ผมกลายเป็นตัวละครในเกมแนวดาร์กแฟนตาซี

ข้อมูลเบื้องต้น

นิยายแปลเกาหลี ผมกลายเป็นตัวละครในเกมแนวดาร์กแฟนตาซี
다크 판타지의 망캐가 되었다***
ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้หจก. EnJoyBook ***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
สงวนลิขสิทธิ์

ผู้แต่ง ：서홍(SEOHONG) ผู้แปล : ทีมงาน Enjoybook

เรื่องย่อ
ตัวละครในเกมที่เขาเล่นกากเกินไปจนไม่สามารถเล่นจนจบเกมได้ เขาจึงตัดสินใจลบตัวละครทิ้งเพื่อเริ่มเล่นใหม่ แต่ดันมีเรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้นเสียก่อน [การลบถูกปฏิเสธ] ไม่ใช่ว่าลบไม่ได้ แต่ไม่ยอมให้ลบ จากนั้นเขาก็มาโผล่ ณ ที่แห่งหนึ่งภายในเกมท่ามกลางยุคมืดที่มีแต่การต่อสู้ทำลายล้าง การเอาชีวิตรอดของตัวละครกาก ๆ เริ่มต้นขึ้นแล้ว

บทที่ 1

บทที่ 1

ณ มุมถนนที่เชื่อมจากป่าไปยังหมู่บ้าน

มีบางอย่างกำลังลุกไหม้ เปลี่ยนฟ้ามืดมิดให้สว่างไสว แสงสีส้มพริ้วไหวสาดส่องผืนป่า

"ลูโซลาร์ช่วย!…มิน่าข้าถึงได้กลิ่นไหม้"

หนึ่งในสมาชิกคณะเฝ้าระวังที่เพ่งมองภาพด้านหน้าด้วยตาที่มีเพียงข้างเดียว พูดพึมพำ

หากมองเห็นจากฝั่งนี้ได้ชัดเจน อีกฝั่งคงกลายเป็นทะเลเพลิงไปแล้วเป็นแน่

"ไหนว่านักดาบคนเดียวไง หัวหน้า" สมาชิกตาเดียวแห่งคณะเฝ้าระวังหันมาถาม

หัวหน้าคณะเฝ้าระวังมีหนวดเคราสีขาวเป็นหย่อม ๆ ขมวดคิ้วขณะยืนพิงต้นไม้อยู่ "ดูแล้วคงเป็นพวกนักเวทถือดาบ ข้าเห็นกับตานะ ไม่เชื่อกันเหรอ"

เขาพูดด้วยสายตาที่สื่อว่าพร้อมจะชักดาบออกมาทุกเมื่อ สมาชิกตาเดียวยิ้มแห้งออกมา "คงไม่หรอก แค่ถามให้แน่ใจเฉย ๆ"

หัวหน้าต่างจากพวกเขาเพราะเคยเป็นทหารของกองทัพจักรวรรดิที่ห่างไกล แม้จะเป็นทหารหนีทัพ แต่ศิลปะการใช้ดาบของเขาไม่ธรรมดา

"ใช่แล้ว หัวหน้า เราหมายถึงอย่างนั้น"

คนหัวล้านตัวใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ มองไปยังผืนป่าและพูดขึ้นอย่างลังเล เขาเป็นสมาชิกคณะเฝ้าระวังอีกคนหนึ่ง

"เราไม่ต้องเปลี่ยนแผนเหรอ? ข้ากังวลเรื่องนักเวทนั่นนิดหน่อย…"

"ข้าบอกแล้วใช่ไหม หัวหน้า ดูยังไงทางนั้นก็น่าจะมีที่ซ่องสุมของพวกโคโบลด์อยู่" สมาชิกตาเดียวเสริมได้ถูกจังหวะ

"ถ้าเป็นนักเวทที่เผาสถานที่ซ่องสุมจนราบได้ด้วยตัวคนเดียว เราควรถอยก่อนไม่ดีกว่าเหรอ?"

"…"

คิ้วของหัวหน้ายิ่งขมวดเข้าหากัน พอเห็นว่าไม่โดนต่อว่าอะไร สมาชิกตาเดียวก็กล้าที่จะพูดเสริมต่ออีก "เราไม่จำเป็นต้องสละชีวิตให้งานเสริมนี่ แหะ ๆ… ได้ยินมาว่าของที่ได้มามีไม่ค่อยเยอะด้วย"

"…เฮ้อ"

ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมา ตนรวบรวมคนไร้น้ำยาพวกนี้ก่อตั้งคณะเฝ้าระวังขึ้นเพื่อปกป้องหมู่บ้านจากโคบอลด์ แม้จะดูอันตรายแต่ความจริงไม่เป็นเช่นนั้น

โคบอลด์ สัตว์ประหลาดตัวเล็กพวกนั้นไม่ออกมาจากป่า แถมพอโดนมีดแทงไปตัวสองตัว พวกมันก็หนีกันหัวซุกหัวซุนแล้ว

เป็นธุรกิจที่มีอาหารและเหล้าให้กินดื่มได้ไม่จำกัด ซึ่งนี่ถือเป็นการแลกเปลี่ยน และยิ่งกว่านั้นงานเสริมที่มีก็ให้ผลกำไรดี

เพราะบางครั้งเหล่าทหารรับจ้างพเนจรก็เข้ามากำจัดที่ซ่องสุมของพวกมันให้ แน่นอนว่า ไม่มีใครทำสำเร็จ เพราะพวกโคโบลด์จะเดือดดาลเมื่อรังของมันอยู่ในอันตราย พวกมันพร้อมกลายเป็นปีศาจและสู้จนตัวตายอย่างแท้จริง

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรออยู่ที่หัวมุมถนนกับเหล่าคณะเฝ้าระวังเพื่อปล้นทหารรับจ้างที่หนีหัวซุกหัวซุนออกมา

ส่วนศพก็ทิ้งไว้ในป่าให้พวกโคโบลด์มาจัดการเก็บกวาดให้สิ้นซาก ไม่ลำบากอะไรพวกเขา แม้ตอนนี้จะไม่ได้อะไรเลย ตอนสาย ๆ ค่อยมาค้นตัวศพก็ย่อมได้

พวกโคโบลด์สนแค่เนื้ออยู่แล้วไม่ค่อยสนใจทรัพย์สินในตัวสักเท่าไหร่

สิ่งนี้คือการถ้อยทีถ้อยอาศัย

อีกอย่าง วันนี้ก็วางแผนกันแบบนั้นตั้งแต่แรก

"เจ้าพวกโง่ทั้งหลาย" ก่อนจะมองไปที่เกิดเหตุ คำพูดของหัวหน้าคณะทำให้ร่างกายของสมาชิกหัวล้านกับสมาชิกตาเดียวเครียดเกร็งขึ้น

"ถ้าที่ซ่องสุมของพวกมันโดนเผาราบไปแล้วจริง ๆ คิดว่าประเด็นอยู่ที่งานเสริมหรือไง ตั้งแต่พรุ่งนี้คงไม่เหลืองานหลักให้เราด้วยซ้ำ"

"…!"

"…!"

สมาชิกตาเดียวตาสว่าง สมาชิกหัวล้านก็เช่นกัน

เขาเดาะลิ้นแล้วพูดต่อ "เพราะงั้นต้องปิดปากนักเวทพวกนั่น อย่าให้คนในหมู่บ้านรู้ว่าที่ซ่องสุมโดนกำจัดแล้ว"

จากนั้นทั้งสองคนก็พยักหน้า สมาชิกหัวล้านกลืนน้ำลายดังเอื๊อกก่อนจะถาม "หลอกต่อไป…ไม่ได้แล้วเหรอ?"

"พรุ่งนี้ต้องไปกวาดล้างที่ซ่องสุมและกลับมาพร้อมของที่ยึดได้ ใครจะไปรู้ว่าเป็นฝีมือของนักเวทนั่น"

"…!"

"…!"

ดวงตาของคนทั้งสองเบิกตากว้างขึ้นอีกครั้ง

หัวหน้าคณะยักไหล่ "แล้วเราจะยังคงทำหน้าที่เป็นผู้เฝ้าระวังประจำหมู่บ้านเช่นเดิม บางทีพวกเราอาจจะได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการเพื่อยกย่องคุณงามความดีก็ได้"

"สมกับเป็นหัวหน้า!…"

สมาชิกตาเดียวร้องออกมาอย่างชื่นชม สมาชิกหัวล้านแสดงความชื่นชมไปด้วยได้เพียงครู่เดียวก็พึมพำออกมาหลังจากนั้น "แต่เราจะชนะมันได้ไหม ยิ่งเป็นนักเวทแดงด้วยแล้ว…"

"เพราะงั้นตอนนี้ถึงได้สบโอกาสไง ไอ้หัวล้านตาขาว เวทมันใช้ได้อย่างไม่มีวันหมดหรือไงกัน"

หัวหน้าคณะเดาะลิ้นและพูดแทรกทันควัน

"ถ้าไฟแรงขนาดนั้น คงใช้แรงจัดการที่ซ่องสุมของพวกมันหมดแล้ว คงไม่อาจฟื้นฟูพลังเวทได้ จนตอนนี้พลังเวทหมดสิ้น นักเวทที่สูญเสียพลังอ่อนแอยิ่งกว่าเด็กซะอีก"

เขาใช้นิ้วโป้งทำท่าปาดคอตัวเอง

"แค่แทงด้วยดาบก็ตายแล้ว ข้าเคยเห็นนักเวทตายเปล่าแบบนั้นในสนามรบด้วย"

"ถ้ามีพลังเวทเหลืออยู่ล่ะ…?"

"พลังเวทแดงใช้เวลาท่องคาถานาน ถ้ารู้สึกไม่ชอบมาพากล ก็แกว่งดาบก่อนเลย"

ในที่สุดแววตาของสมาชิกหัวล้านก็ส่องประกายวาบ

เขาพยักหน้าอย่างแน่วแน่ "ทราบแล้วขอรับ หัวหน้า"

หัวหน้าคณะโกหกในคำพูดสุดท้าย

เขาวางแผนที่จะใช้ลูกน้องทั้งสองเป็นแพะรับบาปเพื่อที่เขาจะได้มีโอกาสฝังดาบลงไปในตัวนักเวท

หัวหน้าคณะเชื่อในเพลงดาบของตนเองมากกว่า

"ไม่ต้องกังวลหรอก"

ขณะที่ซ่อนความจริงไว้ในใจ หัวหน้าคณะก็ตบไหล่สมาชิกหัวล้าน

"ไม่มีทางที่นักเวทเก่งกาจจะมาถึงที่ห่างไกลขนาดนี้ได้ ได้ยินมาว่าเจ้าพวกที่เก่งจริง ๆ ติดอยู่ในหอคอยกันหมด เพราะฉะนั้นถ้าทำตามที่เคยทำ…"

อยู่ ๆ เสียงของหัวหน้าคณะก็ขาดหายไป

เขาจ้องมองในความมืดและก้มตัวลง

"ชู่ว มาแล้ว"

"…!"

เสียงฝีเท้ากะเผลกเชื่องช้าดังใกล้เข้ามา "หนักชะมัดยาดเลย ให้ตายเถอะ…"

เสียงบ่นยังคงดำเนินต่อไป

กลิ่นเลือด กลิ่นไหม้ และกลิ่นเหงื่อที่ผสมปนเปลอยเข้าจมูก

ขณะที่หัวหน้าคณะทำหน้าบูดเบี้ยว นักเวทก็เผยตัวออกมา

เหมือนเขาอาบน้ำด้วยขี้เถ้าผสมเลือด

เขาไม่ได้สวมเสื้อฮู้ดที่ใส่ตอนกลางวันและไม่ได้พกดาบมา

ขาข้างหนึ่งก็หักอีกด้วย

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังกอดบางอย่างไว้ในอ้อมแขน เมื่อมองดี ๆ ก็เห็นว่ามันเป็นศีรษะที่มีเขางอกขึ้นมาบนหน้าผาก

มันคือหัวของโคบอลด์ที่มีขนาดใหญ่กว่าที่หัวหน้าคณะเคยรู้มาหลายเท่าตัว

"ไอ้นักร่ายเวทเวรนั่นทำลายที่ซ่องสุมของโคโบลด์จริง ๆ ด้วย เวรล่ะ…"

หัวหน้าคณะตระหนักว่าหัวนั่นคือหัวของหัวหน้าเผ่าโคบอลด์

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็โล่งอก

‘ถ้าไม่ฆ่าตอนนี้ก็คงฆ่ามันไม่ได้จริง ๆ ด้วย'

เพราะดูเหมือนว่านักเวทนั่นจะไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้ในตอนนี้

เขารอคอยเมื่อนักเวทใกล้ถึงจุดหมาย จึงส่งสัญญาณไปยังสมุนของเขาทันที

สมาชิกหัวล้านและสมาชิกตาเดียวยืนขึ้นอย่างเงียบเชียบ ทั้งคู่ดึงดาบออกมา

แม้ในความมืด แสงประกายจากดาบก็สั่นไหวให้เห็นได้เลือนลาง

"…?" นักเวทชะโงกศีรษะมองหา

แต่ต่อให้ถูกจับได้ตอนนี้ก็ไม่เป็นไร แค่หกเจ็ดก้าวก็ถึง กระโจนแค่ครั้งเดียวก็สามารถเข้าประชิดตัวและแทงดาบเข้าไปได้ หัวหน้าคณะที่เชื่อมั่นในความสำเร็จลุกขึ้นช้า ๆ ก้าวไปเพียงนิดเดียว

"หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ" เขาจับด้ามดาบแล้วพูด

นักเวทหยุดกึก "เฮ้อ…"

ทันทีที่เขาถอนหายใจ หัวหน้าคณะก็รีบพูดต่อ

"วางมันลงกับพื้น แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า"

"…"

เกิดความเงียบขึ้นชั่วครู่ จากนั้นนักเวทก็ขำพรืดออกมาและตอบกลับ

"เอาอย่างนั้นก็ได้"

บทที่ 2

บทที่ 2

นักเวทคนนั้นปล่อยมือที่ถือหัวของหัวหน้าเผ่าโคบอลด์ ขณะที่มันหล่นลงมา เขาก็ยื่นมือออกเผยเวทมนตร์สีน้ำเงินสั่นไหวไปมา

"…!"

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? หัวหน้าคณะเบิกตาโต ตะโกนขึ้นทันทีตามสัญชาตญาณ

"โจมตี!"

ฟึบ!

เสียงบางอย่างเคลื่อนที่ผ่านอากาศดังมาจากด้านหลังของนักเวท สมาชิกคณะเฝ้าระวังอีกคนหนึ่งที่ซุ่มอยู่ด้านหลังยิงหน้าไม้

ฟับ!

เกิดกลุ่มหมอกควันสีเทาขึ้นด้านหลังของนักเวทแทบจะพร้อมกัน

"อ๊าก"

เข่าของสมาชิกหัวล้านทรุดลงข้างหนึ่ง ศรหน้าไม้ที่ยิงออกไปทางนักเวทถูกส่งกลับมาปักอยู่ที่ต้นขาของเขา

"โอ๊ย!"

ไม่มีเวลามามัวคิดว่าเกิดอะไรขึ้น

สมาชิกตาเดียวร้องตะโกนและกระโจนออกไป หลังจากนั้นหัวหน้าคณะก็วิ่งเข้าใส่นักเวททันที

ฟับ!

แต่ลมที่ปนกลิ่นไหม้ก็พัดหอบร่างกายของเขากระเด็นออกไปทันที

ม่านลมทำให้หัวธนูโค้ง การแสดงผลของม่านนั้นสั้นมาก

ฉึก!

แต่มันก็นานพอให้นักเวทรวบมือทั้งสองเข้าหากัน

ฟึบ

เวทมนตร์สีน้ำเงินเย็นเยียบพวยพุ่งออกมาวาดวงกลมล้อมรอบตัวเจ้าของเวทไว้ ทุกสิ่งที่โดนคลื่นพลังเวทซัดไปกลายเป็นน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว

"…!"

คนที่โดนตีเข้าอย่างจังกลางแสกหน้าก็เคลื่อนตัวผ่านนักเวทไป แล้วล้มตัวลง

ควับ

ขณะที่ล้มลงบนพื้น เสียงน้ำแข็งก็ปริแตกออกมาจากร่างกายของเขาทันที

โชคดีที่หัวหน้าคณะอยู่เบื้องหลังเขา

"โอ๊ย"

แม้ว่าจะโดนน้ำแข็งกัดอย่างรุนแรงทั่วร่างกาย ก็ยังไม่ตาย เพราะไม่ใช่เวทที่มีรัศมีเป็นวงกว้างนัก

"…"

นักเวทเพียงเหลือบมองเขาที่ล้มลงท่ามกลางน้ำแข็งครู่เดียวก็หันศีรษะไปทางอื่น

ทันใดนั้นเวทมนตร์สีแดงก็วูบไหวในมือของเขาอีกครั้ง เปลวไฟลุกโชน

เปลวไฟเล็ก ๆ 7 ลูกขนาดเท่ากำปั้นลอยอยู่รอบ ๆ ตัวเขา นักเวทยิงเปลวไฟออกไปทีละลูก

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!

"อ๊าก!"

แม้จะยิงออกไปอย่างสะเปะสะปะ แต่ก็โดนคณะเฝ้าระวังที่ซุ่มโจมตีอยู่

"ไว้…ไว้ชีวิตข้าด้วย!"

ปัง! ไฟโหมโชติช่วง!

เปลวไฟสุดท้ายโดนสมาชิกหัวล้านที่น้ำมูกน้ำตาไหลเต็มใบหน้า และไฟก็ลุกลามตั้งแต่ศีรษะลงมา

ทำให้บริเวณนั้นสว่างไสวขึ้น

หัวหน้าคณะตัวสั่นเทา เงยหน้าขึ้นมองหน้านักเวทคนนั้น "ได้…ได้ยังไงกัน"

ริมฝีปากของเขาขยับอย่างยากลำบาก

"ไฟและน้ำแข็งในเวลาเดียวกัน…?"

เขาถามขึ้น เพราะตนมาจากกองทัพจักรวรรดิ และเคยเห็นนักเวทมามากมาย พวกเขาเรียนรู้เวทมนตร์เฉพาะเพียงอย่างเดียวเท่านั้นจนเชี่ยวชาญ

พวกนั้นหวงความรู้มากและไม่มีทางแบ่งปันวิธีใช้เวทของตัวเองให้กับผู้อื่น ความรู้และเวทมนตร์ทำให้พวกเขามีตัวตนที่แตกต่างไม่เหมือนใคร มันเป็นเรื่องทั่วไปในจักรวรรดิ

"ได้ไงอะไรของเจ้า"

นักเวทคนนั้นสบถขณะหยิบดาบของหัวหน้าคณะที่ตกอยู่บนพื้น "เพราะข้าเป็นไอ้กาก เลยเป็นแบบนี้ไง"

น้ำเสียงเจือความหงุดหงิด

"ไอ้กาก…?"

หัวหน้าคณะถามกลับด้วยความงงงวย และนั่นเป็นคำพูดสุดท้ายของเขา

ฉัวะ

เพราะนักเวทฟันที่คอของเขาด้วยดาบอย่างไร้ความปราณี

"ไอ้พวกเวรน่าเบื่อ"

นักเวทถอนหายใจอีกครั้ง จากนั้นเขาก็ก้มตัวลงและเริ่มค้นร่างกายของหัวหน้าคณะ

เขาขยับมืออย่างคุ้นเคย ไม่นานก็ค้นเจอ

นักเวทกระชากเปิดกระเป๋าที่กลายเป็นน้ำแข็งออกมา และเดาะลิ้น "หวังว่าดาบจะใช้ได้"

มีแค่เหรียญไม่กี่เหรียญเท่านั้น

ถ้าหัวหน้าใหญ่มีแค่นี้ ลูกน้องก็คงไม่ต่างกัน

อย่างไรก็ตาม นักเวทค้นกระเป๋าของสมาชิกหัวล้านและสมาชิกตาบอดอย่างละเอียด

เขาค้นกระเป๋าที่ไม่ค่อยมีอะไรอีก 2-3 ใบแล้วหันตัวกลับไป

อยู่ ๆ สายตาของเขาก็เปลี่ยนไปดูมือของตัวเอง "…ทีแบบนี้ไม่สั่นแล้วแฮะ"

เขาพึมพำอย่างขมขื่นและหยิบหัวของหัวหน้าโคบอลด์ขึ้นมาอีกครั้ง

"โอ๊ย เย็น"

หัวของหัวหน้าโคบอลด์ก็แข็งโป๊กเช่นกัน

"เละเทะไปหมด…"

นักเวทใช้ดาบของหัวหน้าคณะแทนไม้เท้าในการเดิน

เขายังเดินกะเผลกเช่นเดิม

ซากศพถูกทิ้งไว้ที่นั่น

***

ปัง!

ประตูโรงเตี๊ยมถูกกระแทกเปิดออก เสียงภายในโรงเตี๊ยมที่เคยดังอึกทึกเงียบลงทันใดราวกับถูกปิดสวิตช์

สายตาของพวกขี้เมาพุ่งความสนใจเป็นตาเดียวไปทางผู้ชายที่เปิดประตูเข้ามาอย่างแรงราวกับจะพังประตู แต่ไม่มีใครโวยวายหรือโกรธเกรี้ยว

"…"

พวกนั้นเพียงกะพริบตาอย่างมึนงง

นอกจากชายผู้นั้นจะดูเหมือนพึ่งขึ้นมาจากนรกแล้ว เขายังกอดศีรษะขนาดใหญ่ที่ดูน่ากลัวไว้ในอ้อมแขนด้วย

ใบหน้าของสัตว์ประหลาดยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความกลัวที่สัมผัสได้ในช่วงเสี้ยววินาทีสุดท้ายของชีวิต

ตึก ตึก

ชายคนนั้นเดินเข้าไปข้างในและตรงไปยังเคาน์เตอร์โดยไม่สนสายตาที่มองมา

ตุบ!

จากนั้นเขาก็โยนหัวปีศาจลงอย่างส่ง ๆ เจ้าของโรงเตี๊ยมที่มีร่างกายบึกบึนสัปหงกอยู่ก็เงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ

"นี่มัน…? อ้อ โอ้"

เขามองไปที่หัวของหัวหน้าโคบอลด์ด้วยสีหน้างงงวย ไม่นานก็หัวเราะออกมา "กำจัดที่ซ่องสุมนั่นได้จริง ๆ ด้วย คิดไม่ถึงเลย ขอบคุณมาก ๆ"

ชายคนนั้นไม่ตอบคำทักทายของเขา แต่กลับยกมือขวาขึ้น

ฉึก!

ดาบปักอยู่บนเคาน์เตอร์

"…?"

เจ้าของโรงเตี๊ยมทำหน้านิ่วคิ้วขมวด เขามองตรงไปยังดาบและพ่นลมหายใจออกมาทางปาก "ท่านเจอคณะเฝ้าระวัง"

เขาอยากรู้ว่าดาบของใคร

"ใช่"

ชายผู้นั้นตอบสั้น ๆ เจ้าของโรงเตี๊ยมถามต่อ "ตายหมดแล้วเหรอ"

"ใช่"

ชายที่ตอบจ้องมองเจ้าของโรงเตี๊ยม ภายในร้านเงียบลงยิ่งกว่าเก่า แม้ว่าจะเป็นสายตาของผู้ชายตัวเล็กกว่าตัวเอง แต่เจ้าของโรงเตี๊ยมก็ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

"ไม่มีอะไรจะพูดแล้วเหรอ" ชายคนนั้นถาม

เจ้าของโรงเตี๊ยมสบตาชายตรงหน้า ดวงตาสีดำลึกล้ำสงบนิ่ง แม้จะสงบแต่กลับฉายแววอยากเอาชีวิตอย่างชัดเจน

"…ทำได้ดีนี่"

เจ้าของโรงเตี๊ยมที่หลบสายตานั้นอย่างหวุดหวิด และพูดออกมา "ไอ้พวกเวรนั่นไม่ทำอะไรเลย เปลืองเหล้าเปลืองเนื้อ ใช่ไหม?"

ขี้เหล้าบางคนตอบอย่างรวดเร็ว "ใช่! ไอ้พวกคณะเฝ้าระวังนั่นไม่ต่างอะไรกับโจร ตายก็ดีแล้ว ไอ้พวกอันธพาล!"

"เรื่องน่ากังวลของหมู่บ้านหายไปตั้งสองอย่างในเวลาเดียวกัน!"

ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็เยาะเย้ยคนตายอย่างกับว่าตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์

ไม่มีใครสามารถจัดการกับผู้ชายที่กำจัดที่ซ่องสุมของโคบอลด์และฆ่าคณะเฝ้าระวังด้วยตัวคนเดียวได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่หนึ่งในพวกเขา

"…งั้นเหรอ"

ต่อมาชายผู้นั้นก็พยักหน้า เขาดึงดาบออกอีกครั้งและกล่าวว่า "เจ้าคงไม่ลืมเรื่องค่าจ้างหรอกใช่ไหม"

เจ้าของโรงเตี๊ยมพยักหน้าขณะถอนใจอย่างโล่งอก

"ตามที่สัญญา พักที่โรงเตี๊ยมของเราฟรีตลอดชีวิต ถ้าต้องการค่าตอบแทนก็จะเรี่ยไรมาให้ แต่คนที่นี่แร้นแค้น ดังนั้นก็อาจจะไม่เยอะนัก"

"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ข้าแค่อยากนอนหลับให้สบาย"

ชายคนนั้นเก็บดาบไว้ที่เอวอย่างลวก ๆ

"เตรียมน้ำอุ่น ๆ สำหรับอาบให้หน่อย เดี๋ยวนี้เลย"

"ได้ เอาแค่ไหนล่ะ" เจ้าของโรงเตี๊ยมส่งสายตาไปยังหญิงสาวที่มีสีหน้าร้อนรนและถามขึ้น

ชายคนนั้นหันหลังกลับมาตอบ "จนกว่าข้าจะบอกว่าพอ"

ชายคนนั้นเดินกะเผลกขึ้นบันไดไป

ขณะที่มองด้านหลังของเขา เจ้าของโรงเตี๊ยมก็เสริมขึ้นมา "จะว่าไป ข้าไม่เคยถามเลย ท่านชื่ออะไร"

ครั้งนี้เขาก็ตอบสั้น ๆ เช่นกัน "อีอัน"

***

"เอาหัวไปแขวนไว้ที่ผนังกันเถอะ! ฮ่า ๆ น่าเกลียดชะมัด"

"เหมือนเจ้าเลย บรรพบุรุษของเจ้ามีเชื้อสายโคบอลด์บ้างหรือเปล่า"

"ว่าไงนะ ไอ้เวรนี่"

เสียงเอะอะโวยวายดังไปทั่ว

"…เสียงดังหนวกหูจริง ๆ" อีอันที่นั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำเดาะลิ้น ในขณะเดียวกันก็ทำความสะอาดร่างกายไปด้วย

อาบน้ำครั้งที่สามแล้ว ล้างสิ่งสกปรกออกเกือบหมดแล้ว แต่ความอึดอัดใจยังคงอยู่เช่นเดิม

"อย่างน้อยถ้ามีสบู่แตงกวาสักก้อนก็จะไม่ขออะไรแล้ว" อีอันที่พึมพำอยู่ก็หัวเราะออกมา

"ไอ้เวร ไม่ขอกับผีน่ะสิ…"

มีคำขอที่ยิ่งใหญ่ที่สุดต่างหาก

การกลับสู่โลกเดิม สิ้นคำขอนั้นอีอันก็เอนตัวลงในอ่างอาบน้ำ

บทที่ 3

บทที่ 3

เดิมทีเขาเป็นมือใหม่ในสังคมที่ไม่มีความพิเศษหรือยิ่งใหญ่อะไร

เขาเล่นเกมซิงเกิ้ลเพลเยอร์แนว RPG*[1] เนื่องจากเกมออนไลน์จำเป็นต้องลดช่องว่างระหว่างทุนและความสามารถแม้แต่ในโลกนั้นก็ตาม

ในขณะเดียวกัน เขาก็มักจะไปเยือนเว็บไซต์เกมคอมมูนิตี้ด้วย คลิปวิดีโอและบทความสอนโจมตีของเซียนเกมก็ดูสนุกเหมือนกัน

เนื่องจากมีการอัพโหลดลิงค์ดาวน์โหลดเกมที่ละเมิดลิขสิทธิ์บ่อยครั้ง ผมรู้ว่ามันไม่ถูกต้อง แต่การมีรายได้น้อยก็เป็นข้ออ้างที่ดีสำหรับการหาเหตุผลเข้าข้างตนเอง ดังนั้นการที่ผมคลิกเข้าไปในกระทู้ 'DLC*[2] ของเกมหายากที่หาไม่ได้อีกแล้วแบบ Full Package มาก่อนได้ก่อน' ในเวลานั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

<อะควิลโลเนีย
การทรยศและการล่มสลาย เกมเซมิโอเพนเวิลด์*[3]แนวดาร์กแฟนตาซีที่เต็มไปด้วยการทรยศหักหลังและการสมรู้ร่วมคิด>

บทความแนะนำค่อนข้างดึงดูดความสนใจ ภาพตัวอย่างจากเกมก็ดูใช้ได้ แต่ตอนนี้มันเป็นเกมที่ไม่ได้วางขายเนื่องจากสถานการณ์ของบริษัทผู้ผลิต

และโพสต์ถูกลบออกไปทันทีที่เขาคลิกลิงก์ดาวน์โหลด

เขาภูมิใจที่ได้เป็นผู้ดาวน์โหลดในลำดับแรก และเริ่มเล่นเกมทันที เขาตัดสินใจแล้วว่าจะใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ดูฉากจบของเกม

ในอะควิโลเนียมี 5 คลาสที่ผู้เล่นสามารถเลือกได้

อัศวิน นักรบไวกิ้ง นักเวท ทหารพราน นักบวช

จากคำแนะนำที่ปรากฏขึ้นมาขณะติดตั้ง ในสถานการณ์เฉพาะ เช่น การต่อสู้กับบอส สามารถได้รับความช่วยเหลือจากตัวละครของผู้เล่นอื่น ๆ ที่ลงทะเบียนในเซิร์ฟเวอร์ได้

แต่เซิร์ฟเวอร์ไม่ได้เชื่อมต่อ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสำเนาที่ผิดกฎหมายหรือเซิร์ฟเวอร์หายไปตั้งแต่แรก

อย่างไรก็ตาม ทุกอย่างมันชัดเจนมากว่าต้องสู้คนเดียว ดังนั้นเขาจึงเลือกนักเวทที่เป็นสายโจมตีระยะไกลและเป็นอาชีพที่ง่ายที่สุดสำหรับมือใหม่ เขาเลือกทักษะพิเศษเป็นสัมผัสที่หกและการตั้งสมาธิ

เขาเลือกความยากในการเล่นที่ระดับปกติด้วยความภาคภูมิใจ

เลือกรูปลักษณ์ภายนอกแบบพื้นฐาน ส่วนชื่อก็ตั้งสุ่ม ๆ ไป อีอัน โฮปตัวละครที่จะกลายเป็นร่างของเขาในอนาคตถูกสร้างขึ้นแบบนั้น

'…ควรจะเริ่มจากการบุกก่อนแท้ ๆ’ อีอันถอนหายใจหนึ่งเฮือก มาเสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว เพราะในเวลานั้นเขาคิดไม่ได้ขนาดนั้นและจดจ่ออยู่กับเกม

โดยรวมแล้วอะควิโลเนียเป็นเกมที่ค่อนข้างยอดเยี่ยม กราฟิกดูเก่าไปหน่อยแต่มีบรรยากาศที่เป็นเอกลักษณ์และไม่ทำให้หัวร้อน การต่อสู้ที่ต้องอาศัยผังสกิลต่าง ๆ ก็สนุกดี เนื่องจากเป็นเกมเซมิโอเพ่นเวิลด์ จึงต้องเคลียร์เควสต์เฉพาะก่อนถึงจะสามารถข้ามไปยังพื้นที่ต่อไปได้

โดยพื้นฐานแล้ว เกมให้เสรีภาพสูง สามารถข้ามภารกิจย่อยหรือคัตซีนได้ ดังนั้นจึงไม่น่าเบื่อมากนัก เหนือสิ่งอื่นใด มีตัวเลือกมากมายที่แสดงความเป็นดาร์กแฟนตาซี ทำให้เขาเพลิดเพลิน

แน่นอนว่าเกมไม่ง่ายอย่างที่คิด

ไอเทมมีข้อจำกัดด้านความสามารถในการใช้งานแทนข้อจำกัดด้านอาชีพ อาจเป็นเพราะเหตุนี้ ตัวเลือกจึงหลากหลาย

ผังสกิลกว้างมากแต่แต้มสกิลไม่เพียงพอ

ยิ่งการต่อสู้กับม็อบต่าง ๆ รวมถึงการต่อสู้กับบอสยิ่งยาก เขาเล่นเกมโดยเลือกสกิลที่เหมาะสมกับความสามารถและสถานการณ์ในตอนนั้น

เกมสิ้นสุดที่บทที่ 4 ตั้งแต่บทที่ 3 เป็นต้นมา ระดับความยากก็เริ่มเพิ่มขึ้น แค่สัตว์ประหลาดธรรมดา ๆ ก็รับมือได้ยากขึ้น เขาไม่สามารถเพิ่มเลเวลในเวลาสั้น ๆ ได้อีกต่อไป สุดท้ายเขาก็ต้องค้นหาบทความสอนโจมตี

โชคดีที่เขาพบบทความของเซียนเกมบางคนที่ผ่านเลเวลสูง ๆ เมื่อนานมาแล้ว
เนื่องจากเป็นบทความที่ยาวระดับวิทยานิพนธ์ เขาจึงอ่านเฉพาะส่วนที่จำเป็นเท่านั้น อ่านไปเรื่อย ๆ ก็ได้รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ยากลำบากแค่ไหน อย่างแรกคือทักษะพิเศษของเขา สัมผัสที่หกและการตั้งสมาธิเป็นทักษะพิเศษสำหรับการต่อสู้ร่วมกันที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยในการต่อสู้ระยะไกล ทักษะพิเศษอย่างผสานธาตุ สายเลือดเวทมนตร์ วิเคราะห์เชิงลึก การคิดแนวขนาน โชคลาภ หรือตอบสนองว่องไวช่วยได้มากกว่า

นอกจากนี้ ตัวละครของเขายังด้อยกว่านักเวทระดับเดียวกัน โดยเฉพาะค่าสติปัญญาและจิต นั่นเป็นเพราะเขาเพิ่มค่าความแข็งแกร่ง ความคล่องตัว และพลังกาย

เขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องสวมใส่อุปกรณ์เพื่อต่อกรกับศัตรูเพียงลำพัง

มันเป็นส่วนที่ต้องเอาชนะด้วยการควบคุมและการใช้เวทไฟที่เก่งกาจ

สกิลก็เช่นเดียวกัน

มีทางเดียวคือต้องค่อย ๆ ปูทางไปจนกว่าจะถึงจุดนั้น

อย่างน้อยต้องสะสมสกิลที่จะส่งเสริมทักษะพิเศษและสกิลทั่วไป

แต้มสกิลมีผลมากขนาดนั้น

บ่อยครั้งเขาขาดทั้งพลังเวทและเงิน

เพราะบอสมีพละกำลังมากเกินต้านทานจึงเหลือทางเลือกนั้นเพียงแค่ทางเดียว

มีวิธีมาตรฐานในการแก้ปัญหา นั่นคือการฟาร์ม*[4]ไอเทมและการลดพลังป้องกันของศัตรู

ปัญหาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือเควสต์และตัวเลือก

เขาเลือกพลาด ไม่ก็ข้ามเควสต์ย่อยที่จำเป็นไปมากมาย ซึ่งเควสต์ดังกล่าวให้แต้มสเตตัสกับแต้มสกิลเพิ่มเติม

นอกจากนี้ เพราะตั้งใจเลือกตัวละครที่ห่วยแตกที่สุด ตัวละครสำคัญที่ต้องช่วยเขาจึงตายหรือแพ้ไปเป็นจำนวนมาก

สรุปสั้น ๆ คือตัวละครของเขา อีอัน โฮป เป็นไอ้กาก

อีกอย่างที่กากก็คือ ไม่มีอะไรที่สามารถย้อนกลับไปแก้ได้สักอย่าง

อย่างไรก็ตาม โชคดีที่ยังมีเวลาเหลืออยู่จนกว่าจะถึงวันหยุดสุดสัปดาห์

เขาคิดได้อย่างรวดเร็ว

สร้างตัวละครใหม่ดีกว่า

คราวนี้ต้องอ้างอิงจากคู่มือ ตั้งใจเลือกดี ๆ

เลือกอาชีพที่เล่นง่ายกว่าเดิม

แต่กลับมีช่องตัวละครเพียงช่องเดียวและจำเป็นต้องชำระเงินเพื่อซื้อช่องตัวละครเพิ่ม จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างตัวละครใหม่เพิ่ม ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะลบตัวละคร

ทันใดนั้น มีหน้าต่างขึ้นเตือนว่าพบข้อผิดพลาด

<การลบถูกปฏิเสธ>

ไม่ใช่ลบไม่ได้ แต่ปฏิเสธการลบงั้นเหรอ?

ระหว่างที่เขาสับสน

ก็มีหน้าต่างป๊อปอัพอื่น ๆ ขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

<พวก◆◇◐◑ จ้องมองคุณ>

<พวก◆◇◐◑ ต้องการจุดจบของโลกใบนี้>

<พวก◆◇◐◑….>

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สิ่งเดียวที่เขาจำได้คือจอภาพกะพริบอย่างรวดเร็ว

มันเป็นความทรงจำสุดท้ายในโลกที่เขาอาศัยอยู่

พอตั้งสติได้แล้ว ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่กลางหนองน้ำที่ไม่คุ้นเคย

กับหน้าต่างเควสฝึกเล่นที่ได้เห็นตอนเริ่มเกมครั้งแรก

"…!"

อีอันลืมตาขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่ามีคนอยู่

ร่างกายตอบสนองโดยสัญชาตญาณ

เขาหยิบดาบที่พิงอยู่ข้างอ่างอาบน้ำขึ้นมาเล็งไปที่ผู้บุกรุก

"กรี๊ด…"

เสียงกรีดร้องที่ถูกกลั้นไว้ ดังต่อเนื่อง

พนักงานหญิงที่มีถังน้ำอยู่ในมือนั่นเอง

น้ำร้อนที่เดือดปุด ๆ กระเด็นโดนขาของเธอ

"น…น้ำน่ะค่ะ ข้าจะมาเปลี่ยน…."

เพราะดาบจ่ออยู่ที่คอ เธอจึงพูดเสียงสั่นเครือ

"…"

อีอันจ้องมองตาสีน้ำตาลที่หวาดกลัวอย่างเงียบเชียบ

หรือเป็นเพราะนึกถึงความทรงจำเก่า ๆ

คำถามที่ยังไม่ได้ข้อสรุปเมื่อนานมาแล้วได้ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

นี่ใช่คนจริง ๆ เหรอเนี่ย

มันเป็นเพียงภาพกราฟิกที่ซับซ้อนมากไม่ใช่เหรอ

โลกนี้เป็นแค่เกมอยู่แล้วนี่

"…เหรอ ข้าเข้าใจผิด"

อีอันลดดาบลง

"ข้าขอโทษนะคะ…"

สุดท้ายหญิงรับใช้ก็ทิ้งถังน้ำและทรุดลงไปทั้งอย่างนั้น

ไหล่ของเธอสั่นเทิ้ม

หน้าผากมีเหงื่อผุดซึมทั่ว

เมื่อได้เห็นภาพนั้น อีอันก็ได้ข้อสรุป

หากไม่ใช่คนจริง ๆ คงไม่มีทางที่จะมีความคิดเช่นนี้ได้

ถ้าเกมเหมือนจริงตั้งแต่แรก คงไม่รู้สึกถึงความแตกต่างมากมายเช่นนี้

"ให้ข้าเทน้ำออกจากอ่างอาบน้ำไหมคะ"

หญิงผู้นั้นลุกขึ้นอีกครั้ง เธอโน้มตัวลงไปที่อ่างอาบน้ำเพื่อเปิดจุกอ่างอาบน้ำที่ปลายเท้า

เขาเผลอมองขาที่เปลี่ยนเป็นสีแดงของเธอเพราะน้ำร้อนที่กระเด็นใส่

อีอันเปิดปากพูดอย่างลำบากใจ

"เมื่อกี้ข้าต้องขอโทษด้วย ข้าทำตามสัญชาตญาณเพราะถูกโจมตีบ่อย ๆ"

หญิงสาวยิ้มแย้มอย่างเข้าอกเข้าใจพลางพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบลง

"ท่านคงเจอเรื่องร้าย ๆ มามากนะคะ"

อีอันยักไหล่

ภาพหนองน้ำที่เขาอยู่ในตอนที่ลืมตาขึ้นครั้งแรกผุดขึ้นมาทันใด

ภาพหนองน้ำใหญ่ที่มีคนป่วย ผู้ยากไร้ นักโทษหลบหนี โจร รวมถึงสัตว์ประหลาดผุดออกมา

เขาเคยผ่านด่านพื้นที่ฝึกเล่นด้วยตัวเองภายใน 10 นาที แต่ครั้งนี้กลับต้องใช้เวลามากกว่าครึ่งปี

เป็นระยะเวลาที่เพียงพอให้เขายอมรับและปรับตัวต่อสถานการณ์ที่ต้องเผชิญ

เกมกลายเป็นจริงขึ้นมา

การผ่านด่านนั้นเป็นจุดเริ่มต้น ตอนนี้สถานการณ์กลับยุ่งเหยิงเพราะเขากลายเป็นตัวละครในเกม

[1] Role Playing Game (RPG) คือ เกมที่ให้ผู้เล่นได้สวมบทบาทเป็นตัวละครภายในเกม เรียกอีกอย่างหนึ่งว่าเกมสวมบทบาท

[2] Downloadable Content (DLC) คือ เนื้อหาเพิ่มเติมของเกม เช่น เนื้อเรื่องใหม่ ไอเทมใหม่ เพื่อให้เล่นเกมได้สนุกยิ่งขึ้น

[3] เกมเซมิโอเพนเวิลด์ (Semi Open World Game) คือ เกมที่มีหน้าจอโหลดดิงสกรีนขึ้นมาเมื่อย้ายไปยังแผนที่หรือเมืองอื่น

[4] การฟาร์ม (Farming) คือ การทำบางอย่างซ้ำไปซ้ำมาเพื่อให้ได้ของที่ต้องการ เช่น การฟาร์มค่าประสบการณ์ การฟาร์มไอเทม

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้