'ยามซากุระร่วงโรย' บันทึกความรัก ความเหงา ที่ไม่เคยจางหาย
หากพูดถึงแอนิเมชันที่สามารถบีบหัวใจผู้ชม และทิ้งความรู้สึกเหงาลึก ๆ เอาไว้ยาวนานหลังจากภาพสุดท้ายจบลง หนึ่งในชื่อที่แทบไม่มีใครปฏิเสธได้ คงต้องเป็น 5 Centimeters Per Second หรือชื่อภาษาไทยว่ายามซากุระร่วงโรย ผลงานของผู้กำกับ มาโกโตะ ชินไค ที่ขึ้นชื่อเรื่องการถ่ายทอดอารมณ์ ความทรงจำ และความสัมพันธ์อันเปราะบางของมนุษย์ ผ่านภาพและจังหวะเวลาได้อย่างเจ็บปวดงดงาม
ผลงานชิ้นนี้ไม่ใช่ภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ และไม่ได้เล่าเรื่องราวที่ซับซ้อนหวือหวา หากเป็นเพียงภาพยนตร์แอนิเมชันความยาวราวหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น ทว่า กลับสามารถจุดประกายการถกเถียงและการตีความได้อย่างยาวนานเกินคาด ทั้งในประเด็นความรักในวัยเยาว์ การเติบโตของมนุษย์ และการยึดติดกับอดีตสิ่งที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้โดดเด่น คือพลังของอารมณ์และความทรงจำที่ถ่ายทอดออกมาอย่างเรียบง่าย แต่ลึกซึ้ง จนทำให้ผู้ชมจำนวนมากยังคงจดจำและหวนคิดถึงมันได้ แม้จะรับชมเพียงครั้งเดียวก็ตาม
เนื่องในโอกาสที่ภาพยนตร์ ยามซากุระร่วงโรย ฉบับคนแสดง กำลังเข้าฉายในโรงภาพยนตร์บ้านเรา บทความนี้จึงขอหยิบยก “5 ความน่าจดจำ” มาใช้เป็นแกนหลักในการพาย้อนกลับไปมอง 5 Centimeters Per Second อีกครั้ง ไม่ใช่เพื่อสรุปหรือชี้ขาดความหมายของเรื่องราวแบบตายตัว หากแต่เพื่อชวนสำรวจองค์ประกอบสำคัญหลายประการ ที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ก้าวข้ามกรอบของอนิเมะแนวรักโรแมนติกทั่วไป และค่อย ๆ สถาปนาตัวเองขึ้นเป็นผลงานที่ฝังอยู่ในความทรงจำของผู้ชมมาอย่างยาวนาน จนยากจะเลือนหายไปตามกาลเวลา
1. ดอกซากุระผลิบาน…ไม่นานก็ร่วงโรย
หนึ่งในสิ่งที่ทำให้ 5 Centimeters Per Second น่าจดจำอย่างยิ่ง คือการเลือกเริ่มต้นเรื่องจากจุดที่ “เรียบง่าย” และ “บริสุทธิ์” ที่สุด นั่นคือวัยเด็ก ความสัมพันธ์ของทาคากิและอาคารี ตัวเอกในเรื่อง ไม่ได้เริ่มต้นจากสถานการณ์ยิ่งใหญ่ หากเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ชีวิตยังไม่เรียกร้องอะไรจากใครมากนัก แค่การเดินกลับบ้านด้วยกัน การพูดคุยเล็ก ๆ น้อย ๆ และการมีใครสักคนที่ “เข้าใจ” กันในโลกอันกว้างใหญ่ ล้วนเป็นประสบการณ์ที่ผู้ชมจำนวนมากสามารถเชื่อมโยงได้ทันที
ความสัมพันธ์ของคู่นี้คล้ายภาพกลีบซากุระที่ร่วงหล่นอย่างแผ่วเบา ภาพนี้ไม่เพียงสวยงามในเชิงภาพเท่านั้น แต่ยังทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ของเวลาและการเปลี่ยนแปลงตั้งแต่วินาทีแรกของเรื่อง โดยที่ผู้ชมยังไม่ทันรู้ตัว ความสุขในวัยเด็กถูกนำเสนออย่างอ่อนโยน จนทำให้ผู้ชมเผลอ “ผูกพัน” กับตัวละคร ก่อนจะรู้สึกถึงความเจ็บปวดใด ๆ ซึ่งเป็นกลวิธีที่ทรงพลังอย่างยิ่ง เพราะเมื่อความเปลี่ยนแปลงมาถึง มันจะยิ่งกระทบใจมากขึ้นเป็นทวีคูณ
2. ระยะทางที่ไม่ได้แยกแค่ร่างกาย แต่แยกความรู้สึกด้วย
ฉากรถไฟในช่วงแรกของเรื่องเป็นหนึ่งในฉากที่ทรงพลังที่สุด ทั้งในเชิงอารมณ์และเชิงสัญลักษณ์ ทาคากินั่งอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางฤดูหนาวอันโหดร้าย มีเพียงจดหมายที่บรรจุความรู้สึกทั้งหมดของเขาเป็นสิ่งยึดเหนี่ยว ภาพภายนอก—หิมะ ลมหนาว ความมืด สะท้อนสภาพจิตใจภายในอย่างชัดเจน
สิ่งที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำได้อย่างยอดเยี่ยม คือการแสดงให้เห็นว่า “ระยะทาง” ไม่ได้ทำลายความสัมพันธ์ทันที แต่มันค่อย ๆ กัดกินความใกล้ชิดทีละน้อย ทาคากิและอาคารีไม่ได้เลิกติดต่อกันเพราะไม่รักกัน แต่เพราะชีวิตค่อย ๆ ดึงพวกเขาไปคนละทิศคนละทาง การเรียน โรงเรียน สถานที่ และเวลา ทำให้ความพยายามในการพบกันยากขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุด ความห่างทางกายภาพก็กลายเป็นความห่างทางความรู้สึก
ฤดูหนาวจึงกลายเป็นฉากหลังที่แท้จริงของหัวใจทาคากิ และเมื่อทั้งสองได้กลับมาพบกันอีกครั้ง จูบใต้ท้องฟ้าฤดูหนาวคือการยืนยันว่าความรู้สึกของพวกเขายังมีตัวตนอยู่ แม้จะรู้ดีว่ามันอาจไม่มีอนาคตก็ตาม
3. ความรักที่ผิดเวลา
บทที่สองของเรื่องนำเสนอหนึ่งในประเด็นที่เจ็บปวดไม่แพ้บทแรก นั่นคือ “ความรักที่ไม่มีโอกาส” ซึ่งสะท้อนผ่านคานาเอะ เพื่อนร่วมชั้นของทาคากิ เธอเป็นตัวละครที่ดูธรรมดา มีชีวิตอิสระ ดูเข้มแข็ง และเหมือนจะรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร แต่เมื่อพูดถึงความรัก เธอกลับเปราะบางไม่ต่างจากใคร
เราจะเห็นคานาเอะแกล้งทำเป็นบังเอิญเจอกับทาคากิหลังเลิกเรียน เพื่อให้ได้เดินกลับบ้านด้วยกันทุกวัน เป็นความพยายามเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความหวังของเธอ แต่ท้ายที่สุด เธอก็ต้องยอมรับความจริงอันเจ็บปวดว่า ทาคากิไม่มีวันมีความรู้สึกตอบรับกลับมา ไม่ว่าพวกเขาจะเดินกลับบ้านด้วยกันทุกวัน แวะร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อกาแฟร่วมกัน หรือแม้แต่จะปล่อยให้ชีวิตดำเนินผ่านไปโดยไม่พูดคุยกันอีกเลย สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่อาจเปลี่ยนแปลงความจริงข้อเดียวได้ 'เขาไม่มีวันรักเธอ' เพราะสายตาและหัวใจของเขาถูกตรึงอยู่กับใครบางคนที่อยู่แสนไกล ราวกับเงาลางเลือน ณ ปลายฟ้าที่ค่อย ๆ สลายไป
ความรู้สึกของเธอ ต่อให้ลึกซึ้งและจริงใจเพียงใด ก็ไม่อาจต่อกรกับสายใยของความทรงจำในวัยเด็กที่เขาไม่เคยปล่อยวาง มันโหดร้ายก็จริง แต่ก็เป็นภาพสะท้อนของชีวิต และนี่เองคือสิ่งที่ 5 Centimeters Per Second ถ่ายทอดออกมาได้อย่างไม่ประนีประนอม ชีวิตที่เต็มไปด้วยทั้งความหวังและความสูญเสียซึ่งเกิดขึ้นควบคู่กัน
บทสรุปของตอนที่สองจึงจบลงที่การจากลา ซึ่งเป็นความจริงที่เกิดขึ้นในหลาย ๆ ความสัมพันธ์บนโลกความจริง
4.การไม่สามารถก้าวข้ามอดีต และราคาที่ต้องจ่าย
เมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงวัยผู้ใหญ่ ภาพของทาคากิที่ปรากฏขึ้นไม่ใช่ภาพของคนล้มเหลวในสายตาสังคม เขามีงานทำ ใช้ชีวิตได้ตามปกติ และดูเหมือนจะ “โอเค” แต่ภายในกลับว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง
สิ่งที่ภาพยนตร์ตั้งคำถามอย่างเจ็บปวดคือ เหตุใดอาคารีจึงก้าวต่อไปได้ ขณะที่ทาคากิทำไม่ได้ ภาพยนตร์ไม่ให้คำตอบชัดเจน และนั่นคือความจริงของชีวิต บางคนสามารถเก็บอดีตไว้เป็นความทรงจำที่งดงาม ขณะที่บางคนกลับถูกอดีตตรึงไว้ตลอดกาล เวลาไม่ได้รักษาบาดแผลของทาคากิ แต่มันเพียงทำให้แผลแห้ง กลายเป็นรอยแผลเป็นที่ไม่หายไปไหน
ทาคากิไม่ได้มีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน เขามีชีวิตอยู่ในความเป็นไปได้ที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง และนั่นคือราคาที่เขาต้องจ่ายจากการไม่สามารถปล่อยวางอดีตได้
5.บทสรุปที่ไม่ให้คำตอบ แต่ทิ้งความรู้สึกไว้ตลอดไป
ฉากสุดท้ายเพลง One More Time, One More Chance คือการรวบรวมทุกอารมณ์ของเรื่องเข้าไว้ด้วยกัน ความทรงจำ ความโหยหา ความเสียใจ และความรักที่ไม่สมหวัง ถูกถ่ายทอดผ่านภาพตัดสลับของชีวิตที่ดำเนินต่อไป แม้หัวใจจะยังติดอยู่กับอดีต
รอยยิ้มสุดท้ายของทาคากิเป็นหนึ่งในฉากที่ถูกพูดถึงมากที่สุด เพราะมันไม่ได้บอกผู้ชมว่าเขาจะมีความสุขหรือไม่ แต่มันบอกเพียงว่า เขา “อาจจะ” พร้อมที่จะก้าวต่อไปแล้ว หรืออย่างน้อย ก็พยายามจะก้าวต่อไป ความไม่ชัดเจนนี้เองที่ทำให้ตอนจบทรงพลัง เพราะมันสะท้อนชีวิตจริงที่ไม่มีคำตอบตายตัว
ท้ายที่สุด 5 Centimeters Per Second ไม่ได้เล่าเรื่องความรักในอุดมคติ แต่มันเล่าเรื่องความรักในโลกความจริง โลกที่ไม่ได้มีตอนจบแบบเทพนิยาย โลกที่บางความสัมพันธ์ไม่มีวันกลับมา และโลกที่เราทุกคนต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับความทรงจำเหล่านั้นให้ได้ นี่คือเหตุผลที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังคงอยู่ในใจผู้ชมจำนวนมาก ไม่ใช่เพราะมันสวยงามเพียงอย่างเดียว แต่เพราะมัน “จริง” อย่างเจ็บปวด และนั่นคือความน่าจดจำที่สุดของมัน
ข่าวที่เกี่ยวข้อง