[REVIEW] “Songbird” เมื่อคู่รักต้องหนีตายจากเชื้อร้ายโควิด-23 | GOSSIP GUN

          นี่คือหนังฮอลลีวู้ดเรื่องแรกที่เข้าฉายในปีนี้ หลังจากห่างหายจากหนังใหม่ไปนานถึง 2 สัปดาห์ ความพีคของSongbird คือหนังเรื่องแรกที่ถ่ายทำในแอลเอ ช่วงโควิด หลังจากที่ล็อกดาวน์ก็ไม่มีหนังเรื่องไหนเปิดกล้องเลย จนกระทั่งเรื่องนี้ ซึ่งทำตามกฏการถ่ายทำของทางการทุกอย่าง (ห้ามในกองถ่ายมีคนเกิน 40 คน) ซึ่งหนังก็เล่าถึงเรื่องของโควิด และยังเข้าฉายในช่วงโควิดอีกด้วย เรียกว่าถ้าไม่มีสถานการณ์โรคระบาดคงจะไม่ได้เกิดขึ้นแน่ ซึ่งหนังเป็นผลงานการอำนวยการสร้างของผู้กำกับจอมระเบิดภูเขาเผากระท่อมอย่าง ไมเคิล เบย์ (ซึ่งเขากำกับฉากแอ็กชั่นเองในบางซีนอีกด้วย)

          โดยหนังพาเราไปยังโลกอนาคตอันใกล้ เมื่อสถานการณ์โลกระบาดไม่ดีขึ้น คนทั่วไปต้องกักตัวอยู่ในบ้านเท่านั้น ห้ามออกไป และจะต้องมีการสแกนอุณหภูมิทุกเช้า ใครที่ไม่ผ่านการสแกน เจ้าหน้าที่รัฐจะบุกมาจับตัวถึงบ้านทันที ยกเว้นคนส่วนน้อยมากๆ ที่มีภูมิต้านทาน จะสามารถเดินทางไปได้ทุกที่ และจะมีกำไรข้อมือคอยบอกว่าพวกเขามีภูมิและปลอดภัย เช่นเดียวกับพระเอกที่มีภูมิต้านทาน เขาจึงรับอาชีพเป็นเมสเซนเจอร์คอยส่งของไปตามที่ต่างๆให้คนที่กักตัว จนกระทั่งวันหนึ่ง ยายที่อาศัยอยู่กับแฟนสาวของเขาป่วยหนัก เขาทราบดีว่าจนท.รัฐจะบุกมาจับตัวยายและแฟนอย่างแน่นอน พระเอกจึงพยายามทำทุกทางเพื่อช่วยเธอออกมา พยายามหากำไลคนมีภูมิมาให้เธอใส่ แม้ว่ามันจะผิดกฏหมายและอันตรายอย่างมากก็ตาม

          จริงๆมันก็แปลกดีที่ได้ดูหนังเกี่ยวกับโควิดช่วงโควิด เพราะโดยปกติแล้ว หนังมักจะมีหน้าที่ให้เรา Escape ออกจากโลกแห่งความเป็นจริง แต่เรื่องนี้ระหว่างดูกลับหวาดระแวงอย่างบอกไม่ถูก (ทั้งๆที่โรงหนังก็ปลอดภัยนะ ขอย้ำตรงนี้ว่ามาตรการเค้าเข้มจริงๆ) ก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบ โดยรวมหนังค่อนข้างสั้น และอาจจะยังมีองค์ประกอบบ้งๆมากมาย แต่ภาพรวมก็ถือว่าสนุกกว่าที่คาดหวังพอสมควร เพราะตอนแรกเห็นคะแนน 10% ในเว็บไซด์ Rotten Tomatoes ก็หวั่นใจอยู่ไม่น้อย โดยรวมหนังอาจจะไม่ได้ฟอร์มใหญ่อะไรมากนัก และด้วยข้อจำกัดทำให้งานโปรดักชั่นมีหลายมุมคล้ายพวกหนัง Found-Footage บ้าง

          ในแง่เนื้อหา แม้จะโปรโมตว่าเป็นหนังระทึกขวัญ แต่ส่วนตัวรู้สึกว่าครึ่งแรก มันคือหนังรัก มันคือ Love Actually ฉบับโรคระบาด เพราะเล่าถึงหลายตัวละครที่ประสบปัญหาความรักในช่วงโควิด เรื่องของคู่รักที่ต้องพลัดพรากกันเพราะการกักตัว เรื่องของสามีภรรยาเพื่อเบื่อหน้ากันสุดๆแต่หนีไปไหนไม่ได้เพราะต้องกักตัว และเรื่องของคนเหงาที่เข้าใจกันและมาพบรักกันเพราะโควิด แต่พอเข้าสู่ครึ่งหลัง ก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้ข้อจำกัดต่างๆ และสิ่งที่ชอบคือหนังพยายามขมวดเอาตัวละครเหล่านี้ให้มาเกี่ยวข้องกัน ซึ่งก็ยุ่งเหยิงสนุกสนานดี แม้บางครั้งจะดูบังเอิญและพยายามไปอยู่มาก แต่ก็ถือว่าดูเพลินๆพอเอาบันเทิงได้

          ภายใต้ข้อจำกัดเรื่องทุนสร้าง งานโปรดักชั่น และระยะเวลาในการสร้าง ต้องถือว่า Songbird สนุกพอสมควรกับการลองของในการสร้างหนังแบบนี้ แม้ว่าจะมีอะไรบ้งๆ ให้ชวนหัวเราะอยู่บ้าง ถือว่าเราได้มาดูงานทดลองสร้างของฮอลลีวู้ดในช่วงล็อกดาวน์กัน เหมือนดูนักแสดงที่ว่างๆในแอลเอมารวมตัวกันทำอะไรสนุกๆ ได้เห็นพระเอก Riverdale ได้เห็นนางเอกจากดิสนีย์ สำหรับหนุ่มๆรุ่นเล็ก หนังยังมี อเล็กซานดร้า แดดดาริโอ มาปรากฏตัวให้หัวใจพองโต ส่วนหนุ่มรุ่นใหญ่หนังมี เดมี่ มัวร์ มาแสดงด้วย หลังจากที่ไม่ได้เห็นเธอในหนังโรงมาพักใหญ่แล้ว ถือว่าดูได้เพลินๆกับหนังฮอลลีวู้ดเรื่องแรกในโรงของปีนี้

(ให้ 6 คะแนนจากเต็ม 10 คะแนน)