ฮูหยินแม่ทัพใหญ่..สายลุย

ข้อมูลเบื้องต้น

เย่หวังหลิน ทหารสาวสวยมีดีกรีเป็นถึงหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการลับพิเศษของกองทับบก

"ความรักไม่ยุ่งมุ่งแต่งาน"นี่คือคติประจำใจของเธอเพราะเหตุนี้เธอจึงไม่เคยมีแฟนกับเขาสักที

แต่ใจลึกๆแล้วก็หลังจะได้เจอรักแท้กับเขาสักครั้ง

เหมือนโชคชะตาชอบเล่นตลกกับเธอชะจริงหลังจากภารกิจสุดจบลง

ตื่นมาอีกทีก็อยู่ในร่างฮูหยินของท่านแม่ทัพใหญ่ผู้แสนเย็นชาซะงั้น

ยังไม่เคยมีแฟน แต่ดันข้ามภพมามีสามีเลยจะข้ามขั้นไปไหนเนี่ย โอ๊ยยยย ทหารสาวอย่างเธอจะรอดพ้นสายตาท่านแม่ทัพหน้าตายนั้นได้กี่วันกัน

ส่วนเขาเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ของภาคเหนือผู้ไม่เคยพ้ายแพ้ใคร ลงสนามรบ ครั้งใดเมื่อครั้นฝ่ายศัตรูได้ยินชื่อ ตงเฟยหลง นั้นต่างอกสั่นขวัญหายกันไปหมด จนได้รับสมญานามว่าเป็นแม่ทัพไร้พ่าย

เขาที่ไม่เคยหวั่นไหวกับสตรีใดมาก่อนแม้พวกนางจะมีรูปโฉมงดงามมากเพียงใดก็ตาม

แต่เมื่อต้องแต่งงานตามคำหมั้นสัญญาของผู้ใหญ่แล้วนั้นก็ดูจะไม่มีปัญหาอะไร

จะมีก็แต่ว่าผู้คนต่างกล่าวขานว่าฮูหยินของเขานั้นเรียบร้อยอ่อนหวาน พูดเพราะเชื่อฟังเหมือนดั่งนกน้อยในกรงทอง แต่ที่เห็นอยู่ตรงหน้าเขานี้คือสิ่งใดกัน มองดูแล้วเหมือนกระต่ายป่าที่แสนซุกซนซะมากกว่า

จุดเริ่มต้น

" ปั้ง

" ปั้ง

" ปั้ง

เสียงปืนดังติดต่อกันหลายนัด

'' ผู้กองเฉินพาทุกคนออกไป''

'' หะ หัวหน้า'' ฉันหันไปสั่งการลูกน้องคนสนิท เขามองหน้าฉันด้วยแววตาสั่นไหว เราสนิทกันมากเพราะเราเรียนโรงเรียนนายร้อยด้วยกัน

ไปไหนไปกันตายแทนกันยังได้เลย

แต่คราวนี้ไม่ได้แล้ว ภรรยาเขาพึ่งคลอดลูกสาวคนแรกเมื่อเดือนก่อนเองเขาต้องกลับไป

''ไม่ได้นะหลิน เธอจะให้ฉันทิ้งเธอไว้ได้ยังไง เราเป็นเพื่อนกันนะ ฉันทำไม่ได้''

"ไปซะ พวกนายมีคนที่รักรออยู่"

"แต่"

"นี่เป็นคำสั่ง พาเขาออกไปซะไม่มีเวลาแล้ว"

ลาก่อนเพื่อนรัก เมื่อมั่นใจพวกออกไปพ้นรัศมีของระเบิดแล้วเธอจึงหันไปสนใจกับระเบิดที่พวกเธอวางกับดักเอาไว้อยู่ก่อนแล้วรอแค่เวลาที่พวกพ่อค้ายาชาติชั่วพวกนั้นเข้ามาใกล้ๆจุดที่วางระเบิดไว้ก็เท่านั้น

ระเบิดนี้ต้องจุดชนวนด้วยมือเท่านั้น ดังนั้น เย่หวังหลินในฐานะที่เธอเป็นหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการลับในครั้งนี้ก็จึงตัดสินใจที่จะอยู่กดระเบิด

พวกเขามีครอบครัวที่รออยู่ส่วนเธอไม่เหลือใครแล้วมีเพียงเพื่อคนเดียวอย่างเฉินอี้ที่อยู่เคียงข้างเสมอมาไม่ว่าจะสุขหรือทุกก็ตาม

เพราะครอบครัวของเธอโดนพ่อค้ายาฆ่าตายหมดเพียงเพราะพวกเขาบังเอิญขับรถผ่านจุดที่พวกมันส่งของกันเท่านั้นเอง

จึงไม่แปลกอะไรหากหวังหลินอย่ากำจัดกากเดนนรกพวกนี้ให้สิ้นซาก แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของเธอเองก็ตาม

ถ้าจะลงนรกเธอก็จะลากพวกมันไปกับเธอให้หมด

ไม่นานเสียงของพวกมันก็ดังเข้ามาใกล้จุดที่เธอซ่อนตัวอยู่ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าสวยแล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ

"ได้เวลาพาพวกแก่ไปทัวนรกแล้ว"

ตู้ม

ข้ามภพ

แสงแห่งรุ่งอรุณสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาพายในห้อง ร่างบางภายใต้ผ้าห่มผืนบางมือเรียวควาญหาบางอย่าง แต่กับเจอเพียงความว่างเปล่าคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแต่เปลือกตายังปิดสนิดอยู่

ใครกันจะกล้ามายุ่งกับตุ๊กตาหมีตัวโปรดของเธอ ก็ในเมื่อเธออยู่คนเดียว หรือว่าเจ้าหมีน้อยจะตกเตียงแล้วนะ

หลังทำภารกิจสำเร็จ พวกเธอจะได้รับสิทธิพิเศษในการพักผ่อนหนึ่งวัน ก่อนจะเริ่มทำภารกิจใหม่

เพราะฉะนั้นก็ขอนอนต่ออีกนิดก็แล้วกัน

แต่คงนอนไม่หลับถ้าไม่ได้กอดเจ้าหมีน้อย คงต้องลงไปเอาเจ้าหมีน้อยขึ้นมานอนกอดซะแล้ว

คิดได้ดังนั้น 'เย่หวังหลิน' จึงจำต้องยอมเปิดเปลือกตาขึ้น สิ่งแรกที่มองเห็นคือม้านมุ้งสีขาวทรงสี่เหลี่ยผ้า คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยนี้ไม่ใช่ห้องเธอ หรือว่าเมื่อคืนเธอจะเข้าห้องผิด แต่เมื่อนึกถึงภาระกิจสุดท้ายที่ได้รับหลังจากกดระเบิดแล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง ' เธอตายแล้วสินะ หรือที่นี่จะเป็นโลกวิญญาณ '

หวังหลินมองไปรอบตัวด้วยความสงสัย จึงเดินสำรวจไปทั่วห้องล้วนมีแต่สิ่งของแปลกตามากมาย หยั่งกับอยู่ในซีรีย์จีนโบราณที่เธอชอบดูเลย

ไม่ทันไรก็มีเสียงเหมือนมีคนกำลังเดินมา ทำให้หวังหลินต้องรีบเดินกลับไปที่นั่งที่เตียงด้วยทาทีสงบเรียบร้อย ' รอดูสถานการณ์ไปก่อนแล้วกัน'

"ฮูหยิน ท่านฟื้นแล้ว" สาวน้อยน่าตาน่ารักสวมใส่ชุดจีนโบราณที่เดินเข้ามาพูดขึ้นด้วยความดีใจ ' ฮูหยินงั้นหรอ ชักแปลก ๆ แล้วสิ ' หวังหลินพยักหน้ารับเบา ๆ

"งั้นข้าไปเตรียมสำรับเช้าให้นะเจ้าค่ะ เมื่อคืนนี้โรคเก่าท่านกำเริบ ยังดีที่เรานำยาจากบ้านเดิมติดมาด้วย ไม่งั้นต้องแย่แน่ ๆ เลยเจ้าคะ "

" อืมฉันเออ..ขะข้ารู้แล้ว ไปเถอะ "

" เจ้าคะ " เมื่อรับคำแล้วสาวน้อยคนนั้นก็เดินจากไป ' เฮ่อ นึกว่าจะไม่รอดซะแล้วเรา นั้นกระจก ' ส่องดูหน่อยแล้วกัน '

เยหวังหลิน ยืนมองหญิงสาวที่อยู่ในกระจกด้วยความตกตะลึง ' โอ้ สวรรค์นี้มันนางฟ้าชัด ๆ '

ใบหน้ารูปไข่ดวง ตากลมโต ปากนิดจมูกหน่อย อกเป็นอกเอวเป็นเอว

เพียงแค่สบตาตรง ๆ กับเงาที่สะท้อนอยูใน กระจก พลันมีภาพความทรงจําต่าง ๆ มากมายเข้ามาในหัว ทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความสุข ความเศร้าโศกเสียใจ หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

สิ่งที่ปรารถนาแต่ไม่อาจกระทำได้ตามใจตนเองนั้นมากมายนัก

" ไม่ต้องห่วงหรอกนะ 'จ้าวฟางลู่ ' ฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือแทนเธอเอง "

ร่างใหม่

" มาแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน " เจียวซิน เดินนำหน้าสาวใช้เข้ามาในห้องพร้อมนำอาหารวางบนโต๊ะจัดจานให้เรียบร้อย

" เชิญเจ้าคะ "

" อืม " รับคำ แล้วหวังหลินจึงเดินเข้ามานั่งลงตรงที่ เจียวซินจัดเตรียมไว้ให้ ' อืม กินก่อนแล้วกัน ยังไง กองทัพก็ต้องเดินด้วยท้อง '

ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมเธอถึงรู้ จักสาวน้อยคนนี้ เพราะเป็นความทรงจําของ เจ้าของร่างเดิม

ทั้งคนในครอบครัว กิจวัตรประจำวัน การเย็บปักถักร้อย การร่ายรำ เล่นเครื่องดนตรีทุกประเภท การทำอาหาร ทุกอย่างที่ จ้าวฟางลู่ เคยทำ เยหวังหลินก็สามารถทำได้เช่นเดียวกัน

เจ้าของร่างนี้มีนามว่า ' จ้าวฟางลู่ ' เป็นบุตรตรีคนเล็กของท่านเจ้ากรมยุติธรรม ของแคว้นเหลียง อันเจริญรุ่งเรือง

' จ้าวเฟยเหยียน ' มีฮูหยินเพียงคนเดียวซึ่งได้จากไปตั้งแต่คลอดคุณหนูเล็ก แต่นั้นมาท่านเจ้ากรมก็ไม่มีฮูหยินรองไม่รับอนุ มีบุตรธิดาแค่ สามคน

คุณชายใหญ่ อายุ 23 ' จ้าวเฟยเทียน ' รองเจ้ากรมยุติธรรม ผู้เที่ยงตรง เย็นชา พูดน้อย เก่งทั้งบุ๋นและบู้ ทนงองอาจ เป็นที่หมายปองของสตรีทั่วหล้า

คุณชายรอง อายุ 21 ' จ้าวเฟยหลิง ' บัณฑิตหนุ่มรูปงาม อารมณ์ดี เจ้าเสน่ห์มากด้วยกลอุบาย รับตำแหน่งกุนซือหน้าหยก แห่งกองทัพทมิฬ

คุณหนูเล็ก อายุ18 ' เจ้าฟางลู่ ' รูปโฉมงดงาม กิริยานุ่มนวนอ่อนหวาน เก่งงานบ้าน งานเรือนเย็บปักถักร้อย การร่ายรำ เล่นเครื่องดนตรีทุกประเภท การทำอาหารเป็นเลิศ เป็นที่รัก ของบิดาและพี่ ๆ มีเพียงสิ่งเดียวที่ไม่สามารถทำได้คือการฝึกวรยุทธ

เพราะนางมีโรคประหลาดที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าท่านเจ้ากรมจะออกตามหาหมอที่เก่งกาจมากแค่ไหนก็ไม่มีใครสามารถรักษาได้ ดังนั้นจึงโดนสั่งห้ามไม่ให้ ฝึกวรยุทธ ทำได้แค่เพียงแอบมองพี่ ๆ ข้างลานฝึกเท่านั้น ลึก ๆ ในใจจ้าวฟางลู่อยากออกไปท่องยุทธภพเสียด้วยซ้ำ

' ไม่เป็นไรฟางลู่ เดี๋ยวพี่สาวคนนี้จะพาเจ้าออกไปท่องโลกกว้างเอง ' หวังหลิงคิดอย่าง มาดมั่น

ส่วนสามีในนามของนางก็คือ ท่านแม่ทัพใหญ่แห่งค่ายทมิฬ บุตรชายคนเดียวของท่านโหล ' ตงเหวิ่ยฉี ' นาม ' ตงเฟยหลง ' อายุ 23 ทรนงองอาจ เที่ยงธรรม เปรียบเหมือนพยามจุราชที่ฆ่าคนได้โดยไม่กระพริบตา ออกศึกใดไม่เคยแพ้ จนได้รับสมญานาม ' แม่ทัพไร้พ่าย '

การแต่งงานเกิดขึ้นตามสัญญาหมั้นหมายของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายที่เป็นสหายกันเมื่อครั้งยังเป็นหนุ่มว่าในภายภาคหน้าจะให้ลูกสาวลูกชายแต่งงานกัน

แต่ยังดีที่ ฟางลู่และท่านแม่ทัพได้แอบทำสัญญากันในคือเข้าหอ ว่าจะอยู่กันฉันพี่น้อง ต่อหน้าคนภายนอกก็จะแสร้งทำเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียวกัน ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งพบเจอ คน ในดวงใจ' อีกฝ่ายก็จะยอมหย่าให้โดย ไม่มีข้อแม้ใด

' ก็นับว่าท่านแม่ทัพมีคุณธรรมอยู่นะ ' หวังหลินคิด พร้อมมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าสวย ' งั้นเราก็ยังมีโอกาสตามหารักแท้นะสิ แต่ก่อนอื่นนะ ' คิดพลางมองดูชุดที่ใส่ ' คงต้องปฏิวัติการแต่ตัวใหม่ก่อน ชมพูทั้งตัว.. หวานเกินน '

⁼ ตอนต่อไปของเรียกนางเอกว่า

" จ้าวฟางลู่ " นะค่ะเพื่อจะได้ไม่สับสนฃชชฃ

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้