อัลบั้มสีม่วงและความฝันของวง Landokmai ดูโอ้หญิงที่เชื่อว่าอายุ 30 จะเท่กว่านี้แน่นอน
ถ้าหากไปถามใครว่า เพลงรักเพลงแรกที่คุณฟังคือเพลงอะไร เชื่อว่าคนคนนั้นต้องมีระลึกชาติค้นหาคำตอบกันไปข้าง บางคนอาจจำได้ แต่หลายคนคงยากที่จะนึกออก
แต่ถ้าพูดถึง ‘เพลงรักเพลงแรก’ นอกจากเป็นชื่อเพลงที่หลายคนคุ้นหูแล้ว มันยังตามมาด้วยเจ้าของบทเพลงที่มีชื่อวงอันเป็นเอกลักษณ์ไม่ซ้ำใครอย่าง ‘Landokmai’ (ลานดอกไม้) ของดูโอ้หญิงเสียงหวานกับดนตรีชวนฟุ้งฝัน อูปิม-ลานดอกไม้ ศรีป่าซาง (ร้องนำ) และ แอนท์-มนัสนันท์ กิ่งเกษม (กีตาร์, คอรัส)
นับตั้งแต่วันที่เริ่มร้องเพลงคัฟเวอร์ ‘อาวรณ์’ ของ Polycat ลงในยูทูบ เส้นทางศิลปินของพวกเธอก็ดำเนินมากว่า 6 ปี จนเมื่อไม่นานมานี้ที่อูปิมรู้ตัวว่า เพลงที่เธอแต่งมาเรื่อยๆ สามารถรวมกันเป็นอัลบั้มได้แล้ว และสีที่บ่งบอกช่วงชีวิตที่ผ่านมาผ่านบทเพลงเหล่านั้นได้ดีที่สุดเห็นจะเป็น ‘สีม่วง’ นั่นเองจึงเป็นสาเหตุที่อัลบั้มแรกของพวกเธอมีชื่อว่า ‘All My Purple Feeling’
พร้อมๆ กันนั้นพวกเธอก็พึ่งประกาศคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรกในชื่อ ‘ฤดูฝัน คอนเสิร์ต’ ที่จะจัดขึ้นในวันที่ 15 มิถุนายนนี้ที่ Centerpoint บางนา ผมเลยถือโอกาสนี้มาพูดคุยกับทั้ง 2 คน ถึงความพร้อมและความฝันในการมีอัลบั้มและคอนเสิร์ตเป็นของตัวเอง
พวกเธอบอกกับผมอย่างติดตลกว่า จริงๆ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองพร้อมหรือยัง เพราะคนที่เตรียมความพร้อมให้คือค่ายที่บอกว่าต้องมีแล้ว แต่ถ้าให้ตัวเองเป็นคนตัดสินใจความพร้อม คงมีอีก 2 ปีเป็นอย่างน้อยแน่นอน
แต่ไปๆ มาๆ การพูดคุยกันครั้งนี้กลับมีอัลบั้มและคอนเสิร์ตเป็นแค่ตัวเปิด เพราะสิ่งที่อยู่ในใจของทั้งสองคนคือ ช่วงอายุ 30 เราจะเป็นยังไงกัน เราจะมีแรงเหมือนตอนนี้ไหม เราจะทำเพลงง่ายขึ้นกว่าตอนนี้หรือเปล่า และถ้าไปทัวร์คอนเสิร์ตที่ต่างประเทศตอนอายุ 30 มันจะเท่กว่าไปตอนนี้ไหมนะ
‘Welcome to My Purple Story’
นอกจากร้องเพลงแล้ว อะไรคือสิ่งที่พวกคุณอยากทำที่สุดในคอนเสิร์ต ‘ฤดูฝัน’
อูปิม : คิดวาดฝันมาตลอดเลยว่า อยากขึ้นไปนั่งหรือยืนร้องเพลงบนแกรนด์เปียโน น่าจะเท่ดี แต่เพลงของลานดอกไม้ไม่จำเป็นต้องมีแกรนด์เปียโน เลยดับฝันนั้นไป เดี๋ยวไปยืนที่อื่นแล้วกัน
แอนท์ : หนูอยากเดินไปหาเพื่อน แล้วเล่นกีตาร์ตรงนั้น ปกติไม่ค่อยได้ทำเพราะติดสายแจ๊ก
รู้สึกยังไงที่กำลังจะมีคอนเสิร์ตใหญ่เป็นของตัวเองครั้งแรก
อูปิม : ตื่นเต้นมากค่ะ เรารอที่จะมีคอนเสิร์ตเป็นของตัวเองมาตลอด แต่ก็กดดัน แล้วก็เครียดนิดนึงด้วย เพราะกลัวทำมันออกมาไม่ดี
แอนท์ : สำหรับหนู การมีคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรกก็กดดันใช้ได้เลยนะ
รับมือกับความกดดันนั้นยังไง
อูปิม : ต้องฝึกซ้อมกันเยอะมาก โดยเฉพาะการออกกำลังกาย
แอนท์ : ปกติเวลาขึ้นโชว์ 1 ชั่วโมง เราสามารถทำได้โดยที่ท้ายชั่วโมงจะเริ่มเหนื่อยแล้ว แต่ทีนี้พอเป็นคอนเสิร์ตใหญ่ที่ต้องใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงในการอยู่บนเวทีและทำการแสดง พวกเราเลยรู้ตัวว่า โอเค ร่างกายนี้ไม่น่ารอด ช่วงนี้ก็เลยอยู่ในช่วงออกกำลังกายค่ะ
อูปิม : หนูพยายามเตรียมงานและเตรียมตัวให้ไม่มีข้อผิดพลาดเลยค่ะ จริงๆ กับอัลบั้มเองก็เหมือนกัน สิ่งที่หนูกลัวที่สุดคือ การทำออกมาแล้วมันไม่ดี เพราะฉะนั้นหนูจะไม่ปล่อยให้อะไรผ่านไปถึงจุดที่เรียกว่าผิดพลาดเลย ถ้าสามารถทำทุกอย่างให้เพอร์เฟกต์ได้หมด หนูว่าหนูจะต้องเก่งขึ้นแน่ๆ
ตอนไหนที่รู้ตัวว่า เราพร้อมแล้วที่จะมีคอนเสิร์ตใหญ่เป็นของตัวเอง
แอนท์ : เอาจริงๆ เราไม่ได้รู้เองด้วยซ้ำ (หัวเราะ)
อูปิม : พวกหนูไม่รู้เลยนะว่า ตัวเองพร้อมแล้วจริงๆ เหรอ แต่ค่ายบอกว่าต้องมีแล้วล่ะ
แอนท์ : ตอนฟังครั้งแรกหนูก็ หะ! เอาเลยเรอะ โอเค งั้นลองลุยกัน
ถ้าค่ายไม่บอก คิดว่าตัวเองจะพร้อมกันจริงๆ ตอนไหน
แอนท์ : คงอีกสัก 2 ปีมั้งคะ (หัวเราะ) ตอนนี้คิดว่ามันน่าจะเป็นจุดที่โอเคที่สุดที่เราคิดได้ ส่วนหนึ่งเพราะการได้ออกอัลบั้มแรกด้วย
พวกคุณใช้เวลาในการทำอัลบั้มนี้นานแค่ไหน
แอนท์ : ปีครึ่งเกือบๆ จะ 2 ปี ถ้านับจากเพลงแรกที่เราเริ่มทำ
อูปิม : จริงๆ หนูก็ทำไปเรื่อยๆ ไหลไปเรื่อยๆ ตามเวลาค่ะ จนมาสรุปได้ว่า มันสามารถรวมกันเป็นอัลบั้มได้แล้วนะ แต่ละเพลงมีอารมณ์ที่เกี่ยวข้องกันอยู่ ก็เลยได้เป็น ‘All My Purple Feeling’
ทำไมต้องสีม่วง
อูปิม : หนูไม่รู้จะอธิบายมวลพวกนี้ยังไงดี มันคือมวลอะไรสักกะอย่างที่อยู่ในเพลง เพราะเวลาหนูฟังเพลง หนูจะเห็นเป็นสี เห็นเป็นบรรยากาศ เห็นเป็นกลางวันกลางคืน ฉะนั้นพอมาพิจารณาเพลงที่เราแต่งขึ้นมาทั้งหมด ช่วงชีวิตที่ผ่านมา สีที่ครอบคลุมอยู่คือ ‘สีม่วง’ ค่ะ
แล้วเรามองตัวเองเป็นสีอะไร
อูปิม : พวกหนูเล่นเกมนี้กันบ่อยมาก
แอนท์ : เวลาเราเจอใครใหม่ๆ เราก็จะมองเขา แล้วคิดกันว่าคนนี้สีอะไร
อูปิม : มันเป็นความรู้สึกแรก กับออร่าที่คนนั้นแผ่ออกมาค่ะ แต่ถ้าเกิดได้คุยกันเยอะขึ้นเรื่อยๆ เราอาจจะรู้สึกว่าคนคนนั้นไม่ใช่สีเดิมที่เห็นตอนแรกแล้วก็ได้
อูปิมมองแอนท์เป็นสีอะไร
อูปิม : สีน้ำตาลค่ะ น้ำตาลแดงก่ำ สีที่มีความสุขุมเป็นผู้ใหญ่
แล้วแอนด์ล่ะ
แอนท์ : ม่วงฟ้าอ่อนๆ อูปิมชอบสีนี้ค่ะ จริงๆ ถ้าจะเป็นม่วงอย่างเดียวก็ได้นะคะ แต่รู้สึกว่าแซมฟ้าแล้วดูเป็นอูปิมมากกว่า
ในการทำอัลบั้มครั้งนี้ แอนท์ยังเตือนอูปิมเกี่ยวกับการแต่งเพลงอยู่ไหม
อูปิม : ไม่ค่อยแล้วค่ะ หนูรู้สึกว่าหลังๆ มานี้แอนท์น่าจะอยากเท่ขึ้น ไม่ใช่ว่าการทำเพลงให้คนอื่นฟังได้มันไม่เท่นะคะ แค่แอนท์ดูอยากจะทำอะไรที่มันเท่ๆ ขึ้นมา ซึ่งแต่ก่อนหนูจะเป็นพวกเท่ …เราพูดแบบนี้ได้เปล่าวะ
แล้วแอนท์พึ่งมาพูดกับหนูว่า เซนส์การเขียนเพลงของหนูเปลี่ยนไป กลายเป็นคนเขียนเพลงได้ง่ายขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พอเป็นอย่างนั้นแอนท์ก็เลยไม่ต้องทำดนตรีให้มันง่ายมาก
แอนน์ : อย่าง ‘B-D-BUB-BA’ เราใช้เวลาทำกันนานมากๆ กินเวลาไปหลายเดือน เพราะมันเป็นเพลงแรกที่เริ่มทำกันเองแบบไม่มีคนช่วยด้วย แต่ก็เป็นเพลงที่เจ๋งมาก พอเรากลับมาฟัง รู้สึกว่า หูว… แม่งเท่ดีว่ะ (หัวเราะ) ไม่มีใครห้ามใครเลยอัลบั้มนี้
อูปิม : แล้วก็ยอดวิวน้อยมาก แต่ว่าได้เท่
แอนท์ : เอาไปทัวร์ต่างประเทศแล้วเท่ ภูมิใจ
ตอนไหนที่แอนท์เห็นว่าเซนส์การเขียนเพลงของอูปิมเปลี่ยนไป
แอนท์ : น่าจะช่วงเพลง ‘ยอม’ (White Flag) เพลง ‘เมื่อไหร่ที่คิดถึงเธอ’ (Echo) นี่แหละค่ะ ถ้าเป็นอูปิมเมื่อก่อนคงเขียนออกมาไม่ได้แบบนี้ ไม่ใช่ว่ามันไม่ดีนะคะ แค่มันง่ายขึ้นเยอะมากๆ ถ้าเทียบกับเพลงอื่น
เล่าถึงการเขียนเพลง ‘ยอม’ (White Flag) ให้ฟังหน่อย
อูปิม : เอาจริงๆ นะ เพลงยอมเป็นเพลงที่หนูแต่งให้คนอื่น หนูมักเห็นเพื่อนๆ มี Bad Day จากที่ทำงาน หรืออาจจะทะเลาะกับแฟน แล้วบางทีคงอยากให้ใครสักคนยอมเขา หนูว่ามันเป็นสีสันของชีวิตคู่ที่บางทีเราก็อยากจะงอแง มันน่าจะมีอยู่ในความสัมพันธ์ของทุกคน ก็เลยเขียนเพลงนี้ออกมา โดยคิดว่ามันน่าจะจับใจคนได้
ขอเพลงที่ชอบที่สุดในอัลบั้มมาคนละ 1 เพลง
อูปิม : ‘ในวันพรุ่งนี้ขอให้เป็นวันที่’ (Nomad’s Lullaby) รู้สึกว่าถ้าวันนี้อยากจะฟังเพลงอะไรจะเลือกเพลงนี้
แอนท์ : แอนท์ยังให้เป็น ‘I miss you when I’m drunk’ ยังชอบอยู่ แต่ไม่รู้ว่าอีก 3 เดือน หนูจะชอบไหมนะ เริ่มเล่นบ่อยละ (หัวเราะ)
‘ฤดูฝัน’ (Deizzle)
เห็นพูดถึงทัวร์ต่างประเทศ ได้ยินมาว่าอยากทำเพลงสากลกันมากๆ
แอนท์ : เดี๋ยวจัดเป็นอัลบั้มเลยค่ะ
อูปิม : เอาเพลงไทยให้รอดก่อน
แอนท์ : แต่ว่าในชีวิตนี้ทำแน่ๆ ค่ะ
อูปิม : ปิมมองไว้เป็น EP (Extended Play) อัลบั้มประมาณ 3-4 เพลง คอนเซปต์เล็กๆ น่ารักๆ เหมือนเป็นของขวัญให้แฟนคลับ
แอนท์ : ไม่แน่เราในวัย 30 อาจจะอยากทำเป็นอัลบั้มจริงจังก็ได้
อูปิม : เออว่ะ กูจะ 30 แล้วนี่หว่า
แอนท์ : มึงพึ่ง 25! ใจเย็น
อูปิม : ก็เหลืออีกไม่กี่ปีจะ 30 แล้ว
แอนท์ : อีกตั้งครึ่งนึง โอ๊ย
มองตัวเองตอนอายุ 30 ไว้ยังไงบ้าง
แอนท์ : เอ้ย (หันไปหาอูปิม) เรื่องนี้ไม่รู้ได้คุยกับมึงยัง กูคุยกับเพื่อนแล้วคิดๆ กันว่า ระหว่างพวกเราไปต่างประเทศกันตอนนี้ กับไปตอนที่เราอายุประมาณ 29-30 อันไหนมันเท่กว่ากัน
ถ้าเป็นตอนนี้ หนูว่ามันยังดูเด็กเกินไปที่คนจะมาเชื่อในสิ่งที่เราทำ ก็เลยคิดว่า ถ้าช่วงอายุใกล้จะ 30 ได้ทำเพลงสากล แล้วเราไปทัวร์ต่างประเทศในลุคที่โตกันแล้ว มันจะดูน่าเชื่อมากกว่าหรือเปล่า
อูปิม : ไม่เกี่ยวหรอก สำหรับกูมันเกี่ยวกับผลงานและสิ่งที่เราสื่อออกไป ลิซ่าก็อายุเท่าเรา
แอนท์ : ลิซ่าเขาแก่กว่าเราค่า
อูปิม : อ้าว แต่ก็แก่กว่าเราปีเดียวไง
แอนท์ : 2 ปี
อูปิม : เอ้า มิลลิเด็กกว่าเรา แต่ทำให้คนทั้งโลกเชื่อได้
แอนท์ : มันก็แอบคนละแนวนะ
แล้วพวกคุณคิดว่าไปตอนอายุเท่าไหนเท่กว่ากัน
แอนท์ : สำหรับหนู หนูชอบความโต อะไรสักอย่างในตอนที่เราอายุใกล้จะ 30 มันน่าจะต่างกับตอนนี้ แต่ถ้าไปตอนนี้ หนูว่ามันน่าจะเป็นความเฟรชมากกว่า
อูปิม : แน่นอนว่าด้วยลุคตอนที่เราโตขึ้น ตอนนั้นเวลาเราร้องเพลง คนอาจจะคิดว่า “ดูหยั่งรู้จัง”
แอนท์ : “ดูผ่านโลกมาเยอะจัง”
อูปิม : แต่เอาจริงๆ หนูอยากสนุกค่ะ หนูรู้สึกว่าไปตอนนี้มันน่าจะบ้าดี น่าจะมีแรงลุย
แอนท์ : มึง 30 ก็ยังมีแรง (หัวเราะ) พึ่ง 25 ไม่กี่เดือนเอง อย่าพึ่งรีบดิ!
อูปิม : ตอนนั้นกลับถึงห้องกูอาจจะ โอ๊ย ง่วงนอน กินเบียร์ หลับเลย
คิดว่าพวกคุณในวัย 30 ปี จะรู้สึกยังไงเมื่อมองย้อนกลับมามองอัลบั้มนี้
แอนท์ : หนูต้องคิดว่า “ทำไมตัวเองทำอะไรเยอะแยะจังวะ” แน่เลย
อูปิม : นั่นดิ ลานดอกไม้เป็นวงที่ Element ในเพลงเยอะมากค่ะ เพราะว่าพวกเราจะยัดทุกอย่างใส่เข้าไป กลองก็ยาก เปียโนก็ยาก เบสก็ยาก กีตาร์ก็แกะยาก เมโลดี้ร้องก็ยังยากอีก ทำอะไรยุบยับไปหมด แต่คิดว่าตอนอายุ 30 พวกเราคงเริ่มทำอะไรน้อยๆ หรือไม่เราอาจจะทำเยอะขึ้นก็ได้นะ
แอนท์ : ไม่มีทาง
‘ในวันพรุ่งนี้ขอให้เป็นวันที่ดี’ (Nomad’s Lullaby)
เห็นด้วยไหมกับคำพูดที่ว่า อาชีพศิลปินมีอายุงานที่สั้นมาก
อูปิม : เห็นด้วยมากค่ะ หนูว่ามันเป็นเรื่องธรรมชาติ ไม่มีศิลปินคนไหนที่จะอยู่ยงคงกระพัน จะมีแต่งานของเขาที่จะอยู่ต่อไปเรื่อยๆ แต่เพลงใหม่ๆ ศิลปินหน้าใหม่ๆ เองก็เข้ามาเรื่อยๆ ซึ่งหนูก็คิดไว้แล้วแหละ อาจไม่ถึงขั้นวางแผน แต่เมื่อถึงจุดหนึ่งที่พอแล้วกับตรงนี้ เราก็จะไปทำความฝันอื่นๆ ที่อยากทำ
ความฝันนั้นคืออะไร
อูปิม : หนูอยากเป็นนักเขียน เป็นอะไรที่ตอนนี้เราไม่มีเวลาหรอก เราไม่มีเวลามา (ทำท่าพิมพ์กับโต๊ะ)
แอนท์ : ส่วนหนูเป็นคนประเภทชอบคิดแผนสำรองไว้อยู่แล้ว แต่ก็คงจะยังอยู่ในอุตสาหกรรมดนตรี เพราะว่าหนูแฮปปี้กับพื้นที่ตรงนี้ที่สุดแล้ว
ทุกวันนี้อะไรที่ทำให้วงลานดอกไม้ยังคงมี ‘ความฝัน’ อยู่
อูปิม : แฟนคลับค่ะ
แอนท์ : เมื่อไม่นานมานี้พึ่งมีโอกาสได้อ่านจดหมายของแฟนเพลง เขาเอามาให้ปึกนึง
ปึกนึงเลยเหรอ
อูปิม : ใช่ค่ะ เป็นไดอารีเลยค่ะ มีเขียนวันที่บันทึกไว้เลย
แอนท์ : เรารู้สึกตกใจมากแบบ เฮ้ย มีคนที่รักเราขนาดนี้เลยเหรอ เรามีค่าสำหรับพวกเขานะ เพลงของเรามันเปลี่ยนชีวิตคนได้นะ มันทำให้เขาผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากมาได้นะ นี่แหละที่ทำให้ปิมยังรู้สึกมีความฝันที่อยากจะทำเพลงที่เปลี่ยนชีวิตคนได้-ไปเรื่อยๆ ให้กำลังใจเขาไปเรื่อยๆ และอยู่เป็นเพื่อนเขาไปเรื่อยๆ
แล้วสำหรับคนที่มีความฝัน พวกคุณเรียกตัวเองว่าเป็น ‘คนที่สมหวัง’ ได้แล้วหรือยัง
แอนท์ : สมหวังค่ะ (ตอบทันที) ถ้าหนูเมื่อประมาณสัก 6 ปีที่แล้วได้เห็นจุดที่ตัวเองอยู่ในตอนนี้คงมีช็อกอะค่ะ
แอนท์ที่สมหวังอยากบอกอะไรกับอูปิมในวันข้างหน้าไหม
แอนท์ : อูปิม ยังไงเราก็หลีกเลี่ยงความผิดพลาดไม่ได้อยู่แล้ว สิ่งที่ทำได้ก็คือ เราต้องเวิร์กกับความผิดพลาดนั้นต่อไป เพื่อให้อนาคตมันผิดพลาดน้อยลง
อูปิมล่ะ
อูปิม : หนูจะบอกแอนท์ในวันข้างหน้าว่า ไม่เป็นไร เพราะว่าพวกเราผ่านความผิดหวังกันมาเยอะมาก ในวันข้างหน้าที่อายุ 30 พวกเราน่าจะมีภูมิคุ้มกัน และน่าจะรับมือกับความผิดหวังได้ดีกว่าด้วย คงไม่ได้คาดหวังมากเท่าสมัยเด็กๆ แต่ถ้ามันไม่ดีกว่าก็ไม่เป็นไรค่ะ เริ่มกันใหม่
คำถามสุดท้าย ถ้าอูปิมไม่ได้ชื่อจริงว่า ‘ลานดอกไม้’ คิดว่าวงจะชื่ออะไร
แอนท์ : คงไม่ชื่อมนัสนันท์แน่นอน
อูปิม : ปิมรู้สึกว่ามันต้อง Flower แบบว่า สวัสดีค่ะ พวกเราวง Flowery ค่า (หัวเราะ)
แอนท์ : กูไม่ให้ผ่านอะตอนนั้น
อูปิม : วงมนัสนันท์ปะล่ะ
แอนท์ : กูบอกแล้วว่ามันคงไม่ใช่มนัสนันท์แน่นอน
สำหรับใครที่อยากฟังเพลงเตรียมตัวก่อนไปคอนเสิร์ต สามารถติดตามวง Landokmai ได้ที่
FB: LANDOKMAI
IG: landokmaiband
Spotify: LANDOKMAI