นาวา (สตรีมเมอร์ยาจก)

ข้อมูลเบื้องต้น

นาวา (สตรีมเมอร์ยาจก)

“สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับเข้าสู่ช่องนาวาพาทำ วันนี้ขอนำเสนอข้าวไข่เจียวครับ!”
กล้องเล็กจิ๋วราคาถูกที่สุดในร้านค้าออนไลน์ลอยขึ้นเหนือศีรษะ จับภาพไปยังครัวเล็กที่ถูกปัดกวาดให้ใหม่เอี่ยมที่สุด มือผอมบางพยายามตอกไข่หนึ่งใบลงบนถ้วยใบเล็กด้วยความตั้งใจ
เผละ… ไข่ขาวและไข่แดงพร้อมเปลือกหล่นลงพื้นดังเผละเนื่องจากลงน้ำหนักมือเพื่อตอกไข่แรงเกินไป ใบหน้าผอมซูบยิ้มแหะๆ มองผ่านกล้องด้วยความเขินอายเเม้หน้าจอสตีมจะขึ้นผู้เข้าชมเป็นศูนย์ก็ตาม…
“ขอโทษฮะ เดี๋ยววาขอลองอีกฟองนะ” มือขาวเอื้อมหยิบไข่อีกฟองก่อนจะตอกลงไปใหม่ด้วยแววตามุ่งมั่น ไข่ใบใหม่ถูกกะน้ำหนักเบาลงจึงสามารถกระเทาะลงถ้วยด้วยความแม่นยำ
"หลังจากตอกไข่แล้วก็ปรุงรสด้วยเกลือ ขอโทษที่บ้านวาไม่มีเครื่องปรุงนะฮะ ช่วงนี้วาต้องประหยัดนิดหน่อย" มือเล็กหยิบช้อนโต๊ะตักเกลือขึ้นมาครึ่งช้อน เทลงไปในถ้วยไข่ที่ตอกเอาไว้ ทำเอาผู้ชมที่เผลอหลงเข้ามาดูอ้าปากค้างด้วยความตกใจ
นั่นมันเค็มจนโรคไตถามหาเลยนะนั่น!!
การโดเนท

อมยิ้ม = 10 โอริง

ดอกไม้สีทอง = 50 โอริง

ไอศกรีม = 100 โอริง

ตุ๊กตาหมี = 200 โอริง

ปราสาท = 500 โอริง

ม้าหมุน = 1,000 โอริง

ยานอวกาศ = 2,000 โอริง

ฝนดาวตก = 5,000 โอริง

ดาวเคราะห์ = 10,000 โอริง

ระบบสุริยะจักรวาล = 50,000 โอริง

#นาวาสตรีมเมอร์ยาจก

TALK :
เป็นแค่นัก(ลอง)เขียนโนเนมคนหนึ่งที่อยากลองหาความแปลกใหม่ให้กับตัวเอง อยากเขียนนิยายน่ารักๆเพื่อฮีลใจตัวเองและคนที่หลงเข้ามาอ่าน ขอบคุณที่แวะเข้ามานะคะ

นาวาคือชื่อของเขา

นาวา คือชื่อจริงและชื่อเล่นของเขา เขาเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูล ไพศาลพิพัฒนกุล ตระกูลผู้ซึ่งร่ำรวยจากการทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ พ่อแม่รักใคร่ดูแลดุจไข่ในหิน ฝุ่นไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม แม้จะหยิบจับอะไรก็แทบจะมีคนห้ามปรามไปเสียหมดทุกสิ่ง และนั่นจึงเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เขาทำอะไรไม่เป็นเลยแม้แต่อย่างเดียว!

แม้จะถูกตามใจตั้งแต่เด็ก แต่นาวาก็ใช่ว่าจะเสียคนที่ถูกตามเอาใจ เขาเป็นที่รักของทุกคน ไม่ว่าจะครอบครัว ญาติพี่น้อง หรือแม้แต่เพื่อนฝูงก็ล้วนเป็นมิตรที่ดีต่อกัน แต่อาจเป็นเพราะนาวาใช้ชีวิตเรียบง่ายหรือสุขสบายเกินไป ฟ้าถึงได้กลั่นแกล้งให้เขาได้จบชีวิตลงในวัยเพียงยี่สิบสี่ปี ไม่ทันได้แม้แต่ได้ล่ำลาครอบครัวอันเป็นที่รัก

สาเหตุการตายน่ะหรือ…หึ! ช่างน่าตลกสิ้นดี…

เดินตกท่อหลังบ้านน่ะสิ! คงไม่มีใครซวยได้เท่าเขาแล้วล่ะมั้ง!

นาวากับการเลือกอาชีพ

ดวงตากลมโตกะพริบปรับสายตาจากภาพมึนเบลอเบื้องหน้า เพราะเขาตกท่อลึกแล้วหัวไปกระแทกขอบบ่อเป็นแน่ทำเอาสมองเขาถึงได้มึนเบลอไม่หยุดหย่อน นาวายกมือนวดศีรษะตัวเองแผ่วเบาพยายามเอนกายลุกขึ้นนั่งจากที่นอน เขาวาดมือกวาดโทรศัพท์มือถือที่มักวางอยู่ข้างเตียงที่ประจำเพื่อดูเวลา แต่หากคลำซ้ายคลำขวาก็ไม่พบก่อนจะผงะเมื่อที่นอนที่ตัวเองนอนอยู่กลับไม่ใช่เตียงหนานุ่มราคาแพง หากแต่เป็นเพียงแค่ฟูกเก่าๆ หนึ่งผืน แถมในห้องนี้แทบไม่มีสิ่งของอำนวยความสะดวกอะไรเลย นอกจากฟูกนอน ผ้าห่มผืนบาง และหมอนใบเก่าเพียงสองใบ!

ว๊อท!!! ที่นี่ที่ไหน?!

นอกจากความตกใจสภาพภายในห้อง เขาต้องตกใจกับมือของเขาเอง ผิวสีน้ำผึ้งเนียนสวยที่แสนภาคภูมิใจกลับกลายเป็นมือขาวซีดผอมแห้งของใครไม่รู้! แม้แต่แข้งขาที่เรียวสวยได้สัดส่วนกลับกลายเป็นผอมกระหร่องราวกับคนไม่มีแรง

กระจก! กระจกอยู่ที่ไหน!!!

มองซ้ายมองขวาหาสิ่งที่ต้องการ กลับเจอเศษกระจกที่วางอยู่ไม่ไกล ไม่รอช้าจึงทิ้งตัวคลานไปหยิบกระจกเสี้ยวนั้นมาส่องดูใบหน้าของตัวเอง

ใบหน้าเรียวเล็ก แก้มซูบตอบ ดวงตากลมโตลึกโบ๋ราวคนอมโรค มือบางยกขึ้นลูบซ้าย ยกขึ้นลูบขวา กระพริบตาปริบๆ คนในกระจกก็ทำตามทุกสิ่ง ท่าทางที่เขาทำมันใช่เขาแน่ๆ

แต่หน้าตาไม่ใช่! หุ่นไม่ใช่! นี่เขามาอยู่ในร่างของใคร! หรือเขาตกท่อจนสติไม่ดี!

จู่ๆ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว ทำเอานาวากุมขมับด้วยความเจ็บปวด ภาพความทรงจำตั้งแต่วัยเด็กจนถึงปัจจุบัน เด็กคนนี้ต่อสู้ด้วยตัวคนเดียวมาตลอด ตั้งเเต่ถูกเลี้ยงโตมาในบ้านเด็กกำพร้าจนแยกตัวออกมาอยู่ด้วยตัวคนเดียว กระทั่งป่วยด้วยหลายโรครุมเร้าจนสิ้นใจในที่สุด ชีวิตนายช่างน่าสงสารเหลือเกิน…

หลังจากจะนั่งสงบสติตัวเองเกือบชั่วโมงก็ไม่ทำให้นาวารู้สึกดีขึ้นได้ จึงได้เเต่พาร่างปวกเปียกของตัวเองออกมาสำรวจข้างนอก เพียงแค่เปิดประตูเก่าๆ ออกมาก็พบกับต้นไม้สูงใหญ่กว่าปกติที่เคยเห็นขึ้นรอบบริเวณบ้านหลังน้อย ข้างกันนั้นมีเล้าไก่เล็กๆ ที่มีไก่อยู่สี่ห้าตัวอยู่ในนั้น หากแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นไปด้านบนฟ้าผ่านกิ่งไม้ใหญ่กลับพบยานทรงแคปซูลหลายสิบคันแล่นอยู่บนอากาศ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ กระต๊อบน้อยกับเล้าไก่ที่เคยเห็นในทีวีไม่น่าแปลกใจเท่ายานบินได้บนอากาศ! สิ่งที่เขาอยู่กับสิ่งที่ลอยได้บนฟ้านี่มันต่างกันเกินไปไหม? นี่เขาอาศัยอยู่ที่ไหนกัน!

มือผอมแห้งปิดประตูฉับ เมื่อพาตัวเองวิ่งกลับเข้ามาในบ้าน หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักด้วยความตระหนก เหงื่อซึมตามกรอบหน้า นาวาก้มมองข้อมือบางของตัวเองก่อนจะพบกับสัญลักษณ์สี่ขีดแปลกๆ ที่สลักบนข้อมือของตัวเอง เพียงแค่ลูบผ่านเบาๆ จอใสสี่เหลี่ยมสีฟ้าก็สว่างวาบออกมาเบื้องหน้า ราวกับหนังโลกอนาคตที่เขาชอบดูไม่มีผิด

ชื่อ นาวา ลอซว์

เกิด 14 | 03 | 3050 อายุ 20 ปี

พ่อ - แม่ - * * ไม่พบข้อมูล

สถานที่อยู่อาศัย สถานเลี้ยงเด็กเฟริกซ์ ถึงปี 3065

สถานที่อยู่ปัจจุบัน เมืองเกษตรกรรมพรินซ์

อาชีพ –

ทรัพย์สินทั้งหมด 5,225 โอริง

ทรัพย์สินทั้งหมดห้าพันกว่า นี่หน่วยเป็นบาทเหมือนที่โลกเขาอยู่หรือเปล่าน่ะ อะไรจะจนขนาดนี้พ่อคุณ!! มือบางลองยกปัดหน้าจอไปหน้าอื่นบ้าง ก่อนจะพบกับหัวข้อโหมดร้านค้า

อาหารแคปซูลสำเร็จรูป

ข้าวหมูย่าง + ซุปเห็ดรวม 750 โอริง/ แคปซูล

สเต็กเนื้อริบอายส์รมควัน + ไส้กรอกเนื้อ 1500 โอริง/แคปซูล

ข้าวไข่เจียวไร้น้ำมัน + ซุปไก่ทรัฟเฟิล 300 โอริง/แคปซูล

ชุดเครื่องปรุง

ซอสปรุงรส 250 โอริง/ขวด

น้ำตาลทราย 200 โอริง/กิโลกรัม

น้ำปลา 350 โอริง/ขวด

ข้าวสาร 400 โอริง/กิโลกรัม

เกลือ 50 โอริง/ครึ่งกิโลกรัม

นี่มันราคามหาโหดอะไรกัน!! เงินห้าพันนิดๆ จะไปพอซื้อกินตลอดได้ยังไง! เขาได้เเต่บ่นกับโชคชะตาของตัวเอง เเต่ก็จำใจปัดหน้าต่อไปเพื่อสำรวจต่อ

โหมดอาชีพในเมืองพรินซ์

-ทำนา

-ทำไร่

-ทำสวน

-ทำฟาร์ม

-เก็บของป่า

-นักล่าสัตว์

-ช่างยานยนต์

-แม่-พ่อบ้าน

-ครู

-นักสตีมเมอร์ #อาชีพฮิตของเด็กรุ่นใหม่!

อะไรคืออาชีพฮิตของเด็กรุ่นใหม่?

คลิก! แค่สงสัยเลยจะลองกดเข้าไปดู แต่หากกลับกลายเป็นลงทะเบียนเป็นสตีมเมอร์หน้าใหม่เสียอย่างนั้น

“สวัสดี ยีทูปสตีมเมอร์ยินดีต้อนรับ เราได้เชื่อมต่อข้อมูลของคุณเรียบร้อยแล้ว กรุณาระบุชื่อช่องของคุณ …” เสียงโมโนโทนดังออกมาจากหน้าจอเบื้องหน้า ยีทูปนี่เหมือนกับช่องแพลตฟอร์มฮิตๆ ในสมัยที่เขาอยู่หรือเปล่านะ หรือสตีมจะเป็นการถ่ายทอดสดหรืออัดคลิปแบบที่เขาชอบดูน่ะหรือ แล้วเขาจะทำอะไรดีล่ะ?

“โปรดตั้งชื่อช่องของคุณ…” เสียงโมโนโทนถามซ้ำขึ้นมาอีกรอบ

“ตั้งชื่อช่องว่า ‘นาวาพาทำ’ ครับ!” เอาวะ ของอย่างนี้มันต้องลองสักตั้ง

“โปรดยืนยัน ชื่อช่องของคุณ นาวาพาทำ”

“ยืนยัน”

“ระบบได้สร้างช่องสตีมบนยีทูปเรียบร้อยแล้ว คุณต้องมีกล้องสำหรับการไลฟ์สดหรืออัดคลิปอย่างน้อยหนึ่งตัว ระบบลิ้งค์เข้าร้านค้าอัติโนมัติ”

นาวาเงยหน้ามองกล้องรุ่นต่างๆ ตรงหน้าด้วยดวงตาพร่าพราย ราคาถูกที่สุดก็สามหมื่นห้าพันโอริงแล้ว แล้วเขามีเงินแค่ห้าพันจะเอาที่ไหนไปพอกันเล่า!

“มีกล้องมือสองไหมนะ” นาวาพึมพำ หากแต่ระบบกลับสามารถรู้สึกถึงความต้องการของเขาได้

“กล้องแคนน่า รุ่น 1013 อัดวิดีโอความชัดที่ 144P ราคา 3,500 โอริง” กล้องทรงกลมเท่าลูกปิงปองแต่ราคาสามพันห้า นี่ถูกที่สุดแล้วหรอ แล้วความชัด 144P นี่ไม่ต่างจากคนสายตาสั้นเลยสักนิด

“รับครับ” แล้วเขาจะสามารถเลือกอะไรได้อีกเล่า!!

“อีกห้านาทีกล้องจะส่งถึงมือคุณ ขอบคุณที่ใช้บริการ” เพียงครู่เดียวจอที่ส่องสว่างก็ดับไป

หลังจากที่สำรวจรอบบ้านครบ บ้านหลังนี้มีเพียงหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องน้ำเพียงเท่านั้น ส่วนครัวทำอาหารกลับเป็นเพิงที่ตั้งอยู่นอกบ้านแทนเป็นเพียงเตาถ่านเล็กๆ และที่จุดไฟแบบไม้ขีด บ้านที่เขาอยู่ไม่ต่างอะไรกับยุคสมัยที่เขาอยู่เลยแม้แต่น้อย แต่เจ้ายานบินที่บินไปมาไร้เสียงด้านบนนั่นมันอะไรกัน ไหนจะชั้นลอยเกาะมีตึกสูงๆ บนนั้นอีก นี่มันเหมือนกับโลกอนาคตชัดๆ แต่นั่นสินะ นี่มันปี 3070 แล้วนี่ ห่างกับสมัยที่เขาอยู่ตั้งกี่ร้อยปี แล้วอย่างนี้เขาจะใช้ชีวิตแทนเจ้าของร่างเดิมนี่ยังไง แม้แต่เจ้าของเดิมยังผอมกระหร่องขนาดนี้ แล้วเขาที่ทำอะไรไม่เป็นเลยจะเอาชีวิตรอดได้ยังไงก่อน!!!…

* * * * * * * * * * * * * *

#นาวาสตีมเมอร์ยาจก

ฝากน้องด้วยนะคะ

นาวากับการพาทัวร์รอบบ้าน

หลังจากที่กล้องมาส่งถึงหน้าประตูบ้าน นาวาก็กดสั่งซื้อข้าวสาร น้ำตาลทรายและเกลือมาเพิ่ม ทำให้ตอนนี้มีเงินคงเหลือทั้งสิ้นหนึ่งพันเจ็ดสิบห้าโอริงเพียงเท่านั้น ซึ่งเงินซื้อกล้องที่ลงทุนไปนั้นจะทำให้เขามีรายได้หรือไม่ก็ยังคาดหวังไม่ได้ ถ้าหากเขาตั้งใจอ่านกฎให้รอบคอบแต่แรกเงินสามพันห้าจะไม่ลอยออกไปอย่างแน่นอน

ยอดวิวแสนนึงคืออะไร!! ผู้ติดตามหนึ่งหมื่นเพื่ออะไร! ถ้ายอดไม่ถึงเงินก็ไม่เข้า รายได้ก็จะไม่มี แล้วประชากรมีเป็นแสนล้านคนจะมีใครเข้ามาดูช่องเขาบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ นาวาคนนี้อยากร้องไห้

ชายหนุ่มได้แต่มองกล้องตัวจิ๋วที่ได้มา ก่อนจะสั่งเปิดระบบด้วยเสียง จากนั้นกล้องขนาดเท่าลูกปิงปองจึงลอยขึ้นบนอากาศ

"ท่านสามารถตั้งค่ากล้องให้เป็นส่วนตัวได้อัตโนมัติด้วยการเปิดใช้ฟังก์ชั่นปิดบังตัวตน ท่านต้องการไลฟ์สดหรืออัดวิดีโอ" เสียงโมโนโทนจากระบบแสนไฮเทคแต่คุณภาพภาพต่ำสุดเอ่ยถาม นาวาสบตากับเลนส์กล้องตัวจิ๋วก่อนจะถอนหายใจ ยังไงก็คงต้องลองดูสักตั้ง เผื่ออะไรจะดีขึ้น

"เลือกปิดบังตัวตน ต้องการอัดวิดีโอ"

"รับทราบ ระบบจะไม่โฟกัสใบหน้าของนายท่าน เซตค่ากล้องเรียบร้อย ระบบพร้อมบันทึกภาพภายใน สาม สอง หนึ่ง …"

"สวัสดีครับ ช่องนาวาพาทำ ยินดีต้อนรับ วันนี้วาจะมาชวนเพื่อนๆ ทุกคนทำความสะอาดบ้านแล้วก็ทัวร์รอบบ้านกันนะครับ เริ่มต้นจากห้องนอนเล็กๆ ของผมเอง" ร่างผอมบางเดินเข้าไปในห้องของตัวเองก่อนจะจัดการยกหมอนผ้าห่มออกมา แล้วจัดการยกฟูกขึ้นเพื่อปัดฝุ่น

อึ๊บ!' (ยกไม่ขึ้น)

อึ๊บ!' (ฟูกแทบไม่ขยับ) นาวาเหงื่อซึมเมื่อแรงของตนเองไม่สามารถยกฟูกผืนนี้ให้ขยับได้เลยสักนิด หรือเขาไม่เหมาะกับงานใช้แรง ชายหนุ่มจึงเดินไปหยิบไม้ปัดฝุ่นมาปัดที่นอนแทน จัดของต่างๆ ให้เรียบร้อย แล้วขนผ้าปูกับปลอกหมอนออกมาซักในห้องน้ำ กว่าจะยกผ้าเปียกออกมาตากหลังบ้านได้ก็เหนื่อยจนแทบจะเป็นลม "แฮก พอดีวาเพิ่งหายป่วยอาจจะเหนื่อยง่ายหน่อยนะครับ บ้านของวาเป็นบ้านหลังเล็กๆ ติดกับป่าเขา ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์พอสมควรเลยครับ อ๊ะ บ้านวามีเล้าไก่ด้วยนะ มีน้องไก่สี่ตัว ไว้ออกไข่ให้กิน เดี๋ยววันหลังวาจะหัดทำกับข้าวให้ดูนะฮะ" นาวาพยายามคุยเจื้อยแจ้วกับกล้องให้ได้มากที่สุด แม้ว่าเขาจะตื่นเต้นไปบ้างก็ตาม แล้วที่สำคัญใครจะทำกับข้าวได้ในเมื่อเขาทำกับข้าวไม่เป็น

"ส่วนข้างบ้านพื้นที่เล็กๆ ตรงนั้นเอาไว้ปลูกผัก แต่ตอนนี้มันค่อนข้างรกหน่อยนะครับ" นาวาดึงวัชพืชที่แห้งเหี่ยวออกจากแปลงผักเผยให้เห็นสวนผักเล็กๆ ที่ไม่ได้รับการดูแลจนมันเหี่ยวเฉา ถัดไปนั้นมีดงต้นกล้วยขึ้นอยู่ ที่สำคัญมีกล้วยที่เริ่มสุกเหลืองแล้วด้วย แล้วนั่นต้นแอปเปิ้ลใช่ไหม ลูกสีแดงสดแบบนั้นใช่แน่ๆ เป็นสิบต้นเลย เขารอดตายแล้ว!

"ถัดไปนั้นเป็นครัวเล็กๆ ของวาเอง มีเตาฟืน และฟืนนิดหน่อย มีต้นกล้วย แล้วก็ต้นแอปเปิ้ล ลูกกำลังโตน่ากินเลย … นี่ละฮะพื้นที่เล็กๆ ของบ้านวาเอง ถึงจะมีพื้นที่เล็กๆ แต่ที่นี่ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์มากเลยล่ะ งั้นวันนี้วาขอพาทัวร์เพียงเท่านี้ เอาไว้เดี๋ยวเจอกันใหม่นะครับ บ๊ายบาย~"

หลังจากปิดกล้อง นาวาก็นำกล้องไปชาร์จที่แท่นชาร์จแบตเตอรี่ สภาพบ้านเหมือนไม่มีไฟฟ้าใช้แต่ระบบไฟฟ้าของที่นี่ก็ดีใช้ได้อยู่เหมือนกันนะ นาวาตัดสินใจดูคลิปวิดีโอย้อนหลังที่ถ่ายเมื่อครู่อีกครั้งก่อนจะตัดสินใจโพสต์ตอนแรกลงไปในยีทูปจากนั้นเขาจึงเดินไปหลังบ้านเพื่อดึงผลกล้วยมากินประทังความหิวสี่ห้าลูก เสียงร้องของไก่ในเล้าเรียกให้นาวาเดินไปดูด้วยความสนใจเมื่อแม่ไก่กำลังออกไข่ให้เห็น ชายหนุ่มตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้นเนื่องจากไม่เคยเห็นของจริงมาก่อนในชีวิต

"เอ… แล้วไก่กินอะไรเป็นอาหารกันนะ มีคู่มือการเลี้ยงไก่ไหมนะ" นาวาพึมพำก่อนจะลูบสัญลักษณ์บนข้อมือของตัวเอง จอภาพโฮโลแกรมก็ปรากฏเบื้องหน้า

"ไก่กินอะไรเป็นอาหาร"

"อาหารของไก่โดยธรรมชาติมีหลายอย่าง อาทิ ประเภทแป้งได้แก่ รำข้าว ข้าวโพด ข้าวเปลือก เสริมโปรตีนด้วย ไส้เดือน หรือสัตว์แมลง และเสริมวิตามินด้วยผัก หรือหญ้า นายท่านสามารถหาซื้อได้ในระบบร้านค้า ต้องการเข้าร้านค้าหรือไม่"

"ต้องการ"

พลันหน้าจอก็ปรากฏรายละเอียดสินค้าต่างๆ มากมาย

อาหารสำหรับไก่

อาหารไก่ไข่ 1550 โอริง / 30 กิโลกรัม

อาหารไก่เนื้อ 1650 โอริง / 30 กิโลกรัม

ข้าวเปลือก 200 โอริง / 10 กิโลกรัม

เมล็ดข้าวโพด 350 โอริง / 10 กิโลกรัม

แมลงอบแห้ง 400 โอริง / 5 กิโลกรัม

ราคามหาโหดอีกแล้ว! นาวาสำรวจกระสอบข้าวเปลือกที่พิงแอบไว้ข้างเล้า เหลือเพียงแค่ครึ่งกระสอบเท่านั้น เขาจึงกัดฟันซื้อมาอีกหนึ่งถุง ตอนนี้เงินเหลืออยู่แค่แปดร้อยเจ็ดสิบห้าโอริงเท่านั้น ถึงแม้ว่าเขาจะทำอะไรไม่ค่อยเป็น อย่างน้อยก็มีไข่ให้ได้กินพอประทังชีวิตไปได้บ้าง

หลังจากนาวาเอาข้าวเปลือกให้สัตว์เลี้ยงของตัวเองพร้อมกับเปลี่ยนถ่ายน้ำให้เรียบร้อย ชายหนุ่มจึงเดินเข้าครัวเพื่อหามีดหรือสิ่งของที่สามารถนำไปตัดกล้วยเก็บไว้กินยามหิว ผลแอปเปิ้ลที่สามารถเก็บได้โดยไม่ต้องสอยถูกชายหนุ่มเก็บมาไว้จนเต็มตะกร้า

"ผลไม้เรามีเยอะเกินความจำเป็น สามารถแปลงเป็นเงินได้ไหมนะ" มือบางลูบสัญลักษณ์บนข้อมือ ก่อนระบบโฮโลแกรมที่ฝังในร่างกายจะแสดงขึ้น "มีร้านซื้อขายผลไม้ไหมครับ" เพียงครู่เดียวก็มีหน้าต่างร้านค้าที่รับซื้อผลไม้แสดงขึ้นมา นาวาเลือกดูร้านต่างๆ ด้วยความสนใจ ก่อนจะสุ่มมาหนึ่งร้าน การรับซื้อผลไม้ทางร้านจะส่งหุ่นยนต์รับซื้อมาที่บ้านเพื่อคัดเกรดผลไม้ ว่าเป็นเกรดใด แล้วเราก็จะได้ราคาตามที่หุ่นยนต์นั้นได้คัดแยกให้ ซึ่งนาวาก็เห็นว่าสมเหตุสมผลดี จึงตัดสินใจเลือกมาหนึ่งร้าน ซึ่งวันนี้นาวาเก็บผลแอปเปิ้ลได้สี่ตระกร้า อย่างน้อยได้เงินมาเพิ่มนิดหน่อยก็ยังดีล่ะนะ

รอไม่นานหุ่นยนต์จากร้านค้าก็มาถึง นาวาส่งตระกร้าแอปเปิ้ลส่งให้ ก่อนหุ่นยนต์ตัวสูงจะใช้เรเซอร์สีฟ้าที่ส่องผ่านออกมาจากดวงตาสแกนไปยังตระกร้าโดยไม่ต้องเทผลไม้ออกมาเลยสักนิด

"เกรด C สามสิบแปดผล เกรด D ยี่สิบห้าผล เกรด C ราคาผลละแปดโอริง เกรด D ราคาผลละสี่โอริง รวมเป็นเงินสี่ร้อยสี่โอริงครับ" เสียงโมโนโทนจากหุ่นยนต์ตัวสูง บอกราคารับซื้อเสร็จสรรพ

"เอ่อ..ถ้าเกรด A กับ B นี่ผลเท่าไหร่ครับ" นาวาเอ่ยถาม

"เกรด A สิบหกโอริง เกรด B สิบสองโอริงครับ หากคุณนาวามีผลผลิตดีเยี่ยมเกรด S จะได้ผลละสามสิบโอริงครับ" คนตัวผอมตาวาวเขาต้องทำยังไงนะ ผลไม้ถึงจะได้เกรด S บ้าง อย่างนี้ต้องหาปุ๋ยมาบำรุงบ้างแล้ว "ยืนยันการขายไหมครับ" เสียงโมโนโทนเอ่ยถาม นาวาพยักหน้าหงึกหงัก

"ยืนยันครับ ขอบคุณครับ!" ได้มาสี่ร้อยอย่างน้อยเขาก็มีความหวังมากขึ้นในการหาเงินทางอื่น จะได้ไม่ต้องมานั่งคาดหวังกับการสตีมเกินไป

หลังจากหุ่นยนต์ได้ขนผลไม้กลับไปแล้ว นาวาก็ยิ้มกริ่มด้วยแววตามีความสุข โชคดีที่บ้านนี้มีหม้อหุงข้าวไฟฟ้าใบเล็กทำให้นาวาไม่ต้องมานั่งจุดไฟเพื่อหุงข้าวแบบโบราณที่เขาเคยเห็นผ่านทีวีสมัยอยู่ในร่างเก่า ชายหนุ่มลองใช้ข้าวเทไปครึ่งแก้วก่อนจะเทน้ำไปท่วมข้อมือจากนั้นจึงเสียบปลั๊กทิ้งไว้ แล้วตัวเขามาลองนั่งจุดไฟที่เตา แต่ทำอย่างไรก็ไม่สามารถจุดได้จนได้ ใบหน้าแห้งตอบดำเป็นปื้นจากเขม่าเตา ลองหลายรอบจนเริ่มท้อ จึงตัดสินใจเดินไปหาเศษใบไม้แห้งๆ มากองไว้ในเตาจากนั้นใช้ไม้ฟืนวางไว้บนเศษใบไม้อีกทีแล้วจึงจุดไฟ สุมๆ ไปสักพักไฟจึงติด มือผอมบางปรบมือด้วยความดีใจก่อนจะเอาหม้อใบเล็กใส่น้ำแล้วใส่ไข่ลงไปสองฟองเพื่อต้ม

เสียงสัญญาณหม้อหุงข้าวดังขึ้น นาวารีบลุกเดินไปดู กลับพบว่าข้าวสวยที่เขาตั้งใจหุงกลับกลายเป็นข้าวต้มเสียอย่างนั้นเนื่องจากใส่น้ำมากเกินไป แต่เขาก็ภูมิใจถือว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาสามารถทำอะไรได้เอง ถ้าพ่อกับแม่มาเห็นคงภูมิใจในตัววานะครับ วาต้องเอาตัวรอดจากที่นี่ได้แน่ๆ ขอให้พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วงวานะ มือบางยกปาดน้ำตาเงียบๆ ก่อนจะยิ้มให้กับตัวเอง เขาต้องสู้ต่อไป และจะสู้เผื่อเจ้าของร่างนี้ด้วย ขอบคุณที่ให้เรายืมร่างต่อนะ ขอให้นายไปเกิดใหม่ในที่ที่ดีและขอให้มีสุขภาพที่แข็งแรง มีครอบครัวที่รักนายมากๆ เหมือนเรา….

มื้อเย็นของนาวาวันนั้นคือข้าวต้มกับไข่ต้มที่เขาแสนภาคภูมิใจ ถึงแม้รสชาติจะไม่ได้ดีเลิศเหมือนที่เคยกินก็ตาม หลังจากทำความสะอาดถ้วยชามเสร็จแล้ว เขาก็ออกไปเก็บผ้าห่มกับปลอกหมอนที่ซักไว้มาปู กว่าจะเสร็จก็ทำเอาเหงื่อแตกอีกรอบจนต้องกลับไปอาบน้ำใหม่ นาวาล้มตัวลงนอนบนฟูกหอมกรุ่นก่อนจะนึกไปถึงวันพรุ่งนี้ว่าตัวเองจะเริ่มทำอะไรต่อ ต้องศึกษาอะไรเพิ่มตรงไหนบ้างถึงจะมีรายได้เพิ่มขึ้น แต่ก่อนอื่นเขาคงต้องขุนตัวเองให้อ้วนๆ กว่านี้ด้วยการกินเยอะๆ ดูแลร่างกายนี้ให้แข็งแรง เริ่มจากเดินออกกำลังกายสำรวจหลังบ้านเลยแล้วกันว่ามีอะไรบ้าง! เผื่อจะมีอะไรที่กินได้หรือเอามาขายได้อีก!

นาวาจะสู้!

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้