การกลับมาของวายร้ายรุ่นที่ 2

ข้อมูลเบื้องต้น

เรื่อง การกลับมาของวายร้ายรุ่นที่ 2
舔狗反派只想苟，女主不按套路走！

***ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท bookbox ***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
สงวนลิขสิทธิ์

ผู้แต่ง : 我是愤怒 ผู้แปล : ทีมงาน bookbox

เรื่องย่อ: ลู่เฉิงเหวิน เป็นพนักงานส่งของเดลิเวอรี่ที่จู่ ๆ ก็ถูกระบบทะลุมิติมาเป็นตัวร้ายในนิยายออนไลน์ลากให้เข้ามาเป็นวายร้าย เพราะของรางวัลล่อใจที่สามารถนำกลับไปรักษาแม่ของเขาในโลกความเป็นจริงได้ เขาจึงกัดฟันทำตามบทและพยายามรักษาชีวิตน้อย ๆ ให้รอดไปจนถึงบทสุดท้าย แต่! พระเอกในนิยายมันเก่งเวอร์เกินนน! ทำอะไรก็ดี ทำอะไรก็ถูกไปหมด!! เขาถูกไอ้พระเอกพวกนั้นฆ่ามาเจ็ดครั้งแล้ว … เจ็ดครั้ง!
ในครั้งนี้เขาจะไม่ยอมถูกฆ่าอีกเด็ดขาด! ทว่าจู่ ๆ บรรดานางเอกทั้งหลายกลับทำตัวประหลาด พากันนอกบทไปหมด แล้วต่อไปตัวร้ายน้อย ๆ อย่างฉัน ลู่เฉิงเหวิน จะทำยังไงต่อล่ะเนี่ยยย!!!

บทที่ 1 ตัวร้ายในนิยายน้ำเน่า

บทที่ 1 ตัวร้ายในนิยายน้ำเน่า
ณ เมืองเสวี่ย ประเทศเป่ย
งานเลี้ยงสังสรรค์ที่ตระกูลลู่เป็นเจ้าภาพถูกจัดขึ้นกลางลานคฤหาสน์หลังใหญ่ คนดังในแวดวงต่าง ๆ มาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง บรรยากาศรอบ ๆ เต็มไปด้วยความครึกครื้นและสนุกสนาน
ที่มุมลับตาแห่งหนึ่ง ลู่เฉิงเหวินร่างสั่นสะท้าน …เขาตื่นขึ้นมาแล้ว
ความทรงจำพลันหลั่งไหลเข้ามาในสมองอย่างรวดเร็ว ลู่เฉิงเหวินรู้สึกอึดอัดจนเกือบจะคลุ้มคลั่ง
ครั้งที่เจ็ดแล้วนะ!
เขาถูกรถชนขณะที่กำลังทำงานส่งอาหารดิลิเวอรี จากนั้นก็โดนลากเข้าไปในระบบทะลุมิติมาเป็นตัวร้ายในนิยายออนไลน์
ตามที่ระบบแจ้งเตือน เพียงแค่อยู่รอดจนถึงตอนสุดท้ายและไม่โดนพระเอกฆ่าตายก็จะได้รับรางวัลตามผลงาน อีกทั้งยังสามารถนำรางวัลเหล่านั้นกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้
ด้านหนึ่งเป็นเพราะไม่มีทางเลือกอื่น และอีกด้านหนึ่งเป็นเพราะอาการป่วยของแม่เขาไม่อาจรั้งรอได้อีกต่อไปแล้ว ตนต้องรีบหาเงินให้แม่ผ่าตัด ดังนั้นลู่เฉิงเหวินจึงจำใจยอมเสี่ยง
ทว่าหกครั้งก่อนหน้านี้ เขาตายอนาถสิ้นดี!
พระเอกในนิยายออนไลน์เก่งเวอร์เกินไป!
เก่งเวอร์แบบไม่มีเหตุผลซะด้วย!
คนพวกนั้นเป็นพวกมีพรสวรรค์ไม่ธรรมดา เก่งเหนือชั้น ไม่ว่าจะเป็นด้านการแพทย์ วิทยายุทธ์ ฝึกเซียน เล่นพนัน ตาทิพย์… เก่งไปหมด! ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ดีเลิศไปซะทุกอย่าง!!
ทว่าสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือโชคดีมหาศาล!
ไม่ว่าตัวร้ายจะดิ้นรนอย่างไร สุดท้ายก็จะโดนพระเอกฆ่าตายจนได้ จากนั้นก็จะทิ้งท้ายด้วยคำพูดเท่ ๆ แล้วอุ้มสาวน้อยของพวกเขาเดินจากไป
และสาวสวยทุกคนก็ล้วนเป็นของพวกเขาด้วย ใช่! ขอแค่ดูดีสักหน่อยก็ล้วนตกเป็นผู้หญิงของพวกเขา สำหรับเรื่องนี้ไม่มีที่ว่างให้คนอื่นเจรจาต่อรองแม้แต่น้อย
มีอยู่ครั้งหนึ่ง ลู่เฉิงเหวินคุยกับผู้หญิงของหลงอ้าวเทียนมากไปหน่อย เลยโดนหลงอ้าวเทียนฆ่าตาย!
ความยุติธรรมอยู่ที่ไหน?
ยังมีความยุติธรรมอยู่รึเปล่า?
ลู่เฉิงเหวินรีบหมุนตัววิ่งเข้าห้องน้ำ จากนั้นก็เริ่มวิเคราะห์
เขาต้องตายด้วยน้ำมือของเซียวเหยียน เย่เฟิง ฉู่เฟิง เย่เฉิน หลงอ้าวเทียน และจ้าวรื่อเทียนมาแล้ว!
นิยายในครั้งนี้มีชื่อว่า ‘บันทึกราชาทหารรับจ้างพิชิตเมืองฮวา’
แค่ได้ยินชื่อก็จะอ้วก!
และไอ้บ้าหลงอ้าวเทียนก็เป็นพระเอกอีกแล้ว!
หลงอ้าวเทียนเป็นราชาทหารรับจ้างรักษาในเขตชายแดน เขากลับมาเพื่อรวบอำนาจทั้งหมดของประเทศเป่ย ตอนนี้ปกปิดชื่อแท้จริงมาเป็นบอดีการ์ด และกำลังทำตัวตีสนิทกับเหลิ่งชิงชิว
ฉากในละครวันนี้เป็นตอนที่เก้า ช่วงที่เขากับเหลิ่งชิงชิวกำลังจะประกาศการหมั้น ทันใดนั้นหลงอ้าวเทียนก็จะเข้ามาแสดงตัวปกป้องเหลิ่งชิงชิว ส่วนเขาที่แสดงท่าทางอวดดีใส่เลยโดนหลงอ้าวเทียนตีจนขาหักไปข้างหนึ่ง จากนั้นก็ต้องหยุดพักรักษาตัวไปสี่ถึงห้าตอน
ส่วนหลงอ้าวเทียนเอาชนะใจเหลิ่งชิงชิวได้ นับแต่นั้นทั้งคู่ก็พะเน้าพะนอคลอเคลีย ไม่รู้จักอายบ้างซะเลย!…
ลู่เฉิงเหวินล้างหน้าแรง ๆ หลายที มองตัวเองในกระจกแล้วพูดพลางกัดฟันกรอด “คราวนี้ฉันจะต้องอยู่รอดจนถึงท้ายสุดให้ได้ แล้วก็จะเอารางวัลกลับไปรักษาแม่!”
หลังสงบสติอารมณ์ได้สักพัก ลู่เฉิงเหวินที่ตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะต้องอยู่จนถึงตอนสุดท้ายก็เดินออกจากห้องน้ำ
เมื่อออกมาเขาก็เห็นเหลิ่งชิงชิวยืนรอตัวเองอยู่ที่หน้าประตู
เธอสวมชุดราตรีสุดหรูราคาแพง ใบหน้างดงามเฉิดฉายไร้รอยตำหนิ เป็นความงามที่ดวงจันทร์ยังต้องอาย ดอกไม้ยังต้องหลบ อีกฝ่ายงดงามจนเหมือนไม่มีอยู่จริง
ทั้งรูปร่างก็ยังได้สัดส่วน ท่าทีดูสูงสง่า
ไม่ต้องถาม เธอคนนี้คือนางเอกแน่ ๆ ไม่มีผิดตัว!
เธอคือลูกสาวคนโตของตระกูลเหลิ่ง
ซีอีโอสาวสวยของเชียนเฟิงกรุ๊ป
สาวงามในฝันที่เขาตามตื๊อมาสามปีเต็ม ๆ
และที่สำคัญที่สุดก็คือเธอถูกตีตราว่าเป็น ผู้หญิงของหลงอ้าวเทียน!
ลู่เฉิงเหวินฝืนยิ้มออกมา ก่อนที่จะพูดอะไรออกมา เหลิ่งชิงชิวก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ลู่เฉิงเหวิน ฉันไม่มีทางหมั้นกับคุณ คุณเลิกคิดเรื่องนี้ไปได้เลย!”
ชายหนุ่มหัวเราะ แอบคิดในใจ
‘ขอร้องเถอะพี่สาว หมั้นกับคุณเหรอ? ผมยังอยากมีชีวิตอยู่อีกนาน ๆ!’
‘รูปร่างไม่เลว หน้าตาก็สวย แต่เสียดายดันเป็นผู้หญิงไร้สมอง โดนหลงอ้าวเทียนหลอกจนไอคิวต่ำลง ยอมไปเป็นผู้หญิงของมันซะได้’
‘หลงอ้าวเทียนชนะใจเหลิ่งชิงชิว ก็เท่ากับได้ตระกูลเหลิ่งไปครอบครองแล้ว น่าสงสารธุรกิจตระกูลเหลิ่งที่สร้างมาหลายชั่วอายุคนจะต้องตกไปอยู่ในมือคนสกุลหลง’
ลู่เฉิงเหวินยิ้มพลางตอบ “ผมเห็นด้วยครับ”
“คุณเห็นด้วย?”
เหลิ่งชิงชิวตกใจ
น่าแปลกใจจริง ทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้ลู่เฉิงเหวินไม่ได้ขยับปาก แต่ทำไมจึงพูดออกมาเยอะแยะแบบนั้นได้?
ฉันเห็นเขาพูดว่า ‘ผมเห็นด้วย’ ออกมาจากปาก แค่สามคำนี้เท่านั้น แล้วคำพูดยาวเหยียดก่อนหน้านี้มันคืออะไรกัน?
นอกจากนี้เขายังตามตื๊อฉันสามปีเต็ม ๆ เลยนะ!
ในช่วงสามปีที่ผ่านมา ไม่ว่าวิธีการไหน ๆ ฉันก็ใช้มาหมดแล้ว เขาก็ยังไม่เลิกตอแย ตามติดแจเหมือนแผ่นแปะแก้ปวด
พอโดนด่าจนเสียชื่อก็งัดอิทธิพลของที่บ้านมาใช้ ให้ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายช่วยออกหน้า บีบคั้นให้ฉันต้องหมั้นกับเขาให้ได้ในวันนี้!
แล้วตอนนี้เป็นอะไรไป?
ลู่เฉิงเหวินตอบพร้อมรอยยิ้ม “ชิงชิว ผมคิดจนรอบคอบแล้วครับ เราสองคนไม่เหมาะสมกันจริง ๆ นั่นแหละ ต่อไปเราเป็นเพื่อนกันเถอะ”
แต่ในใจเขาแอบคิดว่า
‘รีบไปเป็นผู้หญิงของหลงอ้าวเทียนเร็ว ๆ เข้าเถอะน่า! เธอและผู้หญิงอีกเก้าร้อยเก้าสิบเก้าคน ไปประจบเอาใจผู้ชายคนนั้นด้วยกันทั้งหมดเลย ไปเลียรองเท้าเขา ไปสรรเสริญเขาจนลอยฟ้า! ไปเลย!’
‘ภารกิจสำคัญอันดับหนึ่งในตอนนี้คือต้องรีบจัดการกับยัยผู้หญิงบื้อคนนี้ เธอคิดว่าตัวเองเก่งไม่มีใครเกินรึไง ความจริงแล้วเธอก็เป็นแค่ชิ้นเนื้อบนกระทะร้อนของหลงอ้าวเทียน สุกไปเก้าส่วนแล้ว เหลือแค่ให้ฉันคอยดันอีกหน่อยเท่านั้น’
คราวนี้เหลิ่งชิงชิวมั่นใจแล้วว่าตัวเองได้ยินเสียงพูดในใจของลู่เฉิงเหวิน!
ให้ฉันไปเลียรองเท้าหมายความว่ายังไง?
และยังมีผู้หญิงอีกเก้าร้อยเก้าสิบเก้าคน ไปรับใช้ผู้ชายคนเดียว?
ฉัน ‘เหลิ่งชิงชิว’ เป็นใคร? ฉันจะลดตัวไปทำลายตัวเองแบบนั้นได้ยังไง!
ในสมองห่วย ๆ ของลู่เฉิงเหวินกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?

บทที่ 2 ดราม่าของลู่เฉิงเหวิน

บทที่ 2 ดราม่าของลู่เฉิงเหวิน
เดี๋ยวนะ!? …หลงอ้าวเทียน? บอดีการ์ดที่ฉันเพิ่งรับเข้ามาเมื่อไม่กี่วันก่อนน่ะเหรอ?
คนอย่างฉัน เหลิ่งชิงชิว เนี่ยนะจะไปเลียรองเท้าเขา!?
เหลิ่งชิงชิวยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ สายตาเธอจ้องเขม็งไปที่ลู่เฉิงเหวิน อยากจะกระโดดกัดเขาให้ตายไปเลย!
ลู่เฉิงเหวินผงะ พลางคิดในใจ
‘ยัยผู้หญิงบื้อคนนี้เป็นอะไรไป? ฉันอุตส่าห์ไม่หมั้นด้วยแล้ว เธอยังจะมาโมโหเป็นฟืนเป็นไฟอีก?’
‘แต่เธอเป็นผู้หญิงของหลงอ้าวเทียน จะไปผิดใจก็ไม่ได้ซะด้วย ยังดีที่สมองของนางเอกมีรูพรุน น่าจะง้อเอาใจได้ไม่ยาก’
จากนั้นชายหนุ่มก็รีบพูดด้วยรอยยิ้ม “เราไปอธิบายให้ผู้ใหญ่ฟัง ไปกันเถอะ เชิญคุณ…”
เหลิ่งชิงชิวสาวเท้าก้าวยาว ๆ เดินเข้าไปในห้องด้านใน โกรธจนหน้าดำหน้าแดง
ลู่เฉิงเหวิน!
นายอวดดีนักนะ!
สามปี! สามปีเต็ม ๆ ที่นายส่งของขวัญมาให้ฉันทุกวัน ทำดีกับฉันอยู่ตลอด…
หรือว่าสามปีที่เอาอกเอาใจและคอยตามตื๊อเป็นสิ่งหลอกลวงทั้งหมดเลยเหรอ?
ตอนนี้เรียกฉันในใจว่า ‘ยัยผู้หญิงบื้อ’ อยู่ตลอด แล้วยังมาว่าสมองฉันมีรูพรุน ทำท่าอยากจะหนีจากฉันไปให้เร็ว ๆ อีก….
เห็นฉันเป็นตัวอะไรแน่?
ฉันอยากจะดูนักว่าที่แท้นายกำลังเล่นอะไรอยู่!
ลู่เฉิงเหวินเดินตามหลังเธอ พลางคิดในใจ
‘ตามแผน! ตามแผน! เวลาสามปีที่เสียไปถือว่าให้สุนัขกินก็แล้วกัน แค่ยกเลิกงานหมั้นกับผู้หญิงซื่อบื้อคนนี้ได้ ในฐานะที่ฉันเป็นตัวร้าย ไปที่ไหนจะไม่มีสาว ๆ มาเอาใจได้ยังไง?’
‘เธอชอบเป็นผู้หญิงในฮาเร็มเองนี่ ช่วยไม่ได้… ก็เธอเกิดมาเพื่อเป็นผู้หญิงในฮาเร็มจริง ๆ’
‘ฉันจะต้องตัดสัมพันธ์กับยัยผู้หญิงบื้อคนนี้ จะมีเยื่อใยไม่ได้เด็ดขาด!’
เหลิ่งชิงชิวอดทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว เธอหยุดเดิน พลางหมุนตัวมาจ้องดูลู่เฉิงเหวินตาเขม็ง
ลู่เฉิงเหวินสะดุ้ง ทันใดนั้นก็หัวเราะขึ้นมา “คุณกลัวว่าผมจะโกหกคุณอย่างนั้นเหรอ? ผม ลู่เฉิงเหวิน ขอสาบานต่อหน้าโคมไฟ ผมจะไม่มีทางกลับคำพูด! ผมบอกแล้วว่าจะยกเลิกงานหมั้น ก็คือยกเลิกงานหมั้น!”
“และนับแต่นี้เป็นต้นไป ผมจะไม่ตามตอแยคุณอีกเป็นอันขาด ความจริงถ้าคุณอยากจะพบหน้าผมสักครั้งก็ถือเป็นเรื่องที่ยากมากนะ …ตั้งแต่ตอนนี้เราสองคนไม่มีความเกี่ยวข้องต่อกันอีกต่อไป จะหายไปจากชีวิตของกันและกัน! หายไปเลย คุณพอใจแล้วใช่ไหม?”
เหลิ่งชิงชิวแทบจะระเบิดตัวตาย
ทำไม? เมื่อก่อนฉัน เหลิ่งชิงชิว เป็นนางในฝันของนาย แต่ตอนนี้กลายเป็นก้อนขี้หมาไปแล้วงั้นเหรอ?
เบื่อหน่ายฉันขนาดนี้เลยเหรอ? เบื่อหน่ายจนถึงขั้นรอไม่ไหวแม้แต่นาทีเดียวเลยอย่างนั้นเหรอ?
ผู้ชายแบบนี้! เจ็บใจ… ไม่ไหวแล้ว!
ตอนนี้เอง ประตูใหญ่ก็ถูกเปิดออก คนของตระกูลเหลิ่งกับตระกูลลู่ต่างก็เห็นพวกเขายืนประจันหน้ากันอยู่ที่หน้าประตู
“อ้าว? พวกเธอทะเลาะกันอีกแล้วสินะ”
“นั่นน่ะสิ มีเรื่องอะไรเข้ามาคุยกันในห้อง อย่าขวางประตู!”
หลังจากลู่เฉิงเหวินเข้าห้อง เขาก็ไปจับมือพ่อและแม่ของเหลิ่งชิงชิว “สวัสดีครับคุณอา สวัสดีครับคุณอาหญิง”
ก่อนที่ผู้ใหญ่จะพูด ลู่เฉิงเหวินพูดขึ้น “คุณอา คุณอาหญิง พ่อครับ แม่ครับ ผมกับชิงชิวปรึกษากันแล้ว พวกเราไม่หมั้นแล้วครับ”
ลู่เฉิงเหวินกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
“ชิงชิวเธอเป็นคนเข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว เฉลียวฉลาด และกล้าหาญ เธอน่าจะหาคนที่เหมาะสมกว่า เข้าใจเธอมากกว่าผมให้กับตัวเอง และที่สำคัญที่สุด คนคนนั้นควรจะเป็นคนที่เธอรักจากใจจริง พวกเราควรสนับสนุนเธอและอวยพรให้เธอครับ!”
ลู่เฉิงเหวินเสแสร้งทำท่าเศร้า พร้อมทุบอกตัวเอง “ถึงแม้ผมจะชอบเธอมาก …รักเธอ ทะนุถนอมเธอ มากกว่าที่รักตัวเอง แต่ว่า… ความรักที่แท้จริงคือการเกื้อกูล และเสียสละ!”
กระทั่งลู่เฉิงเหวินเองยังรู้สึกซาบซึ้งใจในคำพูดของตน ในสมองวนบทเพลงน้ำเน่าท่อนนั้นเป็น BGM*[1] ‘…มีรักอย่างหนึ่งเรียกว่าเสียสละ เสียสละนิจนิรันดร์เพื่อความรัก’
ทุกคนต่างนิ่งชะงัก
ลู่ก่วงหงไม่มีทางเชื่อหรอกว่าลูกชายตัวเองจะเป็นคนเข้าใจจิตใจคนอื่นเช่นนี้
ฉันเป็นพ่อของแก! แกนิสัยยังไงฉันจะไม่รู้เลยงั้นเหรอ?
ไอ้ลูกไม่รักดีคนนี้อาจจะมีแผนอะไรอยู่ก็ได้!
ลู่เฉิงเหวินพึงพอใจต่อละครที่ตัวเองแสดงเป็นอย่างมาก!
‘สงสารก็แต่ตระกูลเหลิ่ง ธุรกิจที่สร้างมาหลายรุ่นสุดท้ายก็ต้องตกเป็นของหลงอ้าวเทียน’
‘พวกผู้ใหญ่ตระกูลใหญ่เหล่านี้ก็จริง ๆ เลย ให้ลูกสาวไปเป็นฮาเร็มของคนอื่นไม่พอ ทรัพย์สมบัตินับร้อยนับพันล้านก็ยกให้คนอื่นไปด้วย สมองมีรูพรุนจริง ๆ’
เหลิ่งชิงชิวไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดตนเองถึงได้ยินเสียงในใจของลู่เฉิงเหวิน
แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้เรื่องอะไรบางอย่าง ถ้าเป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ แบบนี้มันไม่แย่ไปกันใหญ่เหรอ?
ฉันต้องไปเป็นผู้หญิงในฮาเร็ม? และยังเป็นฮาเร็มของบอดีการ์ดที่ฉันเพิ่งจ้างมาเมื่อไม่กี่วันก่อนเนี่ยนะ?
งั้นแบบนี้จะปล่อยลู่เฉิงเหวินไปง่าย ๆ ไม่ได้แล้ว เขาต้องมีแผนซ่อนเอาไว้แน่!
ลู่เฉิงเหวินยังคงแสดงละคร เขาอธิบายถึงเหตุผลที่ตัวเองต้องปฏิเสธการหมั้นด้วยความรวดร้าว บอกว่าเป็นเพราะตัวเองมีคุณธรรม ยึดถือความถูกต้อง ปรารถนาดีต่อเหลิ่งชิงชิวกับครอบครัวตระกูลเหลิ่ง
เหลิ่งชิงชิวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเขาแสดงละครด้วยสีหน้าเย็นเยียบ โกรธจนอกจะแตกตาย
ทุกคนต่างก็อึ้ง
ลู่ก่วงหงมองเหลิ่งชิงชิว “ชิงชิว ลูกคิดยังไงล่ะ?”
เหลิ่งชิงชิวยิ้มน้อย ๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงประหม่า
“คุณลุง คุณป้า คุณพ่อ คุณแม่ หนูยินดีจะหมั้นกับพี่เฉิงเหวินค่ะ”
ลู่เฉิงเหวินหันขวับกลับมา เบิกตากว้างที่สุดเท่าที่เคยทำ!
และมองเหลิ่งชิงชิวราวกับเห็นผี
ท่าทีของเหลิ่งชิงชิวเย็นชา ทว่าที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือรอยยิ้มชวนให้รู้สึกหนาวสะท้านที่เธอส่งมา
ทุกคนในห้องเงียบเสียง
เกิดเรื่องอะไรขึ้น?
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!?

[1] BGM ย่อมาจาก Background music เป็นดนตรีที่ไม่มีเสียงร้อง

บทที่ 3 ราชาทหารรับจ้างปรากฏตัว เส้นประสาทตัวร้ายจะระเบิด!

บทที่ 3 ราชาทหารรับจ้างปรากฏตัว เส้นประสาทตัวร้ายจะระเบิด!
สามปีมาแล้วที่ลู่เฉิงเหวินตามเหลิ่งชิงชิวแจอย่างกับแผ่นแปะแก้ปวด อีกทั้งยังทำทุกวิถีทางเพื่อให้ผู้ชายข้างกายหญิงสาวต้องถอยหนี ทั้งหมดที่ทำไปก็เพื่อให้ได้เธอมาครอบครอง
ในช่วงสามปีที่ผ่านมา พอเอ่ยถึงการหมั้นหมายกับลู่เฉิงเหวิน เหลิ่งชิงชิวเป็นต้องระเบิดอารมณ์ พลางทำท่าขอตายซะดีกว่าทุกที
ทว่าวันนี้ …สองคนนี้กลับตาลปัตร?
ลู่เฉิงเหวินไม่อยากแต่ง แต่เหลิ่งชิงชิวกลับยอม?
ลู่เฉิงเหวินบ้าไปแล้ว!
ชายหนุ่มหันขวับ มองเหลิ่งชิงชิวด้วยสายตาตื่นตระหนก
เขาคิดในใจ
‘คุณทำอะไรของคุณน่ะ? ยินดีหมั้นคืออะไร? คุณครับ คุณเป็นผู้หญิงในฮาเร็มของหลงอ้าวเทียนนะครับ! คุณต้องไปเลียรองเท้าให้หลงอ้าวเทียนสิจึงจะถูก! คุณทำแบบนี้หลงอ้าวเทียนก็ต้องฆ่าผมตายสิครับ!!’
‘เจ้าหมอนั่นพยายามเพื่อจะเข้าใกล้คุณ กระทั่งยอมทำตัวใสซื่อ เวลาคับขันก็สร้างภาพพจน์ดีเลิศ เพราะอยากจะให้คุณกับครอบครัวคุณรู้สึกดีกับเขา’
‘จากนั้นคุณก็จะยอมมอบตัวถวายชีวิต ธุรกิจของครอบครัวคุณก็จะตกเป็นของเขา คุณต้องเดินตามบทสิ!’
เหลิ่งชิงชิวมองลู่เฉิงเหวินด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ
นายต้องการยกเลิกงานหมั้น?
เคยถามฉันหรือเปล่า?
นายรังควานฉันมาสามปี ตอนนี้บทจะตัดความสัมพันธ์ก็ตัดกันง่าย ๆ และยังมั่นใจหนักหนาว่าฉันจะต้องเป็นผู้หญิงในฮาเร็มของบอดีการ์ด
วันนี้ฉันจะเอาคืนบ้าง!
ฉันจะดูสิว่าหลงอ้าวเทียนอะไรนั่นจะดึงฉันไปเป็นผู้หญิงในฮาเร็มของเขายังไง!
และอีกเรื่องที่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงความในใจของลู่เฉิงเหวิน เหลิ่งชิงชิวรู้สึกตกใจมาก ทั้งยังดูเหมือนว่าลู่เฉิงเหวินจะรู้เรื่องราวแปลก ๆ เยอะแยะมากมาย
ถึงแม้ไม่รู้ว่าลู่เฉิงเหวินกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ แต่สำหรับตอนนี้ ทำให้เป้าหมายทั้งหมดของเขาล้มเหลวถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแน่นอน
ผู้ใหญ่ของสองตระกูลเริ่มปรึกษาหารือกันอย่างดุเดือด ทั้งยังเจรจาพูดคุยกันอย่างคึกคัก พิธีแต่งในวันข้างหน้าของทั้งสองต้องจัดอย่างไร การใช้ชีวิตต้องเริ่มต้นแบบไหน มีหลานแล้วบ้านไหนเลี้ยง…
ลู่เฉิงเหวินดึงตัวเหลิ่งชิงชิวออกมาอีกด้าน และพูดด้วยความร้อนใจ “ชิงชิว วันนี้สมองของคุณทำงานผิดปกติไปใช่ไหมครับ?”
เหลิ่งชิงชิวส่งเสียงดังฮึ “ฉันต่างหากที่รู้สึกว่าคุณไม่ปกติเอามาก ๆ”
ลู่เฉิงเหวินพยายามควบคุมสติ “ได้ ๆ ๆ เราไม่ทะเลาะกัน แต่เรื่องหมั้นนี่สิ จะหมั้นไม่ได้ ต้องแก้ไขให้ถูก ต้องแก้ไข!”
เหลิ่งชิงชิวรู้สึกว่าตัวเองได้รับชัยชนะ
สามปีที่ผ่านมา เวลาที่อยู่ต่อหน้าอีตานี่ เธอไม่มีวิธีรับมือเลยสักนิด
เขาไม่กลัวขายหน้า ไร้ซึ่งศักดิ์ศรี เป็นแผ่นแปะแก้ปวดที่ติดหนึบ อีกทั้งยังกล้าทำทุกวิถีทางด้วย
ฉันเบื่อเขาแทบแย่อยู่แล้ว!
ทว่าเมื่อตอนนี้ได้มาเห็นเขาร้อนรนจนนั่งไม่ติด ทั้งยังเหงื่อไหลไคลย้อยแล้ว เหลิ่งชิงชิวก็รู้สึกสบายใจเหมือนติดปีก
ฉันจะบีบนายให้เละเลย!
ลู่เฉิงเหวิน “ชิงชิว เพราะคุณโดนผู้ใหญ่กดดันใช่ไหม คุณถึงได้… คุณคิดดูดี ๆ สิครับ ผมเป็นคนน่ารำคาญไหม?”
“น่ารำคาญ”
“เกลียดไหม?“
“เกลียด”
“เหม็นขี้หน้าไหม?”
“เหม็นมาก”
“แล้วคุณยังจะหมั้นกับผมอีกไหม?”
“หมั้น”
ลู่เฉิงเหวินมองเธอด้วยท่าทีตะลึงงัน เขาพลันรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ค่อยเข้าใจผู้หญิงคนนี้มากเท่าไหร่นัก
ตอนนี้ทั้งสองตระกูลตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พวกเขาพาคนทั้งสองไปยังสวนดอกไม้ด้วยความปลื้มปีติและยินดี
ตลอดทางสมองของลู่เฉิงเหวินมีแต่ความงุนงง
ชายหนุ่มยืนคู่เหลิ่งชิงชิวอยู่บนเวที ในสมองยังคงคิด
‘แบบนี้ฉันไม่จบเห่หรอกเรอะ! อีกไม่กี่นาทีหลงอ้าวเทียนก็จะบุกเข้ามาหักขาของฉันแล้ว จากนั้นก็แย่งตัวเหลิ่งชิงชิวไป’
‘หรือว่านี่จะเป็นวิบากกรรมที่ฉันไม่มีทางหนีรอด? ต่อให้ฉันรู้แนวทางความเป็นไปได้ของเรื่องราวในอนาคต ก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้อย่างนั้นเหรอ?’
‘เหลิ่งชิงชิวไม่เหมือนเดิม! เธอไม่ชอบฉันเอามาก ๆ เลยไม่ใช่เหรอ? วันนี้ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรไป?’
เหลิ่งชิงชิวหรี่ตาลง ฟังความในใจของลู่เฉิงเหวิน และตื่นตกใจมากยิ่งขึ้นไปอีก!
อีตานี่! ฉันไม่เพียงสามารถฟังความในใจของผู้ชายคนนี้ได้เท่านั้น แต่ยังฉันได้ฟังเขาที่ ‘รู้แนวทางความเป็นไปของเรื่องราวในอนาคต’ ด้วย?
หลงอ้าวเทียน… จะโผล่ออกมาคัดค้านจริงรึเปล่า?
พิธีกรกล่าวด้วยความตื่นเต้นยินดี “แขกผู้มีเกียรติทั้งหลาย วันนี้ผมได้รับการไหว้วานจากตระกูลลู่และตระกูลเหลิ่งให้มาทำหน้าที่ประกาศข่าวดีให้แก่ทุกท่านได้ทราบ ณ ที่นี้! คุณชายใหญ่แห่งตระกูลลู่ ลู่เฉิงเหวิน กับลูกสาวคนโตของตระกูลเหลิ่ง เหลิ่งชิงชิว จะทำพิธีหมั้นหมายกันในวันที่สิบเดือนหน้า…”
“ผมคัดค้าน!”
ในขณะนั้นเอง บอดีการ์ดคนหนึ่งก็เดินออกมาจากกลุ่มคน ซึ่งก็คือพระเอกตัวจริงของนิยายเล่มนี้ ‘หลงอ้าวเทียน’
พิธีกรมองไปที่เขา “รปภ.ไล่บอดีการ์ดชั้นต่ำคนนี้ออกไปด้วย!”
ลู่เฉิงเหวินเห็นหลงอ้าวเทียนแล้วพลันรู้สึกน่องเกร็ง
ชายหนุ่มถอยไปด้านหลังก้าวหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว
เหลิ่งชิงชิวมองลู่เฉิงเหวิน และรู้สึกตะลึงเป็นอย่างมาก
เป็นเหมือนที่เขาพูดไว้จริง ๆ!
หลงอ้าวเทียนเดินดุ่ม ๆ เข้ามา พิธีกรต้องการจะผลักเขาออก ทว่ากลับโดนเขาโยนลงเวทีไป
เหลิ่งชิงชิวมองอีกฝ่ายด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว “หลงอ้าวเทียน นายทำอะไร?”
มือทั้งสองของหลงอ้าวเทียนกุมไหล่ของเหลิ่งชิงชิว “ชิงชิว คุณสบายใจได้ครับ ผมไม่มีทางยอมให้คนอื่นมาบีบบังคับคุณ ชีวิตของคุณ คุณควรจะควบคุมมันด้วยตัวเอง”
พูดอย่างเปิดอกและว่ากันตามท้องเรื่องเดิม ลู่เฉิงเหวินหน้าด้านตามตื๊อ อีกทั้งยังให้ตระกูลลู่ใช้อิทธิพลบีบบังคับหญิงสาว ทว่าพ่อแม่ของเหลิ่งชิงชิวก็ยังยินดีที่จะจัดงานแต่งเพื่อผลประโยชน์นี้… ดังนั้นคำพูดของหลงอ้าวเทียนในเวลานี้ จึงสามารถทำให้เหลิ่งชิงชิวซาบซึ้งตราตรึงใจ
ท่ามกลางอันตรายที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน บอดีการ์ดคนนี้แสดงฝีมือได้อย่างยอดเยี่ยม เป็นฝีมือที่สูงส่งไม่ธรรมดา ทำให้เหลิ่งชิงชิวรู้สึกชื่นชมมาก
ด้วยเหตุนี้หญิงสาวจึงรับเขาเข้ามาทำงานด้วย และให้ชายหนุ่มเป็นบอดีการ์ดประจำตัว อีกทั้งหลายวันมานี้ เหลิ่งชิงชิวก็รู้สึกประทับใจในตัวเขาเพิ่มมากขึ้นอยู่ตลอด
ทว่าเมื่อมีคำพูดของลู่เฉิงเหวินปูทางไว้ก่อนล่วงหน้า สิ่งที่ควรรู้สึกจึงเปลี่ยนไป
ตอนนี้เหลิ่งชิงชิวรู้สึกว่าคนคนนี้พยายามหาทางใกล้ชิดกับตัวเอง และหวังกอบโกยธุรกิจของตน อีกฝ่ายจิตใจชั่วร้ายจนคนอื่นรู้สึกรังเกียจ น่ารังเกียจเสียยิ่งกว่าลู่เฉิงเหวินซะอีก!

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้