หวนลิขิตร้ายเปลี่ยนชะตารัก (นิยายแปล) by ตำหนักไร้ต์รัก
ข้อมูลเบื้องต้น
“หากชาติหน้ามีจริง นางจะกำจัดศัตรูทุกคนที่ทำร้ายท่านแม่และตัวนางให้สิ้นซาก!”
กระบี่เสียบทะลุทรวงอก ชั่วขณะนั้นสมองของกู้อวิ๋นหวงพลันขาวโพลน นางฝืนเงยหน้า สบตาสามีที่แม้แต่ในเวลาเช่นนี้ก็ยังดูอ่อนโยน เอ่ยถามเสียงขื่น “เพราะเหตุใด”
“เพราะข้าได้เป็นฮ่องเต้แล้วน่ะสิ” เยี่ยนจวินสือดึงกระบี่ออกก่อนแทงซ้ำ ครานี้เป็นส่วนท้องของนางที่ยื่นนูน นางตายตกด้วยน้ำมือของสามีที่ใช้ตนเป็นสะพานแล้วรื้อทิ้ง
ทว่ากู้อวิ๋นหวงได้ย้อนกลับไปเกิดใหม่อีกครั้ง ครานี้นางจะใช้ความสามารถด้านการแพทย์และวรยุทธ์ที่ร่ำเรียนมา แก้ไขโศกนาฏกรรมไม่ให้ซ้ำรอยเดิม
ด้วยวิชาแพทย์อันล้ำเลิศ กู้อวิ๋นหวงจึงจับพลัดจับผลูไปรักษาพิษในกายของจิ่งซื่อจื่อ แม่ทัพเกรียงไกรผู้พลีชีพในสงครามเมื่อชาติก่อน
ซื่อจื่อผู้มากความสามารถ ทั้งตัวตนยังลึกลับ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเขาอยู่ฝ่ายไหน แม้นางพยายามหลีกเลี่ยง แต่เขากลับเอาตัวเองเข้ามาพัวพันกับนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า คนผู้นี้มุ่งหวังสิ่งใดกันแน่
จะช่วยเหลือ หรือจะทำร้ายนาง!!
-------------------------
ผู้แต่ง : 井小宝(จิ่งเสี่ยวเป่า)
ผู้แปล : เฟิงซา, Lianye, นักบู๊ชุนลี
สถานะต้นฉบับจีน : จบแล้ว
จำนวนตอน 498 ตอน
***หวนลิขิตร้ายเปลี่ยนชะตารักมีอีบุ๊กวางขายใน meb จนจบแล้วนะเจ้าคะ***
คลิกเพื่อไปซื้ออีบุ๊กได้ที่นี่
https://www.mebmarket.com/index.php?action=series_detail&series_id=9324&page_no=1
หรือหากอยากอ่านรายตอนสามารถติดตามได้ที่
https://www.readawrite.com/a/9e3982be3d0b2e7aabf590b5eb89cab2
-------------------------
นิยายแปลเรื่องนี้ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์อย่างถูกต้อง
ผู้ถือลิขสิทธิ์ฉบับแปลภาษาไทย : ตำหนักไร้ต์รัก by meb
เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : 阿里巴巴文学 (Alibaba Literature)
The Thai language translation of this work is authorized by Guangzhou Alibaba Literature Information Tech Co; Ltd
#หวนลิขิตร้ายเปลี่ยนชะตารัก #readAwrite #ตำหนักไร้ต์รัก
ฮองเฮากู้ซื่อ [คำเตือน : มีฉากทรมานร่างกาย] (1)
ตอนที่ 1 ฮองเฮากู้ซื่อ [คำเตือน : มีฉากทรมานร่างกาย] (1)
คำเตือน เนื้อหาในตอนนี้มีฉากทรมานร่างกาย
“หวงเอ๋อร์ เจ้าเช็ดกระบี่ของข้าเล่มนั้นสะอาดดีแล้วหรือ”
“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ท่านรอประเดี๋ยว ข้าจะไปหยิบให้ท่าน”
กู้อวิ๋นหวงที่แต่งงานมาแล้วสิบปียังคงหน้าแดงทุกครั้งที่เห็นเยี่ยนจวินสือ พลางห้ามสาวใช้ไว้ แล้วแบกท้องอายุครรภ์หกเดือนไปหยิบกระบี่ชิงเฟิ่งที่แขวนอยู่บนผนังยื่นส่งให้เขาด้วยตนเอง
เยี่ยนจวินสือชักกระบี่ออกมา มองดูคมดาบสะท้อนประกายเย็นเฉียบใต้แสงไฟ ริมฝีปากยกยิ้มพอใจ
“หวงเอ๋อร์ หากข้ากระทำเรื่องใดที่ผิดต่อเจ้าไป เจ้าจะอภัยให้ข้าหรือไม่” เยี่ยนจวินสือกระชับตัวกู้อวิ๋นหวงเข้าไปในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบาพร้อมก้มหน้าเอ่ยถาม
“เช่นนั้นก็ต้องดูว่าเป็นเรื่องใด ถ้าเป็น…”
“ถ้าเป็นชีวิตของเจ้าล่ะ หวงเอ๋อร์ เจ้าจะอภัยให้ข้าได้หรือไม่”
กระบี่ชิงเฟิ่งเสียบทะลุทรวงอก สมองของกู้อวิ๋นหวงพลันขาวโพลนในชั่วขณะ นางพยายามเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก มองดวงตาของเยี่ยนจวินสือที่ยังคงดูอ่อนโยนแม้แต่ในเวลาเช่นนี้ เอ่ยถามด้วยความขมขื่น “เพราะเหตุใด”
“เพราะข้าได้เป็นฮ่องเต้แล้วน่ะสิ” เยี่ยนจวินสือชักกระบี่ชิงเฟิ่งออกก่อนแทงลงซ้ำอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นส่วนท้องของนางที่ยื่นนูนออกมา
ฮ่องเต้รึ ฮ่องเต้!
รูม่านตากู้อวิ๋นหวงหดแน่น พลันพ่นกระอักเลือดสดออกมา กระต่ายตายสิ้น ต้มสุนัขกิน[1] เพราะได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้แล้ว ศัตรูทั้งหมดถูกนางกำจัดไปหมดสิ้น เพราะฉะนั้นเขาเลยไม่ต้องการนางแล้วอย่างนั้นหรือ
เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นเบาๆ กู้อวิ๋นหวงขยับข้อมือ เข็มเงินสองเล่มพุ่งปราดปานสายฟ้า ทว่าเขารู้ทันเล่ห์กลของนางมานานแล้ว มีหรือจะไม่เตรียมป้องกัน ครั้นเข็มเงินพุ่งออกมา กระบี่ชิงเฟิ่งก็ถอนออกจากท้อง เกี่ยวกวัดขวางกลางอากาศอีกครั้ง ตัดสองแขนขาดสะบั้น ไร้กำลังต่อต้านได้อีกต่อไป
“เพราะเหตุใด” กู้อวิ๋นหวงล้มลงกลางกองเลือด น้ำตารินไหล สิบปีก่อนพบเจอม้าคลั่งบนถนน เขาราวกับเทพสวรรค์ลงมาจากฟากฟ้า นับแต่นั้นมานางเผชิญลมฝนคาวโลหิต ทุ่มเททำทุกวิถีทางเพื่อช่วยเขายึดครองใต้หล้านี้ แต่แท้จริงแล้วทั้งหมดกลับเป็นเพียงแค่แผนหลอกลวงของเขาอย่างนั้นหรือ
คำตอบที่เยี่ยนจวินสือมอบให้คือการยกกระบี่ชิงเฟิ่งขึ้น หมายฟันซ้ำลงมาอีกหน ทว่ากลับมีเสียงอ่อนหวานของสตรีนางหนึ่งดังแว่วมาจากด้านนอก “พี่จวินสือ พี่หญิงนางรักใคร่ห่วงใยข้าเสมอมา โปรดไว้ชีวิตนางได้หรือไม่”
ครั้นได้ยินเสียงของหญิงสาว ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาของเยี่ยนจวินสือก็พลันอ่อนลง เขาเก็บกระบี่ชิงเฟิ่งลง รอจนหญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ก็คว้าจับมือนางอย่างเป็นธรรมชาติ “เหยาเอ๋อร์ เจ้ามาได้อย่างไร”
“พี่จวินสือ เป็นข้าผิดต่อพี่หญิงเองเจ้าค่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะข้าไม่ฉลาดเท่าพี่หญิง พี่หญิงก็คงไม่ต้อง…” เจียงเย่ว์เหยากุมมือของเยี่ยนจวินสือแน่น ครั้นเห็นสภาพอันน่าเวทนาของกู้อวิ๋นหวง นางก็ตัวสั่นถอยซบเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอย่างหวาดกลัว
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า เป็นนางเอง…เหยาเอ๋อร์ เจ้าออกไปก่อน ที่นี่สกปรกเกินไป ระวังเลือดจะแปดเปื้อนดวงตาเจ้า” เยี่ยนจวินสือกล่าวด้วยน้ำเสียงเอ็นดูปนสงสาร
“พี่จวินสือ” เจียงเย่ว์เหยาส่ายหัว “พวกเราปล่อยพี่หญิงไปไม่ได้หรือเจ้าคะ”
ช่างเป็นคู่สามีภรรยาที่รักใคร่ปรองดองกันเสียเหลือเกิน!
ภาพเหตุการณ์ตรงหน้านี้ กู้อวิ๋นหวงไหนเลยยังมีอันใดไม่เข้าใจอีก ก็ได้แต่นึกชังที่นางดวงตามืดบอดใจหลงมัวเมา จนถูกพวกเขาหลอกมาจนถึงตอนนี้!
“กู้อวิ๋นหวง เจ้ามันรนหาที่ตาย!” เพียงแววตากู้อวิ๋นหวงฉายความเคียดแค้น เยี่ยนจวินสือก็รีบเข้ามาขวางเบื้องหน้าเจียงเย่ว์เหยา บังสายตาของนางอย่างรวดเร็ว พร้อมกล่าวด้วยเสียงเยียบเย็น “เหยาเอ๋อร์ เจ้าเห็นหรือไม่ เจ้ามีเมตตาคิดปล่อยนางไป แต่นางกลับใช่ว่าจะยอมละเว้นเจ้า!”
ปล่อยไปรึ ถ้าเป็นเช่นนั้นละก็…
เชิงอรรถ
^ กระต่ายตายสิ้น ต้มสุนัขกิน หมายถึง หมดประโยชน์แล้วก็กำจัดทิ้ง
ฮองเฮากู้ซื่อ [คำเตือน : มีฉากทรมานร่างกาย] (2)
ตอนที่ 1 ฮองเฮากู้ซื่อ [คำเตือน : มีฉากทรมานร่างกาย] (2)
“พี่หญิง! พี่จวินสือ ไม่นะเจ้าคะ…” เจียงเย่ว์เหยาพลันพุ่งเข้ามาข้างกายกู้อวิ๋นหวง ย่อตัวลงปิดปากของนางแน่น “พี่จวินสือ ตั้งแต่ข้าเข้าจวนอัครเสนาบดีมา พี่หญิงคอยดูแลข้า ปกป้องข้า รักข้าเหมือนน้องสาวแท้ๆ คนหนึ่ง มีของดีอันใดก็นึกถึงข้าเป็นคนแรกตลอด พี่จวินสือ ให้ข้าได้ลองคุยกับนางก่อนเถอะนะเจ้าคะ นางจะต้องไม่ถือโทษข้าเป็นแน่”
เยี่ยนจวินสือเหลือบมองกู้อวิ๋นหวงด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะนำกระบี่ชิงเฟิ่งใส่ไปในมือเจียงเย่ว์เหยา “เจ้าระวังตัวด้วย มีอะไรก็เรียกข้า ข้าจะรออยู่ในลานเรือน”
“ขอบคุณเจ้าค่ะพี่จวินสือ” เจียงเย่ว์เหยายิ้มหวาน หลังเห็นแผ่นหลังของเยี่ยนจวินสือหายไปท่ามกลางสีราตรี นางจึงค่อยๆ คลายมือที่ปิดปากของกู้อวิ๋นหวงไว้ มองดูหน้าท้องของเจ้าตัวที่ถูกแทงทะลุ พูดอย่างระมัดระวัง “พี่หญิง ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะเกลี้ยกล่อมให้พี่จวินสือปล่อยท่านไป”
กู้อวิ๋นหวงแค่นหัวเราะ “เจียงเย่ว์เหยา ที่นี่ไม่มีใครอื่น เจ้าเลิกเสแสร้งได้แล้ว!”
รอยยิ้มบนใบหน้าเจียงเย่ว์เหยาพลันแข็งค้าง นางขบเม้มริมฝีปาก กล่าวอย่างน้อยใจ “พี่หญิงไม่ยอมยกโทษให้เหยาเอ๋อร์จริงด้วย”
“เพราะเหตุใด” กู้อวิ๋นหวงมองหน้านาง ลมหายใจเบาบาง นับตั้งแต่ท่านพ่อช่วยชีวิตพวกนางสองแม่ลูกเข้ามาอยู่ในจวนอัครเสนาบดี กู้อวิ๋นหวงก็ปกป้องนางเสมือนเป็นน้องสาวแท้ๆ มาโดยตลอด เหตุใดถึงเป็นนาง
“เพราะเหตุใดน่ะหรือ”
เจียงเย่ว์เหยาหลุบตา ซ่อนความริษยาชิงชังในดวงตา ปลายกระบี่ชิงเฟิ่งกรีดผ่านแก้มของกู้อวิ๋นหวงคล้ายไม่ได้ใส่ใจ นางมองดูใบหน้าที่เคยทำให้นางอิจฉา ไม่หลงเหลือความงามอีกต่อไป แย้มยิ้มกล่าว “ก็เพราะข้าต่างหากคือบุตรสาวสายตรงของจวนอัครเสนาบดี”
“ก่อนกู้เจิ่นจะสมรสกับมารดาของเจ้า เขาเคยแต่งงานมาก่อนแล้ว คนผู้นั้นก็คือท่านแม่ของข้า ในหอบรรพชนของตระกูลกู้ก็จะสลักไว้เพียงชื่อของพวกข้าสองแม่ลูก ถ้าไม่ใช่เพราะท่านตาตัวดีของเจ้า ข้ากับท่านแม่ไหนเลยต้องลำบากไม่ได้รับความเป็นธรรม มีบิดากลับไม่อาจยอมรับ”
ท่านตา ท่านตา…
“เป็นฝีมือเจ้า!”
“ใช่ ข้าเอง น่าสงสารตระกูลหนิงผู้แสนจงรักภักดี สุดท้ายกลับตกตายอยู่ในมือกลุ่มโจรภูเขาอย่างไร้เงื่อนงำ ท่านไปเสียเถอะ มีทั้งท่านแม่ของท่าน คนในจวนหนิงกั๋วกงทั้งบนล่างนับพันคน ไหนยังลูกในท้องของท่านไปเป็นเพื่อนอีก ท่านไม่มีทางเหงาแน่” ครั้นเห็นแววตากู้อวิ๋นหวงพลันเปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยมขึ้น มือของเจียงเย่ว์เหยาที่กุมกระบี่ชิงเฟิ่งไว้ก็สั่นเล็กน้อย ตรงเข้าไปกรีดใบหน้าของนางให้เสียโฉมทันที
ใบหน้านั้น มองไม่เห็นสีหน้าดังเดิมอีกแม้แต่เสี้ยวส่วน
ประกายความสุขฉายในดวงตาของเจียงเย่ว์เหยา
“พี่หญิง อย่าใช้สายตาเช่นนี้มองข้าเลย ข้ารู้ว่าท่านรักข้า ถูกหรือไม่” แม้ใบหน้าของกู้อวิ๋นหวงไม่หลงเหลือเค้าเดิมแล้ว แต่เจียงเย่ว์เหยากลับยังไม่ยอมหยุด กระบี่ชิงเฟิ่งลากผ่านหว่างคิ้วของนางลงมากรีดจมูก แล้วหยุดอยู่บนริมฝีปาก “พี่หญิง ข้าได้ยินมาว่าขอเพียงทำลายจมูกกับปากของคน ก็จะไม่สามารถกลับชาติเกิดใหม่ได้อีก กระทั่งจะเป็นผีก็ยังเป็นไม่ได้ ฉะนั้นพี่หญิงท่านตัดใจเสียเถอะ อย่าได้มีความคิดกลับมาแก้แค้นข้าในชาติหน้าอีกเลย ไม่ง่ายเลยกว่าน้องจะเดินมาถึงวันนี้ ยังไม่ทันได้เสพสุขสมใจ จะยอมปล่อยให้ท่านมาทำลายได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ”
แก้แค้นรึ ใช่ นางอยากแก้แค้น แต่นางไม่เคยหวังไปถึงชาติหน้าหรอก!
นัยน์ตากู้อวิ๋นหวงฉายความเหี้ยมเกรียม รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีไปที่ช่วงตัว พลิกหมุน เท้าเตะไปที่เจียงเย่ว์เหยาอย่างแรงจนร่างลอยออกไป เห็นนางกระแทกกับกำแพงลื่นไถลลงมาหมดสภาพ กู้อวิ๋นหวงก็หัวเราะอย่างสาแก่ใจ
หากชาติหน้ามีจริง ตัวนางกู้อวิ๋นหวงจะกำจัดศัตรูทุกคนที่ทำร้ายหนิงหว่านโหรว ทำร้ายท่านแม่และตัวนางให้สิ้นซาก!
“เหยาเอ๋อร์!”
เยี่ยนจวินสือได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวภายในเรือนก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ครั้นเห็นเจียงเย่ว์เหยาที่นอนจมกองเลือดไม่รู้เป็นตายร้ายดี เบ้าตาก็แทบปริแตก ฉวยกระบี่ชิงเฟิ่งที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นฟันฉับโดยไม่เหลือเยื่อใยใดๆ “ฮองเฮากู้ซื่อ สวรรคตด้วยประชวรฉับพลัน!”
เสียงหัวเราะของกู้อวิ๋นหวงพลันหยุดลง ศีรษะขาดสะบั้น จนถึงแก่ความตาย ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังคู่นั้นไม่ได้ปิดลง
เกิดใหม่หลังความตาย (1)
ตอนที่ 2 เกิดใหม่หลังความตาย (1)
เพราะข้าได้เป็นฮ่องเต้แล้วน่ะสิ!
ไปเสียเถอะ ท่านไม่มีทางเหงาแน่!
…
กู้อวิ๋นหวงหวีดร้อง ‘อา’ ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง มือกุมอก หอบหายใจเฮือกใหญ่
“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”
ชิงอวี้ได้ยินเสียงจึงเลิกม่านลูกปัดมุกเข้ามา ครั้นเห็นนางเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าผาก ก็เร่งฝีเท้าเดินมาหน้าเตียงนอน หยิบผ้าเช็ดหน้าปักลายซับเหงื่อให้นางพลางกล่าว “คุณหนูฝันร้ายอีกแล้วหรือเจ้าคะ”
นิ้วมือที่กุมหน้าอกงอลงเล็กน้อย กู้อวิ๋นหวงเงยหน้าขึ้นมองคิ้วตางามประณีตอ่อนวัยของชิงอวี้ แล้วมองดูเครื่องประดับตกแต่งภายในห้องที่ดูแปลกตาทว่าก็คุ้นเคยในเวลาเดียวกัน มืออีกข้างที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มหยิกเนื้อตรงต้นขาอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นแปลบส่งผลให้น้ำตานางก่อตัวเอ่อคลออย่างรวดเร็ว แต่กระนั้นก็ไม่อาจระงับความดีใจที่ล้นทะลักขึ้นมาได้
นางแค่ฝันไป นางยัง…ยังมี ชีวิตอยู่จริงหรือ
“ชิงอวี้ ตอนนี้ยามใดแล้ว” กู้อวิ๋นหวงถามเสียงแหบแห้ง
“ยามเซิน[1]แล้วเจ้าค่ะ” ชิงอวี้เก็บผ้าเช็ดหน้า แล้วไปรินน้ำมาให้นาง “หลังคุณหนูรับประทานมื้อกลางวันเสร็จบอกว่าอยากงีบพักสักครู่ ไม่คิดว่าพอนอนแล้วก็หลับไปตั้งสองชั่วยามแน่ะเจ้าค่ะ”
กู้อวิ๋นหวงมองบรรยากาศและข้าวของเครื่องใช้ภายในห้องทีละอย่างด้วยความคิดถึง มองเท่าไรก็รู้สึกไม่พอ นางยังมีชีวิตอยู่ นางยังมีชีวิตอยู่! ทั้งที่อยากจะยิ้ม แต่ไม่ว่าทำอย่างไรก็ไม่อาจควบคุมน้ำตาที่ไหลลงมาได้ นางรับแก้วน้ำที่ชิงอวี้ส่งมา ค่อยๆ ดื่มลงไปทีละนิดจนหมด “ท่านแม่ล่ะ”
“จวิ้นจู่ไปไหว้พระขอพรที่อารามฉือเอินกับนายท่าน ยังไม่กลับมาเลยเจ้าค่ะ” ชิงอวี้วางแก้วน้ำ ย่อกายลงนั่งยองเตรียมสวมรองเท้าให้นาง ทว่าข้อมือพลันถูกคว้าแน่น ออกแรงหนักจนทำให้สองขาของชิงอวี้อ่อนยวบล้มลงกับพื้น
แต่กู้อวิ๋นหวงราวกับไม่รับรู้ มองนางด้วยสายตาเย็นเยือก “ขอพรเรื่องอันใด”
“อีกครึ่งเดือนก็ถึงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว วันนี้นายท่านหยุดราชการ ออกไปอารามฉือเอินกับจวิ้นจู่ตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ” ชิงอวี้ล้มลงกับพื้นไม่กล้าขยับตัว รู้สึกเพียงคุณหนูในยามนี้ดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก “เมื่อครู่ทางเรือนหน้าเพิ่งส่งข่าวแจ้งมาว่า นายท่านกับจวิ้นจู่ช่วยเหลือแม่ลูกตกยากคู่หนึ่งระหว่างทางกลับเมืองหลวง ทำให้เสียเวลาไปนิดหน่อย คงอีกสักพักกว่าจะกลับถึงจวนเจ้าค่ะ”
แม่ลูกตกยากรึ เจียงเย่ว์เหยา!
พวกนางไหนเลยจะเป็นแม่ลูกตกยาก เป็นมารร้ายมากเล่ห์มักใหญ่ใฝ่สูงชัดๆ!
กู้อวิ๋นหวงสะบัดมือของชิงอวี้ออก ก่อนมุ่งหน้าไปด้านนอกทั้งเท้าเปล่า
ในเมื่อนางกลับมามีชีวิตใหม่แล้ว มีหรือยังจะยอมให้พวกนางได้รับความไว้วางใจจากท่านแม่ จนเป็นเหตุให้ทำร้ายนางถึงแก่ชีวิต
“คุณหนูคนดีของบ่าว” ชิงอวี้รีบร้อนคลานลุกขึ้นจากพื้นมาขวางนางไว้ตรงหน้าประตูเรือน “อีกสักพักจวิ้นจู่ถึงจะกลับมา ขืนคุณหนูแต่งกายเช่นนี้ออกไป นายท่านกลับมาเห็นเข้า เกรงว่าจะดุคุณหนูว่าไม่รู้กฎระเบียบ ลงโทษคุณหนูเอาได้นะเจ้าคะ”
กู้อวิ๋นหวงก้มหน้าลงเห็นชุดนอนผ้าทอสีขาวบนร่างกับเท้าเปลือยเปล่าก็ชะงักเท้าทันที
“บ่าวจะไปเตรียมน้ำร้อนมาให้ คุณหนูเหงื่อออกเต็มตัวเลย อาบน้ำเสร็จแล้วค่อยไปหาจวิ้นจู่ก็ยังไม่สายนะเจ้าคะ” ชิงอวี้เอ่ยขึ้น
“ไปเถอะ” กู้อวิ๋นหวงสูดลมหายใจเข้าลึก สะกดความเคียดแค้นที่พลุ่งพล่านภายในใจ ทอดสายตามองไปยังมวลบุปผา ทั้งดอกงิ้ว ดอกกล้วยไม้ ดอกกุหลาบพันปีและดอกไห่ถัง[2]ที่บานสะพรั่งกลางลานเรือน บอกตัวเองเงียบๆ ว่าอย่ารีบร้อน
ถ้าเจียงเย่ว์เหยาเป็นลูกสาวของท่านพ่อจริง เช่นนั้นหลายปีหลังจากนั้นที่ไม่เคยถูกนางกับท่านแม่จับได้เลย ก็ไม่ใช่แค่เพราะนางแสดงละครตบตาได้ดีอย่างเดียว แต่ยังมีท่านพ่อคอยปกป้องและปิดบัง กลับมาเกิดใหม่ครานี้ นางไม่เพียงต้องการแก้แค้น นางยังต้องการปกป้องท่านแม่ ปกป้องจวนหนิงกั๋วกง ปกป้องชิงอวี้ ชดเชยทุกความเสียใจในชาติก่อนให้ได้
ชิงอวี้เตรียมน้ำร้อนเรียบร้อยแล้ว หลังปรนนิบัติกู้อวิ๋นหวงอาบน้ำเสร็จ ขณะเช็ดผมให้เจ้าตัว คิ้วตาที่สะท้อนผ่านกระจกทองแดงแลดูเย็นชาจริงจังแปลกไปจากเดิม นางจึงถามขึ้นเสียงเบาว่า “เมื่อครู่คุณหนูฝันร้าย ฝันเห็นเรื่องอะไรไม่ดีหรือเจ้าคะ”
กู้อวิ๋นหวงตอบ ‘อืม’ คำหนึ่ง
เชิงอรรถ
ยามเซิน เวลาประมาณ 15:00 – 17:00 พืชวงศ์แอปเปิล มีดอกสีขาว ชมพูหรือแดง ซึ่งจะบานในช่วงฤดูใบไม้ผลิ