Thea Love : ของขวัญแด่เธอผู้เดียว [มี E-BOOK จบแล้ว]

ข้อมูลเบื้องต้น

ในยุคที่เอไอกำลังเติบโต บริษัทสตาร์ทอัพแห่งหนึ่ง

สามารถระดมทุนกว่าแสนล้านดอลล่าร์สหรัฐ

สร้างโลกเสมือนแห่งอนาคตขึ้นมา

เพื่อความเสถียร์ของระบบ และลดการลำเอียงของมนุษย์

บริษัทเกิดโมเดลธุรกิจสร้างเกมโลกเสมือนโดยใช้เอไอเป็นผู้สร้างทั้งหมด

ชื่อของเอไอผู้สร้างนี้คือ เคออส

ใช้เวลาถึง 3 ทศวรรษ Second World Online ก็ได้ถือกำเนิดขึ้น

.

.

.

ทำทุกอย่างเพื่อคนผู้เดียว แต่สิ่งที่เธอได้รับ คือการทรยศ

ความผิดหวังทำให้เธออยากตัดขาดจากทุกสิ่ง

แต่เธอกลับได้โอกาสอีกครั้ง

…เป็นดั่งของขวัญจากพระเจ้า

นิยายรอบนี้นางเอกย้อนเวลากลับมาในร่างเดิมค่ะ
ไทม์ไลน์เป็นโลกอนาคตที่ผู้คนสามารถใช้ชีวิตในโลกเสมือนที่เป็นเกมออนไลน์
Second World Online
ใช่แล้ว ซีนหลักเป็นเกมออนไลน์ค่ะ แต่นิยายไรท์เป็นนิยายรักนะ

นามบุคคล ชื่อสถานที่ และเหตุการณ์บางอย่าง แม้มีอยู่จริง แต่ก็เป็นการนำมาประกอบเพื่อเพิ่มอรรถรส
เนื้อเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องสมมติ และจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้นค่ะ

รายตอน อ่านฟรี อัพทุกวัน จนจบค่ะ
เล่มละ 15 ตอน

Thea Love : ของขวัญแด่เธอผู้เดียว เล่ม 2
Thea Love : ของขวัญแด่เธอผู้เดียว เล่ม 3
Thea Love : ของขวัญแด่เธอผู้เดียว เล่ม 4
Thea Love : ของขวัญแด่เธอผู้เดียว เล่ม 5
Thea Love : ของขวัญแด่เธอผู้เดียว เล่ม 6
Thea Love : ของขวัญแด่เธอผู้เดียว เล่ม 7
Thea Love : ของขวัญแด่เธอผู้เดียว เล่ม 8
Thea Love : ของขวัญแด่เธอผู้เดียว เล่ม 9
Thea Love : ของขวัญแด่เธอผู้เดียว เล่ม 10
Thea Love : ของขวัญแด่เธอผู้เดียว เล่ม 11
Thea Love : ของขวัญแด่เธอผู้เดียว เล่ม 12
Thea Love : ของขวัญแด่เธอผู้เดียว เล่ม 13
Thea Love : ของขวัญแด่เธอผู้เดียว เล่ม 14

นิยายเรื่องนี้ได้รับการคุ้มครองตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามผู้ใดทำซ้ำ ดัดแปลง ลงในเว็บไซต์อื่น หรือนำไปให้ผู้ใดเช่า และจัดจำหน่าย โดยมิได้รับอนุญาติจากผู้เขียน

ติชมอย่างสุภาพ ขอคอมเม้นท์ และกำลังใจ ด้วยนะคะ
(20-6-2567)

เปิดเจิมก่อนจ้า

ทำทุกอย่างเพื่อคนผู้เดียว แต่สิ่งที่เธอได้รับ คือการทรยศ

ความผิดหวังทำให้เธออยากตัดขาดจากทุกสิ่ง

แต่เธอกลับได้โอกาสอีกครั้ง

…เป็นดั่งของขวัญจากพระเจ้า

นิยายรอบนี้นางเอกย้อนเวลากลับมาในร่างเดิมค่ะ
ไทม์ไลน์เป็นโลกอนาคตที่ผู้คนสามารถใช้ชีวิตในโลกเสมือนที่เป็นเกมออนไลน์
Second World Online
ใช่แล้ว ซีนหลักเป็นเกมออนไลน์ค่ะ แต่นิยายไรท์เป็นนิยายรักนะ

-ฮัน-

ตอนที่1

ตอนที่ 1

ในยุคที่เอไอ[1]กำลังเติบโต บริษัทสตาร์ทอัพแห่งหนึ่ง

สามารถระดมทุนกว่าแสนล้านดอลล่าร์สหรัฐ

สร้างโลกเสมือนแห่งอนาคตขึ้นมา

เพื่อความเสถียร์ของระบบ และลดการลำเอียงของมนุษย์

บริษัทเกิดโมเดลธุรกิจสร้างเกมโลกเสมือนโดยใช้เอไอเป็นผู้สร้างทั้งหมด

ชื่อของเอไอผู้สร้างนี้คือ เคออส

ใช้เวลาถึง 3 ทศวรรษ Second World Online ก็ได้ถือกำเนิดขึ้น

‘อิงอิงแค่เธอยอมรับทุกคนจะได้เลิกข้องใจ’

‘ทำไมฉันต้องยอมรับในสิ่งที่ไม่ได้ทำด้วย ฝานจื่อหยาเป็นพยานได้ ตอนนั้นฉันจำเป็นต้องออฟไลน์ฉุกเฉิน ฉันจะไปรู้ได้ไงว่ามันเป็นจังหวะเดียวกับที่ไข่นั่นฝักตัวเล่า อีกอย่างถ้ามันฟักตัวจริงคนที่ควรรู้ดีที่สุดควรจะเป็นฝานจื่อหยา เพราะฉะนั้นการที่ไข่ฟักตัวแล้วหายไปต้องไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้ว’

‘ทุกคนตรวจกระเป๋าของฝานจื่อหยาหมดแล้ว พร้อมทั้งข้อมูลสถานะทั้งหมด มีแค่เธอคนเดียวที่มีกระเป๋ามิติที่ได้รับเป็นรางวัลภารกิจภารกิจต่อเนื่องตอนนั้นที่พวกเราไม่สามารถตรวจสอบได้’

‘ฉันก็เอาทุกอย่างออกมาแล้วไง’

‘ใครจะรู้ได้ไงว่าเธอเอาออกมา ทุกอย่าง จริงๆ’

‘หลี่เต๋อ นายเป็นแฟนฉันนะ ทำไมถึงพูดอย่างนี้’

‘ฉันก็ปวดใจนะอิงอิง แต่ฉันจำเป็นต้องทำ ไม่อย่างนั้นฉันจะปกครองคนในกิลด์ต่อไปได้อย่างไร’

‘นายจะปกครองคนในกิลด์? หมายความว่ายังไง’

‘อิงอิง ตอนนี้จากหลายเหตุการณ์ทำให้ทีมบริหารของกิลด์ไม่พอใจการจัดการกิลด์ของเธอ เขาจึงต้องการเปลี่ยนผู้นำ ฉันจึงจำเป็นต้องเสียสละตัวขึ้นเป็นผู้นำแทนเธอ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ฉันจะทำหน้าที่นี้ให้ดี ถึงอย่างไรเธอก็เป็นแฟนฉัน’

‘หึ ตอนนี้ยังเป็น แล้วอนาคตล่ะ’

‘ทำไมเธอพูดแบบนี้’

‘หลี่เต๋อ พวกนายแอบทำอะไรลับหลังฉันไว้ ที่ฉันไม่พูดไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้และยินยอม ฉันทำอะไรไปมากมายก็เพื่อนายมาโดยตลอด แต่ มาสเตอร์ออฟเฟท (Master of Fate) คือเลือดเนื้อและจิตวิญญาณของฉัน ฉันสร้างมันมาตั้งแต่เกมเปิดตัว พวกนายไม่มีสิทธิ์มาแย่งมันไป!!!’

30 ตุลาคม 2060

“อิงอิง ถ้าตื่นแล้วก็มาทานข้าวกัน” เสียงสตรีร่างอวบกำลังดีในวัยกลางคน กำลังทำอาหารในครัว เอ่ยทักอย่างใจดีทันทีที่เห็นเธอกำลังเดินลงบันได

“ป้า….” หญิงสาวเอ่ยสรรพนามของคู่สนทนาอย่างสับสนมึนงง

“ก็ป้าจินม่ายของหลานไง ยืนงงอะไร หยิบถ้วยกับตะเกียบไปตักข้าว แล้วไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวได้แล้ว ป้าเห็นว่าเป็นวันเสาร์หรอกนะถึงได้ไม่ไปปลุก แต่หลานจะมั่วแต่เล่นเกมจนไม่สนการเรียนไม่ได้ อย่างน้อยว่างๆก็ควรจะทบทวนบทเรียน เข้ามหาลัยแล้วระวังจะเรียนไม่ทันเพื่อนเอา…” พอไป๋จินม่ายเข้าสู่โหมดการบ่นแล้วก็เหมือนจะสามารถร่ายยาวได้อย่างต่อเนื่องไม่มีหยุด

เป็นป้าจินม่ายของเธอจริงๆ

ไป๋อิงฮวายืนยันความคิดของตัวเอง แต่ก็ยังรู้สึกสับสนต่อเหตุการณ์ และลำดับเวลาอย่างมาก เธอหยิกตัวเองมากกว่าสิบครั้งเพื่อยืนยันว่าทุกอย่างนี้ไม่ใช่ความฝัน

หรือว่าความจริงแล้วเรื่องราวพวกนั้นต่างหากคือความฝัน? แล้วนี่คือความจริง?

….ความฝันอันยาวนานกว่าห้าปี หากแต่ยังชัดเจนทุกรายละเอียด หยั่งรากในความทรงจำ โดยเฉพาะสิ่งที่ชายหญิงคู่นั้นได้กระทำกับเธอ!!!

“อิงอิง ถ้าเธอกินข้าวไม่รอพี่ ระวังข้าวจะติดคอล่ะ” เสียงนุ่มทุ่มของชายหนุ่มผู้เป็นญาติผู้พี่ของเธอ หรือก็คือลูกชายของป้าจินม่าย ขัดจังหวะอาการเหม่อลอยฟุ้งซ่านของหญิงสาว

“ไห่เกอ” กลายเป็นเสียงแหบพร่าบางเบาหลุดออกจากริมฝีปากบาง อาการบางอย่างที่ไม่อาจควบคุมได้รื้นขึ้นมาในอก

‘อิงอิงไม่ต้องกลัว พี่จะไปเอาเลือดหัวมันมาล้างเท้าให้เธอ’

‘พวกมันทำขนาดนี้ เธอยอมได้ยังไง’

‘อิงอิงอย่าเงียบแบบนี้สิ พี่ใจไม่ดีเลย’

‘บอกมา ขอแค่เธอต้องการ พี่จะจัดการพวกมันให้สาสม’

“อิงอิง! ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไร บอกมา! หรือว่าแม่พี่บ่นเธอมากไป เดี๋ยวพี่จะบอกท่านเอง” ชายหนุ่มร่างสู่งโปร่งผมดำ ดวงตาสีดำเข้มภายในแว่นตาสายตากรอบสี่เหลี่ยมเบิ่งตากว้างขึ้นอย่างตกใจ

“มะ-ไม่ใช่ไห่เกอ ฮึก…ฉะ-ฉัน..” ไป๋อิงฮวาตกใจและพยายามจะห้าม แต่ก็ไม่ทันเพราะมีอุปสรรค์เป็นเสียงสะอื้นของตัวเองที่ไม่สามารถหยุดได้ในทันที

“แม่ ต่อไปอย่าบ่นอิงอิงนักเลย เธอเป็นเด็กดีจะตายแม่ก็รู้ มหาลัยก็เปิดเทอมเกือบสองเดือนแล้วเธอคงกำลังปรับตัว คงมีเรื่องให้คิดเยอะ” หยางไห่เดินตรงเข้าไปให้ห้องครัวเพื่อตกลงกับมารดาทันที เขาร้อนใจจะแย่ ปกติญาติผู้น้องคนนี้ของเขาเคยร้องไห้ที่ไหน เธอทั้งน่ารัก ร่าเริง และสดใส บางครั้งก็ออกจะกวนๆสักหน่อย จะต้องเป็นแม่ของเขาแน่นอน ปกติท่านก็เป็นคนใจดีนั้นไม่เถียง แต่บางครั้งก็มักจะพูดมากจนเกินไป ซึ่งสามารถทำร้ายจิตใจของสาวน้อยได้เหมือนกัน

“จะ- จริงหรือ แม่ไม่ได้ตั้งใจ” ไป๋จินม่ายเริ่มรู้สึกเสียใจกับคำพูดของตัวเองที่ทำให้หลานสาวที่มาจากประเทศไทยเพื่อมาเรียนหนังสือตั้งแต่มัธยมปลายต้องคิดมาก

“ไห่เกอ …ไม่เกี่ยวกับป้าจินม่ายหรอกค่ะ พอดีฉันตีบวก[2]ของใน SWO แตก อันนั้นเป็นของดีหายาก ฉันเสียใจมาก เลยร้องไห้ออกมา เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับป้าเลย พี่อย่าว่าป้าเลยนะคะ” ไป๋อิงฮวาที่สามารถข่มก้อนสะอื้นลงไปได้ เพราะความตกใจที่มีมากกว่า แล้วรีบวิ่งมายังห้องครัวที่ไม่ไกลจากโต๊ะทานข้าวนัก พร้อมอธิบายเหตุผลที่ปั้นแต่งขึ้นมาสดๆ

“อ้าว จริงหรือ” กลายเป็นหยางไห่ที่รู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่แผดเผาใกล้ๆ เพราะความวู่วามใจร้อนเกินไป “แหะๆ แม่จ๋า”

“นั่นไง ฉันว่าแล้ว แกนี่มันยังไง ปกติก็สุขุมรอบคอบอยู่หรอก แต่พอเป็นเรื่องน้องระบบความคิดก็รวนไปหมด ฉันเป็นแม่แกก็ยังไม่ละเว้น มาหาว่าฉันไปพูดจาทำร้ายจิตใจอิงอิง วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี พวกแกไปหาอะไรกินกันเองแล้วกัน” คุณนายหยางปิดแก๊สอย่างไม่สบอารมณ์ เป็นอันยืนยันคำพูดที่ว่าจะให้ลูกพี่ลูกน้องสองคนนี้ไปหากินข้างนอกเอาเอง เพราะเธอจะไม่ทำกับข้าวแล้ว

“โถ่แม่ ผมขอโทษ ต่อไปผมจะฟังแม่บ่นทุกคำ ไม่ทำหูทวนลมแบบเมื่อก่อนแล้วนะครับ” หยางไห่ถึงกับสารภาพผิดทั้งยังเสนอข้อแลกเปลี่ยนอย่างหน้าไม่อาย

“อ๋อ นี่ทุกวันนี้แกทำหูทวนลมมาตลอดเหรอ มานี่เลยเจ้าลูกคนนี้ มานั่งสำนึกผิดเดี๋ยวนี้” ไป๋จินม่ายที่ไม่รู้ว่าจะต้องโมโหเรื่องไหนก่อนดี เอือมมือไปมีบิดหูเจ้าลูกตัวแสบของเธออย่างไม่คิดปรานี

“โอ๊ยๆ แม่ค่าบ ผมยอมแล้วๆ ผมโตแล้วนะ จบปีนี้ผมก็จบมหาลัยเป็นผู้ใหญ่มีงานมีการทำแล้วนะ แม่ก็ไว้หน้าผมหน่อย” หยางไห่โอดครวญ

“ไว้หน้ากับผีน่ะสิ ต่อรองเก่งนักนะ คุกเข่าลงไป ไม่ครบชั่วโมงไม่ต้องลุกขึ้นมา!!”

ไป๋อิงฮวาได้แต่มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วตาปริบๆ อยากจะออกตัวเพื่อแก้ไขสถานการณ์ แต่ก็รู้ดีว่าเวลานี้ไม่ควรเสนอออกไปให้ป้าโมโหขึ้นกว่าเดิม จากอยากช่วยพี่อาจจะกลายเป็นเพิ่มโทษซะเปล่าๆ จึงทำได้แต่ภาวนาให้ลุงเขยนั้นกลับบ้านไวไว

ที่นี่คือบ้านที่เธอมาอาศัยอยู่ตั้งแต่เริ่มมาเรียนที่จีน ตั้งแต่ช่วงมัธยมปลายจนถึงเรียนจบมหาลัย จากนั้นเธอก็ออกไปซื้อคอนโดในเมือง และใช้ชีวิตที่คอนโดห้องนั้นมาโดยตลอด

ในช่วงเวลาที่เธอตัดสินใจคิดสั้นแบบนั้น .… เธอตั้งใจจบชีวิตตัวเองขณะที่นอนในเครื่อง VirtuaGate[3]

ไม่คิดว่าตื่นมาอีกครั้งจะอยู่ในเครื่อง VirtuaGate แม้ว่าจะตื่นขึ้นมาในแคปซูลอีกครั้ง แต่สภาพแวดล้อมที่ควรจะเป็นห้องในคอนโด กลับเป็นห้องของตัวเองสมัยที่ยังพักอาศัยกับครอบครัวของป้าเธอ

ไห่เกอ[4]ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ…

นี่เธอย้อนเวลามาถึงห้าปีเชียวหรือ…

ไป๋อิงฮวาคำนวนระยะเวลาคร่าวๆอย่างตกใจ เพราะความตื่นตระหนก แม้แต่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็ไม่สามารถคิดได้ทัน เลือกที่จะรีบออกจากห้องและเดินลงมาชั้นล่างอย่างรวดเร็ว และเหตุการณ์ต่อมาก็เป็นอย่างที่เห็น นอกจากความสับสนแล้ว เธอก็รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่อาการเสียใจและรู้สึกผิดต่อหยางไห่แบบนั้นแล้ว เป็นความรู้สึกยินดีมากๆ พอได้มาเจอป้ากับพี่ชายแล้ว ทำให้เธอได้รู้สึกตัวว่าการหนีปัญหาอย่างนั้นเป็นเรื่องที่ไม่สมควรจริงๆ

ครั้งนี้เหมือนพระเจ้าจะให้โอกาสเธอใหม่

เธอจะไม่ยอมเป็นอิงอิงจอมทะเยอทะยานคนนั้นอีกต่อไปแล้ว

[1] ปัญญาประดิษฐ์ (อังกฤษ: artificial intelligence) หรือ เอไอ (AI) หมายถึงความฉลาดเทียมที่สร้างขึ้นให้กับสิ่งที่ไม่มีชีวิต

[2] ตีบวก เป็นศัพท์เกม หมายถึง การเพิ่มระดับของอุปกรณ์ โดยใช้ม้วนเสริมพลัง เพื่อเพิ่มพลังให้กับอุปกรณ์ ซึ่งมีโอกาสที่จะสำเร็จ และไม่สำเร็จ โดยผลของก็ไม่สำเร็จอาจจะทำให้อุปกรณ์ชิ้นนั้นถูกทำลาย หรือที่เรียกว่า ตีบวกแตก ได้

[3] Second World Online เชื่อมต่อด้วยเครื่อง VirtuaGate มีลักษณะเป็นแคปซูลนอนที่สามารถนำพาทุกคนเข้าสู่โลกเสมือนแห่งนั้น

[4] เกอ มาจาก เกอเกอ【哥哥 】แปลว่า พี่ชาย มักใช้เรียกต่อชื่อผู้ชายที่อายุมากกว่า หรือคนที่นับถือเป็นพี่ชาย เช่น หยางไห่ = ไห่เกอ = พี่ชายไห่

ตอนที่ 2

ตอนที่ 2

“ยินดีต้อนรับท่าน มีอา (Mia) เข้าสู่เกม เซคเคิน เวิลด์ ออนไลน์” เสียงระบบดังแจ้งเตือนขึ้นในหัวของไป๋อิงฮวาขณะกำลังเชื่อมต่อเข้าสู่โลกเสมือนผ่านเครื่อง VirtuaGate

ไม่ต้องรอให้หยางไห่รับโทษเสร็จ ไป๋จินม่ายที่แม้ปากจะพูดอย่างนั้่น สุดท้ายก็เปิดเตาแก๊สอีกครั้งเพื่อทำอาหารต่อจนเสร็จ ไป๋อิงฮวาก็ได้รับอภิสิทธิ์หลานสาวสุดที่รักเช่นเคย นั่นคือการที่ได้นั่งรับประทานอาหารโดยที่ไม่ต้องรอลูกชายเพียงคนเดียวของเจ้าของบ้านที่กำลังนั่งคุกเข่าสำนึกผิดในห้องเพียงคนเดียวอย่างสบายใจ และเพื่อไม่ต้องรู้สึกผิดจนเกินไป ไป๋อิงฮวาจึงทำได้เพียงไว้อาลัยให้ไห่เกอ[1]ในใจ

แต่ดูเหมือนคำพูดของหยางไห่ก็มีผลต่อจิตใจของไป๋จินม่ายเล็กน้อย เพราะนอกจากจะไม่บ่นเธอต่อไป ยังใจดีหลังรับประทานอาหารเสร็จก็ปล่อยตัวให้พักผ่อน ทั้งสนับสนุนให้ใช้เวลาว่างหากิจกรรมผ่อนคลาย แม้ในใจป้าของเธอจะรู้ดีกว่ากิจกรรมนั้นจะต้องเป็นการเล่มเกม Second World Online แน่นอน แต่ก็เลือกที่อนุญาต ทั่งยังไม่บ่นว่าเธอติดเกมจนเกินไปเหมือนเมื่อก่อน

Second World Online นับว่าเป็นเกมออนไลน์ที่ทั่วโลกรอคอย เพราะเป็นครั้งแรกที่ผู้เล่นสามารถเข้าไปเดินเล่นและได้รับประสบการณ์ทั้งรูป รส กลิ่น เสียงในโลกเสมือนได้สมจริงที่สุดเท่าที่เทคโนโลยี VR[2] และ AR[3] จะทำได้ โดยรวมเทคโนโลยีทั้งหมดเข้าไว้ในเครื่อง VirtuaGate นั่นเอง

ถ้านับถึงวันนี้ ถือว่าเกมเปิดมาแล้วเกือบครึ่งปี แต่ยังมีการสำรวจพื้นที่ได้ไม่ถึงห้าเปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ทั้งหมดด้วยซ้ำ สิ่งเหล่านี้ทำให้ข้อมูลของ SWO นั้นล้วนมีราคา เพราะเกมมีความสมจริงอย่างมาก และเพื่อลดการแทรกแซงของระบบ ข้อมูลทุกอย่างไม่มีการรวมศูนย์ หรือมีการประกาศจากระบบถ้าไม่ใช่เป็นกิจกรรมเกมสำคัญ หรือข้อมูลพื้นฐานมากจริงๆ ผู้เล่นทุกคนต้องค้นหา ไขว่คว้าทุกอย่างด้วยตัวเอง

และเพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่ตราตรึงในความทรงจำนับห้าปีของเธอนั้นคือความจริงที่เธอได้รับโอกาสในการย้อนเวลากลับมา หรือแท้จริงแล้วเป็นเพียงความฝันกันแน่ การเข้าสู่เกมตอนนี้นับว่าเป็นเรื่องที่สมควรอย่างยิ่ง

ชื่อ Mia

เลเวล 25

อาชีพ ผู้อัญเชิญ (ทั่วไป)

ฉายา สังหารภารกิจ

ค่าชื่อเสียง 155

กิลด์ Master of Fate (หัวหน้ากิลด์)

HP 985 / 985

MP 452 / 452

EXP 8,452 / 637,000

Str 5

Agi 2

Vit 18

Int 7

Luk 5

Dex 6

Con 19

Status Point 0

เมืองเริ่มต้นฉางอัน

ไป๋อิงฮวากดดูหน้าต่างสถานะตัวเองอย่างคิดถึง จำได้ว่าช่วงต้นเกมหลังเลเวล 20 ขึ้นไปก็เรียกได้ว่าขึ้นหอบในการเก็บเลเวล แต่ก็ไม่เท่ากับหลังเลเวล 50 ที่ฟาร์มมอนสเตอร์[4]ทั้งวันแล้วแม้แต่หลอดค่าประสบการณ์ (EXP)[5]ก็แทบไม่ขยับแล้ว ดังนั้นแม้ว่าเกมจะเปิดตัวมาครึ่งปีแล้วก็ตาม เลเวล 25 ของเธอตอนนี้ก็ถือว่าเป็นผู้เล่นระดับท็อปของเกมแล้ว

แต้มสถานะ หรือ Status Point นับว่ามีผลต่ออาชีพและความสามารถของผู้เล่นอย่างมาก ทุกๆการเพิ่ม 1 เลเวลจะได้แต้มสถานะ 1 แต้มเพื่อนำไปเพิ่มในค่าพลังต่างๆที่ควรเหมาะสมกับอาชีพของตัวเอง

Str หรือ Strength [ค่าพลังโจมตี]

Agi หรือ Agility [ค่าความว่องไว]

Vit หรือ Vitality [ค่าพลังป้องกันหรือพลังชีวิต]

Int หรือ Intelligence [ค่าพลังเวทย์ โจมตีเวทย์ มานา]

Luk หรือ Lucky [ค่าความโชคดี]

Dex หรือ Dexterity [ความชำนาญ ความคล่องเเคล่ว]

Con หรือ Constitution [ความอึด ลดดาเมจ ต้านคริ]

ตัวอย่างเช่นอาชีพผู้อัญเชิญของเธอที่ไม่ต้องเน้นค่าพลังของตัวเอง เพราะพลังส่วนใหญ่ไปอยู่ที่ทักษะอัญเชิญอสูรเพื่อโจมตี ดังนั้นสิ่งที่เธอควรนำไปใช้ต้องเป็นพลังชีวิต และความอึดต่างๆมากกว่า

นี่นับว่าเป็นหนึ่งในระบบของเกมยังมีระบบทักษะ ระบบความชำนาญอีกมากมาย ตั้งแต่ใช้มีด ดาบ ธนู เป็นต้น รวมถึงทักษะการดำรงชีพอย่างทำอาหาร ตกปลา ปรุงยา พ่อค้า และอื่นๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระบบอาชีพพื้นฐานทั่วไป แต่ก็มีอาชีพแยกย่อยมากมายมาก ไม่ว่าจะเป็นแท้งค์ ผู้รักษาอย่างพระหรือนักบวช สายประชิดอาวุธหนักอย่างนักดาบหรือนักสู้ นักเวทย์ นักดนตรี พวกยิงไกลอย่างนักธนูหรือหน้าไม้ไม่ก็ปืนต่างๆ นักรบเกราะเบาอย่างโจรหรือนักฆ่า และผู้อัญเชิญแบบเธอ แล้วก็มีข้อมูลเล่าลือว่ายังมีอาชีพลับอีกมากมายที่รอการค้นพบ

แน่นอนว่าสำหรับช่วงต้นเกมแบบนี้นั่นเป็นเพียงการเล่าลือในเว็บบอร์ดเกมเท่านั้น แต่สำหรับเธอนั้นบอกได้เลยว่ามันคือเรื่องจริงอย่างแน่นอน

ถ้าการย้อนเวลากลับมาได้ มันคือเรื่องจริงอะนะ

ตอนนี้ไป๋อิงฮวามีทั้งความตื่นเต้นและความไม่มั่นใจผสมปนเปในใจ

[อิงอิงเธอเข้าเกมมาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ ทำไมไม่ทักฉันล่ะ]

ไป๋อิงฮวาอ่านแชทที่เด้งขึ้นมากะทันหันด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะรีบทักกลับด้วยความดีใจ แต่อารมณ์ที่ยังไม่คงที่ในใจ หวนนึกถึงความรู้สึกมึนงง กดทับ ไร้เรี่ยวแรง ทั้งอาการหายใจไม่ออกจากควันพิษยังอัดแน่นอยู่เต็มอก ในใจอยากระเบิดมันออกมาเท่าไหร่ ก็ทำได้เพียงกดข่มความรู้สึกนั้นลงไปเท่าที่จะทำได้

ความรู้สึกของคนที่ฝันว่าแฟนนอกใจ ทั้งยังทำอะไรลับหลังเธอมากมาย พอตื่นขึ้นมาก็รู้สึกนอยแฟนนั้น มันเป็นพฤติกรรมงี่เง่าแค่ไหน เธอก็รับตัวเองที่งี่เง่าแบบนั้นไม่ได้เช่นกัน

กลัวแต่ว่านั่นจะไม่ใช่เพียงความฝัน…

[อืม ฉันมาแล้ว นายอยู่ไหนล่ะ] ไป๋อิงฮวาจิ้มแป้นไฮโลแกรมในเกมขณะมือยังสั่นๆ

[ฉันอยู่กับจื่อหยาที่หน้าร้านยาของเมือง พวกเรากำลังจะไปทำภารกิจที่เมือง Zion (ไซออน) เธอจะไปด้วยกันไหม]

ไป๋อิงฮวาทบทวนความจำสักหน่อยก่อนตัดสินใจพิมพ์ถามไป […ภารกิจนายพรานน่ะหรือ?]

[ใ่ช่ เธอรู้ได้ยังไง ฉันกำลังจะเซอร์ไพร์สเธอเลย รู้ไหมว่ากว่าพวกเราจะรู้ข้อมูลภารกิจนี้จื่อหยาหมดเงินไปไม่น้อย]

ไป๋อิงฮวาอ่านคำว่า พวกเรา ของหลี่เต๋อที่มีอยู่แทบในทุกบอลลูนแชท ซึ่งพวกเราของเขานั้นไม่ได้หมายถึงเธออีกแล้ว

‘ตั้งแต่เมื่อไหร่…’

‘ตั้งแต่แรก…ตอนที่พวกเราทำภารกิจที่ไซออน ฉันก็รู้สึกได้ว่าหลี่เต๋อคือคนที่ฉันต้องการ แต่เพราะฉันเป็นคนที่มาทีหลัง ฉันจึงทำได้เพียงแค่เก็บไว้… อิงอิง ฉันขอโทษ…’ ฝานจื่อหยาน้ำตานองหน้าสารภาพความในใจ

‘อิงอิง เรื่องนี้ไม่มีใครผิด ถ้าจะหาคนผิด ก็ต้องเป็นฉันที่ถูกเธอทิ้งให้รอเสมอมา…’

‘ถ้านายจะพูดอย่างนั้นก็โทษฉันเลยก็ได้ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย ทิ้งเหรอ? รอเหรอ? นายก็รู้ว่าส่วนใหญ่นั่นเป็นภารกิจสำคัญ และต้องอยู่ในพื้นที่พิเศษทำให้เราติดต่อกันไม่ได้ แต่เวลาฉันออกจากเกม ในชีวิตจริงก็ไม่เห็นนายจะกระตือรือร้นที่อยากจะเจอฉันเลยนี่ และทั้งหมดที่ฉันทำก็เพื่อใคร ไม่ใช่เพื่อกิลด์ของพวกเรา และนายเหรอ ที่ มาสเตอร์ออฟเฟท (Master of Fate) ยิ่งใหญ่ติดท็อปสิบของโลกอย่างมั่นคงจนถึงตอนนี้ พูดมาสิว่าไม่เกี่ยวกับฉันน่ะ’

‘เริ่มต้นมันใช่ ฉันไม่เถียง แต่ตอนนี้กิลด์เรามีสมาชิกรวมเกือบหมื่นคน ทุกคนมีส่วนร่วมด้วยกันทั้งสิ้น ยิ่งเรื่องไข่ระดับตำนานถูกฟักออกแล้วหายไปนับว่าเป็นความเสียหายที่ทีมบริหารไม่อาจจะรับได้ ยังไม่รวมเรื่องอื่นๆที่เธอมักจะหายไป ติดต่อไม่ได้ เพราะมัวจะทำภารกิจลับไม่สนโลกนั่นเอง คิดบ้างไหมว่าส่งผลเสียต่อกิลด์ไปมากแค่ไหน’ หลี่เต๋อจี้ใจ ขุดเรื่องเก่าๆมาตอกย้ำ

‘อ๋อ เพราะอย่างนั้นนายที่มักจะตามตูดเอาใจพวกนายทุนพวกนั้น จึงสมควรที่จะนั่งตำแหน่งหัวกิลด์ต่อไปงั้นหรือ ไม่เอาเวลาไปเพิ่มเลเวล กับพัฒนาทักษะจะดีกว่าหรือ’ คิดว่าคำพูดพวกนั้นนายพูดได้คนเดียวหรืออย่างไร

‘ไป๋อิงฮวา! มันจะมากเกินไปแล้วนะ ถึงเลเวลฉันจะไม่เท่าเธอ แต่ก็ไม่ใช่ไก่กา และฉันก็ได้รับความไว้วางใจจากทีมบริหารกิลด์มากที่สุด’

‘มาสเตอร์ออฟเฟท คือชีวิตของฉัน ถ้าพวกนายจะมาแย่งมันไป ก็ข้ามศพฉันไปก่อน!!!’

‘สุดท้ายไม่ว่างจะมาสเตอร์ออฟเฟท หรือหลี่เต๋อก็เป็นของฉัน…’

‘…..’

‘เธอคงจะตกใจมากสินะ ท่านมีอาผู้ยิ่งใหญ่ หึ อิงอิง…สุดท้ายเธอมันก็เป็นได้แค่หินรองเท้าของฉันเท่านั้น’

[ฉันติดภารกิจอื่นอยู่ พวกนายไปเถอะ] เธอพิมพ์เสร็จแล้วปิดแจ้งเตือนทันที

ไป๋อิงฮวาเลือกที่จะตอบเหมือนเดิมจากฝันอันยาวนานนั้น ไม่คิดที่จะเปลี่ยนแปลงมัน

หึ …หลี่เต๋อคนที่ฉันต้องการ

…หินรองเท้าของเธอสินะ หึ

อยากรู้จริงๆว่าถ้าไม่ใช่เพราะเธอแบกหลี่เต๋อพาฟาร์มมอนสเตอร์จนมีของระดับล้ำเลิศทั้งตัวในตอนนั้น แม่ดอกบัวขาวฝานจื่อหยาจะยังสนใจผู้ชายคนนี้อยู่อีกไหม

Second World Online แบ่งระดับทุกอย่างในเกม เริ่มจาก ทั่วไป(สีขาว) มี 7 ระดับ, หายาก(สีเขียว) มี 6 ระดับ, ล้ำเลิศ(สีฟ้า) มี 5 ระดับ, ตำนาน(สีม่วง) มี 4 ระดับ, ต้องห้าม(สีส้ม) มี 3 ระดับ, สวรรค์(สีแดง) มี 2 ระดับ และสุดท้ายคือ ขั้นเทวะ(สีรุ้ง) มีระดับ 1 ระดับเดียว นี่เป็นข้อมูลที่เธอรู้จากประสบการณ์เล่นเกมเกือบหกปี

แต่ ณ ตอนนี้ แค่มีของขาว ขั้นทั่วไป ระดับ 3 ใส่ก็ถือว่าหรูแล้ว ตอนนี้จากข้อมูลในเว็บบอร์ดเกมมีถึงแค่ของเขียว ขั้นหายาก เท่านั้น ขนาดว่าเกมเปิดตัวไปห้าถึงหกปี ผู้เล่นทั่วไปที่มีของฟ้า ขั้นล้ำเลิศได้ ก็เรียกได้ว่าเป็นมังกรในฝูงชนแล้ว

แต่จากประสบการณ์ของเธอ สิ่งที่เรียกว่า มังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง ล้วนมีอยู่เต็มไปหมดในโลกของ Second World Online มังกรแท้จริงล้วนต่างลับเล็บในที่มืดทั้งสิ้น มีแต่พวกอยากเด่นอยากดังเหมือนพวกเธอทั้งนั้น ที่พยายามแหกปากร้องตะโกน อวดโชว์ฝีมือและอุปกรณ์สวมใส่ มุ่งตามแต่ชื่อเสียง

ผลสุดท้ายแม้แต่ตัวเองเคยเป็นใครก็หลงลืมไปเสียแล้ว กระทั่งกิลด์ที่สร้างมาด้วยตัวเอง ก็ถูกคนอื่นเข้ามาบังคับขู่เข็นเสียได้

ไม่ใช่แค่เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับหลี่เต๋อ

ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วมันตั้งแต่เมื่อไหร่ ทุกทางแยกของการตัดสินใจล้วนมีผลลัพธ์ที่ต้องรับผิดชอบอยู่เสมอ

ความทะเยอทะยานของเธอในอดีต เธอจึงต้องรับผิดชอบต่อมัน

[1] เกอ มาจาก เกอเกอ【哥哥 】แปลว่า พี่ชาย มักใช้เรียกต่อชื่อผู้ชายที่อายุมากกว่า หรือคนที่นับถือเป็นพี่ชาย เช่น หยางไห่ = ไห่เกอ = พี่ชายไห่

[2] VR (Virtual reality) คือ การจำลองภาพให้เสมือนจริง แบบ 360 องศา ซึ่งเทคโนโลยีนี้จะต้องใช้ควบคู่ไปกับอุปกรณ์สำคัญ โดยผ่านการรับรู้ของเราไม่ว่าจะเป็นการมองเห็น เสียง การสัมผัส หรือแม้กระทั่งกลิ่น และทำให้เราสามารถตอบสนองกับสิ่งที่จำลองนั้นได้

[3] AR (Augmented reality) คือ การนำเทคโนโลยีมาผสานระหว่างโลกแห่งความเป็นจริงและความเสมือนจริงเข้าด้วยกัน ด้วยการใช้ระบบซอฟต์แวร์และอุปกรณ์เชื่อมต่อต่างๆ โดยวัตถุเสมือนที่ว่านั้น อาจจะเป็น ภาพ วีดิโอ เสียง ข้อมูลต่างๆที่ประมวลผลมาจากอุปกรณ์สวมใส่ขนาดต่างๆ และทำให้เราสามารถตอบสนองกับสิ่งที่จำลองนั้นได้

[4] ฟาร์มมอนสเตอร์ คือการไล่ฆ่ามอนเตอร์ที่เลเวลไม่ต่างจากตัวละครในเกมจำนวนมากเพื่อเพิ่มค่าประสบการณ์

[5] ค่าประสบการณ์ (EXP) แต่ละเลเวลจะมีค่าประสบการณ์ต่างกันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เมื่อฆ่ามอนเตอร์ หรือได้รับรางวัลจากภารกิจในเกมจึงสามารถเพิ่มค่าประสบการณ์ได้ แล้วเลเวลของผู้เล่นจะเพิ่มขึ้น

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้