ถอดบทเรียน ‘เพื่อไทย’ เมื่อหักหลังเพื่อนเพื่ออำนาจ สุดท้ายก็โดนหักหลังกลับอย่างไร้เยื่อใย

'เพื่อไทยเลือกจับมือกับผู้ที่เคยจับเขาโยนลงเหว แล้วแปลกใจทำไม…ที่วันนี้เขาโดนผลักซ้ำ หักหลังเพื่อนเพื่อขึ้นสู่อำนาจ สุดท้าย…อำนาจก็หักหลังกลับอย่างไร้เยื่อใย นี่ไม่ใช่เกมการเมือง แต่มันคือโศกนาฏกรรมของพรรคที่หลงลืมรากเหง้าของตนเอง'

2ก.ค.2568- ดร.พิชาย รัตนดิลก ณ ภูเก็ต อาจารย์คณะพัฒนาสังคมและยุทธศาสตร์การบริหาร สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก ว่า

เมื่อหักหลังเพื่อนเพื่ออำนาจ แต่ถูกอำนาจหักหลังกลับอย่างไร้ปรานี
มีคำกล่าวในหมากรุกว่า
“การยอมเสียเบี้ยเพื่อกินม้า อาจได้เปรียบในระยะสั้น…
แต่ถ้าคุณลืมว่าฝ่ายตรงข้ามมีควีนที่พร้อมหักคุณทุกตา ก็เตรียมแพ้ทั้งกระดาน”
ดูเหมือนพรรคเพื่อไทยจะไม่ได้เรียนหมากรุก หรืออาจจะเล่นแบบที่ตั้งใจเดินเกมสั้นเพียงเพื่อจะได้ “ขึ้นครองอำนาจ” โดยไม่สนว่าหลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้น
ปี 2566 — พรรคเพื่อไทยสร้างวาทกรรม “เพื่อประชาชน ต่อต้านสืบทอดอำนาจ”
ปีเดียวกันนั้นเอง — พรรคเพื่อไทยพลิกเกม จับมือกับฝ่ายอำนาจเก่าที่เคยสาปแช่งมากว่า 10 ปี
ประชาชนร้องว่า “ทรยศ”
พรรคตอบว่า “เราต้องได้เป็นรัฐบาลก่อน”
การหักหลังพันธมิตรทางการเมืองอย่างก้าวไกล ไม่ได้เป็นแค่การเดินเกม
แต่มันคือการประกาศว่า อำนาจสำคัญกว่าหลักการ
ว่าการเป็นรัฐบาลกับทหาร…ย่อมดีกว่าการเป็นฝ่ายค้านร่วมกับประชาชน
พรรคเพื่อไทย จูบปากกับกลุ่มอำนาจเก่าที่เคยโค่นตัวเอง
พยายาม “ลบความทรงจำของสังคม” ด้วยคำว่า “เพื่อความมั่นคงทางการเมือง”
แต่คนลืมไม่ได้คือประชาชน
และผู้ที่ไม่เคยลืมคือกลุ่มอำนาจเก่า—ผู้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกระดานมาตลอด
หนึ่งปีผ่านไป ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ว่าอำนาจที่เพื่อไทยคิดว่า “ควบคุมได้”
คืออำนาจเดียวกับที่ยื่นมีดมาให้…เพียงเพื่อเอาไว้แทงกลับในวันที่เผลอ
กระทรวงมหาดไทยที่ถูกเบียดแย่งโดยพรรคร่วมรัฐบาล
การขัดขวางนโยบายหลักในสภา
และล่าสุด: การใช้กลไกตุลาการบีบแพทองธารให้ “ร่วง” จากฟ้า
เพื่อไทยไม่ได้แพ้เพราะฝ่ายค้าน
แต่แพ้เพราะศัตรูที่พวกเขาไปเชิญขึ้นเวทีร่วมเอง
บทเรียนราคาแพงของ “พรรคแห่งความทรงจำสั้น”
บางคนบอกว่าเพื่อไทย “เดินเกมพลาด”
แต่บางคนบอกว่า “เขาเลือกอย่างมีสติ แค่ประเมินค่าความเชื่อใจผิด”
เพราะกลุ่มอำนาจเก่าไม่เคย “ให้” อะไรฟรี
และไม่เคย “ไว้ใจ” พรรคที่เคยท้าทายและโค่นพวกเขามา
ในเกมแห่งการทรยศ ใครทรยศก่อน…มักแพ้
และใครที่ลืมอดีตของตนเอง…ก็มักโดนทำให้จำไปจนตาย
เพื่อไทยเลือกจับมือกับผู้ที่เคยจับเขาโยนลงเหว แล้วแปลกใจทำไม…ที่วันนี้เขาโดนผลักซ้ำ
หักหลังเพื่อนเพื่อขึ้นสู่อำนาจ สุดท้าย…อำนาจก็หักหลังกลับอย่างไร้เยื่อใย
นี่ไม่ใช่เกมการเมือง แต่มันคือโศกนาฏกรรมของพรรคที่หลงลืมรากเหง้าของตนเอง