เกิดใหม่เป็นนางร้ายที่สามีไม่รัก

ข้อมูลเบื้องต้น

นิยายเรื่อง เกิดใหม่เป็นนางร้ายที่สามีไม่รัก
นามปากกาดอกไม้ไม่มีสี
"เมื่อสไปรท์ หญิงสาวหน้าตาดีแต่นิสัยนั้นตรงกันข้ามกับหน้าตาทำให้ไม่มีผู้ชายคนไหนทนกับเธอได้สักคน เพื่อนสนิทหญิงสาวได้แนะนำนิยายเรื่องหนึ่งให้กับเธอได้ ซึ่งหญิงสาวที่อ่านแล้วชื่นชอบนางร้ายเป็นอย่างมาก และเกลียดนางเอกของเรื่องสุดๆ วันหนึ่งระหว่างที่เธอกำลังรีบไปมหาลัยก็มีรถคนหนึ่งเสียหลักพุ่งชนเธออย่างจัง ทำให้หญิงสาวเสียชีวิตคาที่ทันที แต่ใครจะไปคิดว่าหลังจากที่เธอลืมตาขึ้นอีกครั้งทุกสิ่งจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
"กรี้ดดดดด!!!"
"เบ่งอีก หัวเด็กจะออกมาแล้ว!!!"
"อ๊าาาาา นี่มันเรื่องบ้าอะไรว่ะเนี่ย!!"
เรื่องราวความวุ่นวายจะเป็นยังไงโปรดติดตามต่อได้ที่ เกิดใหม่เป็นนางร้ายที่พระเอกไม่สนใจ นางเอกเรื่องนี้ปากแซ่บมาก กอไก่ล้านตัว
คำเตือน เนื้อหา⚠️
นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาที่เหมาะสมกับบุคคลที่อายุ18+ปีขึ้นไป มีเนื้อหาลามกอนาจาร ความรุนแรงต่อเพศ และการใช้คำไม่สุภาพ นักอ่านที่อายุน้อยกว่า18+ปี โปรดได้รับคำแนะนำ
เปิดเรื่อง 03/12/66
นิยายเรื่องนี้ไรท์ตั้งใจเขียนขึ้นอย่างมาก อาจจะถูกใจและไม่ถูกใจ อย่างไรก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี่ด้วยค่ะ
อัพทุกวันจันทร์ถึงอาทิตย์ เวลา 07.00 น

บทนำ เรื่องเหลือเชื่อ

'น้องสาว มีแฟนยังจ้ะ'

เสียงเอ่ยแซวของวินมอเตอร์ไซต์หน้าปากซอยแซวขึ้น ทำให้พวกที่เหลือต่างโห่ร้องกันอย่างคึกคะนอง

'ฮิ้วววววว'

"น้องสาวบ้านแม่แกเหรอห้ะ ฉันไปเป็นลูกของแม่แกตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงมาเรียกฉันว่าน้องสาว อ้อ และถ้าฉันต้องเกิดมามีพี่ชายหน้าตาอุบาทว์ขนาดนี้ ขออนุญาตกัดลิ้นตัวเองตายเสียยังจะดีกว่า"หญิงสาวหน้าตาสะสวยนามว่า"สไปรท์"ด่าคนที่แซวเธอซะไม่เหลือชิ้นดี

"เฮ้ย!! มันจะมากไปแล้วนะเว้ย แค่แซวแค่นี้ถึงกับต้องเล่นถึงแม่เลยเหรอว่ะ!!"ชายหน้าตาขี้เหร่แถมยังตัวดำเอ่ยต่อว่าหญิงสาว แต่เธอไม่ใช่คนที่กลัวคนสักหน่อยกลับกันยังเดินเข้าไปหาคนพวกนั้นด้วยท่าทีเอาเรื่องอยู่ด้วย

"น้อยไปสิ สำหรับพวกลามกจกเปรตแบบแก หน้าตาไม่ดีแล้วยังทำสันดานไม่ดีอีก งานการมีก็ไม่รู้จักทำมาหากิน ทุเรศ"

"เฮ้ย มึงจะปากดีเกินไปแล้วนะอีเด็กผี เดี๋ยวมึงเจอกูแน่"ชายคนนั้นเดินเข้ามาหวังที่จะทำร้ายเธอก็โดนเธอเตะก้านคอจนสลบคาที่ พวกที่เหลือเห็นแบบนั้นจึงวิ่งกันไปคนละทิศทางราวกับผึ้งแตกรัก

"โถ่ คิดว่าจะแน่ ไอ้กากเอ๊ย"พูดจบสาวสวยในชุดนักศึกษาก็เดินกลับหอพักไปอย่างสบายใจ ทิ้งใช้ชายคนนั้นนอนหลับฝันดีอยู่ตรงพื้นดินอย่างมีความสุข?

ปึง

"เหนื่อยจริงๆ แถมเครียดด้วย ทำไมไม่มีใครมาชอบฉันเลยนะ หน้าตาก็ดี สวยก็สวย แถมหุ่นก็เป๊ะ การเรียนก็ดี ครบเครื่องขนาดนี้ไม่มีผู้ชายคนไหนมาชอบเลยรึไงวะ"สไปรท์บ่นกับตัวเองหน้ากระจกทันทีที่มาถึงห้อง เธอบ่นของเธอแบบนี้ทุกวันว่าเพราะสาเหตุอะไรทำไมเธอถึงยังไม่มีแฟนกับเขาสักทีแต่ก็ไม่มีคำตอบที่ดีพอให้กับตัวเอง

ติ้งง

เสียงข้อความดังขึ้น นิ้วเรียวสวยกดเข้าไปที่ข้อความนั้นก็เห็นว่าเพื่อนสนิทเธอส่งลิงก์นิยายมาให้อ่านเพราะวันนี้เธอเห็นเพื่อนสาวคนสนิทนั่งอ่านนิยายอย่างตั้งใจซึ่งสไปรท์เองไม่เข้าใจว่าทำไมถึงตั้งใจอ่านขนาดนั้น แถมยังดูอินมากอีกด้วยด่าทอนางร้ายไม่หยุดปาก เธอจึงขอให้เพื่อนส่งมาให้เธออ่านบ้าง ฝ่ายเพื่อนสาวก็รับปากแต่พึ่งจะนึกได้เลยส่งมาให้ในเวลานี้

'เรื่อง มือที่สาม'

แค่เห็นชื่อเรื่องก็รู้แล้วว่านิยายน้ำเน่า แต่ก็กดเข้าไปอ่านอยู่ดีตั้งแต่ตอนแรก ยิ่งอ่านคนสวยอย่างเธอก็ยิ่งคันหัวอยากตบนางเอกจริงๆ พระเอกกับนางร้ายคบกันมาก่อนตั้งนานไม่เห็นจะมีปัญหาอะไร แต่พอนางเอกเข้ามาเท่านั้นแหละ มีแต่เรื่องวุ่นวายเต็มไปหมด ไอ้พระเอกนี่ก็อีกคนมีเมียอยู่แล้วยังจะไปตามนางเอกนั่นต้อยๆอยู่ได้ จากที่รักกันดีๆ กลายเป็นเฉยชาและเปลี่ยนเป็นไม่รักเฉยเลย เรื่องนี้ทำไมเธอถึงเข้าใจนางร้ายมากก็ไม่รู้ โดนแย่งสามีแถมตัวเองก็กำลังท้อง ถ้าจะร้ายกับคนที่เป็นชู้เราก็ไม่แปลกป่ะวะ แต่ทำไมคนอ่านถึงสาปแช่งตัวร้ายกันทั้งนั้น นี่พวกเขากำลังเข้าข้างคนทำผิดอยู่นะ จริงอยู่ที่บางทีนางร้ายอาจจะทำเกินไป แต่มันก็สมควรโดนแล้วนี่ หญิงสาวทนอ่านต่อไม่ได้กดออกจากแอปนั้นเสียก่อน จากนั้นก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายในกลางดึก

กริ้งงงง กริ้งงงง กริ้งงงง

เช้าวันต่อมาเสียงโทรศัพท์มือถือส่วนดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง หญิงสาวหน้าสวยที่กำลังนอนหลับฝันดีตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่โดนปลุก มือบางหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์

"ฮัลโหล!! ใครเนี่ย โทรมาแต่เช้าเลยรบกวนคนอื่นรู้ไหมว่าฉันกำลังฝันดีเลยเนี่ย!! พระเอกกำลังจะติดขนตาอยู่แล้วเชียว!!!"น้ำเสียงคุกรุ่นกรอกใส่ปลายสายแบบไม่เว้นช่องไฟให้เอ่ยแย้งแม้แต่นิดเดียว ความสามารถพิเศษของเธอคือสามารถด่าได้โดยที่ตายังไม่ลืมเสียด้วยซ้ำ

"อีสไปรท์!!!! มึงจะฝันถึงใครกูไม่รู้ แต่อีกสิบนาทีถ้ามึงไม่ถึงห้องสอบ มึงได้ฝันใหม่แน่!!"เสียงของพระแพงเพื่อนสาวคนสนิทของเธอเอ่ยขึ้น ทำให้ดวงตาสวยเบิกกว้างทันที

"กรี้ดดดดด อีเหี้ย!!!! มึงไม่บอกกูให้เร็วกว่านี้ล่ะวะอีหอย!!!"หญิงสาวที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกวิ่งวุ่นไปทั่วทั้งห้อง ก่อนจะวางสายแล้วพุ่งเข้าห้องน้ำไปด้วยความเร็ว เธอใช้เวลาอาบน้ำเพียงสองนาทีทำทุกอย่างด้วยความว่องไว ก่อนจะวิ่งออกจากห้องไป สภาพเธอตอนนี้ใครที่เห็นก็ต้องหัวเราะใส่เธอแน่เพราะผมเผ้าฟูฟ่อง รองเท้าส้นสูงที่ยังไม่ได้ใส่ต้องรีบถือวิ่งลงจากหอไป แต่ดีที่หอที่เธออยู่นั้นอยู่ตรงข้ามกับมหาลัย พ่อของเขาหาให้เพราะไม่อยากให้ลูกสาวอยู่ที่ห่างไกลผู้คน

"เชี่ย!!! เหลือสามนาที จะทันไหมเนี่ย!"คนสวยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน ก่อนจะวิ่งข้ามถนนโดยไม่ทันได้มองรถเลยสักนิด ทำให้รถยนต์คันหนึ่งเสียหลักพุ่งชนเธออย่างจัง

ปี้นนนนน!!! โครม!!!

ตึก!!

ร่างของเธอลอยขึ้นฟ้าก่อนจะกระแทกลงมาที่พื้นถนนอย่างแรง เลือดมากมายไหลออกจากร่างของเธอแขนขาผิดรูปเป็นภาพที่ชวนขนลุกเป็นอย่างมากสำหรับใครที่พบเห็น ลมหายใจของเธอรวยรินได้แต่มองภาพท้องฟ้าด้วยสายตาเลื่อนลอย ก่อนเปลือกตาบางจะปิดลงและลาจากโลกนี้ไปตลอดกาล

กริ้งง กริ้งงง กริ้งงง

เสียงโทรศัพท์ส่วนตัวของเธอดังขึ้นระรัว สไปรท์ได้แต่ขอโทษเพื่อนเธอในใจ พร้อมกับขอโทษพ่อแม่ที่ทำให้ความฝันเป็นจริงไม่ได้

ตื้ดดดดดดดดดด

"หมอคะ!! ชีพจรคนไข้หยุดเต้นค่ะ"เสียงพยาบาลสาวร้องเรียกหมออย่างตกใจเพราะอยู่ดีๆคนไข้ที่เบ่งคลอดอยู่ก็สลบไป ก่อนที่ชีพจรจะเป็นเส้นตรง

"ปั๊มหัวใจเธอเดี๋ยวนี้!!"หมอวัยกลางคนพูดออกมาด้วยความร้อนรน แต่ไม่ทันที่จะได้ทำอะไรจู่ๆ ชีพจรของหญิงสาวก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

ติ้ด ติ้ด ติ้ด ติ้ด

"คนไข้หัวใจกลับมาเต้นอีกครั้งแล้วค่ะ"

หญิงสาวที่ได้ยินเสียงหมอกับพยาบาลพูดคุยกันดังเข้ามาในโสตประสาทของเธอ นี่เธออยู่โรงพยาบาลแล้วเหรอ มีใครพาเธอมาส่งงั้นเหรอคำถามมากมายเกิดขึ้น แต่ทันใดนั้นความเจ็บปวดที่ท้องของเธอก็ปรากฏขึ้น ทำให้เธอเจ็บเจียนขาดใจ

"กรี้ดดดดดด โอ้ยยย!! หมอทำอะไรเนี่ย ทำไมมันเจ็บแบบนี้"หญิงสาวที่ตะโกนถามหมอด้วยความเจ็บปวด

"คนไข้เบ่งเลยครับตอนนี้หัวเด็กออกมาแล้ว"

???

"หัวเด็กเหี้ยไรว่ะ!! อ๊าาาาา กรี้ดดดด"

"คุณแม่เบ่งนะคะ หนึ่ง สอง สาม อึ้บบบบ!!"

"กรี้ดด ไม่ไหวแล้วโว้ยยยยย!!! อ๊าาาา"

พรึ่บ

อุแว้ะ อุแว้ะ อุแว้ะ

"เป็นเด็กผู้ชาย คลอดเวลา 23.59 น."สิ้นเสียงของหมอร่างของหญิงสาวก็สลบไปทันที

เป็นไงบ้างเปิดเรื่องมานางเอกของเราก็คลอดลูกเลย 5555 ที่ไหนมีบ้าง ฝากติดตามนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ เป็นอีกเรื่องที่ไรท์ตั้งใจเขียนมาก ใครที่ชื่นชอบคอมเม้นพูดคุยกันได้นะคะ

บทที่1 เหนือความคาดหมาย

เปลือกตาสวยเปิดขึ้นในกลางดึกของคืนหนึ่ง หญิงสาวมองไปรอบๆ ก็พบว่าเธอนั้นอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ทั้งห้องเต็มไปด้วยลูกโป่งมากมายที่ติดอยู่ เธอมองอย่างไม่เข้าใจ
"ใครแกล้งเอาลูกโป่งมาติดวะเนี่ย??"สไปรท์พูดกับตัวเอง ก่อนจะรู้สึกปวดที่ด้านล่างเป็นอย่างมาก เธอมองร่างกายที่เปลี่ยนไปอย่างไม่เข้าใจ
"อ้าว ทำไมถึงไม่มีแผลอะไรเลยล่ะ แล้วเราผิวขาวขนาดนี้ตั้งแต่ตอนไหนกัน ไหนจะนิ้วอีก อ้ะ ผม!! ทำไมผมสีนี้กันเนี่ย กรี๊ดดดด"เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังขึ้นทั่วห้อง พยาบาลที่ได้ยินก็รีบวิ่งเข้ามาทันที
พรึ่บ
"คุณลินดาคะ!! เป็นอะไรหรือเปล่าคะ"แต่ทันทีที่พยาบาลเอ่ยถามหญิงสาวก็ชะงักไปทันที
"ลินดา???? ใครคือลินดา"สไปรท์ถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ พยาบาลที่มองหน้าเธออย่างงุนงงก่อนจะตอบคำถามนั้นกลับไป
"ก็คุณลินดาไงคะ คุณจำชื่อของตัวเองไม่ได้แล้วงั้นเหรอคะ??"
"ฉัน??? เปล่า ฉันไม่ได้ชื่อนี้ ฉัน ชะ"แต่ก่อนจะพูดอะไรออกไป เธอก็นึกอะไรออกบางอย่าง
"ช่วยพาฉันไปห้องน้ำหน่อยได้ไหมคะ?"เธอพูดกับพยาบาลเสียงร้องขอ ทำให้พยาบาลคนนั้นชะงักไปทันที
"คะ??"
"ช่วยพาฉันไปห้องน้ำหน่อยค่ะ"เธอพูดย้ำอีกครั้ง ทำไมต้องให้พูดหลายครั้งกันนะ ยัยนี่ เดี๋ยวแม่ก็วีนซะหรอก
"ค่ะ ได้ค่ะ คุณลินดาค่อยๆยืนนะคะ"พยาบาลสาวพยุงเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะพาไปห้องน้ำตามที่สไปรท์นั้นได้ร้องขอ
"รออยู่ด้านนอกนั่นแหละค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการที่เหลือเอง"เธอบอกกับพยาก่อนจะปิดประตูห้องน้ำอย่างแน่นหนา สไปรท์หันหน้ามองกระจกครู่นึงก่อนจะหันกลับมาอย่างตกใจ
!!!!
"นะ นี่!! มัน ใครกัน!!"ภาพสะท้อนในกระจกคือหญิงสาวที่มีใบหน้าสวยที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา ผิวที่ขาวดั่งกับหิมะ ผมสีดำสลวยยาวถึงกลางหลัง ใบหน้ารูปไข่ เข้ากับจมูกที่ได้รูป ริมฝีปากบาง ตาคมเฉี่ยวทำให้ใบหน้าค่อนข้างดุ แต่ขนาดหน้าสด ยังบ่งบอกได้เลยว่าเป็นคนที่สวยมากๆคนหนึ่ง สไปรท์มองคนในกระจกราวกับถูกมนต์สะกด แต่จะว่าไป เธอคุ้นหน้าผู้หญิงคนนี้อยู่นะ จู่ๆ ภาพความทรงจำมากมายก็ไล่เข้ามาหัวราวกับสายน้ำ เหตุการณ์แต่ละฉากที่ผู้หญิงคนนี้ได้เจอมา รวมถึงความทรงจำที่เลวร้ายนั้นด้วย
"โอ๊ยยย!!!"หญิงสาวร้องออกมาเสียงดังเพราะความทรงจำที่มีมากจนเกินไปทำให้เธอปรับตัวไม่ทัน
ปึง! ปึง! ปึง!
"คุณลินดาคะ!! เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ!"พยาบาลสาวที่รอด้านนอกเคาะประตูอย่างร้อนรนเมื่อได้ยินเสียงร้องออกมาจากห้องน้ำของหญิงสาว
……
แต่แล้วก็มีแค่ความเงียบงันเท่านั้นยิ่งทำให้พยาบาลคนดังกล่าว ร้อนใจรีบไปนำกุญแจที่หน้าเคาท์เตอร์มาไขทันที
พรึ่บ
"คุณลินดา!!!!"ภาพที่เธอเห็นคือหญิงสาวนอนสลบอยู่ที่พื้นห้องน้ำ ก่อนจะเรียกผู้ช่วยอีกคนมาอุ้มร่างของลินดา(สไปรท์)ไปยังเตียงผู้ป่วยทันที จากนั้นก็มีหมอเข้ามาตรวจอาการของลินดาแต่ก็ไม่พบความผิดปกติอะไรจึงออกจากห้องผู้ป่วยไปปล่อยให้หญิงสาวพักผ่อนเพราะน่าจะหมดแรงจากการคลอดลูกที่ผ่านมา
เช้าวันถัดมาเปลือกตาสวยได้เปิดขึ้นอีกครั้งหลังจากเมื่อคืน แต่ครั้งนี้เธอตื่นมาพร้อมกับความทรงจำของ'ลินดา'นางร้ายในนิยายเรื่องมือที่สามที่เธออ่านก่อนที่จะมาโผล่ยังโลกแห่งนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรืออะไรก็ตามที่ทำให้เธอมาอยู่ในร่างของลินดา แต่เธอปฏิญาณกับตัวเองไว้แล้วว่าจะทำให้ไอ้พระเอกแสนโง่เขลากับนางเอกที่เสแสร้งคนนั้นได้รู้ถึงฤทธิ์ของนางร้ายเวอร์ชันจากอนาคตสักหน่อยแล้ว
"เหอะ ขนาดเมียมาคลอด สามีหน้าโง่นั้นก็ยังไม่โผล่หัวมา คอยดูนะถ้าเจอ แม่จะด่าให้สมองกลับเลย"ลินดาพูดกับถึงสามีของเธออย่างหงุดหงิด แต่สักพักหนึ่งก็มีพยาบาลเดินมาบอกเธอว่าจะพาลูกของเธอมาให้ ลินดาตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยมีความคิดที่จะมีลูกเลยด้วยซ้ำ เพราะผู้ชายที่เธอเจอแต่ละคนนั้นเกินจะเยียวยาทุกราย แต่พอได้ยินว่าเธอมีลูกก็รู้สึกตื้นตันใจเป็นอย่างมาก
อุ๊แว้ อุ๊แว้ อุ๊แว้
เสียงทารกน้อยดังมาแต่ไกล น้ำตาแห่งความปลื้มใจก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้
"ฮึ่กก ละ ลูก แม่"ลินดาพยายามเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก
ตึก ตึก ตึก
"หลานฉัน!! หลานฉันอยู่ไหน!!!"เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นหน้าห้องพักของเธอ แต่ทันใดนั้นก็มีร่างของหญิงสาวอายุประมาณสี่สิบห้าปีแต่ใบหน้ายังดูอ่อนเยาว์เป็นอย่างมาก
!!!
"หนูลินดา!! โถ่ คนดีของแม่"คุณหญิงศิรินาถ ภรรยาของนักธุรกิจอย่าง ท่านเกรียงไกร พ่อของสามีเธอ ซึ่งหญิงสาวตรงหน้าเธอนั้นก็คือแม่สามีของเธอนั่นเอง ในความทรงจำของเธอนั้นแม่สามีคนนี้ดีกับลินดาเป็นอย่างมาก เป็นคนเดียวที่ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ไม่เคยว่าเธอสักนิด แถมยังช่วยเหลือลินดาอยู่เสมอ
"คุณแม่"
"จ้ะลูก เป็นยังไงบ้าง อุ๊ย! นั่นใช่ตาหนูหลานย่าหรือเปล่านั่น!!"แม่สามีเธอถามออกมาอย่างเป็นห่วงก่อนจะตกใจที่เห็นเด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้าอกของลินดา เธอมองลินดากับลูกด้วยความเอ็นดู'ลินดากับลูกน่าสงสารขนาดนี้ ทำไมลูกชายตัวดีของเธอถึงไปหลงผู้หญิงที่เสแสร้งแบบนั้นกันนะ'
"ใช่ค่ะคุณแม่"หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอิดโรย
"โถ่ ลูกแม่คงจะเจ็บปวดมากสินะ"เธอมองลินดาอย่างสงสารจับใจ แต่หญิงสาวกลับยิ้มออกมาจางๆ
"เจ็บปวด แต่พอเห็นผลลัพธ์ที่ออกมาแล้วมันก็คุ้มค่านะคะคุณแม่"
"มันก็จริงแบบที่หนูพูด คนเป็นแม่แบบเราแค่เห็นหน้าลูกทุกอย่างมันก็หายเหนื่อยจริงๆ เออนี่ แล้วนี่ตาคิณมาเยี่ยมหนูบ้างหรือเปล่า"แม่สามีถามลินดา ซึ่งเธอก็ส่ายหน้า
"ยังเลยค่ะคุณแม่ เขาหายไปไหนหนูยังไม่รู้เลย เขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหนูเข้าโรงพยาบาล"
คุณหญิงศิรินาถที่ได้ยินแบบนั้นก็อารมณ์ขึ้นทันที โมโหลูกชายแสนโง่เขลาคนนั้น
ปังง!
"ได้ยังไงกัน!!! เมียคลอดลูกอยู่ที่โรงพยาบาลแต่ตัวเองกลับไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้น เดี๋ยวแม่จัดการให้เองหนูลินดาไม่ต้องกลัว"ลินดายิ้มออกมาทันทีที่แม่สามีออกหน้าปกป้องเธออีกแล้ว ตั้งแต่อ่านนิยายมาตัวละครที่เธอชอบที่สุดคือลินดากับแม่สามีนี่แหละ เธอเห็นแม่สามีเดินไปยังระเบียงพร้อมกับต่อสายหาใครบางคน
"พลเหรอ? เจ้านายแกอยู่ที่ไหน แกหิ้วเจ้านายแกมาที่โรงพยาบาลxx ซะ ฉันให้เวลาสิบนาทีถ้าแกลากคอมันมาไม่ได้ฉันจะไล่แกออก"น้ำเสียงเด็ดขาดเปล่งออกมาจากปากสีแดงสดคู่นั้น ลินดานั่งมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความชื่นชม จะมีใครกล้าขัดคำสั่งคุณหญิงกันล่ะ เพราะรู้ดีว่าเธอทำจริงๆแน่ พูดจบเธอก็เดินเข้ามาในห้องด้วยความอ่อนโยนดังเดิม ลินดีก็ยิ้มให้อย่างขบขัน
"แล้วนี่ตาหนูชื่ออะไรจ๊ะลูก ได้ตั้งชื่อหรือยัง"
"ตั้งแล้วค่ะแม่ พ่อเขาชื่ออคิณ ส่วนแม่ชื่อลินดา ชื่อเล่นตาหนูคือ อัฑฒ์ แปลว่า ผู้ร่ำรวย ส่วนชื่อจริง อาชวิน ศิริศุภโกศล แปลว่าผู้มีความซื่อตรงค่ะแม่"ลินดาพูดออกมาตามที่ใจคิดเพราะนี่คือสิ่งที่หญิงสาวคิดเอาไว้ก่อนจะจากไป ซึ่งเธอก็เห็นด้วยกับชื่อนี้เป็นอย่างมาก ทางด้านแม่สามีที่ได้ยินลูกสะใภ้พูดชื่อหลานของเธอออกมาก็น้ำตาคลอ เป็นชื่อที่มีความหมายดีมาก เธอคิดไม่ผิดจริงๆที่เลือกหนูลินดาเข้ามาเป็นสะใภ้
"เป็นชื่อที่เพราะมากเลยลูก ตาหนูอัฑฒ์ของย่า เป็นเด็กดีนะลูก เลี้ยงง่ายๆโตไวๆนะ ช่วงเช้าคุณปู่ไม่ได้มาด้วยแต่ตอนเย็นมาหาหลานแน่นอน หนูลินดาแม่มีอะไรจะให้หนูด้วย"หญิงวัยกลางคนพูดกับเด็กตรงหน้าเธอด้วยสีหน้ามีความสุข เด็กคนนี้เข้ามาเติมเต็มในชีวิตคนแก่แบบเธอจริงๆ ก่อนจะยื่นบางสิ่งให้กับลูกสะใภ้สาวคนสวยอย่างลินดา
"อะไรหรือคะแม่"
"นี่จ่ะ แม่ให้เป็นของขวัญรับขวัญหลานชายคนแรกของตระกูลเรา"ลินดารับของขวัญจากแม่สามีมาเปิดดูทำให้เธอตาเบิกกว้างทันที
!!!
"คะ คุณ แม่!!! มันมากเกินไปหรือเปล่าคะ"ที่เธอตกใจเพราะสิ่งที่แม่สามีให้มาคือฉโนดที่ดินติดกับบ้านใหญ่ที่เธอกับสามีนั้นอาศัยอยู่มีเนื้อที่กว่า50ไร่ ซึ่งมันอาจจะดูไม่ได้มากอะไรแต่เมื่อทั้งสองที่รวมกันก็กินพื้นที่กว่าร้อยไร่แน่นอน
"มันไม่มากเกินไปหรอกลูก แม่เต็มใจให้ แล้วหนูก็มีสิทธิ์ที่จะได้รับมันเพราะหนูคือลูกสะใภ้เพียงคนเดียวของแม่"ทันทีที่คนตรงหน้าพูด ลินดาก็น้ำตาไหลออกมาเพราะความตื้นตันใจ
"ฮึ่กก คุณแม่!!"
"อย่าร้องไห้สิลูกเดี๋ยวตาหนูก็ขี้แงเหมือนแม่หรอก"หญิงสาวเอ่ยหยอกเย้าลูกสะใภ้ทำให้ทั้งคู่หัวเราะออกมาเสียงดัง
ปึง!!
"คุณแม่!!จะเรียกผมมาทำมะ"เสียงประตูที่เปิดออกโดยไม่ได้มีการเคาะหรือขออนุญาตก่อนทำให้รู้ได้ทันทีว่าบุคคลที่เข้ามานั้นไร้มารยาทขนาดไหน ลินดาหันมองต้นตอของเสียงก็พบว่าเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ปาก จมูก เข้ารูป ส่วนหุ่นก็ดูเป็นชายชาตรีแต่ทันทีที่เธอเห็นในใจเธอก็กู่ร้องว่าเกลียดขี้หน้าคนตรงหน้าจากสายตาชื่นชมก็เปลี่ยนเป็นตาขวางทันที
"แกจะเสียงดังทำไม!! ไม่เห็นเหรอว่าหนูลินดากำลังให้นมตาอัฑฒ์อยู่"แม่สามีเธอเอ่ยตำหนิลูกชายของเธอเสียงไม่ดังมาก
"อัฑฒ์ ?ใครตั้งชื่อนี้กัน เชยฉิบหาย"ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างไม่ได้ไว้หน้าหญิงสาว ทำให้เธอเบิกตากว้างทันที ไอ้พระเอกนี่นอกจากนิสัยไม่ดีแล้วยังปากหมาอีกด้วย ลินดามองตาขวางใส่ชายหนุ่มอีกครั้ง อคิณที่เห็นก็แปลกใจเพราะทุกครั้งหญิงสาวมักจะส่งสายตาอ่อนหวาน หรือไม่ก็โศกเศร้ามาตลอด ซึ่งอคิณมองว่ามันเสแสร้งแกล้งทำเสมอ แต่ครั้งนี้กลับมองเขาด้วยความเกลียดชัง อะไรกัน?? ทำไมถึงกล้ามองเขาแบบนี้
เพี๊ยะ
"นั่นปากแกเหรอตาคิณ ถ้าปากพูดสิ่งที่ดีไม่ได้ก็ให้พลพาไปให้หมอเย็บปิดปากสะเถอะ"คุณหญิงศิรินาถตีไปที่ไหล่หนาอย่างไม่เบาแรงพร้อมทั้งต่อว่าลูกชายออกมาโดยไม่สนใจใครเช่นกัน
สปอยด์ตอนต่อไป
"เหอะ เสแสร้ง"ชายหนุ่มพูดใส่หน้าเธอ
"หุบปากของนายซะ ถ้าไม่อยากเจอส้นเท้ายัดปาก"
!!!!
นางเอกของเรามาแล้วเรื่องปากแซ่บต้องยกให้เธอเลย ขอบอกไว้ก่อนเรื่องนี้นางเอกเก่งมากนะ ทันคนสุดๆ ใครไม่ชอบกดผ่านได้เลย

บทที่2 เปลี่ยนไป

หลังจากที่แม่สามีเธอขอตัวกลับก่อนเพราะจะมาใหม่อีกครั้งกับคุณพ่อสามี ทำให้ทั้งห้องเหลือแค่เพียงอคิณ และหญิงสาวเท่านั้น ทั้งสองต่างไม่มีใครพูดอะไรส่งผลให้บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอึดอัด ลินดานอนมองลูกชายอยู่บนเตียงส่วนอคิณเพียงนั่งมองจากโซฟาเท่านั้น
"คุณไปแจ้งเกิดลูกหรือยัง"อคิณถามออกมาโดยไม่ได้มองหน้าเธอแต่อย่างใด หญิงสาวเบะปากมองบนอย่างช่วยไม่ได้
"ฉันนอนอยู่บนเตียงคนป่วยขนาดนี้ คงจะมีเวลาไปหรอกนะ อีกอย่างหน้าที่แจ้งเกิดมันเป็นหน้าที่ของคนเป็นแม่หรือยังไง ทำไมฉันต้องทำด้วย"ประโยคแรกที่ออกจากปากบางนั่นในรอบหนึ่งสัปดาห์ที่ไม่ได้เจอกันทำเอาชายหนุ่มอึ้งไปเลยทันที
"นี่!! ถามผมคุณดีๆนะ ทำไมต้องพูดจาแดกดันกับผมด้วยห๊ะ!!"อคิณถามออกมาอย่างไม่พอใจ
"แล้วฉันจำเป็นจะต้องคุยดีกับสามีที่นอกใจไปมีคนอื่นงั้นเหรอ สติค่ะหนุ่ม"
"หนุ่ม?? สติ?? พูดอะไรของคุณกัน เพ้อเจ้อ"
"……"
"แล้วนี่ผมต้องไปแจ้งว่าอะไร ยังไง แล้วต้องทำไงบ้าง"
"โอ๊ย!! ถามขนาดนี้ให้ฉันไปเองเลยดีไหมห้ะ!"ลินดาตะคอกใส่ชายหนุ่มด้วยความรำคาญ ชายหนุ่มมองภรรยาเขาที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ทำไมไม่เจอกันแค่สัปดาห์เดียวลินดากลายเป็นคนขี้โมโหตั้งแต่ตอนไหนกัน
"ก็ผมแค่ถามคุณจะใส่อารมณ์เพื่ออะไร"
อุแว๊ อุแว๊
"คุณจะไปไหนก็ไปเถอะ ฉันไม่อยากเห็นขี้หน้าคุณตอนนี้ ออกไป ไป๊!"
"อืม ผมจะไปทำเรื่องเอกสารแจ้งเกิดลูกละกัน"พูดจบอคิณก็เดินออกจากห้องไป แต่ก่อนจะพ้นประตู เขาเหลือบมองหญิงสาวด้วยความสงสัยว่าอะไรทำให้ภรรยาเขาเปลี่ยนไปแบบนี้
"ฮึ่ย เห็นหน้าตานั่นแล้วอารมณ์ไม่ดีเลยแฮะ เสียอารมณ์ชะมัด"ลินดาพูดตัวเองก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงเล็กเสียงน้อยเมื่อคุยกับลูก
"หืมมม น่ารักที่สุดเลย ลูกชายใครเนี่ยยย"
กริ้ง กริ้ง กริ้ง
อิงฟ้า♡
แค่เห็นชื่อปลายสายมุมปากของหญิงสาวก็ยกขึ้นมาทันที โทรมาถูกจังหวะสะด้วยเลยนะแม่นางเอก กำลังคันปากหาที่ลงพอดี
"ฮัลโหล คุณคิณคะจะมาหาฟ้าตอนไหนคะเนี่ย ฟ้ารอคุณคิณอยู่นะคะ"เสียงหวานที่ดัดจนแทบจะกลายเป็นเสียงกุมารทองไปแล้วของอิงฟ้าทำให้ลินดาแทบจะหลุดขำออกมา
"อ๋อ คงจะไปไม่ได้ละค่ะวันนี้ เพราะพอดีต้องอยู่กับเมีย เอ๊ย ภรรยาแล้วก็ลูกน่ะ"
"คะ คะ คุณ ลินดา!! เอ่อ ฟ้าขอโทษค่ะคือฟ้าโทรผ-"
"ไม่ต้องบอกว่าโทรผิดหรอกนะสาว บอกคิดถึงผัวคนอื่นขนาดนี้ อ้อ แล้วพูดกับฉันไม่ต้องดัดเสียงขนาดนั้นหรอก ฉันดูออกน่ะว่าเธอน่ะตอแหล!!"
"คุณลินดา!!"ปลายสายพูดออกมาอย่างไม่พอใจที่โดนต่อว่า
"ทำไม!! หรือเธอจะบอกว่าไม่ใช่งั้นเหรอ คงไม่มีสาวใสซื่อบริสุทธิ์ที่ไหนที่บอกคิดถึงสามีคนอื่นได้อย่างไม่อายฟ้าดินหรอกนะ นอกจากพวก แรดเงียบน่ะ"
"มันไม่มากเกินไปหรือคะ เรื่องนี้ฟ้า-"
"จะบอกไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ ฮ่าฮ่าฮ่า ตอแหล!! ข่าวออกจะดังขนาดนั้น แถมเธอก็รู้มาตลอด อย่ามาแอ๊บเลยหนู ฉันดูออก เอาเวลามาตอแหลฉันไปเรียนการแสดงเพิ่มดีกว่าไหม เพราะที่ทำอยู่น่ะมันปลอมมาก! ตื้ด"พูดจบลินดาก็ตัดสายไปทันที ทิ้งให้คนที่อยู่ปลายสายอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้น ตลอดเวลาที่ผ่านมาอิงฟ้าจะรับบทโดนนางเอกที่โดนรังแกจากหญิงสาวมาตลอดแต่ไม่มีครั้งไหนที่จะทำเธอเจ็บแสบเท่าครั้งนี้
"กรี้ดดด อีลินดา!! มึงกล้าด่ากูงั้นเหรอ!!!"หมดลุคนางเอกที่เธอสะสมมาหลังจากที่วางสายไป เธอกำมือถืออย่างเคียดแค้น
ปึง!
"จัดการให้ล่ะ ยุ่งยากจริงๆ ทำไมฉันต้อง-"ชายหนุ่มเดินเข้ามาด้วยสีหน้าหงุดหงิดก่อนจะพูดขึ้น แต่ลินดาก็เอ่ยขัดเสียก่อน
"แล้วนี่มันลูกใครกันล่ะ! ลูกคนหรือลูกหมา ถ้าลูกหมาฉันก็ขอโทษแล้วกันที่สั่งคุณให้ทำอะไรแบบนี้!!"
"นี่!!! ลูกหมาอะไร นี่มันลูกของผม! คุณพูดแบบนี้หมายความว่าไง"
"ก็เห็นบ่นนัก นึกว่าไม่ใช่ลูกของคุณ เพราะคนปกติแค่เรื่องนี้เขาไม่มาบ่นให้ภรรยาฟังกันหรอกนะ"
"!!!!คะ คุณ"
"แล้วอีกอย่าง เวลาจะเข้าห้องน่ะควรจะเคาะประตูก่อนนะคะ เผื่อฉันให้ลูกทานนมอยู่เขาจะได้ไม่ตกใจ"
"ทำไมผมต้องเคาะด้วย ก็ในเมื่อ"
"เพราะมันเป็นมารยาทพื้นฐานที่คนปกติควรมีไงล่ะคะคุณสามี"ลินดาเหน็บสามีด้วยประโยคเจ็บแสบทุกคำ แต่มาทำให้ชายหนุ่มใจเต้นแรงก็ไอ้คำว่าคุณสามีเนี่ยแหละ
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก
"คะ คุณสามีบ้าบออะไร!! ไร้สาระ"พูดจบชายหนุ่มก็เดินหูแดงออกไปเลย
"คิดว่าฉันอยากเรียกหรือไง ประสาท ไอ้หน้าม่อ!!"ลินดาพูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะล้มตัวลงนอนตามเดิม
เวลาล่วงเลยมาถึงสองวันที่หญิงสาวพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาล วันเป็นวันที่เธอดีใจเป็นอย่างมาก เพราะหมออนุญาตให้เธอกลับบ้านได้ แต่สามีหน้าโง่ของเธออย่างอคิณยังไม่โผล่หัวมารับเธอเลย ทำให้หญิงสาวนั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่บนโซฟา มือเรียวก็กดโทรศัพท์หาชายหนุ่มไปด้วย
ตื้ด ตื้ด ตื้ด
"สวัสค่ะคุณลินดา พอดีคุณอคิณยังหลับอยู่เลยค่ะ"เสียงปลายสายกลับไม่ใช่สามีของเธอแต่เป็นน้ำเสียงของหญิงสาวนามว่าอิงฟ้า
"อ๋อ ถึงว่าทำไมถึงยังไม่มารับฉันมัวแต่ผสมพันธุ์กับชะนีแบบเธออยู่นี่เอง"
"นี่!!! แก"
"อย่ามาเรียกฉันว่าแก เราไม่ได้สนิทกันที่จะเรียกจิกหัวกันแบบนี้"
"จริงหรือเปล่าล่ะคะ แต่เราสองคนก็ใช้ผู้ชายคนเดียวกันนี่ ทำไมถึงไม่สนิทกันล่ะคะคุณลินดา"
"เธอคิดแบบนั้นเหรอ แต่ฉันไม่นับคนที่แอบลักกินขโมยกินของคนอื่นว่าเป็นคนรู้จักหรอกนะ เพราะมันน่ารังเกียจเกินกว่าจะลดตัวลงไปยุ่งด้วยน่ะ"
"สูงส่งนักหรือไง ถ้าอยู่สูงมากทำไมผัวถึงหนีมาตามฉันแบบนี้ล่ะ ถ้าเกิดว่าเธอสูงเหมือนที่พูดจริงๆ"
"บางทีหมาที่เราเลี้ยงไว้ เราอาจจะเลี้ยงมันดีมากก็จริง แต่สันดานของหมายังไงมันก็ชอบกินขยะอยู่แล้วนี่เธอว่าไหม"
"!!!"
"แล้วอีกอย่างนะ การที่นอนกับสามีคนอื่นได้มันไม่ได้น่าภูมิใจขนาดนั้นหรอกนะเผื่อเธอไม่รู้ มันจะมีก็แต่ตรรกะพวกเมียน้อยเท่านั้นที่คิดแบบนี้ ครอบครัวฉันสั่งสอนมาดีน่ะว่าคนที่รู้สึกภูมิใจที่ได้นอนกับสามีคนอื่นคงจะมีแต่พวกก"
"หยุด!! หยุดพูดเดี๋ยวนี้"ปลายสายตะโกนเสียงดังออกมาอย่างลืมตัว
"ฮ่าฮ่าฮ่า ลืมแอ๊บหรือเปล่าหนู เดี๋ยวสามีฉันก็จับได้หรอกว่าที่เขาได้ไปมันไม่ใช่สาวน้อยใสซื่อบริสุทธิ์อย่างที่เห็น แต่เป็น"
"พอ ฉันบอกให้พอสักที!!! ตื้ด"ปลายสายตัดไปตัดที ลินดายิ้มออกมาอย่างสะใจ
"เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับอีสไปร์ทตัวแม่ของนักด่าทุกสถาบัน เหอะ สมน้ำหน้า"เธอติดต่อหามารดาของอคิณว่าให้ส่งคนมารับหน่อย คุณหญิงศิรินาถที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบสั่งคนรถให้มาโรงพยาบาลทันที
ปึง!!
"หนูลินดา!! ตาคิณมันไปไหน ทำไมไม่มารับหนูล่ะลูก"คุณหญิงศิรินาถเปิดประตูเข้ามาอย่างแรงก่อนจะถามเธอ
"คิณเขายังนอนอยู่ที่คอนโดอิงฟ้าค่ะ หนูโทรไปแล้วอิงฟ้าเขารับสายพอดี บอกว่าคิณคงจะยังไม่กลับให้หนูกลับคนเดียว หนูเลยโทรหาคุณแม่ค่ะ ฮึ่กก"ลินดาแสร้งบีบน้ำตาออกมาให้น่าสงสาร ขอโทษนะคะคุณแม่ที่โกหกแต่เรื่องนี้นางเอกคือหนู หญิงสาวคิดในใจ แม่สามีที่เห็นลูกสะใภ้คนโปรดร้องไห้ออกมาก็ทำอะไรไม่ถูกได้แต่กำหมัดแน่นอย่างโกรธเคืองลูกชาย เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอไม่เคยเห็นน้ำตาลูกสะใภ้แม้แต่ครั้งเดียว ครั้งนี้คงสุดจะทนแล้วสินะ
"โถ่ ลูกแม่ อย่าร้องไห้ไปเลยลูก แม่ผิดเองที่เลี้ยงตาคิณมาไม่ดี"
"ไม่ใช่หรอกค่ะ คุณแม่เลี้ยงคิณมาดีมาก แต่แค่คิณเขาไม่รักหนูแค่นั้นเอง"
"โถ่ หนูลินดา คนดีของแม่ งั้นเรากลับบ้านกันเถอะลูก"
"ค่ะคุณแม่"จากนั้นทั้งสองคนก็เดินออกจากห้องให้คนใช้เดินถือข้าวของตามมา
ณ บ้านศิริศุภโกศล
คฤหาสน์หลังใหญ่ที่มีพื้นที่มากกว่า100ไร่บรรยากาศร่มรื่นมีรูปปั้นสิงโตตัวใหญ่ตั้งอยู่กลางสระน้ำอย่างเป็นสง่า รถคันหรูจอดลงหน้าลานกว้างจากนั้นหญิงสาวร่างเพรียวเดินอุ้มทารกน้อยมาพร้อมกับแม่สามี เหล่าสาวใช้ที่เห็นก็รีบมาต้อนรับอย่างพร้อมเพรียง
"ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ/ครับ นายน้อย!!"
หญิงสาวแค่พยักหน้ารับเท่านั้น ก่อนจะเดินเข้าบ้านไป กลางบ้านมีนายท่านของบ้านนั่งอยู่ด้วยท่าทีสบายแต่ดูน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก หญิงสาวเดินไปนั่งโซฟาข้างอีกฝ่ายทันที
"หลานปู่มาแล้วเหรอ มานี่มา ส่งหลานมาหาพ่อหน่อย"
"ค่ะคุณพ่อ"
"มันหล่อตั้งแต่เด็กเลยสินะตาอัฑฒ์หลานปู่"
"จริงค่ะคุณพี่ ก็ดูแม่เขาสิคะ สวยขนาดนี้ ลูกชายจะขี้เหร่ได้ยังไง"แม่สามีเธอเอ่ยสมทบกับสามี ซึ่งก็นั่งพยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้างๆ
"อื้มมันก็จริง แม่เราสวยขนาดนี้แถมพ่อก็ยังหล่อ ลูกออกมาหน้าตาดีก็ไม่แปลก พูดถึงพ่อ แล้วตาคิณไปไหนกัน ทำไมไม่เห็นมาพร้อมกันเลย"
"อย่าพูดถึงตาคิณเลยค่ะ! พูดแล้วเสียอารมณ์"
"ทำไมอีกล่ะคุณหญิง ตาคิณไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจอีก"
"ก็คุณพี่ดูสิคะ แทนที่จะมารับหนูลินดา กลับไปนอนกกอยู่กับแม่นางเอกจอมปลอมนั่น มันน่าโมโหไหมล่ะ!!"
"ใครบอกคุณเหรอคุณหญิง?"
"ก็หนูลินดาโทรไปหาตาคิณแต่แม่อะไรฟ้าๆนั่นรับสาย แถมยังไล่ลูกสะใภ้ของเราให้กลับบ้านคนเดียวอีกด้วย!"
"จริงเหรอหนูลินดา"
"จริงค่ะ คุณพ่อ"
"บ้ะ!! มันกล้าพูดถึงขนาดนี้เชียวเหรอ!! มันจะปากดีเกินไปแล้ว"
"ใช่ค่ะคุณพี่ น้องเห็นหนูลินดานั่งร้องไห้ น้องนี่สงสารจับใจ"
"ไปลากคอตาคิณกลับมาบ้านเดี๋ยวนี้ ไม่ต้องสนใจว่ามันจะเต็มใจมาหรือเปล่า! ไป!!"เสียงเข้มสั่งลูกบอดี้การ์ดให้ออกไปพาสามีเธอมาทันที ลินดาที่ก้มหน้าอยู่ก็นั่งลอบยิ้มอย่างสะใจ ฉันอาจจะทำอะไรคุณไม่ได้แต่คุณพ่อคุณแม่นั้นไม่ใช่ เธอเตรียมตัวดูอะไรสนุกๆจนแทบจะรอไม่ไหวแล้ว
เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงชายหนุ่มก็โดนบอดี้การ์ดของนายท่านลากมาด้วยสภาพไม่สู้ดีเท่าไหร่
ตุบ
"อะไรกันว่ะเนี่ย!! คุณพ่อจะให้ลูกน้องไปพาผมมาทำไมผมยังนอนอยู่เลย"
"นอนงั้นเหรอ แกนอนกับใครล่ะถึงลืมว่าต้องไปรับลูกเมียจากโรงพยาบาลน่ะ ห๊ะ!!!"เสียงนายท่านของบ้านดังไปทั่วบริเวณ สาวใช้ต่างก็หลบไปอยู่ตรงมุมห้องด้วยความหวาดกลัว
"!!!"
"ไม่ต้องมาทำหน้าตกใจเลยนะตาคิณ!! แม่ผิดหวังในตัวแกจริงๆ แกทำแบบนี้ได้ยังไง ทิ้งลูกเมียแล้วไปนอนกับผู้หญิงชั้นต่ำแบบนั้น!!"
"แม่อย่าเรียกฟ้าแบบนั้นน่ะครับ!!!"
เพี๊ยะ!
"อย่ามาปกป้องมันต่อหน้าแม่!! ลูกสะใภ้ที่ฉันยอมรับมีแค่คนเดียวนั่นก็คือหนูลินดา ส่วนคนอื่นฉันจะด่าจะว่ามันยังไงก็ได้"
ชายหนุ่มอึ้งไปทันทีที่มารดาพูด หันหน้ามามองภรรยาที่นั่งมองเขาอยู่ชั่วครู่หนึ่งเขาเห็นมุมปากนั้นยิ้มออกมาอย่างสะใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยตามเดิม อคิณกำหมัดแน่นพร้อมกับส่งสายตาเคียดแค้นไปให้เธอ
สปอยด์ตอนต่อไป
"เธอมันเสแสร้ง!!"ชายหนุ่มพูดออกมาเสียงดังใส่เธอ
"อ๋อ จ่ะ เก่งจังเลยที่รู้"ลินดาตอบออกมาอย่างเรียบเฉย
ใครอ่านเรื่องนี้ถอดหูแขวนไว้ก่อนนะ เพราะนางเอกเราด่าเก่งมาก ใครที่ชื่นชอบคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยนะคะ

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้