ย้อนเวลามาแก้ไข!!
ข้อมูลเบื้องต้น
เจ สาวออฟฟิศวัย 30 ปี ทำงานเป็นคอลเซ็นเตอร์ ไม่ใช่แก๊งค์คอลเซ็นเตอร์นะ แต่เป็นคอลเซ็นเตอร์บริการ 24 ชั่วโมงของบริษัทรถแห่งหนึ่ง
ตั้งแต่จบมหาวิทยาลัยมาก็ทำงานนี้มาโดยตลอดไม่คิดเปลี่ยนงานเพราะมันคืองานที่สบายมากๆใช่แล้วมันคืองานแบบทำที่บ้านไง
สถานะการณ์โรคระบาดที่เกิดจากแผ่นดินใหญ่แล้วลุกลามไปทั่วโลกคือสาเหตุที่ทำให้ต้องทำงานที่ห้องมา 3 ปีแล้ว ทำงานมาเกือบ 6 ปี
(รวมที่ทำอยู่บ้านและออฟฟิศ)ไม่เคยคิดจะส่งเงินกลับบ้านไปให้พ่อแม่ใช้เลยนะเพราะคิดว่าพวกเขายังหาเงินเองได้อยู่ ไม่สนใจพ่อแม่ ญาติพี่น้อง
หรือใครเลยสักคน อือ ที่กล่าวถึงเนี่ยคือเจ เจเช่าห้องอยู่ในกรุงเทพตัวคนเดียวไม่ค่อยติดต่อกลับที่บ้านเพราะเบื่อที่ต้องฟังแม่บ่นด้วยความเป็นห่วง
จู้จี้จุกจิกเหลือเกิน ต้องให้ส่งข้อความหาทุกวันไม่ส่งก็จะโทรมาหาอยู่ได้ไม่มีอิสระเลย แต่ตอนนี้เจมีอิสระแล้วแม่ไม่ได้มายุ่งกับเจอีกแล้ว
ไม่ต้องมีคนมาคอยโทรตามให้วุ่นวายแล้วล่ะ พ่อกับแม่เจเสียไปเมื่อ 3 เดือนก่อน ตลกมากที่พอไม่มีพ่อแม่มาคอยเตือนคอยบอก เจดันรู้สึกว่างเปล่า
โลกนี้มันกว้างมากเกินไปแน่ๆถึงได้เงียบและเหงาขนาดนี้ พึ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองเลือกผิด ผิดทุกอย่างเลย กลับไปแก้ไขได้ไหมนะ
กลับไปได้จะตั้งใจใช้ชีวิตให้ดีกว่านี้ อืออ่านนิยายมากไปแล้ว เจคิดแล้วเดินออกจากห้องไปซื้ออาหารแต่อนิจจา ใครมันเปิดฝาท่อไว้แล้วไม่ปิด
"ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่ว..อึก "อือ สุดท้ายแล้วก็จมน้ำตาย ชีวิตบัดซบเอ้ย
ต้นเรื่อง
เจ สาวออฟฟิศวัย 30 ปี ทำงานเป็นคอลเซ็นเตอร์ ไม่ใช่แก๊งค์คอลเซ็นเตอร์นะ แต่เป็นคอลเซ็นเตอร์บริการ 24 ชั่วโมงของบริษัทรถแห่งหนึ่ง
ตั้งแต่จบมหาวิทยาลัยมาก็ทำงานนี้มาโดยตลอดไม่คิดเปลี่ยนงานเพราะมันคืองานที่สบายมากๆใช่แล้วมันคืองานแบบทำที่บ้านไง
สถานะการณ์โรคระบาดที่เกิดจากแผ่นดินใหญ่แล้วลุกลามไปทั่วโลกคือสาเหตุที่ทำให้ต้องทำงานที่ห้องมา 3 ปีแล้ว ทำงานมาเกือบ 6 ปี
(รวมที่ทำอยู่บ้านและออฟฟิศ)ไม่เคยคิดจะส่งเงินกลับบ้านไปให้พ่อแม่ใช้เลยนะเพราะคิดว่าพวกเขายังหาเงินเองได้อยู่ ไม่สนใจพ่อแม่ ญาติพี่น้อง
หรือใครเลยสักคน อือ ที่กล่าวถึงเนี่ยคือเจ เจเช่าห้องอยู่ในกรุงเทพตัวคนเดียวไม่ค่อยติดต่อกลับที่บ้านเพราะเบื่อที่ต้องฟังแม่บ่นด้วยความเป็นห่วง
จู้จี้จุกจิกเหลือเกิน ต้องให้ส่งข้อความหาทุกวันไม่ส่งก็จะโทรมาหาอยู่ได้ไม่มีอิสระเลย แต่ตอนนี้เจมีอิสระแล้วแม่ไม่ได้มายุ่งกับเจอีกแล้ว
ไม่ต้องมีคนมาคอยโทรตามให้วุ่นวายแล้วล่ะ พ่อกับแม่เจเสียไปเมื่อ 3 เดือนก่อน ตลกมากที่พอไม่มีพ่อแม่มาคอยเตือนคอยบอก เจดันรู้สึกว่างเปล่า
โลกนี้มันกว้างมากเกินไปแน่ๆถึงได้เงียบและเหงาขนาดนี้ พึ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองเลือกผิด ผิดทุกอย่างเลย กลับไปแก้ไขได้ไหมนะ
กลับไปได้จะตั้งใจใช้ชีวิตให้ดีกว่านี้ อืออ่านนิยายมากไปแล้ว เจคิดแล้วเดินออกจากห้องไปซื้ออาหารแต่อนิจจา ใครมันเปิดฝาท่อไว้แล้วไม่ปิด
"ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่ว..อึก "อือ สุดท้ายแล้วก็จมน้ำตาย ชีวิตบัดซบเอ้ย
1
ย้อนเวลา
1
"ฮะ เฮือก เฮือก"เสียงหอบหายใจรุนแรงราวกับคนที่เหนื่อยจนแทบขาดใจ
"อะไรน่ะ ฉันยังไม่ตายนี่ สาธุโชคยังดีที่มีคนช่วยทัน"เจพูดกับตัวเอง แต่เมื่อหันไปมองรอบๆตัวก็ต้องร้อง เฮ้ย ในใจอีกรอบบ้าไปแล้วนี่มันบ้านที่อยู่ตอนเด็กๆนี่ทำไมล่ะ
“เจพี่จะไปโรงเรียนไหมเนี่ยทำไมตื่นเอาตอนนี้แม่มาปลุกไปแล้วรอบนึงไม่ใช่หรอ”ไอ้แจมตอนเด็ก ชัดแล้วนี่มันชัดเลย ฉันย้อนเวลามาเหมือนในนิยายแน่แล้ว ดีจริงๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ
“หัวเราะบ้าอะไรลุกไปอาบน้ำแต่งตัววันนี้ต้องย้ายไปโรงเรียนใหม่วันแรกด้วยเดี๋ยวก็สาย พี่กอบแต่งตัวเสร็จแล้ว พ่อจะได้ไปส่งทีเดียว”อ่า วันนี้คงเป็นวันไปรายงานตัวที่โรงเรียนบึงเพื่อเรียน มอ.1 สินะให้ตายเถอะย้อนมา 17 ปี เลยนะเริ่มเรียนใหม่อีกหรรษามากชีวิต
“รู้แล้วๆกำลังไป”ลุกไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วรีบไปอาบน้ำล้างหน้าที่ห้องน้ำ ช้ากว่านี้อาจจะสายแล้วจริงๆ ใช้เวลาอาบน้ำไป 15 นาที ก็ออกมาแต่งตัวใส่ชุดนักเรียน มอต้น ชุกใหม่ที่แม่เตรียมไว้ให้ บ้าชะมัดพอมาทำอะไรแบบนี้อีกครั้งทำไมรู้สึกว่ามันมีความหมายจังวะ เดินเข้าไปในครัวก็เห็นย่ากำลังห่อข้าวคงจะเตรียมเพื่อจะห่อไปทำงานรับจ้างล่ะมั้ง ตอนนี้ มอหนึ่ง ก็ประมาณปี 2549 ตอนนี้ที่บ้านกำลังลำบากเลยสินะ พ่อกับแม่รับสีข้าว แต่บ้านเราก็มีเลี้ยวหมู ไว้ 10ตัว มีวัวไว้อีก 3 ตัว แลดูจะชักหน้าไม่ถึงหลังกันทีเดียวใช่ไหมล่ะ
“เจเสร็จยัง จะสายแล้ว”เสียงพี่กอบพี่ชายลูกพี่ลูกน้องที่อาเอามาฝากพ่อเลี้ยงตั้งแต่เด็ก เลยโตมาด้วยกัน สนิทกันมาก แต่ในอนาคตที่ผ่านมา พี่กอบฆ่าตัวตายเพราะทนแรงกดดันจากครอบครัวไม่ไหว คราวนี้ล่ะจะไม่ปล่อยให้พี่ชายคนนี้กลับไปอยู่กับอาแน่ๆ
“เสร็จแล้วพี่กอบเอาจักรยานมารอเลย เจขอปั่นนะ”ฉันร้องตะโกนบอกพี่แกขณะที่กำลังใส่รองเท้าอยู่
“พี่ปั่นเอง รีบขึ้นมาเถอะสายแล้ว”
“ก็ได้ๆ”นั่งซ้อนท้ายนี่มันก็สบายเหมือนกันนะ วันนี้วันรายงานตัว วันที่ 16 พฤษภาคม 2549 เดี๋ยวนะ วันนี้หวยออกนี่ งวดนี้ที่พอกลับบ้านไปป้าแกเลี้ยงหมูกระทะทั้งคุ้มเลยแกถูกเลขท้าย สามตัว 344
“กอบ กอบ พี่กอบ ไปเร็วปั่นจักรยานไปตลาดหน้าวัดบึงก่อน เดี๋ยวค่อยเข้าโรงเรียน”
“ไม่ได้มันจะสาย”โอ๊ยขัดใจ
“พี่กอบไปเถอะนะพี่ฉันขอร้องมันจำเป็นจริงๆ”ฉันเขย่าเสื้อพี่กอบอย่างแรง
“เออๆอย่าเขย่า มันจะล้ม ทำไมเอาแต่ใจแบบนี้ล่ะ ”
“พี่กอบเอาเงินมากี่บาท "
"ลุงให้มา 50 บาทเพื่อยางรั่วด้วยเอาไว้เป็นค่าสำรองปะยาง 30 บาทนะ”
“ดีมากเอามาให้ฉันก่อน 30 บาทนั่นน่ะ ยางมันไม่รั่วหรอกวันนี้”
“จะเอาไปทำไม ซื้อขนมหรอ เอาเงินส่วนของพี่ก็ได้”
“ฉันมีแล้ว 150 บาท วันนี้พี่อดขนมก่อนได้ไหมเอา เอามาเลยทั้ง 50 บาทตอนเย็นจะคืนให้ฉันจะซื้อหวย”
“ที่ไปวัดเพราะแบบนี้เหรอ ไม่ต้องไปซื้อหรอกมันสิ้นเปลือง”
“ไปเถอะ อย่าขัดฉัน”
“ก็ได้”พี่กอบเลี้ยวรถไปทางหน้าวัดตามที่ฉันบอก เมื่อถึงหน้าวัดฉันก็เดินตรงไปร้านเจ๊แดงมือหวยของหมู่บ้านแกให้ค่าหวยเยอะกว่าที่อื่นนะที่อื่นบาทละ 400 เจ๊แดงให้บาทละ650
" เจ๊แดงฉันซื้อเลข 344 สามตัวตรง 200"
"ซื้อเยอะเหมือนกันนะไอ้เจ แม่แกไปไหนงวดนี้ยังไม่โผล่มามันไม่ซื้อหรอ งวดก่อนมันถูกแล้วยังไม่มาเอาเงินเลย"
"แม่ถูกไว้เท่าไรจ๊ะ"
"หนึ่งพันจะเอาไปให้แม่เลยไหม"
"ไม่จ๊ะเจ้เอาซื้อหวย เลข 344 ให้เลยนะไม่กลับไม่ต๊ด สามตัวตรงไปเลย"
"ได้ๆ อ่ะนี่โพยหวยตอนเย็นถ้าถูกก็เอาโพยมารับเงิน"
"จ้า ฉันไปเรียนแล้วนะ"
2
ย้อนเวลา
2
หลังจากรายงานตัวเรียบร้อย ฉันกับพี่กอบก็ปั่นรถจักรยานตรงไปร้านเจ๊แดงใกล้วัดบึง
“จะไปทำไมก็ไม่รู้ กลับบ้านช้าเดี๋ยวย่าก็บ่น”พี่กอบบ่นขณะที่ปั่นจักรยานไปด้วย
“ไปเอาเงินสิ เดี๋ยวฉันจะให้พี่หมื่นนึงเลยนะ”
“มันถูกแน่หรือ ดูมาจากไหนน่ะ พี่ยังไม่เห็นรู้เลย”
“ถูกสิ ปั่นเร็วๆเข้า”
“ก็ได้ๆ”พี่กอบรีบปั่นร้านเจ๊แดงโดยไม่ถามอะไรอีก
“มาแล้วหรือ ไอ้เจแกไปเอาเลขมาจากไหน 3 ตัวตรงขนาดนี้เลย”เจ๊แดงพอเห็นฉันก็รีบเรียกให้เข้าไปหา
“ฝันดีจ๊ะเจ๊ เจ๊เตรียมเงินมาให้ฉันเลยหรือเปล่าจ๊ะ”
“เตรียมสิ งวดนี้ถูกแค่แกกับแม่แกแล้ว งวดหน้าฝันดีแล้วบอกเจ๊ด้วยนะ ของแก 130000 บาท ของแม่แก 650000 บาท รวมแล้ว 780000 บาท”
“ได้สิจ๊ะ ถ้าฝันคราวหน้าฉันจะบอก”เจ๊แดงส่งเงินในถุงมาให้ฉัน โห หนักมาก
“พี่กอบๆ มาช่วยฉันยกเร็ว หนักมาก”
“มาแล้วๆ”หลังจากเอาเงินขึ้นรถให้ฉันกอดไว้เรียบร้อยแล้วพี่กอบก็ปั่นรถกลับบ้านอย่างเร็ว เราสองคนรีบมากเพราะถือเงินไว้เยอะมาก กลัวจะทำหาย
“เจ เราจะทำยังไงดีเงินเยอะขนาดนี้”พอถึงบ้านพี่กอบถึงกับสั่นเพราะบ้านเราเงินหมื่นก็ไม่เคยได้จับกันวันนี้พวกเราดันหอบเงินเกือบล้านมาด้วย
“เดี๋ยวบอกพ่อกับแม่ก่อนนะน่าจะกลับมาแล้ว ตอนนี้ธนาคารยังเปิดอยู่จะได้ให้พ่อพาเอาเงินไปฝาก”
“ได้ๆพี่รออยู่ตรงนี้ จะเฝ้าให้ดี”
“พ่อ พ่อ พ่ออยู่ไหน แม่ แม่”ฉันตะโกนเรียกพ่อกับแม่เสียงดังลั่น
“อยู่นี่ๆ ตะโกนทำไม ”พ่อเดินออกมาจากทางคอกหมู คงไปให้อาหารหมูมา ฉันรีบเดินไปเดินไปดึงมือพ่อตามไปตรงโถงห้องครัวที่พี่กอบยืนเฝ้าเงินอยู่พร้อมเอ่ยเล่าเรื่องวันนี้ให้พ่อฟังไปด้วย
“วันนี้หนูไปรายงานตัวที่โรงเรียนแต่นึกได้ว่าฝันเห็นเลข เลยไปซื้อหวยที่ร้านเจ๊แดงใกล้วัดบึง เลข 344 ซื้อ 3 ตัวตรง 200 บาทเลยพ่อ แต่เจ๊แดงบอกว่ายังมีเงินถูกหวยที่แม่ไม่ได้ไปเอาอีก 1000 บาท หนูเลยซื้อด้วยกันเลย”ฉันเล่าด้วยความตื่นเต้น โดยไม่ได้สังเกตหน้าพ่อเลยสักนิด
“เดี๋ยวก่อนเจ หยุดก่อน”
“อะไรพ่อ เร็วเข้าหนูตื่นเต้น”
“คือหนูจะบอกพ่อว่าวันนี้หนูซื้อเลขไป 1200 บาทหรือ”
“ถูกต้อง ลูกพ่อเลยไหมล่ะซื้อหวยทีฟันป๊าบเลยเต็มๆ ฮ่าๆๆๆ”
“ลูกรัก แม่ทูนหัวของพ่อ มือพ่อสั่นแล้วหนูบ้าไปแล้วหรือลูกรักซื้อเลขอะไรตั้ง 1200 บาท พ่อจะบ้าตายไม่น่าซื้อให้เห็นเลย ทำไมทำตามอะไรแบบนี้”พ่อทำท่ากุมขมับ เอ้าอะไรของพ่อเนี่ย
“ช่างเรื่องนั้นก่อนหนูจะบอกว่าถูกหวยด้วย ส่วนของพ่อกับแม่ 650000 บาทนะ ของหนู 130000บาทจะแบ่งให้พี่กอบด้วย 15000 บาท ค่าช่วยซื้อกับค่าช่วยขนเงินกลับ ”
“ห๊ะ ถะ..ถูก ถูกหรือ”
“ใช่สิ เราต้องรีบไปฝากเงินนะ ก่อนธนาคารจะปิด หนูอยากซื้อคอมพิวเตอร์กับติดเน็ตด้วย มันจำเป็นมาก วันพรุ่งนี้วันเสาร์พ่อพาไปซื้อทีนพ่อนะ พ่อ พ่อฟังหนูอยู่ไหมเนี่ย”ฉันเขย่าแขนพ่อเพราะพ่อยังดูเบลอๆ
“ให้พ่อตั้งตัวสักครู่สิลูก อย่าเพิ่งเขย่า สรุปได้เงินมาเท่าไหร่นะ”
“ของพ่อกับแม่ 650000 บาทนะ ของหนู 130000บาทจ๊ะ พะ..พ่อ”ฉันร้องเรียกพ่อเสียงดัง เพราะอยู่ๆพ่อขาทรุดลงกับพื้น