ยุทธวิธีกำราบจอมมาร

ข้อมูลเบื้องต้น

คำโปรย

เย่จิ้งหย่า ราชาจอเงินผู้มากความสามารถ เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ในขณะที่กำลังเดินทางไปงานประกาศรางวัลภาพยนต์ระดับชาติประจำปี

ทว่าก่อนที่อุบัติเหตุจะเกิดขึ้น เขาดันบังเอิญกดโดนลิงก์แปลก ๆ ในเวยป๋อ เดิมทีเขาคิดว่ามันก็แค่เกมเกมหนึ่ง จึงกดรับภารกิจทั้งยังซื้อแพ็คเกจมาแบบไม่ยั้งคิด สุดท้ายก็จับพลัดจับผลูถูกผูกติดกับระบบและภารกิจกำราบจอมมารอย่างงง ๆ

เมื่อตายแล้วตื่นมาอีกครั้งในร่างกายใหม่ และโลกต่างมิติ จึงต้องจำใจยอมทำภารกิจกำราบผู้ยิ่งใหญ่อย่าง 'จอมมารหลิงเค่อเสวียน' เพื่อแลกกับการมีชีวิตที่สองอย่างผาสุกในอนาคต

แต่ใครจะไปคิดว่า [ ภารกิจกำราบจอมมาร ] ที่เขาคิด จะกลายเป็น [ ภารกิจจีบจอมมาร ] ไปเสียได้!

ให้เขาไปจีบจอมมารเนี่ยนะ?

‘ตรวจสอบกับสำนักงานใหญ่เรียบร้อยแล้ว ได้ความว่ารสนิยมทางเพศของจอมมารคลุมเครือ ร่วมรักได้ทั้งชายหญิง ขอให้โฮสต์ไม่ต้องกังวล’

ไม่ต้องกังวลก็บ้าแล้ว!

“แต่ฉันเป็นรุก!” เย่จิ้งหย่าแทบจะแยกเขี้ยวตอบ

ดูจากนิสัยของจอมมารแล้ว ฝ่ายนั้นต้องเป็นรุกเหมือนกันไม่ผิดแน่ การที่ให้รุกอย่างเขาไปจีบรุกอีกคนที่มีทั้งพลังและอำนาจถล่มฟ้าทลายดินแบบนี้ ไม่ใช่เป็นการบังคับให้เขายอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อฝ่ายนั้นหรอกเหรอ!?

‘โฮสต์จะเลือกเปลี่ยนรสนิยมทางเพศเพื่อชีวิตสุขสบายในอนาคต หรือจะกลับวัฏสงสารเดิมดีล่ะ?’

“…” เย่จิ้งหย่า

เอาเถอะ เรื่องแบบนี้ก็เปลี่ยนแปลงกันได้นั่นแหละนะ ความจริงเขาก็แค่ชอบผู้ชายหน้าตาดี ขอแค่อีกฝ่ายหน้าตาตรงตามความชอบของเขา จิ้งหย่าก็สามารถฝืนใจอยู่ด้านล่างได้… ล่ะมั้ง

***************************************

คำเตือน : นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน ตัวละครและสถานที่ไม่มีอยู่จริง อาจมีการกระทำของตัวละครที่ไม่เหมาะสม ผู้อ่านควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ชี้แจง : จะมีการติดเหรียญเพื่ออ่านล่วงหน้าตามความเหมาะสม หลังจากลงให้อ่านจนจบ ผู้เขียนจะทำการติดเหรียญเพื่อขายอีกครั้ง ซึ่งการติดเหรียญขายรายตอนจะแพงกว่าการติดเหรียญแบบอ่านล่วงหน้า ดังนั้นผู้ที่ซื้อตอนเพื่ออ่านล่วงหน้าจะได้อ่านถาวรโดยเสียเงินซื้อแต่ละตอนในราคาที่ถูกกว่าผู้ที่ซื้อหลังจากนิยายจบไปแล้ว

*** อัปเดตทุกวัน ***

เปิดเรื่อง : 27/02/2567

ปิดเรื่อง : -

ช่องทางติดต่อนักเขียน

Twitter : @B_2butter

บทนำ

ภายในเมอร์เซเดส เบนซ์ สีดำสนิทคันงามซึ่งแล่นฉิวอยู่บนถนนสายหลักอันทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ในมหานครใหญ่ที่พลุกพล่านที่สุดแห่งหนึ่งในโลกอย่างปักกิ่ง

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลางดงามกำลังเอนกายพิงเบาะนุ่มด้านหลังอย่างเกียจคร้าน โดยมีผู้จัดการส่วนตัวทำหน้าที่เป็นคนขับรถ พาเขามุ่งหน้าตรงไปยังสถานที่จัดงานประกาศรางวัลภาพยนตร์ระดับชาติประจำปี

‘เย่จิ้งหย่า’ ในวัย 29 ปี เป็นราชาจอเงินผู้กวาดรางวัลการแสดงมานับไม่ถ้วน ด้วยหน้าตาที่หล่อเหลาเป็นเอกลักษณ์ และฝีมือการแสดงที่เอาอยู่ทุกบทบาท ทำให้เขาได้ขึ้นรับรางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมตั้งแต่อายุ 18 ปี และอีกสองปีให้หลังก็ได้ขึ้นรับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม เช่นเดียวกับปีต่อ ๆ มา ด้วยเหตุนี้เย่จิ้งหย่าจึงไม่รู้สึกตื่นเต้นกับงานประกาศรางวัลพวกนี้มานานหลายปีแล้ว

ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้าง หลุบเปลือกตาลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ถืออยู่ในมือขวา ขณะที่เลื่อนอ่านข่าวสารบนเวยป๋อ[1]

ไปอย่างเอื่อยเฉื่อย ฆ่าเวลาระหว่างเดินทาง

กระทั่งบังเอิญกดไปโดนโฆษณาเกมตัวหนึ่งเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ จอโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุดที่พึ่งจะถอยมาเมื่อสองวันก่อนของเขาก็ดับวูบไปทั้ง ๆ ที่แบตเตอรี่ในเครื่องยังเหลืออยู่ถึง 91%

“???” เย่จิ้งหย่าขมวดคิ้วมุ่น พยายามกดเปิดเครื่องอีกครั้งด้วยความงุนงง ทั้งทุบทั้งเขย่า ทว่าไม่ว่าจะลองวิธีไหนก็เปิดไม่ติด

เลขาตัวอ้วนกลมที่กำลังขับรถอย่างตั้งใจ เหลือบมองดาราในความดูแลของตนผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย “เกิดอะไรขึ้นเหรอเสี่ยวจิ้ง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”

“โทรศัพท์ผมดับน่ะพี่เจิน เปิดไม่ติดเลย” เย่จิ้งหย่าถอนหายใจ โบกโทรศัพท์ในมือให้ฝูเจินผู้จัดการของตนดูด้วยสีหน้าเซ็ง ๆ

“แย่จริง ทำไมอยู่ดี ๆ ก็ดับได้ล่ะ เครื่องนี้พึ่งจะซื้อมาเมื่อสองวันก่อนเองนี่” ฝูเจินขมวดคิ้วกล่าว

“ไม่รู้สิครับ ก่อนมันจะดับผมเผลอกดโดนลิงก์โฆษณาเกมอะไรสักอย่างในเวยป๋อไปด้วย ไม่รู้ว่าเป็นไวรัสหรือเปล่า” คนเป็นดาราโคลงศีรษะกล่าวคาดเดา ก่อนจะตัดสินใจเลิกหาสาเหตุในอึดใจต่อมา “ช่างเถอะ ดับแล้วก็แล้วไป”

เขากำลังจะโยนเจ้าอุปกรณ์สื่อสารรูปทรงสี่เหลี่ยมนี่ไปไว้บนเบาะข้างกายส่ง ๆ ตั้งใจว่าจบงานประกาศรางวัลแล้วจะนำไปส่งซ่อมดูก่อน หากซ่อมไม่ได้ก็ซื้อใหม่เท่านั้นเอง

ทว่ายังไม่ทันที่มันจะถูกโยนออกไป หน้าจอซึ่งดับสนิทก็ติดขึ้นอีกครั้งอย่างน่าพิศวง คนแซ่เย่จึงชะงักมือพลางเลิกคิ้วขึ้น

“อ้าว ติดแล้วแฮะ” ชายหนุ่มพึมพำ ก่อนจะต้องงุนงงอีกครั้งเมื่อหน้าจอที่สว่างขึ้นในครั้งนี้ปรากฏภาพการ์ตูนจิบิ[2]

น่ารัก ๆ ขึ้น 5 รูป ต่างจากตอนสุดท้ายที่แสดงหน้าเวยป๋อโดยสิ้นเชิง “อะไรอีกล่ะ”

เขาลองจิ้ม ๆ ภาพจิบิบนหน้าจออย่างงุนงง ปรากฏว่าตัวจิบิที่เขากดโดน ถูกขยายขึ้นมาจนเต็มจอ ทั้งยังมีข้อความบรรยายด้านใต้สั้น ๆ ให้ด้วย

[เป้าหมายในการกำราบ : หลิงเค่อเสวียน ]

[จอมมารผู้เก่งกาจอันตราย ไม่เกรงฟ้ากลัวดิน เย้ยหยันทั้งสามดินแดน ภายใต้ใบหน้าที่ราวกับฟ้าดินบรรจงปั้นแต่ง ซุกซ่อนความเย็นชาและโหดเหี้ยมบ้าคลั่งเอาไว้]

“เกมจากลิงก์เมื่อครู่นี้อย่างนั้นเหรอ?” ดาราหนุ่มคาดเดาเสียงเบาด้วยความประหลาดใจ

เขาไล่มองรูปจิบิของ ‘หลิงเค่อเสวียน’ ที่ว่าด้วยสายตาสำรวจ ภาพจิบิของชายหนุ่มในชุดฮั่นฝูโบราณ หน้าตาดูเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ ผมดำตาแดง มีรอยสัญลักษณ์สีแดงที่กลางหน้าผาก ปรากฏในคลองสายตาเขา

เจ้าจิบิตัวนี้พูดได้เลยว่าน่ารักเกินกว่าจะเป็นจอมมารได้

เย่จิ้งหย่าส่ายหน้ายิ้ม ๆ เลิกพิจารณาภาพตัวการ์ตูนน่ารัก ๆ ตัวนั้น ก่อนจะตัดสินใจเคาะนิ้วมั่ว ๆ บนหน้าจอเพื่อหาทางปิดเกมเกมนี้ลง

ทันใดนั้นเอง ข้อความในกรอบสี่เหลี่ยมที่เขียนว่า [ตกลง] กับ [ยกเลิก] ก็เด้งขึ้นกลางหน้าจอพร้อมเสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังขึ้น

‘กดตกลง เพื่อเลือกเป้าหมาย [หลิงเค่อเสวียน] ในการกำราบ

กดยกเลิก เพื่อเลือกเป้าหมายอื่น’

ไม่รู้ว่าเป้าหมายในการกำราบที่ว่าหมายถึงอะไร แต่เย่จิ้งหย่าก็กดยกเลิกเอาไว้ก่อน

“เสี่ยวจิ้ง นั่นเสียงอะไรน่ะ โทรศัพท์เปิดติดแล้วเหรอ” ฝูเจินหักพวงมาลัยเพื่อแซงหน้ารถกระบะคันหนึ่งพลางเอ่ยถาม

เย่จิ้งหย่าจึงตอบเขากลับไปโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์สักแวบเดียว “ติดแล้วครับ แต่ดันมีเกมอะไรก็ไม่รู้เปิดขึ้นมา ผมกำลังพยายามปิดมันอยู่”

ขณะตอบ ดวงตาสีดำสนิทของเย่จิ้งหย่าก็ไล่มองหน้าจอที่ย้อนกลับมายังหน้าที่มีภาพจิบิห้าตัวเช่นก่อนหน้านี้อีกครั้ง จากนั้นก็เลือกกดดูข้อมูลตัวละครอีกสี่ตัวที่เหลือด้วยสีหน้าจริงจัง

ข้อมูลของราชาเงือกที่เย็นชาไร้ความรู้สึก จักรพรรดิหมาป่าอารมณ์แปรปรวน ราชาภูตคนงามแสนโรคจิต และปิดท้ายด้วยเอสเปอร์จอมเผด็จการ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นพร้อมภาพจิบิแสนน่ารักฉบับขยายของพวกเขา

หลังจากอ่านจบ เย่จิ้งหย่าก็ขมวดคิ้ว เริ่มครุ่นคิดเกี่ยวกับคำว่า ‘กำราบ’ ที่เกมพูดถึงอย่างจริงจัง

ตามข้อมูล คนพวกนี้ต่างเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่โค่นล้มได้ยาก ดังนั้นการจะกำราบพวกเขาจึงแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

เย่จิ้งหย่าเริ่มเกิดความใคร่รู้อย่างแรงกล้า จากที่ตั้งใจหาทางปิดเกม ก็หันมาสนใจว่าเกมเกมนี้จะถ่ายทอดวิธีกำราบผู้ยิ่งใหญ่พวกนั้นออกมาในรูปแบบไหนกันแน่

และเพื่อไขข้อสงสัยของตน เขาก็ต้องทำให้เกมดำเนินต่อไป…

ดาราหนุ่มเริ่มทำตามสิ่งที่เกมต้องการ คือเลือกเป้าหมายจากหนึ่งในห้านี้

เขาตั้งใจเลือกอยู่นานพอควร ในที่สุดก็กดเลือกเป้าหมายเป็น [จอมมารหลิงเค่อเสวียน] ซึ่งเป็นคนแรกที่เขาสุ่มกดเข้าไปดู

สาเหตุที่เลือกไม่มีอะไรมาก ก็แค่หนังเรื่องก่อนที่เขาพึ่งเล่นจบไป จิ้งหย่าได้รับบทบาทเป็นมหาเทพสูงสุด เลยมีความคิดตลก ๆ ว่าอยากกำราบจอมมารดูสักครั้งผุดขึ้นมา

เมื่อกดตกลงเรียบร้อย หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นรูปเหรียญทองและช่องสี่เหลี่ยม [ใส่จำนวนเงิน] พร้อมเสียงอิเล็กทรอนิกส์แข็ง ๆ ของหญิงสาวที่ดังขึ้นมาอีกครั้ง

‘กรุณากรอกจำนวนเงินเพื่อจ้างงานระบบผู้ช่วยที่เหมาะสม จำนวนเงินที่สามารถกรอกได้อยู่ระหว่าง 1-100 หยวน ความมากน้อยของจำนวนเงินที่ท่านกรอก ไม่สามารถการันตีความสามารถของระบบ’

“หึ เก็บเงินกันตั้งแต่เริ่มเกมเลยเหรอเนี่ย” เย่จิ้งหย่าแค่นหัวเราะ ทว่ามือก็ยังกดพิมพ์จำนวนเงินลงไปราวกับโดนภูตผีเข้าสิง

เขาพิมพ์เลข 77 และกดยืนยัน

นี่ก็เป็นแค่การสุ่ม จำนวนเงินมากน้อยไม่มีผล ดังนั้นจิ้งหย่าจึงกรอกตัวเลขที่ตนเองชอบลงไป

ติ๊ง!

‘ยินดีด้วย ท่านได้รับระบบหมายเลข 77 มาเป็นผู้ช่วย’ อักษร 七七 (เลข 7 สองตัว) เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ก่อนเสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่เป็นเสียงของหญิงสาวจะเปลี่ยนเป็นเสียงของเด็กชายที่แม้จะยังคงราบเรียบไร้ความรู้สึก แต่ก็ฟังรื่นหูกว่าเสียงก่อนหน้ามาก

‘ขอบพระคุณที่เลือกกระผมขอรับ’ ดอกไม้ไฟถูกจุดทับอักษร 七七 อย่างเอิกเกริก ก่อนที่เด็กชายคนนั้นจะเอ่ยต่อว่า ‘เพื่อให้การกำราบเป้าหมายหลิงเค่อเสวียนมีเปอร์เซ็นต์สำเร็จเพิ่มมากขึ้น กระผมแนะนำให้โฮสต์ซื้อแพ็คเกจของผู้เริ่มต้นในตะกร้านี้ขอรับ’

ไอค่อนรูปตะกร้าสีทองปรากฏขึ้นที่หน้าจอพลางสั่นดุ๊กดิ๊กไปมา คล้ายกับกำลังพูดว่า ‘กดฉันสิ’ ซ้ำ ๆ เย่จิ้งหย่ามองมันด้วยความสนใจ

“เสี่ยวจิ้ง นายกำลังถูกหลอกให้เสียเงินอยู่หรือเปล่า” ฝูเจินที่เห็นดาราในสังกัดของตนกด ๆ จิ้ม ๆ หน้าจออย่างตั้งใจเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

ทว่าเย่จิ้งหย่าส่ายหน้าไปมา พลางตอบปัด “ไม่เป็นอะไรหรอกพี่ เงินแค่ไม่กี่หยวน ขนหน้าแข้งของผมไม่ร่วงหรอก” นาทีนี้อะไรก็มาหยุดความอยากเล่นเกมนี้ของเขาไม่ได้อีกแล้ว

เย่จิ้งหย่ากดจ่ายเงินซื้อแพ็คเกจของผู้เริ่มต้นด้วยราคา 777 หยวนอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รอคอยสัญญาณเริ่มเกม

ทันทีที่เด็กชายแจ้งว่าแพ็คเกจของเขาถูกซื้อเรียบร้อย หน้าจอโทรศัพท์ก็พลันสว่างวาบจนชายหนุ่มต้องหยีตาลง รอสักพักจนแสงสว่างจางหายไป จิ้งหย่าก็ลืมตาขึ้น และสิ่งที่เห็นบนหน้าจอก็คือคำที่เขารอคอย

[เริ่มภารกิจ]

นิ้วเรียวจิ้มลงไปบนคำคำนั้นแบบแทบไม่ต้องคิด รอคอยการเริ่มเกมอย่างใจจดใจจ่อ

ทันใดนั้นเอง แสงสว่างที่ไม่ได้มาจากโทรศัพท์ แต่มาจากหน้ารถก็สาดส่องจนดาราหนุ่มต้องปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง

จังหวะนั้นเขาได้ยินเสียงผู้จัดการของตัวเองตะโกนอย่างขวัญเสียว่ารถกำลังจะถูกชน พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นฝูเจินพยายามหักพวงมาลัยหลบ ‘รถบรรทุก’ ที่พุ่งเข้าใส่รถของพวกเขาตรงช่วงยูเทิร์นอย่างสุดความสามารถ

เสียง โครม! หนัก ๆ ดังก้องไปทั่วสารทิศ

รถบรรทุกอัดกระแทกกับช่วงหลังของเมอร์เซเดส เบนซ์ คันงามจนย่อยยับ แล้วลากรถทั้งคันขึ้นไปบนเกาะกลางถนน

อุบัติเหตุครั้งใหญ่ที่เกิดห่างจากสถานที่จัดงานประกาศรางวัลไม่ไกลนี้ มีผู้เสียชีวิตเพียงหนึ่งคน นั่นก็คือเย่จิ้งหย่า ส่วนผู้จัดการส่วนตัวของเขาและคนขับรถสิบล้อที่หลับใน แม้จะบาดเจ็บสาหัสแต่ก็รอดมาได้ราวปาฏิหาริย์

เหตุการณ์น่าสลดในค่ำคืนนี้กลายเป็นข่าวดัง สร้างความสะเทือนใจให้เหล่าแฟนคลับของชายหนุ่มกันถ้วนหน้า

หนังสือพิมพ์เจ้าใหญ่อุทิศหน้าแรกให้ข่าวของเขาหนึ่งหน้าเต็ม ๆ ทั้งยังจั่วหัวข่าวเอาไว้ว่า ‘ปิดตำนานราชาจอเงินที่แสนโด่งดังลงในวัย 29 ปี ไม่ว่าดวงวิญญาณของท่านจะอยู่ที่ใด ก็ขอให้ได้เป็นที่รักตราบนานเท่านาน’

เชิงอรรถ

[1] weibo หรือเวยป๋อ เป็นหนึ่ง Platform ที่ฮิตฮอตมากในจีน

[2] Chibi หรือที่รู้จักในชื่อ Super deformation เป็นรูปแบบหนึ่งของการ์ตูนล้อเลียนที่มีต้นกำเนิดในญี่ปุ่น โดยตัวละครจะถูกวาดในลักษณะที่เกินจริง โดยทั่วไปแล้วจะตัวเล็กและอ้วน มีแขนขากุด หัวขนาดใหญ่ และมีรายละเอียดน้อยที่สุด

Talk : สวัสดีค่ะนักอ่านที่น่ารัก ยินดีต้อนรับเข้าสู่นิยายเรื่องนี้อย่างเป็นทางการนะคะ

อย่าลืมคอมเม้นมาพูดคุย หรือให้กำลังใจนักเขียนได้ หวังว่าทุกคนจะเดินทางไปกับเราจนจบน้า ^^

วันนี้เรามา 3 ตอนค่ะ ลงตอนต่อไปเวลา 17.00 น. และ 21.00 น. ถ้าชอบอย่าลืมเก็บเข้าชั้นเอาไว้นะคะ!

บทที่ 1 : ภารกิจกำราบจอมมาร (1/2)

เย่จิ้งหย่าฝัน…

ในความฝันเขาร่วงหล่นลงไปในพื้นที่เวิ้งว้างสีดำสนิทไร้ก้นบึ้งแห่งหนึ่งอย่างต่อเนื่อง ลอยละล่องไร้ที่ยึดจับ ดุจใบไม้ที่ทิ้งตัวลงจากกิ่งก้านไปตามยถากรรม จนกระทั่งได้ยินเสียงราบเรียบเสียงหนึ่งดังขึ้นในความมืด…

‘ท่านโฮสต์ ท่านโฮสต์ตื่นเถอะขอรับ’

หลังสิ้นเสียงนั้น ความรู้สึกคล้ายถูกฉุดขึ้นจากบ่อน้ำที่เย็นจัดก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย ปลุกให้เย่จิ้งหย่าที่สลบไสลไม่ได้สติฟื้นตื่นขึ้นมาในทันที

“ใคร…” ชายหนุ่มค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขณะกล่าวถามงึมงำ เขาหอบหายใจอย่างมึนเบลอ มือหนึ่งกุมศีรษะ อีกมือหนึ่งใช้พยุงตนเองให้ลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล

ตอนที่กำลังจะมองหาที่มาของเสียง ศีรษะของเขาพลันอื้ออึงและปวดหนึบเสมือนถูกของแข็งทุบอย่างรุนแรง ยังผลให้ความคิดทุกอย่างแตกกระเจิงอยู่เป็นนาน

“อือ..” คนแซ่เย่ครางฮือในลำคอแผ่วเบา ในตอนที่ความเจ็บปวดเหล่านั้นค่อย ๆ ทุเลาลงและสลายหายไป ภาพรถสิบล้อที่กำลังพุ่งชนรถที่เขานั่งไปงานประกาศรางวัลก็ผุดขึ้นในสมอง ทำเอาเย่จิ้งหย่าใจหายวาบ รีบก้มลงสำรวจอาการบาดเจ็บของตนเองอย่างร้อนรน

เขาปัดป่ายไปทั่วเนื้อตัวด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ทว่าหลังจากสำรวจจนถี่ถ้วนดีแล้วว่าตนเองไม่มีบาดแผลบนร่างกาย ชายหนุ่มก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ก่อนที่ในเวลาต่อมาเขาจะคิดได้ว่าสิ่งที่ตนเองเป็นตอนนี้ต่างหากที่ไม่ปกติ…

“เดี๋ยวก่อนนะ ทำไมถึงไม่บาดเจ็บอะไรเลยล่ะ?” คิ้วเรียวขมวดฉับ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะรอดพ้นจากอุบัติเหตุใหญ่ครั้งนั้นมาแบบไร้รอยขีดข่วน

และทันทีที่ก้มลงมองร่างกายตนเองให้ชัด ๆ เขาก็พบเรื่องแปลกประหลาดอีกเรื่อง คือร่างกายของเขาต่างไปจากเดิมราวกับไม่ใช่ของเขาเอง “ทำไมร่างกายเหมือนจะเล็กลง แล้วกล้ามหน้าท้องหายไปไหน… เฮ้ย แล้วทำไมผมถึงยาวขนาดนี้ แถมยังเป็นสีขาวอีก?!”

เย่จิ้งหย่าใส่ใจร่างกายของตนเองมาก เมื่อมันเปลี่ยนไป เขาไหนเลยจะไม่สังเกตเห็น

ชายหนุ่มช้อนเส้นผมสีขาวที่ยาวสยายจรดบั้นเอวของตนขึ้นมาพินิจมองอย่างทำอะไรไม่ถูก ก่อนที่ในเวลาต่อมาจะงงงันหนักเข้าไปอีกเมื่อหันมองสำรวจไปรอบสถานที่ที่ตนนั่งอยู่

“แล้วนี่มันที่ไหนอีกเนี่ย ไม่ใช่ว่าฉันควรจะตื่นมาในโรงพยาบาลหรอกเหรอ?” ร่างกายเปลี่ยนไปไม่พอ ตนเองยังตื่นมาที่ไหนก็ไม่อาจทราบ มองโดยรวมแล้วเหมือนกระท่อมในแถบชนบท ผนังและหลังคาทำจากแฝก ดูเก่าคร่ำคร่าจนเกรงว่าหากโดนลมแรง ๆ พัดใส่จะพังครืนลงทั้งอย่างนั้น

ในตอนที่ชายหนุ่มหวาดระแวงจนแทบจะนั่งไม่ติดที่นั่นเอง เสียงของเด็กชายที่ปลุกเขาให้ตื่นซึ่งเขาลืมเลือนไปชั่วขณะก็ดังขึ้นอีกครั้ง เล่นเอาผู้แซ่เย่ชะงักร่าง ตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหินไปในบัดดล

‘ที่รูปร่างของท่านโฮสต์เปลี่ยนไป ทั้งยังไม่มีบาดแผลจากอุบัติเหตุก่อนหน้านี้ เป็นเพราะนี่ไม่ใช่ร่างเดิมของท่านโฮสต์ขอรับ อีกอย่าง ที่แห่งนี้ก็ไม่ใช่สถานพยาบาล และไม่ใช่โลกใบเดิมของท่านโฮสต์ด้วย’

คำอธิบายนั้นดังขึ้นในศีรษะของเย่จิ้งหย่าโดยตรง น้ำเสียงที่คุ้นหูและสำเนียงการพูดที่แข็งทื่อ สะกิดต่อมความทรงจำของเขาในทันที

“เสียงจากเกมก่อนหน้านี้?” เขาเอ่ยเสียงเครียดด้วยความสับสน

เย่จิ้งหย่ามีความทรงจำที่ดีมาก เขาสามารถอ่านบทหนังทั้งเรื่องและจดจำได้ในครั้งเดียว ดังนั้นเสียงที่ได้ยินมากกว่าหนึ่งครั้งแบบนี้ เขาไม่มีทางลืม

นี่ต้องเป็นเสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ชวนเขาซื้อแพ็คเกจราคา 777 หยวนในเกมก่อนหน้านี้อย่างแน่นอน

‘ถูกต้องแล้วขอรับ เราพบกันก่อนหน้านี้จริง แต่กระผมขอแก้ไขความเข้าใจผิดของท่านโฮสต์สักเล็กน้อย เพราะเว็บไซต์จัดหาผู้ปฏิบัติภารกิจจากสำนักงานใหญ่หมายเลขสี่ของเรา ไม่ใช่สื่อบันเทิงของพวกมนุษย์ที่เรียกว่าเกมแต่อย่างใด’

เว็บไซต์จัดหาผู้ปฏิบัติภารกิจ?

สำนักงานใหญ่หมายเลขสี่?

เย่จิ้งหย่าเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น

อย่างไรก็ตาม เขาไม่อยากคาดเดาสุ่มสี่สุ่มห้าด้วยตัวเองให้เสียเวลา วิธีการถามจึงเป็นสิ่งที่จิ้งหย่าเลือกใช้เพื่อคลายความสงสัย

“ตอนนี้ฉันไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง จะดีมากถ้านายช่วยอธิบายเรื่องทั้งหมดนี้ให้ฟังตั้งแต่ต้น รวมถึงสาเหตุที่นายสามารถส่งเสียงเข้ามาในหัวฉันโดยตรงอย่างตอนนี้ด้วย” ว่าพลางนวดขมับด้วยใบหน้าที่เผือดสีลงเล็กน้อย

‘แน่นอนขอรับ กระผมมีหน้าที่อธิบายเรื่องราวต่าง ๆ ให้ท่านโฮสต์เข้าใจอยู่แล้ว’ ดูเหมือนเจ้าเสียงอิเล็กทรอนิกส์จะยินดีทำตามคำขอของเย่จิ้งหย่าเป็นอย่างยิ่ง เสียงราบเรียบที่ตอบกลับมาจึงแฝงแววกระตือรือร้นอยู่ไม่น้อย ‘ก่อนอื่นกระผมต้องขอแนะนำตัวก่อนสักเล็กน้อย’

‘ยินดีที่ได้รู้จักขอรับท่านโฮสต์ กระผมคือระบบปฏิบัติการหมายเลข 77 นามว่าชีชี (七七) ดีใจอย่างยิ่งที่ได้ร่วมงานกับท่านโฮสต์’

‘อย่างแรกเลยกระผมต้องอธิบายก่อนว่าสำนักงานใหญ่หมายเลขสี่ของเรามีหน้าที่จัดหาผู้ปฏิบัติภารกิจต่าง ๆ ตามที่ได้รับคำขอมาจากจักรวาลทั้งสามพันแห่ง และภารกิจล่าสุดที่ทางเราได้รับมาก็คือการกำราบผู้ยิ่งใหญ่ทั้งห้า ที่ลงโฆษณาอยู่ในเวยป๋อและเว็บไซต์ทางการอื่น ๆ อีกมากมาย’

‘แน่นอนว่าไม่ใช่มนุษย์ทุกคนจะสามารถเห็นโฆษณาของทางเราได้ เงื่อนไขแรกคือจะต้องเป็นผู้ที่มีดวงสมพงศ์กับสำนักงาน และเงื่อนไขที่สองคือผู้ที่มีดวงสมพงศ์ท่านนั้นจะต้องเป็นผู้ที่ดวงชะตากำลังจะถึงฆาต’

‘ซึ่งท่านโฮสต์เป็นผู้ที่ตรงตามเงื่อนไขที่ว่ามาทั้งสองข้อ เมื่อมีวาสนาพานพบ ทางสำนักงานจึงได้ส่งเนื้อหาภารกิจเล็กน้อยให้ท่านโฮสต์ผ่านทางอุปกรณ์สื่อสารของมนุษย์ และท่านก็ได้เลือกเป้าหมายและกดเริ่มภารกิจเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นหลังจากกายหยาบของท่านในโลกใบก่อนถึงแก่กรรม ทางสำนักงานจึงเก็บเกี่ยวดวงวิญญาณของท่านและนำมาใส่ในร่างเปล่าที่ทางเราได้จัดหาเอาไว้ให้ยังสถานที่ทำภารกิจน่ะขอรับ’

‘ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมกระผมถึงสามารถส่งเสียงพูดคุยกับท่านโฮสต์ผ่านทางสมองโดยตรงได้นั้น ต้องแจ้งว่าเป็นเพราะกระผมคือระบบปฏิบัติการที่ติดตั้งลงบนดวงวิญญาณของท่านโฮสต์เพื่อทำหน้าที่เป็นผู้ช่วย ดังนั้นจึงสามารถพูดคุยกับท่านโฮสต์ผ่านสมองได้โดยตรง เช่นเดียวกับที่ท่านโฮสต์สามารถพูดคุยกับกระผมผ่านทางความคิดได้ขอรับ’

“แสดงว่าฉันตายแล้วสินะ แถมตอนนี้ยังมาตื่นในร่างอื่นที่ต่างโลก แล้วก็มีภารกิจที่ต้องทำอีก” เย่จิ้งหย่ารู้สึกปวดขมับจี๊ดเมื่อได้ฟังคำพูดเหล่านั้น

ใบหน้าของชายหนุ่มปรากฏอารมณ์อันหลากหลายแล่นผ่านอย่างยากระงับ

เขายกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้า ก่อนจะสูดหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ พยายามเรียกสติและรวบรวมความคิดเพื่อให้ตนเองสามารถยอมรับเรื่องราวเหนือจินตนาการพวกนี้โดยเร็วที่สุด

ระบบเองก็รู้ว่าโฮสต์จำเป็นต้องใช้เวลาในการทำความเข้าใจ มันจึงเงียบรออย่างรู้ความ

กระทั่งผ่านไปพักใหญ่ เย่จิ้งหย่าก็ดึงฝ่ามือออก เอ่ยถามขึ้นด้วยท่าทางที่นิ่งสงบขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ถามอะไรหน่อยสิ ถ้าฉันไม่ทำภารกิจจะเกิดอะไรขึ้น?”

นี่คือสิ่งที่เขาอยากจะรู้ที่สุด จิ้งหย่าไม่ลังเลเลยที่จะถามออกไป

ระบบตอบกลับในทันที ‘หลังจากผ่านไปสามวัน หากท่านโฮสต์ยังไม่มีแนวโน้มว่าจะเริ่มทำภารกิจ สำนักงานใหญ่จะเข้าควบคุมดวงวิญญาณของท่านโฮสต์เพื่อส่งกลับไปยังวัฏสงสารเดิม จากนั้นทำการลบความทรงจำ และปล่อยให้ท่านได้เวียนว่ายตายเกิดอย่างที่ดวงวิญญาณของท่านควรจะเป็นขอรับ’

“อ้อ…”

‘ภารกิจที่ทางเรายื่นให้นี้ก็เปรียบเสมือนกับข้อแลกเปลี่ยนที่จะทำให้ท่านได้มีชีวิตที่สองโดยไม่โดนลบความทรงจำ ระบบรับรองว่าหากภารกิจสำเร็จ ท่านจะได้ใช้ชีวิตหลังจากนั้นแบบมีความสุขอย่างแน่นอน’ ชีชีพยายามโน้มน้าวอย่างมืออาชีพ

“แล้วถ้าทำภารกิจไม่สำเร็จล่ะ?” เย่จิ้งหยาถามต่อ

‘สำนักงานใหญ่จะจัดการแบบเดียวกับกรณีที่โฮสต์ไม่ทำภารกิจขอรับ’

ก็คือดึงวิญญาณส่งคืนโลกเดิมสินะ…

ได้ฟังมาถึงตรงนี้ เย่จิ้งหย่าก็พยักหน้าตกลงหลังจากใคร่ครวญผลได้ผลเสียแล้ว “เอาสิ ทำก็ทำ ลองดูก็ไม่เสียหายอะไร”

ไม่ทำก็ต้องไปเกิดใหม่ ทำแต่ไม่สำเร็จก็ต้องไปเกิดใหม่ ถ้าอย่างนั้นไม่สู้ลองทำดูก่อน เผื่อว่าจะสามารถทำสำเร็จได้

การได้มีชีวิตใหม่โดยไม่โดนลบความทรงจำเป็นข้อเสนอที่ดีมากทีเดียว ชีวิตที่แล้วเขายังรู้สึกว่าตนเองใช้ไม่คุ้มสักเท่าไหร่เลย ต้องมาตายทั้ง ๆ ที่ยังหนุ่มยังแน่นแบบนี้มันน่าเวทนาเกินไป

‘ฉลาดมากขอรับท่านโฮสต์’ ระบบกล่าวชมอย่างพึงพอใจ ‘ถ้าอย่างนั้นกระผมจะแจกแจงฟังก์ชันของระบบที่ท่านสามารถใช้งานได้ รวมถึงภารกิจที่ท่านต้องทำให้ทราบเดี๋ยวนี้’

ติ๊ง!

สิ้นเสียงของระบบ โฮโลแกรมสีน้ำเงินโปร่งแสงรูปทรงสี่เหลี่ยมที่เขียนเลข 4 สีทองตัวโต ๆ เอาไว้กลางจอ ก็เด้งขึ้นมาอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มอย่างกะทันหัน

ตัวกระดานโปร่งแสงนี้มีความยาวประมาณหนึ่งช่วงแขน ส่วนด้านกว้างจะสั้นกว่าอยู่หนึ่งคืบ ขอบมน หน้าตาดูทันสมัยอย่างยิ่ง

Talk : บทแรกเป็นการปูเนื้อเรื่องก่อน หวังว่าทุกคนจะไม่เบื่อกันนะคะ!

ว่าแต่ ถ้าเป็นทุกคน ทุกคนจะเลือกทำภารกิจ หรือกลับวัฏสงสารเดิมดีคะ?

ปล.2 วันนี้ยังเหลืออีกตอนที่ลงให้อ่านนะคะ เจอกันตอน 21.00 น. ค่ะ!

บทที่ 1 : ภารกิจกำราบจอมมาร (2/2)

เย่จิ้งหย่าชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตกใจ ทว่าไม่นานก็เปลี่ยนเป็นมองโฮโลแกรมตรงหน้าด้วยสายตาแวววาว แสดงออกว่าตนตื่นเต้นโดยไม่คิดปิดบัง

เขาเองเป็นแฟนคลับตัวยงของหนังไซไฟ จะไม่เคยเห็นโฮโลแกรมล้ำสมัยแบบนี้มาก่อนได้อย่างไร พูดให้ถูกคือจิ้งหย่าเคยใฝ่ฝันว่าสักวันหนึ่งที่เทคโนโลยีก้าวหน้า เขาจะได้สัมผัสนวัตกรรมล้ำสมัยนี้ด้วยตนเอง ไม่คิดเลยว่าจะได้มาใช้งานมันหลังจากตายไปแล้ว

ในจังหวะที่ชายหนุ่มเอาแต่จ้องจอโฮโลแกรมนั้นด้วยท่าทางกระตือรือร้น ชีชีก็เริ่มต้นคอร์สอบรมฟังก์ชันของระบบและวิธีทำภารกิจขั้นพื้นฐานให้โฮสต์ของตนได้ฟังในทันที

เลข 4 บนกระดานจางหายไป ก่อนจะมีรูปจิบิของจอมมารหลิงเค่อเสวียนที่เย่จิ้งหย่าเคยเห็นก่อนหน้านี้ปรากฏขึ้น พร้อมข้อมูลยิบย่อยในช่องสี่เหลี่ยมที่เรียงต่อกันเป็นพืดหลายพันตัวอักษร

‘นี่ก็คือข้อมูลของเป้าหมายที่ท่านจะต้องกำราบ ท่านโฮสต์โปรดอ่านเนื้อหาคร่าว ๆ ก่อนขอรับ’

“ได้” เย่จิ้งหย่ารับคำ ก่อนจะเริ่มกวาดตาอ่านอย่างรวดเร็ว

ตัวหนังสือพวกนี้บอกเล่าถึงข้อมูลโดยสังเขปของจอมมารแซ่หลิง มีตั้งแต่เนื้อหาชีวิตอันฉูดฉาดที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดของเขา นิสัยใจคอ และความชอบส่วนตัว

จอมมารผู้นี้เติบโตมาด้วยความยากลำบาก ทั้งชีวิตมีแต่การฆ่าและถูกฆ่า ดังนั้นเขาจึงมีนิสัยโหดเหี้ยมเด็ดขาด เลือดเย็นไร้หัวใจ เขาแบ่งคนเป็นสองประเภท หนึ่งคือคนของเขา สองคือศัตรู หากไม่อยู่ใต้อาณัติเขา ก็ไม่ใช่คนของเขา หากไม่ใช่คนของเขาก็ล้วนแล้วแต่เป็นศัตรู และศัตรูจำเป็นต้องถูกกำจัด

ความชอบของจอมมารนั้นมีเพียงสามอย่าง นั่นคืออาวุธ พลัง และอำนาจ ไม่ลุ่มหลงความงาม ไม่แยแสความรื่นเริง

อ่านไปเย่จิ้งหย่าก็ขมวดคิ้วไป ในใจรู้สึกว่าจอมมารท่านนี้รับมือยากโดยแท้

“ฉันอ่านจบแล้ว” เขาบอกกับระบบ ก่อนจะถามเข้าเรื่องต่อทันที “แล้วภารกิจที่ต้องทำคืออะไร”

สิ้นคำถาม โฮโลแกรมที่มีรูปจิบิของจอมมารก็ถูกปิดลงไป และโฮโลแกรมอันใหม่ก็ปรากฏขึ้นมาแทนที่

หน้าโฮโลแกรมอันที่สองนี้มีรูปสี่เหลี่ยมดอกจิกสามอันซึ่งสลักตัวเลข 1 2 และ 3 เขียนเอาไว้ตามลำดับ เรียงจากซ้ายไปขวา พวกมันมีสีเทา ทั้งยังมีไอค่อนรูปแม่กุญแจคล้องเอาไว้

เมื่อเลื่อนสายตาลงมา จะเห็นว่าด้านล่างดอกจิกทั้งสามนั้นมีหลอดสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีเทาสามหลอดปรากฏขึ้น ที่หัวหลอดเรียงจากบนลงล่างเขียนเอาไว้ว่า ความสนใจ ความสุข และความรัก ตามลำดับ สุดท้ายที่ด้านล่างสุดมีไอค่อนรูปม้วนกระดาษสีเหลืองซีดสั่นไปมาไม่หยุดอยู่ม้วนหนึ่ง ดึงดูสายตาเป็นอย่างมาก

ชีชีกล่าวอธิบาย ‘นี่ก็คือหน้าต่างเงื่อนไขการกำราบจอมมาร รูปดอกจิกทั้งสามคือเหตุการณ์สำคัญที่ท่านโฮสต์จะต้องปลดล็อก และทำตามเงื่อนไขของมันให้สำเร็จ ส่วนหลอดทั้งสามคือเกจ (gauge) หรือมาตรวัดความรู้สึกของจอมมาร ที่ท่านโฮสต์จำเป็นต้องเติมพวกมันให้เต็ม 100% เพื่อจบภารกิจ’

เหตุการณ์สำคัญเอย เกจเอย คำอธิบายเหล่านั้นทำให้เย่จิ้งหย่าขมวดคิ้วมุ่น “เดี๋ยวก่อนนะ ทำไมฉันรู้สึกว่าการทำภารกิจที่ว่านี่ไม่ต่างอะไรจากการไปตามจีบจอมมารเลยล่ะ?”

แค่ต้องเติมเต็มเกจความสนใจ ความสุข และความรักของจอมมารให้เต็มร้อย เย่จิ้งหย่าก็พอจะเดาแนวทางภารกิจที่ตนเองต้องกระทำได้ลาง ๆ แล้ว

นี่มันภารกิจกำราบจอมมาร หรือเกมจีบหนุ่มที่อันตรายถึงชีวิตกันแน่?

ไม่รู้ว่าสำนักงานหมายเลขสี่นั่นอาศัยอะไรมาเรียกภารกิจนี้ว่าการกำราบผู้ยิ่งใหญ่ ไอ้เขาหรือก็สนใจว่าวิธีการกำราบที่ว่านั่นมันคืออะไรกันแน่ ใครจะไปรู้ว่าแท้จริงแล้วก็แค่กักขังอีกฝ่ายเอาไว้ในกรงที่เรียกว่าความรักเท่านั้นเอง!

เมื่อถูกทวงถามแบบนั้น ระบบก็เงียบไปครู่หนึ่งราวกับหายไปใคร่ครวญ ก่อนที่จะตอบกลับในเวลาต่อมาว่า ‘หากท่านโฮสต์จะเรียกแบบนั้นก็ไม่ผิดขอรับ’

นั่นไง!

เย่จิ้งหย่ากุมศีรษะ รู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าอย่างยิ่ง

ให้เขาไปจีบจอมมารเนี่ยนะ?

“นี่เสี่ยวชีชี ฉันเป็นผู้ชายนะ จะไปจีบจอมมารที่เป็นผู้ชายเหมือนกันได้ยังไง” เขาเตือนระบบถึงความเป็นจริง

หมายเลข 77 ค้านทันที ‘ทำไมจะจีบไม่ได้ล่ะขอรับ ท่านโฮสต์มีรสนิยมชอบเพศชายด้วยกันไม่ใช่หรือ ทางสำนักงานใหญ่แจ้งกระผมมาแล้ว’

ความลับที่แม้แต่ผู้จัดการส่วนตัวก็ยังไม่รู้ถูกเปิดเผยออกมาโต้ง ๆ แบบนี้ เย่จิ้งหย่าก็ได้แต่เบิกตาโต อุทานออกมาด้วยความตกใจ “ไปรู้มาจากไหน!”

คนที่รู้ว่าเขาชอบผู้ชายในโลกก่อน ใช้นิ้วมือข้างเดียวนับก็ยังไม่หมด น้อยถึงขนาดนั้นเลยนะ ไม่รู้ว่าสำนักงานใหญ่อะไรนั่นไปหาข้อมูลมาจากไหน!

‘ความสามารถในการเก็บข้อมูลของสำนักงานใหญ่นั้นล้ำเลิศไร้เทียมทาน ไม่อย่างนั้นจะมีข้อมูลของจอมมารตั้งแต่เกิดจนโตได้อย่างไร?’ ระบบกล่าวเสียงเรียบดังเดิม ทำเอาคนแซ่เย่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกเลยทีเดียว

เขาตั้งสติ ก่อนจะค่อย ๆ เรียบเรียงถ้อยคำ แล้วจึงประท้วงออกไปใหม่

“ถึงฉันจะชอบผู้ชายก็เถอะ แต่จอมมารจะชอบผู้ชายด้วยอย่างนั้นเหรอ เปลี่ยนชายแท้ให้มาชอบผู้ชายด้วยกันมันเป็นไปไม่ได้หรอก”

สมัยยังเป็นหนุ่มน้อยเขาเคยชอบเพื่อนนักเรียนคนนึง อีกฝ่ายเป็นชายแท้ที่ชอบผู้หญิง ไม่ว่าเย่จิ้งหย่าจะเพียรเทียวไล้เทียวขื่อฝ่ายนั้นยังไงก็ไม่ได้ผล ทำเอาเขาเข็ดหลาบเลยทีเดียว

‘ขอเวลากระผมสักครู่’ ชีชีเงียบหายไปอีกครั้ง ทว่าคราวนี้เขากลับมาอย่างรวดเร็ว ‘ตรวจสอบกับสำนักงานใหญ่เรียบร้อยแล้ว ได้ความว่ารสนิยมทางเพศของจอมมารคลุมเครือ ร่วมรักได้ทั้งชายหญิง ขอให้โฮสต์ไม่ต้องกังวล’

ไม่ต้องกังวลก็บ้าแล้ว!

“แต่ฉันเป็นรุก!” เย่จิ้งหย่าแทบจะแยกเขี้ยวตอบ

ดูจากนิสัยของจอมมารแล้ว ฝ่ายนั้นต้องเป็นรุกเหมือนกันไม่ผิดแน่ การที่ให้รุกอย่างเขาไปจีบรุกอีกคนที่มีทั้งพลังและอำนาจถล่มฟ้าทลายดินแบบนี้ ไม่ใช่เป็นการบังคับให้เขายอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อฝ่ายนั้นหรอกเหรอ!?

และก็เป็นไปตามที่เย่จิ้งหย่าคาดเดาจริง ๆ ‘โฮสต์จะเลือกเปลี่ยนรสนิยมทางเพศเพื่อชีวิตสุขสบายในอนาคต หรือจะกลับวัฏสงสารเดิมดีล่ะ?’

“…” เย่จิ้งหย่า

เอาเถอะ เรื่องแบบนี้ก็เปลี่ยนแปลงกันได้นั่นแหละนะ ความจริงเขาก็แค่ชอบผู้ชายหน้าตาดี ขอแค่อีกฝ่ายหน้าตาตรงตามความชอบของเขา จิ้งหย่าก็สามารถฝืนใจอยู่ด้านล่างได้… ล่ะมั้ง

คิดแล้วก็กลืนน้ำลายลงคอแบบฝืดเคืองอย่างถึงที่สุด

“อ่า แล้วม้วนกระดาษนี่ล่ะ คืออะไร” ชายหนุ่มกล่าวเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน เขาชี้ไอค่อนรูปม้วนกระดาษที่สั่นระริกอยู่ด้านล่างสุดพลางกล่าวถาม

‘นั่นก็คือคำใบ้ในการปลดล็อกเหตุการณ์สำคัญที่สำนักงานใหญ่ใจดีมอบให้เป็นกรณีพิเศษ โฮสต์ลองจิ้มที่ไอค่อนเพื่อเปิดอ่านสิขอรับ’ ชีชีเอ่ย

นิ้วเรียวจิ้มลงไปตามคำแนะนำของระบบอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น ม้วนกระดาษก็คลี่ออก ข้อความสั้น ๆ ที่เขียนอยู่ด้านในปรากฏขึ้นในคลองสายตาของเย่จิ้งหย่าทันที

‘เข้าร่วมการคัดเลือกผู้ติดตามของจอมมาร และเอาชนะมารตนอื่นเพื่อเข้าเป็นหนึ่งในผู้ติดตาม’

หลังอ่านข้อความจบ เย่จิ้งหย่าก็ขมวดคิ้วกล่าว “นี่ชีชี การคัดเลือกผู้ติดตามของจอมมารอะไรนี่ดูจะอันตรายอยู่เหมือนกันนะ ถึงฉันจะมีทักษะต่อสู้ติดตัวอยู่บ้าง แต่จะให้ไปสู้รบกับมารพวกนั้นก็คงไม่ไหวล่ะมั้ง”

เขาเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา ฝีมือก็ไม่ได้เก่งกาจอะไร จะเอาความบ้าดีเดือดที่ไหนไปสู้รบตบมือกับมารที่มีพลังไม่ทราบ เขาไม่ได้โง่สักหน่อย

‘ท่านโฮสต์ไม่ต้องกังวล พวกเรามีตัวช่วย’ หมายเลข 77 รีบเอ่ยปลอบประโลมทันทีที่รู้สึกได้ว่าโฮสต์มีแนวโน้มจะถอดใจ

เขาจัดการปิดโฮโลแกรมอันเก่า และเปิดขึ้นใหม่พร้อมกันทีเดียวสองจอ จากนั้นอธิบายเสียงเรียบ ‘เนื่องจากท่านโฮสต์ได้ทำการซื้อแพ็คเกจของผู้เริ่มต้นตามที่ระบบแนะนำ ดังนั้นท่านจึงมีทักษะติดตัวที่พร้อมติดตั้งอยู่สองทักษะ และไอเทมจำเป็นอีกหนึ่งชิ้น ทั้งนี้โฮสต์ยังได้รับแต้มเบื้องต้น 100 แต้ม ซึ่งสามารถใช้เลือกซื้อและอัปเกรดทักษะที่ท่านมีได้’

‘จอด้านซ้ายจะเป็นหน้าต่าง status ของโฮสต์ทั้งหมด ส่วนจอด้านขวาคือร้านค้าที่ใช้แต้มในการแลกซื้อ เชิญสำรวจดูได้เลย’

เย่จิ้งหย่าหันมองจอด้านซ้ายก่อนเป็นอันดับแรก ในจอมีข้อมูลตัวตนของร่างที่เขาได้รับมาเขียนเอาไว้เช่นเดียวกับของจอมมาร เขาจึงตั้งใจอ่านอยู่พักใหญ่

หลังกวาดตาอ่านจนจบ ชายหนุ่มก็ได้รู้ว่าเจ้าของร่างนี้ความจริงแล้วเป็นบงกชเก้ากลีบแห่งสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ไร้นาม ไร้พ่อแม่ ไม่ใช่ทั้งเทพและมาร เป็นเพียงภูตดอกไม้ที่ต้อยต่ำ พอบรรลุกายหยาบได้ไม่นานก็แอบลงมาจากแดนสวรรค์เพื่อหลีกหนีจากการถูกทวยเทพจับไปทำยาอายุวัฒนะ

ทว่าอนิจจัง เจ้าบัวน้อยดันมาสิ้นใจตายเพราะความหนาวเหน็บในเหมันต์ฤดูที่ชายแดนภพมนุษย์และภพมารเสียก่อนที่จะได้ออกท่องโลกกว้าง เป็นเหตุให้ร่างกายถูกสำนักงานใหญ่ของชีชีเก็บรักษาเอาไว้ และนำวิญญาณของเย่จิ้งหย่ายัดเข้ามาแทนที่นั่นเอง

เมื่ออ่านจบ เย่จิ้งหย่าก็ได้แต่ทอดถอนใจด้วยความสงสาร ไว้อาลัยให้เจ้าของร่างหนึ่งนาที ก่อนจะเบนสายตาไปไล่ดูข้อมูลตรงส่วนอื่นโดยไม่รีรอ

Talk : ช็อตกันตลอด เป็นรุกก็ต้องยอมจ้าเสี่ยวจิ้ง!

อนาคตต้องโดนจิ้มแบบ 300% 55555

ปล. เรากำหนดให้สิ่งที่เกิดจากต้นไม้ดอกไม้ในเรื่องนี้เรียกว่า ภูต นะคะ!

นายเอกเราเป็นภูตดอกบัว เรียกว่าบงกชเก้ากลีบ ดอกสีขาว สวยมาก ๆ

พรุ่งนี้เจอกันตอน 12.00 แล้วก็ 17.00 น. นะคะ! อัพเดตสองตอนค่ะ!

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้