไม่เกินหนึ่งนาที เหล่าหวังที่อยู่ด้านหน้าก็จะได้รู้ว่ามีดอีโต้ที่อยู่ในมือของเขาคมมากแค่ไหน สิบเมตร ห้าเมตร… สามเมตร… “ขาก… ถุย!” ตอนที่ทั้งสองคนห่างกันแค่หนึ่งเมตร เหล่าหวังที่อยู่ด้านหน้าก็หันกลับมาใช้วิธีการโจมตีด้วยน้ำลายพ่นใส่หน้าซูฮ่าวทันที เพื่อต้องการลดความถี่ของฝีเท้าซูฮ่าว ไม่รู้ว่าเพราะไม่ได้เติมเงินหรือไม่ วิธีการโจมตีด้วยน้ำลายของเขานี้ไม่เพียงแต่ลดความถี่ของฝีเท้าซูฮ่าวไม่ได้ แต่กลับยิ่งกระตุ้นให้ซูฮ่าวบ้าคลั่ง วินาทีต่อมา ความถี่ของฝีเท้าซูฮ่าวก็เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน มีดอีโต้ที่อยู่ในมือพลันเปล่งประกายแสงเย็นยะเยือกและพุ่งตรงมาที่หัวของเหล่าหวัง อาจจะเป็นเพราะมีดอีโต้เล่มนี้มีความคิดเป็นของตัวเอง ตอนที่ฟันลงมา คิดไม่ถึงว่าจะฟันขาดแค่ถุงน่องที่อยู่บนหัวของเหล่าหวังเท่านั้น ดูจากเหตุการณ์นี้ก็ดูออกว่านี่คือมีดอีโต้ที่ทะลึ่งเล่มหนึ่ง! เหล่าหวังที่กำลังหนีเอาตัวรอดดูเหมือนนิ่งสงบ แต่แท้จริงแล้วกำลังลนลานมาก ลูกอัณฑะสองข้างด้านล่างพลิ้วไหวไปตามลม ราวกับกำลังภาวนาให้คุณลุงตำรวจมาหยุดยั้งคดีเลือดนี้ เวลานี้ฝาท่อระบายน้ำที่ยังปิดไม่สนิท อยู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้าเหล่าหวังและซูฮ่าว เหล่าหวังที่อยู่ด้านหน้ามีความมั่นใจมาก ขายาวกระโดดข้ามฝาปิดท่อระบายน้ำไปได้อย่างง่ายดาย ซูฮ่าวที่อยู่ด้านหลังก็กระโดดตามอย่างไม่ลดละ แต่ขาที่สั้นของเขากลับข้ามไม่พ้น ดันเหยียบลงบนขอบฝาท่อระบายน้ำ ทันใดนั้น ร่างกายที่ไม่เชื่อฟังก็ตกลงไปใต้ฝาปิดท่อระบายน้ำแล้ว ในช่วงเวลาสำคัญ! ตอนที่หัวของเขากำลังจะจมลงในฝาปิดท่อระบายน้ำ แขนที่ทรงพลังเคลื่อนไปจับขอบปากท่อระบายน้ำไว้ได้ทันเวลา ทำให้ร่างกายของเขาไม่ตกลงไป สามวินาที! ขอเวลาเขาสามวินาที! เขาแค่โน้มตัวตีลังกาสามร้อยหกสิบองศาก็จะหลุดพ้นจากสถานการณ์ที่ยากลำบากนี้ได้แล้ว! แต่เรื่องราวกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เวลานี้ไม่รู้ว่าไอ้สารเลวคนไหนขี่จักรยานผ่านมา ล้อหน้าและล้อหลังก็เหยียบเข้าที่มือสองข้างของเขาพอดี “อ๊าก!” เมื่อเสียงร้องอันน่าเวทนาดังขึ้น ตัวของซูฮ่าวก็ร่วงลงไปในท่อระบายน้ำ … ……………….. “ติ๊งต่อง ระบบเสแสร้งตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่ไม่สมประกอบครึ่งหนึ่ง ระหว่างที่รวมร่างกัน อยากร้องไห้จริงๆ… ” “ติ๊งต่อง ระบบเสแสร้งรวมร่างสำเร็จ ระหว่างรวมน้ำตา ก็ไม่มีความรักหลงเหลือแล้ว… ” “ติ๊งต่อง ระบบเสแสร้งฟื้นฟูฟังก์ชันทุกอย่างสำเร็จ อยู่ในขั้นตอนกระอักเลือด เดิมทีวันนี้เป็นวันที่มีความสุข แต่ทำไมถึงเกิดเรื่องอย่างนี้… ” ……………….. “นี่ฉันตายแล้วหรือ?” ในมิติแห่งหนึ่ง ซูฮ่าวมองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง และเยาะเย้ยตัวเองทางสีหน้า เมื่อนึกถึงชีวิตของตัวเอง เขาก็รู้สึกว่าตัวเองช่างล้มเหลวจริงๆ อายุยี่สิบปี ถูกขับไล่ออกจากตระกูล ต้องระหกระเหินไปอยู่ที่บ้านของคู่หมั้น ถูกเยาะเย้ยถากถางต่างๆ นานา อายุยี่สิบสองปี บริษัทของคู่หมั้นล้มละลาย เธอกระโดดตึกฆ่าตัวตาย ทิ้งเขาให้เป็นหนี้ท่วมหัว จนต้องใช้ชีวิตดิ้นรนไปวันๆ แปดปีต่อมา เขายิ่งรู้สึกว่าชีวิตไร้ค่า ราวกับซากศพที่ใช้ชีวิตอยู่บนโลก บางครั้งก็ดิ้นรน บางครั้งก็สับสน วันนี้เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่พบหน้ากันไม่ถึงสามวัน เอ่อ… แต่ก็ยังถูกสวมเขาได้! สุดท้ายชีวิตที่ล้มเหลวนี้ก็สิ้นสุดลงในท่อระบายน้ำ ฟังดูแล้วก็น่าเศร้าจริงๆ ยิ่งคิดยิ่งขมขื่น พอนึกถึงตอนท้าย น้ำตาสองสายก็ไหลลงมาจากหางตาของซูฮ่าว ทำให้วินาทีนี้เขาดูเศร้าสร้อยมาก “โฮสต์ที่รัก อะ ทิชชู!” ทันใดนั้นกระดาษทิชชูแผ่นหนึ่งก็ลอยมาอย่างเงียบๆ “ขอบใจ!” ซูฮ่าวกล่าวคำขอบคุณ ตอนที่ยื่นมือออกไปได้ครึ่งทาง อยู่ๆ ก็ได้สติขึ้นมา และถอยหลังไปอย่างตกใจกลัว “ใคร? ใครอยู่ที่นี่?” เขากวาดตามองโดยรอบ กลับพบว่านอกจากกระดาษทิชชูที่ลอยอยู่ข้างกายแล้ว ก็ไม่พบสิ่งมีชีวิตอื่นอีก “ในเมื่อโฮสต์ตั้งใจถามขนาดนี้ ฉันก็จะเมตตา เพื่อป้องกันไม่ให้โลกถูกทำลาย เพื่อรักษาความสงบของโลก ฉัน คือครูพิเศษด้านการเสแสร้งที่เปี่ยมด้วยความรักความจริงใจ ทั้งน่ารักทั้งมีเสน่ห์!” เสียงหุ่นยนต์ที่พกพาความฮึกเหิมดังอยู่ข้างๆ หูของซูฮ่าว “ยังรู้สึกหดหู่ใจเพราะถูกทางบ้านทอดทิ้ง และไม่มีความสามารถที่จะกู้ศักดิ์ศรีกลับคืนมาได้อยู่ใช่ไหม?” “ยังรู้สึกสับสนหมดหนทางเพราะถูกเย้ยหยัน และไม่มีโอกาสโดดเด่นอยู่ใช่ไหม?” “อย่าเศร้าใจ อย่าเหงาหงอย ระบบเสแสร้งจะคุ้มครอง และช่วยให้โฮสต์ได้กลายเป็นเทพเสแสร้ง” “บนโลกไม่มีเรื่องยาก แค่ยอมเสแสร้ง และตั้งใจเสแสร้ง ก็จะกลายเป็นคนเหนือคน!” เสียงหุ่นยนต์ที่ดังซ้ำไปซ้ำมาอยู่ข้างๆ หูของซูฮ่าวไม่หยุดเป็นเหมือนเสียงฟ้าร้องที่ส่งถึงจิตวิญญาณ หลังจากนั้นข้อมูลก็หลั่งไหลเข้าสู่ในหัวของซูฮ่าว “ระบบอยู่เพื่อช่วยผู้ใช้งานเสแสร้งโดยเฉพาะ… ” “ผู้ใช้งานแค่ต้องเสแสร้ง ก็จะได้รับแต้มเสแสร้ง เมื่อครบหนึ่งร้อยแต้ม ก็จะจับรางวัล เพื่อรับไอเทมเสแสร้งได้… ” “ผู้ใช้งานใหม่ผูกกับระบบเสแสร้งเป็นครั้งแรก จะได้รับการ์ดประสบการณ์กล่องแสงจันทร์หนึ่งใบ พร้อมกับการ์ดประสบการณ์เสแสร้งด้านวรรณกรรม… ” “การ์ดประสบการณ์ทุกใบใช้ได้แค่หนึ่งครั้ง ระยะเวลาจะถูกกำหนดโดยระบบ… ” ……………….. หลังจากสมองได้รับข้อมูลเกี่ยวกับระบบเสแสร้ง ซูฮ่าวก็ตะลึงงันอยู่ที่เดิมราวกับกลายเป็นหิน “เพียะ!” พักใหญ่เขาก็ตบหน้าตัวเองหนึ่งที ตอนที่รู้สึกเจ็บปวดเหมือนใบหน้าถูกราดด้วยซอสพริก ในที่สุดก็ยืนยันได้ว่าเมื่อครู่นี้ไม่ใช่ความฝัน “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฟ้าย่อมมีทางออกให้คนเราเสมอจริงๆ สิบปีมานี้ฉันใช้ชีวิตเหมือนสุนัข คนที่เกลียดฉันดีใจจนเต้นรำ คนที่รักฉันก็น้ำตาไหลพรากราวกับน้ำค้าง” “ฉันดิ้นรนมาทั้งชีวิต กลับเอาอะไรติดตัวมาไม่ได้สักอย่าง ฉันยึดมั่นมาทั้งชีวิต แต่กลับเอาความหยิ่งทะนงติดตัวมาไม่ได้ จนถึงวาระสุดท้าย พอหันกลับไปมอง ชีวิตนี้ของฉันมันช่างไร้ค่าจริงๆ ” “ฉันอยากร้องไห้ แต่ร้องไม่ออก ฉันอยากสารภาพบาป แต่ก็สายไปแล้ว ในที่สุดสิ่งที่เหลือไว้ให้ฉัน กลับมีแค่ความว่างเปล่า” “วันนี้ ฉัน ซูฮ่าวได้รับระบบเสแสร้ง คนที่รักฉัน ฉันจะทำให้พวกเขาร้องเล่นเต้นรำ คนที่เกลียดฉัน ฉันจะทำให้พวกเขาเสียใจอย่างสุดซึ้ง!” ซูฮ่าวกำมืออย่างฮึกเหิม เขาไม่สนใจความเจ็บปวด แต่แววตากลับดูเย่อหยิ่ง “มิติเวลาใกล้จะปิด เพื่อความปลอดภัยของโฮสต์ ระบบขอใช้การ์ดประสบการณ์กล่องแสงจันทร์อัตโนมัติ ขอให้โฮสต์ตั้งเวลาเพื่อย้อนเวลา” “สิบปีก่อน!” ซูฮ่าวออกคำสั่งอย่างไม่ลังเล สิบปีก่อน คือการเริ่มต้นความสิ้นหวังของเขา ครั้งนี้เขาจะทำลายความสิ้นหวังนี้ให้สิ้นซาก “รับทราบ ระบบดำเนินการแล้ว” เมื่อเสียงหุ่นยนต์สิ้นสุดลง กล่องแสงจันทร์ที่ลอยอยู่กลางอากาศก็เปล่งแสงออกมา กลืนกินร่างของซูฮ่าวให้หายวับไป…<hr/>

ตอนที่ 2 ชีวิตเหมือนละคร ล้วนต้องอาศัยฝีมือการแสดง!

วันที่ 1 เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2018 ณ ฉวนโจว เมืองไห่เป่ย

ณ เมืองไห่เป่ย หนึ่งในสี่เมืองใหญ่ของมณฑลจินหลิง ประกอบด้วยเขตใหญ่เจ็ดเขต โดยมีฉวนโจวเป็นเขตหลัก

ฉวนโจวในเดือนกรกฎาคมนั้นอากาศร้อนระอุ จึงเห็นหญิงสาวที่สวมกระโปรงสั้นอยู่ทุกที่ ระหว่างที่พวกเธอหัวเราะ หน้าอกก็กระเพื่อมไหว จนคนที่ผ่านทางไปมาเห็นแล้วต้องน้ำลายสอ

เพราะความเติบโตของเศรษฐกิจ ทำให้หลายๆ แห่งในฉวนโจวล้วนก่อตั้งโรงอาบน้ำสาธารณะแล้ว หากได้อาบน้ำเย็นๆ ในอากาศที่ร้อนอย่างนี้ ก็เหมือนกับพบพื้นที่สีเขียวในทะเลทราย

ตอนเที่ยง ในโรงอาบน้ำสาธารณะแห่งหนึ่ง บรรดาหญิงสาวที่มีเรือนร่างเซ็กซี่และผิวพรรณดีกลุ่มหนึ่งกำลังใช้น้ำเย็นชำระล้างเหงื่อไคลบนตัว

หญิงสาวบางคนถือฝักบัวฉีดน้ำใส่กันจนหน้าแดงระเรื่อ และเล่นกันอย่างสนุกสนาน

ทั้งห้องอาบน้ำตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของหญิงสาวบริสุทธิ์

“กรี๊ด… ”

บรรดาหญิงสาวร้องอย่างตกใจกลัว เพราะจู่ๆ ก็มีลมพัดกระโชกแรงจนลืมตาไม่ขึ้น พวกเธอทำได้แค่ปกปิดร่างกายอย่างลนลาน และพิงตัวอยู่ที่ผนัง เพื่อหาความรู้สึกที่ปลอดภัย

ในไม่ช้าในห้องอาบน้ำก็สั่นไหว และมีน้ำวนปรากฏขึ้น หลังจากนั้นก็เห็นคนเดินออกมาจากน้ำวน

“กล่องแสงจันทร์ย้อนเวลาสำเร็จ นี่คือวันที่ 1 เดือนสิงหาคม ปีค.ศ.2018 สถานที่เมืองตงเฉิงเขตฉวนโจวของไห่เป่ย สภาพอากาศแจ่มใส!”

ซูฮ่าวฟังเสียงหุ่นยนต์ที่อยู่ข้างๆ หูแล้ว เขารู้สึกทั้งตื่นเต้นทั้งกังวล

ย้อนกลับมาเมื่อสิบปีก่อน ครั้งนี้เขาจะต้องแก้ไขประวัติศาสตร์ให้ได้

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ และกวาดตามองรอบๆ เพื่อดูว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ใดของฉวนโจว

แต่แค่มองแวบเดียว ตัวเขาก็อึ้งงันอยู่กับที่ราวกับถูกฟ้าผ่า

บริเวณโดยรอบนี้มีแต่หญิงสาวที่ร่างเปลือยเปล่า แต่ละคนกำลังปกปิดร่างกาย ใบหน้าของพวกเธอเต็มไปด้วยความอายและความโกรธ

ฝักบัวพ่นน้ำเย็นลงมาจากด้านบนไม่หยุด ทำให้ซูฮ่าวเปียกชุ่มไปทั้งตัว

นี่มันเรื่องอะไร?

หลังจากที่กล่องแสงจันทร์ส่งเขามาแล้ว สถานที่ที่มาถึง คิดไม่ถึงว่าจะเป็นโรงอาบน้ำหญิง?

เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?

เขาคือคนที่ดื่มแค่น้ำแร่ธรรมชาติกับนมสดแท้เท่านั้น ถึงเคยเดินผ่านห้องน้ำหญิงสามครั้ง แต่ก็ไม่เคยเข้าไป คาดไม่ถึงว่าจะได้ก้าวเข้ามาในแดนสวรรค์ที่ฝังอยู่ในใจของผู้ชายเนิร์ด?

ช่วงเวลานี้ ซูฮ่าวแทบจะบ้าคลั่ง!

หากเป็นเมื่อก่อนเกรงว่าเขาคงดีใจแทบแย่ แต่ตอนนี้เมื่อเห็นสายตาพิฆาตโดยรอบ เขารู้สึกว่าด้านหลังมีเหงื่อแตกอยู่พลั่กๆ

หนี?

หนีก็เป็นไปไม่ได้ ทั้งชีวิตนี้ก็ล้วนเป็นไปไม่ได้

เพราะมีร่างที่หนักหนึ่งร้อยห้าสิบกว่ากิโลกรัมกำลังขวางอยู่ที่หน้าประตูโรงอาบน้ำ ร่างที่ใหญ่ดั่งขุนเขาของอีกฝ่ายน่าจะรัดเขาตายได้ในทันที

“ระบบ อยู่ไหม?” ซูฮ่าวหน้าชา และรีบเรียกหาระบบอยู่ในใจ

“โฮสต์ผู้โง่เขลา จงบอกความปรารถนาของนายมา!”

“ … ”

“ช่วยฉันเดี๋ยวนี้ ช่วยฉันออกไปจากที่นี่”

“แจ้งเตือนจากระบบ : ใช้การ์ดประสบการณ์เสแสร้งด้านวรรณกรรมได้ จะใช้ไหม?”

“ใช้!” ซูฮ่าวออกคำสั่งทันที

จากนั้นข้อมูลก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขาทันที แค่ฉับพลันเขารู้สึกว่าในสมองมีความรู้ด้านวรรณกรรมแล้ว

เขาเงียบไปสักพัก จากนั้นดวงตาก็เปล่งประกาย เขาแต้มน้ำลายลงบนหางตาทั้งสองข้าง และแกล้งมองกลุ่มหญิงสาวตรงหน้าพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น และพูดอย่างลึกซึ้งว่า “พวกเธอคิดว่าไปซ่อนแล้ว ฉันจะหาพวกเธอไม่เจอหรือ? ไม่มีประโยชน์หรอก! ผู้หญิงที่สวยโดดเด่นอย่างพวกเธอไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ก็ล้วนเป็นเหมือนหิ่งห้อยที่อยู่ในความมืด เจิดจรัสและโดดเด่น!”

“สายตาที่มีเสน่ห์ ริมฝีปากบางๆ ที่เม้มเล็กน้อย ผิวพรรณที่งดงามน่าหลงใหล ไหนจะใบหน้าที่พราวเสน่ห์ของพวกเธออีก ล้วนทำให้ฉันหลงจนหัวปักหัวปำ!”

“ทุกครั้ง ฉันทำได้แค่มองพวกเธออยู่ไกลๆ ตอนที่ฉันเข้าใกล้พวกเธอในระยะห้าเมตร ฉันก็รู้สึกถึงกลิ่นอายความอ่อนโยนที่เกินจะบรรยายที่มาจากตัวของพวกเธอ”

“ไม่ว่าจะบุปผาในฤดูใบไม้ผลิ หรือจันทราในฤดูใบไม้ร่วง ล้วนคือภาพที่บรรดานักกวีสรรเสริญ แต่ฉันกลับรู้สึกเฉยเมย เพราะมีเพียงลักยิ้มตรงแก้มของพวกเธอเท่านั้นที่เป็นภาพความงามที่สุดในสายตาของฉัน”

“ใบหลิวอันเขียวชอุ่ม หรือจะเทียบผมอันสลวยสวยงามของพวกเธอ?”

“คลื่นน้ำสีเขียวมรกต หรือจะเทียบดวงตาของพวกเธอ?”

“โอ้ ~ ความงามของพวกเธอจากในสู่นอก ช่างใสบริสุทธิ์ดั่งหยก ช่างน่ารักน่าเอ็นดู!”

“โอ้ ~ ความงามของพวกเธอจากกระดูกสู่ผิวหนัง ฟ้าดินก็รับรู้ ช่างน่าทะนุถนอมเสียจริง!”

“ฉันทนคำดูถูกของคนบนโลก เพื่อแค่พลิกเงาสะท้อนของพวกเธอให้ตรง!”

“ฉันยอมแหกกฎฟ้าแค่เพื่อวันนั้น วันที่บดบังดวงตาอันงดงามที่จะลืมขึ้นของพวกเธอไม่ได้!”

………………..

เวลานี้ เสียงที่มีแรงดึงดูดและไพเราะของซูฮ่าวก็ดังไม่หยุด

ตอนที่พูด ก็เปี่ยมด้วยความรู้สึกดั่งบทกวี หรือจินตภาพดั่งภาพวาด

ใบหน้าที่น่าเคารพนั้น ราวกับกำลังพูดว่า ขอโทษครับ ผมคือคนที่เคร่งในศิลปะคนหนึ่ง ถึงคุณจะเปลือยกาย ในหัวของผมก็มีแค่คำว่า “ศิลปะ”!

หญิงสาวทุกคนหน้าแดงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ทั้งยังใจเต้น ราวกับถูกโน้มน้าวใจสำเร็จ

พอเห็นว่าหญิงสาวกลุ่มนี้ถูกตนเองเบี่ยงเบนความสนใจแล้ว ซูฮ่าวก็ฮึกเหิมขึ้นมา เขาใช้ความรู้ด้านวรรณกรรมที่ได้จากการ์ดประสบการณ์เสแสร้งด้านวรรณกรรมมาแล้วพูดต่ออย่างลึกซึ้งจนลืมตัว “ฉันลืมไปแล้วว่าทะเลกลายเป็นนา1 ทั้งลืมสรรพสิ่งบนโลก ลืมตัว แต่กลับลืมพวกเธอไม่ลง… ”

“ถึงฉันอยู่ในค่ำคืนอันมืดมิด แต่ก็มองเห็นพวกเธอที่เปล่งแสงสว่าง ฉันไม่กระหายการมาของพวกเธอ ฉันหวังแค่อยากจะกลายเป็นความมืดของค่ำคืนนั้น แค่เพื่อขับให้แสงสว่างของพวกเธอโดดเด่น… ”

“ฉันเคยคิดว่า หากพวกเราเดินอยู่กลางหิมะอย่างนี้ต่อไป หรือจะเดินไปจนแก่เฒ่า… ”

“ท่านเทพเจ้า ท่านกำลังดูถูกผม ดูถูกผมว่าไม่คู่ควรกับหญิงสาวเหล่านี้ เช่นนั้นท่านจึงจัดให้ผมเจอกับพวกเธอโดยเฉพาะแบบนั้นหรือ? ท่านช่าง… ฮือ ฮือ ฮือ… ”

………………..

พอเห็นซูฮ่าวพูดไปก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นไป บรรดาหญิงสาวก็ล้วนมีใบหน้าละอายใจ และแอบโทษตัวเอง

เพื่อพวกเธอแล้ว ผู้ชายคนนี้กลับไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเอง เขาละทิ้งคุณธรรม และไม่สนใจสายตาของคนอื่น เพียงเพื่อมาดูพวกเธอ

แต่พวกเธอกลับมองว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนชอบถ้ำมอง จึงทำให้เขาเสียใจ

ด้วยความละอายใจ บรรดาหญิงสาวเหมือนจะมีความคิดตรงกัน ก็เลยเข้ามาปลอบใจซูฮ่าว

มือที่นุ่มลื่นมากมายยื่นออกมาลูบคลำส่วนต่างๆ บนตัวของซูฮ่าว ช่างรัญจวนเสียจริงๆ ประหนึ่งมาเยือนแดนสวรรค์

“พวกเธอไม่รู้ว่า ในผมนุ่มประบ่าที่เงางาม ใต้คิ้วโก่งงามที่เบาบาง และในดวงตาที่ใสแจ๋วเหมือนน้ำของพวกเธอนั้นล้วนเผยรัศมีที่ทำให้ฉันโงหัวไม่ขึ้น สิ่งที่พวกเธอมอบให้ฉันคือความงามทางจิตใจ และความงามทางศิลปะ และยิ่งเป็นความงามที่มิอาจหาที่เปรียบได้!”

“ใครเล่ากล่าวว่ามีแค่แสงสว่างถึงจะเกรียงไกร ใครเล่ากล่าวว่ามีแค่นักบุญถึงจะประเสริฐยิ่ง เพราะแม้พวกเธอจะอยู่ในอนธการ ก็ยังทำให้ดวงจันทร์กลายเป็นดวงอาทิตย์ หรือแสงสว่างกลายเป็นค่ำคืนอันมืดมิดได้เช่นกัน”

“หากชาติหน้ามีจริง ฉันพร้อมยอมคำนับจอมปีศาจพันปี เพื่อหันกลับสู่โลกและปฏิเสธความเป็นเทพ แค่เพื่อพวกเธอ ฉันยอมกุมโชคชะตาชีวิต หากชาตินี้มีจริง ฉันยอมตรัสรู้ต่อหน้าพระห้าพันปี เพื่อมองจิตใจอย่างทะลุปรุโปร่ง แค่เพื่อรูปโฉมอันงดงามของพวกเธอ”

“ขอให้พวกเธอหลับตา สายตาที่ไม่มีทางพรรณนาได้นั้นของพวกเธอทำให้ฉันใจเต้นแรง ออร่านั้นของพวกเธอทำให้ฉันจมอยู่ในความงามจนถอนตัวไม่ขึ้น ใจฉันเต้นแรงขึ้น จิตวิญญาณของฉันคึกคัก เลือดของฉันเดือดพลุ่งพล่าน หลับตา เร็วเข้า เพื่อให้ฉันได้ควบคุมอารมณ์ที่จะทะลักออกมานั้น!”

………………..

เมื่อพูดประโยคนี้จบแล้ว บรรดาหญิงสาวที่หน้าแดงอยู่โดยรอบล้วนเชื่อทุกอย่างที่ซูฮ่าวพูด เพราะดวงตาที่มีน้ำตาคลอและเผยความรู้สึกลึกๆ คู่นั้นได้ยืนยันความจริงของคำพูดข้างต้นนี้แล้ว

พวกหญิงสาวสบตากันและหลับตาลงแล้ว แต่ก็ยังคงยิ้มอย่างเขินอาย

เมื่อเห็นหญิงสาวกลุ่มนี้กลัวเพราะการหลอกลวงที่น่าเห็นอกเห็นใจของตนเองแล้ว ซูฮ่าวก็เคลื่อนตัวอย่างระมัดระวัง เปิดประตูโรงอาบน้ำอย่างเงียบๆ และหนีหายไปเหมือนควัน

ชีวิตมนุษย์ประดุจละคร ล้วนอาศัยฝีมือการแสดง ละครประดุจชีวิต ประเดี๋ยวคือภาพมโนประเดี๋ยวคือความจริง

บรรดานักอ่านที่อยู่ตรงหน้าจอทุกท่านขออย่าเพิ่งดูถูกผม หากวันหนึ่งผมกลายเป็นอันธพาล ก็ขอให้บอกคนอื่นว่าผมเคยบริสุทธิ์!

หลังจากที่ซูฮ่าวไปแล้ว หญิงสาวที่หลับตาพวกนี้ยังคงมีสีหน้าหวานเยิ้ม อย่างไรก็ถูกผู้ชายคนหนึ่งพูดชมพวกเธอปานนี้ เป็นใครก็ล้วนดีใจ

แต่พอเวลาผ่านไปทีละวินาที หญิงสาวหลายคนกลับค่อยๆ พบความผิดปกติ

อย่างแรกคือผู้ชายที่พูดชื่นชมพวกเธอคนนั้นไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ อีก ราวกับหายตัวไปแล้ว

หลังจากผ่านไปอีกสามวินาที หญิงสาวหลายคนเริ่มทนไม่ไหว จึงลืมตาขึ้น

แต่หลังจากที่พวกเธอกวาดตามองไปรอบๆ โรงอาบน้ำ กลับไม่พบซูฮ่าวแล้ว

หญิงสาวหลายคนตะลึงงัน เมื่อได้มารู้ตัวทีหลังก็เข้าใจทันที แต่ละคนโมโหแทบแย่ สีหน้าก็เขียวคล้ำกันมาก

“ไอ้คนชอบถ้ำมองสมควรตาย คิดไม่ถึงว่าจะหลอกพวกเรา?!”

“ฉันอุตส่าห์ตั้งใจฟัง จนอยากจะร้องไห้ สรุปกลับเป็นเรื่องโกหก!”

“ไอ้คนบัดซบ อย่าให้ฉันเจอนายอีกนะ ฉันจะถลกหนังนายซะ!”

“เฮ้ เฮ้ เฮ้ ฉันรักษาร่างสาวบริสุทธิ์มานานขนาดนี้ คิดไม่ถึงว่าจะถูกไอ้คนสารเลวคนนี้เห็นหมดแล้ว ฉันจะดูของเขาคืน!”

………………..

ในโรงอาบน้ำหญิง เสียงที่โมโหดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทั้งโกรธเคือง และด่าทอไม่หยุด

ด้านนอกโรงอาบน้ำหญิง ซูฮ่าวหนีไปจากสถานที่ที่เกิดเรื่องนี้ด้วยสีหน้าใจฝ่อและลนลาน

“ติ๊งต่อง ยินดีด้วยโฮสต์เสแสร้งได้อย่างหน้าไม่อายแล้ว รางวัลคือแต้มเสแสร้งหนึ่งร้อยแต้ม อันดับแรกรางวัลแต้มเสแสร้งเพิ่มเป็นเท่าตัว ps : ความลามกที่ไม่มีคนรู้คือภายนอกนิ่งแต่ภายในกลับตรงกันข้าม การเสแสร้งที่ไม่มีอะไรมากนักคืออารมณ์ โฮสต์ในฐานะมือใหม่กับเรื่องเสแสร้ง คิดไม่ถึงว่าจะเสแสร้งอยู่ในโรงอาบน้ำหญิงได้ขนาดนั้น หรือพูดได้เลยว่าเป็นนักเสแสร้งตัวตึง ถึงแม้วิธีการเสแสร้งเช่นนี้จะดูเกินไป และขาดความจริง แต่กลับปกปิดความสามารถที่โฮสต์แสดงความหน้าไม่อายของตัวเองออกมาไม่ได้เลย ขอให้โฮสต์พยายามต่อไป พยายามทำให้การเสแสร้งนี้เจ๋งขึ้น!”

ซูฮ่าว “ … ”

ระบบ ถ้าแกยังพูดจาเหลวไหลอีกฉัยจะตัดลิ้นแกซะ!

“ติ๊งต่อง ข้อมูลบุคคลปรับปรุงใหม่แล้ว ไม่ทราบว่าโฮสต์จะตรวจสอบไหม?”

“ข้อมูลบุคคล?” ซูฮ่าวตะลึงงันสักครู่ จากนั้นก็พยักหน้าทันที “ตรวจสอบ!”

ทันใดนั้น ตรงหน้าเขาก็มีจอภาพเสมือนจริงลอยขึ้นมาหนึ่งจอ

โฮสต์ : ซูฮ่าว

นามเสแสร้ง : มือใหม่

ความสามารถในการเสแสร้ง : ไม่มี

ไอเทมเสแสร้ง : ไม่มี

แต้มเสแสร้ง : 100

คำวิจารณ์ของระบบ : ปลาเค็มอยู่ในระหว่างพลิกตัว2

………………..

ซูฮ่าวเห็นข้อความสุดท้าย ก็มีสีหน้าบูดบึ้งจนอยากจะกดระบบลงไปซัดที่พื้นทันที

ฉันคือปลาเค็ม?

ให้ตายสิ อยากจะซัดสักยก!

ก็เห็นๆ อยู่ว่าฉันคือปลาเค็มที่มีความฝัน!

“แจ้งเตือนจากระบบ แต้มเสแสร้งเต็มหนึ่งร้อยแต้ม ไม่ทราบว่าโฮสต์จะจับรางวัลไหม?”

“จับรางวัล?” ซูฮ่าวตกตะลึง และจากนั้นออกคำสั่งว่า “จับ!”

“ลบหนึ่งร้อยแต้ม แต้มเสแสร้งของโฮสต์คงเหลือศูนย์” เสียงของระบบดังขึ้น ในขณะเดียวกันตรงหน้าของซูฮ่าวก็ปรากฏรูเล็ตต์ขนาดใหญ่หนึ่งวง เข็มนั้นหมุนไปอย่างรวดเร็ว

สักพัก เข็มก็หยุดอยู่ที่การ์ดใบเล็กใบหนึ่ง

“ติ๊งต่อง ยินดีด้วยโฮสต์จับได้การ์ดประสบการณ์สั่งหยุดหนึ่งใบ!”

1ทะเลกลายเป็นนา คือ การเปลี่ยนแปลงแบบหน้ามือเป็นหลังมื

2มีเค้าโครงมาจากสำนวน ปลาเค็มพลิกตัว (咸鱼翻身) ซึ่งเปรียบถึงคนที่เคยตกอยู่ในสถานการณ์ตกระกำลำบาก และกำลังเจอจุดเปลี่ยนที่ดีขึ้น

ตอนที่ 3 เหตุการณ์ชิงทรัพย์

“การ์ดประสบการณ์สั่งหยุด?”

ซูฮ่าวหยุดมองหมายเหตุของการ์ดใบนี้

(การ์ดประสบการณ์สั่งหยุด : วัตถุที่อยู่ใกล้ตัวผู้ใช้ในระยะหนึ่งเมตรจะไม่สามารถขยับได้ โดยเฉพาะพลังที่ใช้หยุดวัตถุจะเพิ่มเป็นเท่าตัว ระยะเวลาคือห้าวินาที)

หลังจากที่เข้าใจบทบาทของการ์ดประสบการณ์สั่งหยุดใบนี้แล้ว ซูฮ่าวก็ตาลุกวาว

การ์ดประสบการณ์สั่งหยุดใบนี้คือของดี หากใช้ในยามคับขัน มันอาจรักษาชีวิตของเขาได้

ปิดแถบข้อมูลบุคคล

ซูฮ่าวกวาดตามองโดยรอบ น่าจะจำได้ว่าที่นี่คือที่ไหน เขาหยุดชะงัก และมุ่งไปทางตงเฉิงของฉวนโจว

กล่องแสงจันทร์พาเขาย้อนเวลามาถึงวันนี้ของเมื่อสิบปีก่อน ก็คือเดือนที่สามที่เขาถูกขับไล่ออกจากบ้านตระกูลซู เขาในเวลานั้นไม่มีความสามารถใดๆ ทำได้แค่ระหกระเหินไปอยู่ที่บริษัทของคู่หมั้นในตงเฉิงของฉวนโจว และเริ่มชีวิตที่ไร้ค่า

คู่หมั้นของเขาชื่อ ‘ไป๋เหวินหลิง’ จากตระกูลไป๋ของเมืองไห่เป่ย ซึ่งเป็นแค่ตระกูลเล็กๆ ที่ไม่เข้าขั้น เทียบกับตระกูลใหญ่อย่างตระกูลซูแล้ว ก็ยิ่งต่างกันราวกับแสงอันเรืองรองกับแสงจันทร์

แต่ทำไมตระกูลซูถึงมาเกี่ยวดองกับตระกูลไป๋ ก็เพราะหัวหน้าตระกูลไป๋มีบุญคุณต่อหัวหน้าตระกูลซู โดยเฉพาะตอนที่เคยบังกระสุนให้หัวหน้าตระกูลซู ดังนั้นความสนิทสนมระหว่างทั้งสองก็เลยลึกซึ้งมาก

แน่นอนว่า การกระทำที่ให้คนรุ่นหลังต้องตอบแทนบุญคุณแทนคนรุ่นก่อน ซูฮ่าวก็ไม่เคยชอบมาตลอด

ชีวิตกำหนดเองไม่ได้นี้ ไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับใครก็เป็นเรื่องที่น่าเศร้า

บริษัทที่คู่หมั้นอย่างไป๋เหวินหลิงก่อตั้งขึ้นก็อยู่ห่างจากเขาไม่ไกล ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงจุดหมายแล้ว

เพิ่งมาถึงหน้าประตูบริษัท ก็มีรถพอร์เชอคันหนึ่งแล่นมาถึง

ประตูรถเปิดออก ผู้หญิงคนหนึ่งก็ค่อยๆ ก้าวลงมา

รองเท้าส้นสูงที่ใหม่เงางามกระทบพื้นอย่างมีจังหวะ

ดวงตาที่เปล่งประกายคู่หนึ่งช่างมีเสน่ห์ ขนคิ้วที่ยาวสั่นไหวเล็กน้อย ผิวพรรณที่ขาวใสแดงระเรื่อ ริมฝีปากที่บางมีความสดและอ่อนโยนประดุจดอกกุหลาบ

แสงอาทิตย์สาดส่องต้องใบหน้าของเธอ สะท้อนใบหน้าน้อยๆ ที่งดงามออกมา

ผู้หญิงคนนี้ก็คือคู่หมั้นของเขา ไป๋เหวินหลิง!

ผ่านไปหลายปีพอพบไป๋เหวินหลิงอีกครั้ง ซูฮ่าวก็ได้แต่ทอดถอนใจ นี่คือผู้หญิงผู้ไม่เป็นตัวของตัวเอง เพราะกำหนดชะตาชีวิตของตัวเองไม่ได้

แม้ในสายตาคนอื่นเธอจะไกลเกินเอื้อม แต่ในใจเธอกลับอ่อนแอมาก เธอบากบั่นเพื่อบริษัท แต่สุดท้ายก็ถูกคู่ต่อสู้หลอก เมื่อวันที่ล้มละลายมาถึง เธอที่สูญเสียอุดมคติและทิศทาง จึงกระโดดตึกจบชีวิตวัยสาวของตัวเอง

“เร่ร่อนอยู่ด้านนอกพอแล้วหรือ?” เมื่อไป๋เหวินหลิงเห็นเสื้อผ้าของซูฮ่าวเปียกชุ่ม สายตาก็มีประกายแสงเย็นชา ในน้ำเสียงก็ดูเยือกเย็น

สองเดือนมานี้ คู่หมั้นที่ว่านี้ของเธอก็ใช้ชีวิตเสเพลอยู่ด้านนอก ไม่กลับบ้านหนึ่งหรือสองอาทิตย์ก็คือเรื่องปกติ

ส่วนเธอก็ถูกคนหัวเราะเยาะ และตำหนิต่างๆ นานา

สองสามวันมานี้ เธอชินกับข่าวซุบซิบพวกนี้แล้ว พูดได้แค่ว่า เกิดอยู่ในตระกูลไป๋คือความโชคไม่ดีของเธอ เพราะเธอเกิดมาในตอนที่ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว

ไม่เกินสามปีหลังจากที่อายุถึงเวลาสมควรสมรสตามกฎหมายแล้ว เธอก็ต้องแต่งงานกับเศรษฐีรุ่นที่สองตรงหน้านี้ เพื่อให้เรากลายเป็นสามีภรรยา ช่วยเหลือสามีสั่งสอนบุตร และรับบทเป็นแม่บ้านแม่เรือน

ในฐานะเครื่องมือเกี่ยวดองของวงศ์ตระกูล อนาคตของเธอก็ไร้ซึ่งทางเลือก

เมื่อมองความสิ้นหวังที่หลั่งไหลออกมาจากในดวงตาอันเยือกเย็นของไป๋เหวินหลิงแล้ว ในที่สุดซูฮ่าวที่เงียบอยู่นานก็พูดว่า “ขอโทษ!”

ถึงเขากับไป๋เหวินหลิงชาติก่อนจะรู้จักกันไม่นาน แต่เขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้น่าสงสารกว่าเขา เธออยากให้เขาพัฒนาไปในทางที่ดี แต่เพราะเขายอมรับความจริงที่ถูกไล่ออกจากบ้านไม่ได้ จึงทำตัวแย่เหมือนมอดที่คอยเกาะอยู่บนตัวเธอ

คนที่เขาทำผิดด้วยมากที่สุดในชาติก่อนคือ ไป๋เหวินหลิง

คำพูดขอโทษนี้ของซูฮ่าวทำให้ไป๋เหวินหลิงหยุดชะงัก และขมวดคิ้วแน่น

คู่หมั้นที่เอาแต่หาความสุขไปวันๆ วันนี้กลับมาขอโทษตนเองหรือ?

เธอจ้องซูฮ่าวอยู่นาน รู้สึกว่าเขาในวันนี้ต่างจากเมื่อก่อนมาก

“อย่ามีครั้งต่อไปอีก” ไป๋เหวินหลิงมองซูฮ่าวอย่างเย็นชา เธอเงียบสักพักก็พูดว่า “อีกเดี๋ยวก็ต้องไปเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของหวางไป่ว่าน นายเองก็ต้องไปเลือกเครื่องประดับกับฉันเพื่อนำไปเป็นของขวัญด้วย”

หากเป็นเมื่อก่อน เธอจะไม่พูดอย่างนี้เด็ดขาด และไม่มีทางให้ซูฮ่าวไปเลือกของขวัญด้วย

แต่วันนี้คำพูดขอโทษของซูฮ่าวทำให้เธอเปลี่ยนความคิดแล้ว

“ได้!” ซูฮ่าวพยักหน้า และตามไป๋เหวินหลิงไปขึ้นรถพอร์เชอแล้ว

หวางไป่ว่านคือซีอีโออสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในตงเฉิงของฉวนโจว ดูแลงานด้านอสังหาริมทรัพย์ของตงเฉิงมากกว่าครึ่ง เส้นสายและช่องทางกว้างขวางมาก

เขาจำได้ว่า ชาติก่อนสาเหตุสำคัญที่ไป๋เหวินหลิงไปเข้าร่วมงานเลี้ยงของหวางไป่ว่าน ก็เพื่อไปคุยสัญญากับหวางไป่ว่าน

แต่น่าเสียดายมาก เพราะถูกคู่ต่อสู้ก่อกวนเสียก่อน จึงทำให้ไป๋เหวินหลิงเซ็นสัญญาไม่สำเร็จ

ชาติก่อนเขาคือตัวถ่วง ชาตินี้ถึงแม้คนที่เขาชอบจะไม่ใช่ไป๋เหวินหลิง แต่อย่างน้อย เขาก็จะมอบอนาคตที่สดใสให้กับเธอ

รถพอร์เชอแล่นไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มาถึงร้านเครื่องประดับที่ใหญ่ที่สุดของตงเฉิง นั่นคือร้านเครื่องประดับพันชั่ง

ธุรกิจร้านเครื่องประดับในเวลานี้ดีมาก มีลูกค้าจำนวนไม่น้อยเลือกเครื่องประดับอยู่ในร้าน พนักงานต้อนรับแนะนำเครื่องประดับอย่างไม่หวาดไม่ไหว บรรยากาศคึกคักเป็นอย่างมาก

พอทั้งสองคนลงจากรถเข้ามาในร้านเครื่องประดับ ก็มีพนักงานบริการท่านหนึ่งมาต้อนรับ

สนทนากันพักหนึ่ง ไป๋เหวินหลิงก็ซื้อเครื่องประดับที่แพงที่สุดในร้านเครื่องประดับพันชั่งหนึ่งชิ้น

แต่วินาทีต่อมาหลังจากที่เธอจ่ายเงินแล้วก็เก็บเครื่องประดับใส่กระเป๋า

ทันใดนั้น คนชุดดำที่ปิดหน้าห้าคนก็บุกเข้ามาด้วยท่าทางดุร้าย

“ปัง!”

เสียงปืนดังขึ้น คนในร้านเครื่องประดับทุกคนตัวสั่น และหวีดร้องตกใจกลัว

คนชุดดำร่างใหญ่ที่เป็นผู้นำคนหนึ่งชูปืนพกสีดำขึ้นมา พลางตะโกนว่า “นี่คือการปล้น ทุกคนเอามือกุมหัว และเข้าไปหลบที่มุม ใครไม่ทำตาม ฉันจะฆ่าทิ้ง!”

หลังจากที่พูดจบ เขาก็ยิงปืนไปข้างบนหนึ่งนัด

เพียงฉับพลันนั้นทั้งร้านเครื่องประดับก็เงียบกริบ ทุกคนกุมหัวหลบอยู่ที่ผนังด้วยสีหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ทั้งสั่นเทาทั้งไม่กล้าส่งเสียง

คนที่กล้าปล้นอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ต้องเคยมือเปื้อนเลือดมาไม่มากก็น้อย หากอยากมีชีวิตรอดในสถานการณ์อย่างนี้ ก็ทำได้แค่เชื่อฟัง

ซูฮ่าวมองสายตาที่ลนลานของไป๋เหวินหลิงแล้วก็ตบไหล่เธอเบาๆ ก่อนกระซิบว่า “ไม่ต้องกลัว พวกมันแค่มาปล้น ถ้าเราไม่แหย่พวกมัน ก็ไม่น่าเป็นอะไร”

ทันใดนั้นไป๋เหวินหลิงก็มีสีหน้าเหลือเชื่อแล้ว

พูดตามตรง เธอคิดไม่ถึงว่าตอนที่ซูฮ่าวเผชิญหน้ากับเหตุการณ์เช่นนี้ เขาจะสามารถสงบนิ่งได้อย่างนี้

ซูฮ่าวในวันนี้ไม่เหมือนแต่ก่อนแล้วจริงๆ

ในขณะที่เธอกำลังครุ่นคิด พวกโจรก็ทุบตู้กระจกที่เก็บเครื่องประดับแล้ว พวกเขาขโมยเครื่องประดับไปไม่หยุด และยังถือปืนขู่พนักงาน บังคับให้พวกเธอหยิบเงินออกมาจากเคาน์เตอร์ และใส่เข้าไปในถุงด้วย

ระหว่างนี้มีพนักงานผู้ชายคนหนึ่งใส่เงินไม่ลงถุงหลายครั้ง เพราะกลัวจนมือสั่น

ผู้ชายร่างใหญ่ที่เป็นหัวหน้าโจร และมีนัยน์ตาเยือกเย็นพลันยิงจ่อหัวเขาหนึ่งนัด

เลือดแดงฉานสาดเต็มร้านเครื่องประดับ กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้ง จนทุกคนในร้านช็อกกลัวอย่างขีดสุด ทุกคนล้วนยกมือขึ้นปิดปากสนิท ความรู้สึกหวาดกลัวต่างหลั่งไหลออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

โจรกลุ่มนี้กล้าฆ่าคนจริงๆ !

เห็นผู้คนมากมายนั่งกุมหัวจนหน้าซีดไร้สีเลือดอยู่ที่มุมผนัง หัวหน้าโจรก็แสยะยิ้มออกมา ราวกับกำลังหัวเราะเย้ยหยันความอ่อนแอของพวกเขา

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ไม่นานโจรกลุ่มนี้ก็กวาดเอาเครื่องประดับและเงินของร้านเครื่องประดับไปจนหมด

อีกไม่นานพวกโจรก็จะออกไปจากร้านเครื่องประดับแล้ว ทุกคนเริ่มโล่งใจ เครื่องประดับและเงินอะไรก็ล้วนไม่สำคัญเท่าชีวิต

แต่แล้วเสียงรถตำรวจก็ดังขึ้นที่ด้านนอกประตูร้าน

“คนด้านในฟังให้ดี พวกนายถูกล้อมไว้แล้ว วางอาวุธ และยอมจำนนซะ!”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนจากด้านนอก พวกโจรที่อยู่ในร้านเครื่องประดับขมวดคิ้ว และมองไปทางหัวหน้าโจร

“สหาย พวกนายอย่าได้กังวลไป พวกเรามีตัวประกันอยู่ในมือ ตำรวจกลุ่มนี้ไม่กล้าทำตามอำเภอใจหรอก” หัวหน้าโจรเหมือนจะเดาออกนานแล้ว สายตาก็อยู่ที่ผู้คนตรงมุมผนัง

“อาชาน ให้ตำรวจเตรียมรถพร้อมน้ำมันให้พวกเราหนึ่งคัน หากไม่ทำตาม ก็ยิงตัวประกันทิ้ง”

“ครับลูกพี่!” อาชานพยักหน้าแล้วไปเจรจากับตำรวจที่อยู่ด้านนอกพร้อมสหายอีกสองคน

ผู้คนมากมายเห็นอย่างนี้ก็ล้วนหดหู่ใจ

เดิมทีคิดว่าหลังจากที่โจรปล้นเครื่องประดับและเงินออกไปแล้ว ก็จะไม่ทำอันตรายพวกเขา แต่คราวนี้เมื่อพวกโจรได้ยินเสียงรถตำรวจกลับตึงเครียด จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการกระทำที่รุนแรง

เวลาค่อยๆ ผ่านไป ตำรวจที่อยู่ด้านนอกก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ จึงทำให้พวกโจรที่อยู่ในร้านเครื่องประดับยิ่งหงุดหงิด

ผู้คนมากมายอกสั่นขวัญหาย คนขี้ขลาดก็ร้องไห้เบาๆ

ช่วงเวลานี้ซูฮ่าวกำลังมองพวกโจรอยู่ตลอด ความคิดของเขาคือใช้การ์ดประสบการณ์สั่งหยุด เพื่อปราบปรามโจรกลุ่มนี้

แต่เงื่อนไขด้านระยะห่างของการ์ดคือหนึ่งเมตร โจรกลุ่มนี้ก็ไม่ใช่คนโง่ จากท่าทางที่ระวังตัวของพวกเขาถือว่าเป็นมืออาชีพ เป็นไปไม่ได้ที่จะให้เขาเข้าใกล้ได้ง่ายๆ

โดยเฉพาะหากเขาลงมือโดยพลการ ก็เป็นไปได้มากที่จะทำให้ไป๋เหวินหลิงกับผู้คนที่อยู่ด้านหลังยิ่งตกอยู่ในอันตราย

ยิ่งไปกว่านั้น ในมือของอีกฝ่ายยังมีปืน

หากต้องจัดการโจรกลุ่มนี้ จะต้องคิดแผนการที่รอบคอบ

บรรยากาศยิ่งกดดันขึ้นทุกที ทุกคนไม่กล้าหายใจดัง กลัวว่าพวกโจรจะไม่พอใจ และยิงพวกเขาตาย

“กริ๊งๆ !”

ทันใดนั้นเสียงกริ่งโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เสียงที่เหมือนฟ้าร้องนี้ ดึงดูดความสนใจของทุกคน

ไป๋เหวินหลิงมีสีหน้าขาวซีด และรีบปิดโทรศัพท์มือถืออย่างสั่นเทา

แต่โชคไม่ดีมาก พวกโจรดันสังเกตเห็นเธอแล้ว

“ผู้หญิงคนนั้น ออกมา!” ความหื่นกามฉายผ่านแววตาของหัวหน้าโจร และตะคอกออกมาทันที

เขายังไม่เคยพบผู้หญิงที่สวยปานนี้ หากได้หาความสุขสักหน่อย ก็คุ้มค่ากับการปล้น

ริมฝีปากของไป๋เหวินหลิงขาวซีด เธอตกใจกลัวสุดขีด

โจรกลุ่มนี้เพิ่งจะฆ่าคนไป ไม่แน่อาจจะฆ่าเธอด้วยก็ได้

เมื่อความตายใกล้มาเยือน ใครๆ ก็ไม่อาจอยู่อย่างสงบใจได้

“ให้ตายสิ ลูกพี่ฉันให้แกออกมา ทำไมยังนิ่งอยู่? รนหาที่ตายหรือ?!” พอเห็นไป๋เหวินหลิงไม่ขยับตัวสักที อาชานก็โมโห และยิงปืนขึ้นด้านบนหนึ่งนัด

ทุกคนต่างร้องอย่างตกใจ และมองไปทางไป๋เหวินหลิง

“รีบไปสิ เขาเรียกเธอ!”

“ใช่ รีบออกไป อย่าทำให้พวกเราต้องตาย!”

“เธอสวยขนาดนี้ อย่างมากพวกมันก็แค่ขืนใจเธอ แต่ไม่ถึงตายหรอก”

………………..

เสียงรบเร้าหลายเสียงดังขึ้นในกลุ่มคน ทุกคนอยากให้ไป๋เหวินหลิงออกไป เพราะเดี๋ยวจะเป็นอันตรายต่อชีวิตของพวกเขา

ความเลือดเย็นและแล้งน้ำใจของผู้คนมากมายทำให้ไป๋เหวินหลิงโกรธจนตัวสั่น

เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง จึงเห็นชีวิตของคนอื่นเป็นหญ้าแห้ง ธรรมชาติของมนุษย์ยังคงน่ากลัวจริงๆ !

ไป๋เหวินหลิงรู้สึกสิ้นหวังแล้ว เธอเตรียมตัวยืนขึ้น ยอมให้พวกโจรย่ำยี

แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัว จู่ๆ กลับมีมือข้างหนึ่งกดตัวเธอไว้ ไม่ให้เธอยืนขึ้น

ไป๋เหวินหลิงตะลึงงันสักครู่ ก็หันไปมองซูฮ่าวที่อยู่ข้างๆ

“อย่าขยับ ฉันจัดการเอง!” ภายใต้สายตาที่ตกใจกลัวของเธอ ซูฮ่าวกลับยืนขึ้นด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

เขายืนอยู่ตรงหน้าเธออย่างนี้ ร่างกายผอมบางราวกับอ่อนแอนั้น

แต่พอยืนขึ้น กลับทำให้ไป๋เหวินหลิงตื้นตันจนน้ำตาไหล

ภายใต้สถานการณ์ที่ทุกคนต่างพากันทอดทิ้งเธอ มีเพียงชายคนนี้ที่เลือกก้าวออกมาปกป้องเธอ

ในเวลาไม่กี่อึดใจนี้… ทั้งความประหลาดใจ ซาบซึ้งใจ และละอายใจก็เติมเต็มหัวใจของไป๋เหวินหลิงแล้ว!

โปรดอัพเดตเบราว์เซอร์

เรื่องสั้น

นิยาย Dek-D

ตอนที่ 2 ชีวิตเหมือนละคร ล้วนต้องอาศัยฝีมือการแสดง!

ตอนที่ 3 เหตุการณ์ชิงทรัพย์

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้

โปรดอัพเดตเบราว์เซอร์เปิดใช้งาน Javascript

(อ่านฟรีทุกวัน) Level up ไปกับระบบวิเศษ [นิยายแปล]

นิยาย Dek-D

ตอนที่ 2 ชีวิตเหมือนละคร ล้วนต้องอาศัยฝีมือการแสดง!

ตอนที่ 3 เหตุการณ์ชิงทรัพย์

โปรดอัพเดตเบราว์เซอร์