เพื่อนกัน เขาไม่ทำแบบนี้
ข้อมูลเบื้องต้น
เพื่อนกัน…เขาไม่ทำแบบนี้
เรื่องราวของเพื่อนสนิทต่างคนต่างมีบาดแผล
อีกคนเจ็บจนฝังใจ…แต่อีกคนอยากเริ่มต้นใหม่
เผลอก้าวข้ามความสัมพันธ์แบบเพื่อน…เพราะความเมา
ฝากติดตามเอาใจช่วย…ความรักของทั้งคู่
[ มุก มุกตาภา x เต็ม เตวิชญ์ ]
เนื้อหาครบรส แซ่บ หวาน ขม มีคนโบ๋
“นี่เพื่อนไง”
“เหมือนกูเคยบอกไปแล้วนะ ว่าอยากเล่นเพื่อน”
“ต้องไม่ใช่กู”
“แต่กูอยากได้มึง”
“ไอ้หน้าด้าน”
“ที่ผ่านมากูไม่ขอโทษกลับสิ่งที่กูทำ เพราะกูตั้งใจ”
“อะ ไอ้ เต็ม ไอ้เพื่อนเวร ไอ้…เอาแต่ใจ”
ฝากติดตามด้วยนะคะ อ่านฟรี ลงจบ หลังจากนั้นจะทยอยติดเหรียญ
ถ้าใครไม่อยากพลาด เพิ่มเข้าชั้นไว้ได้เลย
ฝากเรื่องใหม่ของ หนมผิงด้วยนะ
ตอนที่ 1.1 สังสรรค์
หนมผิง สวัสดีรี๊ดทุกคน
ได้ฤกษ์งามยามดีเปิดเรื่องใหม่
ฝากกดถูกใจ เพิ่มเข้าชั้น คอมเม้นให้หนมผิงด้วยนะ
.
.
.
.
ตอนที่ 1 สังสรรค์
@คณะวิศวะ มหาลัยชื่อดัง
“น้องคนนั้นน่ารักวะไอ้เสี่ยเต็ม ไอ้เกมส์ ไอ้ธันย์ดูๆ” ชวกรที่นั่งอยู่บนม้าหินอ่อนหน้าลานตึกคณะพร้อมกับสะกิดไหล่เพื่อนยิกๆ ตาก็มองตามเหล่าน้องๆ เด็กปีหนึ่งแพรวพราวตามประสาผู้ชายเจ้าชู้
“ไอ้ชิน น้องเขาจะกลัวมึง”
“ก่อนที่จะกลัวกู กลัวมึงก่อนมากกว่าไอ้เกมส์ มองตาเยิ้มเลยนะห่ามึง” “พวกมึงก็พอกันทั้งคู่” เตวิชญ์พูดขึ้นส่ายหน้าไปมาแล้วก้มเล่นเกมส์ในโทรศัพท์มือถือต่อ
“พวกมึง คืนนี้ไปกินเหล้ากัน” คำถามอันคุ้นหูดังขึ้นเหมือนทุกๆ วันก่อนที่เจ้าของคำถามจะปรากฏตัวด้วยซ้ำ
“ขัดจังหวะส่องสาวฉิบ…” ชวกรบ่นพลางผลักไหล่เพื่อนสนิทออกเมื่อมันมายืนบังทัศนียภาพตรงหน้า
“เงินกูหมดตูดแล้วครับเพื่อน” กรภัคพูดขึ้นพร้อมกับโชว์เงินในกระเป๋ากางเกง “ถ้าโทรไปขอป๊า กูหูชาแน่ๆ”
“ไอ้ธันย์ มึงจะชวนก็ไม่ถามสุขภาพเงินเพื่อนเลย” ชวกรยอมละเลยแชทสาวๆ ที่กำลังพิมพ์ตอบพร้อมกับตบที่หัวเพื่อนเบาๆ
“ไอ้ชิน กูเจ็บ”
“กูแค่ตบเบาๆ ครับเพื่อน”
“เสี่ยเต็มครับ เห็นใจพวกผมหน่อยครับ” ธนัทหันมองเพื่อนอีกคนที่นั่งเล่นเกมส์ในโทรศัพท์มือถือนิ่งๆ
“นะครบเสี่ยเต็ม เพื่อนรัก” ดีกรีลูกชายคนเล็กเจ้าสัวห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่มีธุรกิจเป็นของตัวเองตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ มันไม่ใจจืดใจดำกับเพื่อนหรอก
“อืม แต่ที่ห้องกูนะ”
“จัดไป” ธนัทตบมือแปะๆ ดีใจลาภปากได้กินเหล้าฟรี
“กูไม่เคยคิดเคยฝันว่าลูกชายเจ้าของโรงงานเบียร์ขนาดใหญ่จะมาขอเพื่อนกินเหล้าฟรี” กรภัคอดพูดเหน็บเพื่อนสนิทดีกรีลูกเจ้าของโรงงานผลิตเบียร์และเครื่องดื่มไม่ได้
“บ้านกูผลิตเบียร์ไม่ใช่เหล้า”
“ไม่สนับสนุนธุรกิจบ้านตัวเองเลยนะมึง” กรภัคพูดต่อ
“ไอ้เกมส์หรือมึงไม่อยากแดกฟรี ได้ข่าวว่าที่บ้านยึดบัตรเครดิตหมดเลยนี่น่า” ธนัทถามเพื่อนหน้าทะเล้นทำให้คนอื่นในกลุ่มหัวเราะขำขึ้นมา
“มึงไปลงอ่างก็อย่ารูดบ่อยที่บ้านเขาจะรู้”
“มึงก็ไปกับกูไอ้ชิน ไอ้ธันย์ ไอ้เต็ม ไม่ต้องมาขำ”
“ไอ้สัส อย่าเอาความจริงมาพูดเล่น” ชวกรบ่นเพื่อนอุบอิบก่อนจะชะเง้อคอมองหาเพื่อนสนิทอีกสองคน
“มุกกับชะเอมไปไหนว่ะ”
“ห้องน้ำมั้ง”
“มาโน่นแล้ว” กรภัคชี้นิ้วไปยังเพื่อนสนิทสองคนสาวสวยของกลุ่มไม่สิ สาวสวยของภาควิชาวิศวะโยธาเลยก็ว่าได้เพราะทั้งคณะวิศวะแทบหาผู้หญิงได้น้อยมากๆ เลยกลายเป็นสมบัติที่สาขาต้องดูแล
“แต่ไอ้ผู้ชายคนนั้นเป็นใครว่ะที่เดินข้างๆ มุก”
ดวงตาสี่คู่หันมองสองสาวเป็นจุดเดียวด้วยความสงสัยเพราะทั้งคู่ไม่มีแฟน ถ้าคนที่เข้ามาก็มีแค่จะจีบเท่านั้น
“ไอ้ดิน คณะสถาปัตยกรรม” คนที่เงียบที่สุดอย่างเตวิชญ์พูดขึ้นเมื่อได้เห็นหน้าชัดๆ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋ากางเกงจ้องคนมาใหม่ตาเขม็ง
“องค์พ่อลงประทับวะ” อรปรียากระแทกไหล่เพื่อนเบาๆ ให้มองชายหนุ่มทั้งสี่คนที่นั่งอยู่ม้าหินอ่อนหน้าตึกคณะ ก็รู้ว่าพวกมันหล่อแต่พอมานั่งรวมกันแบบนี้ออร่าความหล่อยิ่งกระจายฟุ้งจนสาวๆ เหลียวมองตามจนคอแทบเคล็ด
“อือ เห็นแล้ว”
“กูละเบื่อพวกมันจริงๆ แล้วก็ชอบมาบ่นกูว่าไม่มีแฟนสักทีแล้วดูพวกมันหวงยิ่งกว่าป๊ากูอีก” อรปรียาสาวหมวยหน้าอินเตอร์อดเหน็บแหนมเพื่อนสนิททั้งสี่คนไม่ได้
“มุกโสดจริงป่ะเนี่ย” ดินหรือปฐพีเดือนคณะสถาปัตยกรรมถามขึ้นเมื่อเห็นความหวงแหนในสายตาคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิท แต่มันจะมีสายตาอยู่คู่หนึ่งที่เปล่งประกายความหวงมากกว่าคนอื่นๆ
“เราดูเหมือนมีแฟนแล้วหรอ”
“ไม่มี”
“พวกนั่นมันก็ชอบโอเวอร์เล่นใหญ่ไปงั้นแหละ”
“คืนนี้โทรหานะ”
“อืม”
“มึงไปห้องน้ำหรือไปอ่อยผู้ชาย” ชวกรพูดขึ้นแต่สายตากลับมองร่างตามสูงที่เดินออกไป
“ถ้าไปอ่อยได้มาเยอะกว่านี้อีกแล้วอีกอย่างพวกมึงๆ ยังนั่งมองสาวๆ เลยทำไหมกูกับมุกจะดูผู้ชายไม่ได้”
“น้องปีหนึ่งคืออาหารตาชั้นดีเลยนะเว้ยชะเอม”
“เห็นมองตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีสามก็ไม่เห็นคบใครจริงๆ จังๆ สักที”
“พอเลยอย่าเปลี่ยนเรื่องชะเอม มึงไม่รู้หรือไงว่าไอ้ดินมันเจ้าชู้ อย่าไปคบมัน”
“เสียใจมันมาขอเบอร์มุกจ้าไม่ใช่กู แล้วอีกอย่างนะพวกมึงก็เจ้าชู้ กูก็ควรเลิกคบใช่ป่ะ”
ระหว่างที่สองคนเถียงกันไปกันมาตามประสาคู่กัดของกลุ่ม เตวิชญ์พูดแทรกขึ้นมากลางอากาศจนเรียกสายตาอยากรู้อยากเห็นจากเพื่อนคนอื่นๆ
“แล้วให้เบอร์มันไปไหม”
“ให้”
“ให้ทำไม” ผมถามต่อเสียงแข็งไม่สบอารมณ์
“ก็โสด อยากคุยกับใครก็คุยป่ะ”
“ไอ้มุก…”
“พอเลยไอ้ชินกูขี้เกียจฟังเสียงบ่น” มุกตาภายกมืออุดปากห้ามเพื่อนที่กำลังเตรียมอ้าปากบ่นเธอ
“พวกมึงจะอะไรหนักหนากูจะคุยกับใครกี่คนก็ได้ไม่ใช่ก็แค่เลิก”
“มึงเป็นผู้หญิงไงมุก”
“แล้วมันต่างกันตรงไหนเต็ม”
อรปรียาตบมือแปะๆ อย่างเห็นด้วยในคำตอบก่อนจะจับไหล่เพื่อนสาวสองข้างหมุนไปทางซ้ายไปทางขวามองอย่างพิจารณา
“ใช่มุกมึงทั้งสวย สูง หุ่นดี บ้านรวย แถมโสดมึงจะคุยกับใครก็ได้”
“ชะเอมมันยังโสดเลย มึงก็โสดเป็นเพื่อนชะเอมหน่อย” ชวกรพูดขึ้นพร้อมกับชี้ไปทางเพื่อนผู้หญิงอีกคน
“เกี่ยวอะไรกับกู พวกมึงจะบ่นอะไรหนักหนามุกมันยังไม่ได้คบกับดินเลย”
“จริง” มุกตาภาพยักหน้ารับเห็นด้วย
“อย่าไปยุ่งกับมัน” เตวิชญ์พูดพร้อมกับชี้หน้าร่างบางแต่อวบอิ่มในส่วนที่ควรอวบอิ่ม
“ไอ้เสี่ยมันบอกมึงก็ฟังมันหน่อยมุก นานๆ ทีจะพูดสักครั้ง”
“เพื่อนหรือพ่อเอาดีๆ แล้วหน้ากูอยู่ตรงนี้ส่วนตรงนี้คือนม” มุกตาภาจับคางได้รูปเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาของเตวิชขึ้นมามองหน้า คนที่ใครๆ เรียกมันว่าเสี่ย สมฉายามันแหละเปย์สาวไม่งั้น ก็คนมันรวยเป็นถึงลูกเจ้าสัวห้างสรรพสินค้าชื่อดังแม้แต่ฟิตเนสของพ่อเธอยังต้องอาศัยเช่าพื้นที่ห้างของตระกูลมัน
“หรืออยากให้เป็นผัวล่ะ กูเป็นให้”
ตอนที่ 1.2
ต่อจ้า เดี๋ยวขาดตอน
ไม่อยากพลาดเพิ่มเข้าชั้นไว้ได้เล๊ยยย ????
.
.
.
.
“หรืออยากให้เป็นผัวล่ะ กูเป็นให้”
“กวนตีน”
“กูว่าไอ้เต็มเอาจริง” ธนัทที่กอดรอบคอชวกรและกรภัคพูดขึ้นเสียงเบาราวกับเสียงกระซิบ
“อืม กูก็ว่าใช่” กรภัคมองตามแล้วพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง สายตามันหลอกกันไม่ได้
“แต่ไอ้เต็มมันก็เจ้าชู้อยู่แล้วป่ะ ไอ้สายตาล่อเหยื่อมันก็ใช้มองผู้หญิงทุกคน”
“เต็มนี่เพื่อนนะคะไม่ใช่ผู้หญิงของมึง ชะเอมพร้อมยัง” ท้ายประโยคมุกตาภาหันมาถามเพื่อนสนิทผู้หญิงอีกคนของกลุ่มที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาพิมพ์ข้อความนิ้วรัวปากก็ยิ้มกว้าง
“ไปๆ กินเสร็จ แล้วแวะส่งกูคอนโดด้วยนะไม่ได้เอารถมา” อรปรียาเก็บของใส่กระเป๋าสะพายแล้วลุกขึ้นยืน
“เดี๋ยว”
“มีอะไรเกมส์”
“คืนนี้ปาร์ตี้ที่ห้องไอ้เต็มสองทุ่ม”
“แต่วันนี้กูกับมุกจะไปกินหมูกะทะ” อรปรียาพูดขึ้นใบหน้าสวยมีแววลังเลเล็กน้อยหมูกะทะก็อยากเหล้าก็หิว
“เอาไงมึง เลือกอะไร” มุกตาภาหัวเราะเบาๆ เพราะสองอย่างนี้สำหรับอรปรียาแล้วมันสำคัญพอๆ กัน
“งานนี้ฟรีนะครับเพื่อนชะเอม” ธนัทเอ่ยเย้าชักชวน
“โอเครๆ หมูกะทะกินพรุ่งนี้ก็ได้”
“สรุปเลือกเหล้าสินะ” ชวกรยิ้มขำกับท่าทางเพื่อนสนิทผู้หญิง
“เออ”
“แล้วแกล่ะมุก”
“ไปก็ไป”
“งั้นสองทุ่มเจอกัน กลับไปนอนพักเอาแรงก่อน”
“อือ”
ออดดด~
มุกตาภายืนกดกริ่งหน้าห้องในสองทุ่มไม่ขาดไม่เกินก่อนจะเดินเข้ามาภายในห้องหรูชั้นบนสุดที่มีเพียงสองห้องเท่านั้น ภายในห้องกว้างขวางตกแต่งด้วยโทนสีดำเทา
“มาช้า”
“พึ่งตื่น”
“กูโทรไปก็ไม่รับ คิดว่าไหลตาย”
“ไอ้เต็ม ปากเสีย” ฉันบ่นปากขมุบขมิบพร้อมกับเดินเคียงคู่มากับเจ้าของห้องพอเดินมาถึงห้องนั่งเล่นเสียงแซวจากวงเหล้าก็ดังขึ้นมาทันที
“อยู่คอนโดเดียวกันแท้ๆ แต่แม่งมาถึงช้ากว่าคนอื่นเลยนะมึง”
“พูดมากว่ะชิน กัดแค่ชะเอมพอไม่ต้องลามมากัดกู”
“กูไม่ใช่หมา แค่ชอบเอาท่าหมา”
“ลามก พวกกูเป็นผู้หญิงจะพูดอะไรก็เกรงใจกูสองคนหน่อย” ”
“อยู่ด้วยกันมาสามปี มึงควรชินได้แล้วป่ะ”
“มาๆ นั่ง” อรปรียากวักมือเรียกเพื่อนพร้อมกับเขยิบให้นั่งลงข้างเจ้าของห้องที่นั่งกระดกเหล้าเสมือนน้ำเปล่า
“กูว่าแค่กินเฉยๆ มันเหงาไปวะ” กรภัคพูดขึ้นหลังจากกระแทกแก้วเหล้าในมือลงบนพื้นพรม
“เหงาตรงไหนไอ้เกมส์กูฟังเสียงชะเอมกับไอ้ชินกัดกันจนหูอื้อ”
“ถ้าได้กันเองระวังลูกดกนะมึง”
“เพ้อเจ้อ” อรปรียาตอบปัดเสียงแข็งแต่ใบหน้ากลับขึ้นสีแดงระเรื่อก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นจิบเพื่อไม่ให้ใครจับสังเกตเห็น
“มาเล่นไพ่กัน อ่ะไอ้เสี่ยเต็มมึงเป็นเจ้า”
“กูตลอด” แม้จะบ่นแต่เตวิชญ์ก็ยอมรับสำรับไพ่มาถือไว้ในมือพลางมองหน้าคนอื่นๆ
“ตาละร้อยนะ”
“ครับเสี่ย” เมื่อทุกคนควักเงินมาวางลงด้านหน้ามือเรียวราวกับผู้หญิงเริ่มสับไพ่ก่อนจะแจกวนรอบวงจนครบสองใบ
“ป๊อกเก้า”
“ป็อกแปดสองเด้ง”
“เจ้าป็อกเก้า
“อะไรวะ” ธนัทเกาหัวด้วยความงงอะไรคนมันจะดวงนี้ขนาดนั้น
“โห่วันนี้เสี่ยมือขึ้นว่ะ เงินกูหมดแล้ว” ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดชวกรเมื่อเงินที่พกมาเป็นหมื่นๆ ไหลไปรวมกองอยู่ที่หน้าเจ้ามือคนเดียว
“ตาต่อไปใครไม่มีจ่ายแดกให้หมดแก้ว” เตวิชญ์พูดขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนวางเงินตรงหน้าตักจึงเริ่มแจกไพ่อีกรอบจนครบทุกคนและผลสุดท้ายก็เมานอนฟุบกับพื้นบางคนก็ล่าถอยกลับคอนโดที่อยู่ไม่ไกลกันมาก
“มึงไปทำอะไรมาวะเต็ม กินพวกกูเรียบ ขอนอนก่อนนะไม่ไหวแล้ว”
“เอาไงจะกลับห้องไหมจะไปส่ง” ผมถามเพื่อนผู้หญิงคนเดียวที่ยังนั่งทรงตัวอยู่ได้คนเดียว
“ไม่กูจะเอาทุนคืน”
ตอนที่ 2.1 ถอนหรือถอด
มันจะฟินหน่อยๆ ⚠️ มีความแซ่บนิดหน่อย
ถ้าชอบ คอมเม้นมาคุยกันได้น๊าาา
ฝากกดใจ เพิ่มเช้าชั้นด้วยนะคะ ????
.
.
.
.
ตอนที่ 2 ถอนหรือถอด
“แต่มึงเมา”
“กูจะถอนทุนคืน” เธอไม่มีทางยอมง่ายๆ หรอกเงินเกือบสองหมื่นจะให้เสียเปล่าๆ ได้ไงพรุ่งนี้จะเอาเงินที่ไหนไปกินหมูกะทะ
“แต่เงินมึงหมดหน้าตักแล้ว”
“ติดไว้ก่อน”
“ไม่ได้”
“อย่าขี้งกกับเพื่อนดิวะ” เตวิชญ์นึกขำในใจผมเนี่ยนะขี้งก เล่นไพ่เสียหมดกี่รอบๆ สุดท้ายผมก็ต้องไปเลี้ยงข้าวพวกนี้อยู่ดี ไม่ใช่เงินผมหรอกก็เงินพวกมันที่ผมได้มานั่นแหละ
“งั้นเปลี่ยนกติกา มึงแพ้ถอดหนึ่งชิ้น ถ้ามึงชนะกูจ่าย เอาไหม”
“แจกมา” เสียงหวานตอบอ้อแอ้
เตวิชญ์เริ่มแจกไพ่อีกครั้งตามคำเรียกร้องแต่ครั้งนี้มีเพียงสองกองเท่านั้น
“มึงจะถอดอะไร”
“สร้อย” มือเรียวปลดสร้อยคอแบรนด์ดังประดับเพชรเม็ดเล็กที่ใส่ติดตัวประจำวางลงข้างตัว”
“เจ้าป็อกแปด”
“เสี่ยมึงทำไพ่เปล่าวะ”
“งั้นมึงเป็นเจ้า”
“ไม่เอาไม่มีจ่าย”
“กูให้มึงสับแล้วแจก กูเป็นเจ้าเหมือนเดิม” มือเรียวรับสำรับไพ่มาถือแล้วสับอย่างคล่องแคล้ว จะไม่ให้คล่องได้ไงกินเหล้าเมื่อไรก็เล่นมันทุกรอบ
“มึงเรียกไหม”
“ไม่”
ฉันจั่วไพ่จากกองตรงกลางมาหนึ่งใบขอเถอะๆ สักรอบ และแล้วโชคก็เริ่มเข้าข้าง
“ป็อกเก้าหลังวะ ฮ่าาๆๆ จ่ายมา”
เล่นไปเรื่อยๆ ก็เหมือนโชคลาภจะหดหายเรื่อยๆ กลับกลายเป็นเสียจนทั้งตัวเหลือเพียงเสื้อยืด กางเกงขาสั้นและกางเกงชั้นใน ส่วนเสื้อชั้นในนะหรอโน่นวางรวมกับสร้อยคอเรียบร้อย
“ไม่มี”
“รอบนี้จะถอดอะไร”
“เสื้อ”
“กล้า?” ดวงตากลมโตมองไปรอบๆ ห้องส่วนคนที่เหลือก็แยกย้ายไปนอนห้องนอนเล็กจึงเหลือเพียงเธอกับเขาแค่สองคน
“ทำไมจะไม่กล้าละ”
มุกตาภาจับชายเสื้อยืดสีดำค่อยๆ ถอดขึ้นโดยมีดวงตาคม จ้องนิ่งๆ จนเธอถอดเสื้อออกเห็นหน้าท้องแบนราบเป็นร่องสิบเอ็ดชัดเจนสมกับเป็นลูกสาวคนเดียวทายาทฟิตเนสชื่อดังหลายสาขาครอบคลุมไปทั่วทุกที่ หน้าอกที่อยู่ใต้เสื้อผ้าว่าใหญ่แล้วแต่พอเปิดออกทั้งหมดไร้สิ่งปิดกั้นจนเห็นเต็มตา แม่งโคตรสวย อกอวบอิ่มขาวนวลขนาดใหญ่โต ปลายยอดสีชมพูหวานจนเขากลืนน้ำลายลงคอฝืดเคือง
“กูถอดแล้ว มาแจกต่อ”
“ถ้ามึงแพ้มึงจะไม่เหลือเสื้อผ้าติดตัวเลยแม้แต่ชิ้นเดียว”
“ทำไมมึงเห็นแล้วไม่มีสมาธิเล่นหรอ”
“อือ” เตวิชญ์หันหน้าหนีไปทางอื่นเมื่อคนตรงหน้าไม่พูดเปล่าแต่ยังขยับมาใกล้ยิ่งกลิ่นกายหอมเย้ายวนจวนจะทำให้เขาสติแตก ยิ่งมีแอลกอฮอล์ไหลอยู่ในร่างกายความต้องการยิ่งเพิ่มมากขึ้น
“มึงอยากหรอ”
“มึงก็รู้ว่าถ้ากูเมา…”
“มึงเอาไม่เลือกใช่ไหม”
“ไม่ใช่” เตวิชญ์ส่ายหน้าไปมาแล้วพูดต่อ “แต่กูจะเอาจนกว่าจะหมดแรง”
“งั้นกูก็จะถอดให้หมด”
“อยากลองของ”
“อืม กูเห็นสาวๆ เขาอยากขึ้นเตียงกับมึงหนักหนา” สายตาแพรวพราวของคนเมาจ้องไปที่กลางกายโปร่งนูนดุดันกางเกงยีนส์สีเข้ม
“มุก”
“อะไร”
“เอาเสื้อไปใส่” เตวิชญ์ส่งเสื้อยืดสีดำคืนแต่เจ้าตัวก็ปัดมือออก
“ไม่เอา”
“กูเลิกเล่นแล้ว”
“แต่กูจะถอนทุนคืน”
“มึงลงมาเท่าไร กูจะจ่ายคืนให้ครบเลย”
“ไม่เอามันไม่สมศักดิ์ศรี”
“มึงจะมาห่วงศักดิ์ศรีอะไรตอนนี้มุก”
“ไม่เอา”
“มึงเมาแล้วมุก”
“กูไม่ได้เมา”
“คนเมาที่ไหนบอกตัวเองเมา”
“เหลือกางเกงอีกสองตัว”
เตวิชญ์ยอมเล่นอีกรอบแล้วผลก็ออกมาเหมือนทุกครั้ง มือบางจึงปลดกระดุมกางเกงและผมไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นจึงคว้ามือเรียวที่กำลังถอดกางเกงไว้ได้ทัน
“อะไรเสี่ยเต็ม”
“ถ้ามึงไม่หยุดอย่าหาว่ากูไม่เตือน”
“โอเค กูจะกลับห้องแล้ว”
ร่างบางยอมรับเสื้อมาสวมใส่แล้วจับโซฟาพยุงตัวลุกขึ้นยืนแต่ก็เซไปเซก่อนจะล้มทับร่างสูงที่นั่งอยู่กับพื้นพรม
ตุ้บ!!