พันธะร้ายพ่ายรักวิศวะ
ข้อมูลเบื้องต้น
พันธะร้ายพ่ายรักวิศวะ
ไวท์ เวธัส ชัยพัฒน์คุณานนท์
22 Y / 187 Cm.
นักศึกษาหนุ่มหล่อ ปี 4 คณะวิศวกรรมศาสตร์ ดีกรีลูกตำรวจยศสูงมักพกปืนติดตัวตลอดเวลา เพราะหากใครพูดไม่เข้าหูพี่แกก็พร้อมชักปืนจ่อหัวทันที แต่สำหรับเธอคงต้องจ่อที่….เท่านั้นมันถึงจะหนำใจ
"คงรู้นะว่าปืนกระบอกนี้มันคงไม่!สียวเหมือนปืนของฉัน"
โดนัท ปุญญวัฒนา
20 Y / 168 Cm.
นักศึกษาสาวสวย ปี 2 คณะบริหารธุรกิจ เธอเป็นคนร่าเริงสดใสและค่อนข้างที่จะประหยัดเกินความจำเป็น เมื่อได้มาพบกับหนุ่มวิศวะที่ทั้งหล่อและรวยแถมยังสายเปย์อย่างเขา….
"แกตาถึงมากยัยนัท ทั้งหล่อทั้งรวยแถมยัง….ใหญ่อีกด้วย คิกคิก"
นิยายเซตมาเฟีย
❌คำเตือน!❌
ไม่อนุญาตให้ทำการคัดลอกเนื้อหา ดัดแปลง ทำซ้ำ หรือนำเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งในนิยายไปเผยแพร่ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน หากฝ่าฝืนหรือตรวจพบจะดำเนินคดีตามกฎหมาย และไม่มีการยอมความใด ๆ ทั้งสิ้น
************************************************
ช่องทางการติดตาม
TikTok นามปากกา จูนเน็กซ์
https://l.facebook.com/l.php?u=https://www.tiktok.com/@junex.xs?t=8ifnIn0Hjzr&r=1&fbclid=IwAR0GVkVc564SpQFHHZSYoo0GINtmLBVwCdIXBAxu68iu6acsUn_Z1674BOU&h=AT0-jzU7hGsLRutfgp3_aowoN6oS1W_U6h8qMt2EXyD-2aDNcwaPfQj-XoGC0ZNZqbirI_5SDB2iIDQiOMHwLDdDVljeef37nZDiSxh5MWwdVusIxIlxR_SdrZGA9qtk7QqZoA
ตอนที่ 1 บทนำ
ตอนที่ 1 บทนำ
แสงแดดในช่วงสายของวันสาดส่องผ่านม่านขาวสะอาดตา กระทบเข้าร่างอันเปลือยเปล่าของสาวสวยเจ้าของห้องที่กำลังหลับใหลอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา
เนื่องจากถูกความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมอันเร่าร้อนมาตลอดทั้งคืนเล่นงาน จนเธอไม่สามารถฝืนลืมตาตื่นขึ้นมาดูแสงแรกของตะวันในยามเช้าได้
แต่แล้วเสียงทุ้มของหนุ่มหล่อกลับมีผลต่อหัวใจปลุกให้เธอต้องรีบเปิดเปลือกตาอัตโนมัติ ก่อนจะมองไปยังหุ่นอันสมส่วนอุดมไปด้วยมัดกล้าม ซึ่งเจ้าของมันกำลังคว้าเสื้อผ้าที่กองอยู่พื้นขึ้นมาสวมใส่เพื่อปกปิดร่างกำยำอันเปลือยเปล่า
“ถ้าแหกขาแล้วมันเสียการเรียนคราวหน้าก็ไม่ต้อง”
“เปล่านะ หนูก็กำลังลุกนี่ไง”
เพราะไม่อยากโดนเขาดุกึ่งประชดไปมากกว่านี้ เธอจึงฝืนดันตัวลุกขึ้นแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวที่กองอยู่พื้นข้างเตียงขึ้นมาพัน
รอบอกไว้หลวม ๆ
จากนั้นจึงสาวเท้าเข้าหาหนุ่มหล่อที่สวมเสื้อผ้าเสร็จพอดิบพอดี ก่อนจะถือวิสาสะสวมกอดเอวสอบจากด้านหลังพร้อมกับแอบสูดดมกลิ่นหอมประจำตัวของเขาอย่างที่ชอบทำเหมือนทุกครั้ง
“จะกลับแล้วหรอคะ”
“อืม เงินพอใช้ไหม”
“ที่พี่ให้มารอบที่แล้วยังพอเหลืออยู่ค่ะ”
“เดี๋ยวโอนให้เพิ่ม”
“ขอบคุณนะคะ รักพี่ที่สุดเลย”
แขนกลมกลึงกระชับกอดแน่นขึ้นพร้อมกับถูไถใบหน้าลงแผ่นหลังแกร่งอย่างเอาอกเอาใจ ก่อนจะเอ่ยความต้องการที่รู้อยู่เต็มอกว่าร้องขอไปก็ไร้ประโยชน์
“วันนี้หนูอยากให้พี่ไปส่งจัง”
“ไม่ว่าง”
“ยังไงก็ไปมออยู่แล้วหนิ หนูขอติดรถไปด้วยไม่ได้หรอ”
“อย่าดื้อ”
น้ำเสียงออดอ้อนอันแสนหวานหูไม่มีผลต่อคนเย็นชาที่กำลังแกะมือเล็กออกจากเอวตัวเอง พร้อมกับเอ่ยปรามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะออกจากห้องปล่อยให้เธอได้แต่ยืนหน้ามุ่ยอยู่ลำพัง
“ชิ แต่ยังไงหนูก็รักพี่เหมือนเดิมแหละ คิกคิก”
เสียงหัวเราะคิกคักบวกกับแววตาสุกใสบนใบหน้าซุกซนบ่งบอกถึงความสุขอย่างปิดไม่มิด ในยามที่เขาไม่ดุหรือทำโมโหใส่มันช่างดูน่ารักเสียจนหัวใจดวงน้อย ๆ เต้นไม่เป็นส่ำ
ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์เครื่องหรูก็ดังขึ้นเรียกให้มือบางต้องรีบหยิบขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ ถึงได้เห็นว่าเป็นแจ้งเตือนเงินเข้าจากหนุ่มหล่อที่เพิ่งย่างกรายออกไปจากห้องเมื่อครู่
‘สามแสน’
ขอบคุณทุกคนที่ดูเอ็น เอ้ย เอ็นดูพี่ไวท์นะคะไรท์ตื้นตันใจมากเยยยย????????
เลิฟ ๆ คุณรี้ดทุกคนเลยน้าาา
แวะคอมเมนต์พูดคุยกันได้เด้อ แต่อย่าลืมกดหัวใจเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะงับ????????
ตอนที่ 2 จุดเริ่มต้น
ตอนที่ 2 จุดเริ่มต้น
ย้อนกลับไปภาคเรียนแรก
หน้าตึกหอพักมีสุข
โดนัท ในชุดนักศึกษาที่รัดสัดส่วนอวดทรวดทรงองค์เอวอันน่าหลงใหล บวกกับกระโปรงสั้นเหนือเข่าขึ้นมาเพียงคืบโชว์เรียวขาสวย ยิ่งส่งผลให้เธอดูดีเรียกให้หนุ่มหล่อที่ผ่านไปมาหน้าตึกหอพักต้องพากันเหลียวมองจนคอแทบหัก
เนื่องจากเป็นคนค่อนข้างที่จะประหยัดเกินความจำเป็น ถึงขนาดที่ว่าไม่อยากใช้รถส่วนตัวเพราะกลัวเปลืองน้ำมัน เธอจึงเรียกใช้บริการหนุ่มรุ่นน้องที่สนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็กให้มารับมาส่งเธออยู่บ่อย ๆ ซึ่งวันนี้ก็เป็นอีกเช่นเคย
“เมื่อไหร่จะมา ถ้าฉันเข้าเรียนสายนายตายแน่”
ใบหน้าสวยบูดบึ้งพลางยกมือขึ้นเสยผมอย่างไม่สบอารมณ์ ทั้งที่โทรบอกเผื่อเวลาไปตั้งเกือบครึ่งชั่วโมงแต่จนแล้วจนรอดสารถีจำเป็นก็ยังไม่โผล่หัวมาเสียที
ปิ๊น ๆ
“กรี๊ดดด เล่นบ้าอะไรของนายเนี่ย”
เพราะโดนัทมัวแต่ก้มหน้าก้มตาเตรียมกดเบอร์โทรไปด่าหนุ่มน้อยที่ทำอารมณ์เธอเสียตั้งแต่เช้า แต่ไม่ทันไรรถหรูอาวดี้สีแดงก็แล่นเข้าจอดพร้อมกับบีบแตรจงใจกลั่นแกล้งสาวสวยในชุดนักศึกษา จนเธอต้องร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ
ก่อนที่เจ้าของรถหรูจะลดกระจกลงพร้อมกับเอ่ยแซวพี่สาวข้างบ้านที่โตมาด้วยกันอย่างทะเล้น ในแบบฉบับของหนุ่มน้อยที่มีนิสัยกวน ๆ
“ไปไหนครับคนสวย”
“มาสายแล้วยังไม่สำนึกอีกนะ”
ปัง!
“โธ่พี่ ปิดแรงขนาดนั้นรถผมได้พังหมดพอดี”
เพราะโดนัทหมั่นไส้ในความหน้ามึนของนิกซ์จึงกลั่นแกล้งด้วยการปิดประตูเสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณ ทำเอาเจ้าของรถอย่างนิกซ์ถึงกับร้องโอดครวญด้วยความสงสารลูกรักที่ถูกคนสวยรังแกแต่เช้า
แต่มีหรือที่คนอย่างโดนัทจะแคร์
“ใครใช้ให้มาสายล่ะ”
“ไม่ได้อยากมาสายสักหน่อย ก็รถมันติดหนิครับ”
“ขออ้าง”
“เห็นผมเป็นคนปลิ้นปล้อนหรอ”
“หยุดพูดแล้วขับรถเถอะ”
ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงปนหงุดหงิดพร้อมกับยกมือขึ้นกอดอกเป็นเชิงเง้างอน ก่อนจะเบือนหน้าหนีเข้าประตูบ่งบอกว่าเธอไม่ต้องการพูดต่อ เห็นดังนั้นนิกซ์จึงยอมเคลื่อนตัวรถมุ่งตรงไปยังมหาวิทยาลัยตามความต้องการของคนสวยที่นั่งข้าง ๆ อย่างจำยอม
บรรยากาศภายในห้องโดยสารค่อนไปทางเงียบสงบจนคนขับเริ่มใจหาย เพราะไม่บ่อยนักที่คนพูดมากอย่างโดนัทจะนิ่งเงียบผิดปกติเช่นนี้ นิกซ์ที่เริ่มใจเสียจึงไม่รอช้ารีบเอ่ยถามไถ่ด้วยความร้อนรนใจ
“พี่โกรธผมขนาดนั้นเลยหรอ”
“ขับรถไปเถอะน่า”
“เย็นนี้เดี๋ยวเลี้ยงเมานึง”
ซึ่งมันก็ได้ผลเพราะเพียงแค่นิกซ์เอ่ยปากชวนคนชอบเที่ยวอย่างโดนัทก็หูผึ่งแถมยังเปรี้ยวปาก จนแทบอยากจะหยุดเรียนเพื่อไปสังสรรค์ให้รู้แล้วรู้รอด
ด้วยความที่เป็นคนขี้งกจึงไม่รอช้ารีบหันหน้าเข้าหาคนขับพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความดีอกดีใจอย่างออกนอกหน้า
“จริงหรอ”
“ถ้าพี่เลิกงอน”
“ใครว่าพี่งอนไม่ได้งอนสักหน่อย นิกซ์ของพี่น่ารักที่สุดเลย”
ไม่เพียงแค่เอ่ยปากชมเท่านั้นแถมเธอยังยกมือขึ้นกอดแขนแกร่งพร้อมกับซบใบหน้าเปื้อนยิ้มลงไหล่กว้างเพื่อเอาอกเอาใจคนขับอย่างสุดฤทธิ์ ซึ่งท่าทางออดอ้อนของตุ๊กตาหน้ารถนั้นก็ทำเอานิกซ์ถึงกับหายใจติด ๆ ขัด ๆ จนต้องรีบสะบัดแขนออกอย่างไว
จากนั้นจึงเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเธอแทน
“เหมือนขี้เหล้าไม่มีผิด”
“นี่ ว่าใครห้ะ”
“ใครอยากรับก็รับสิครับ”
“ฉันไม่รับหรอกย่ะ”
“หึ”
และท่าทางดื้อรั้นของโดนัททำเอาคนขับถึงกับต้องแค่นหัวเราะในลำคออย่างชอบอกชอบใจ ขอเพียงแค่เธอไม่งอนและทำหมางเมินใส่เขาแค่นั้นก็สร้างความสบายใจให้หนุ่มน้อยอย่างนิกซ์ได้แล้ว
มหาวิทยาลัยที
ใช้เวลาไม่นานรถหรูอาวดี้สีแดงก็แล่นมาจอดหน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ ซึ่งก็กลายเป็นเรื่องปกติต่อสายตาเหล่านักศึกษาในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ไปแล้ว ที่หนุ่มหล่อวิศวะอย่างนิกซ์มักจะแวะเวียนมาส่งสาวสวยประจำคณะบริหารแทบทุกวัน
จนในบางครั้งก็กลายเป็นข่าวลือว่าทั้งสองนั้นต่างคบหาดูใจกัน และแทนที่ทั้งคู่จะแก้ข่าวแต่กลับเมินเฉยไม่สนใจเสียอย่างนั้น
“วันนี้พี่เลิกกี่โมง”
“เที่ยง นายล่ะ”
“ผมเลิกบ่ายสอง งั้นพี่ก็ไปรอผมที่คณะก็แล้วกัน”
“ดีเลยจะได้ไปส่องหนุ่ม ๆ วิศวะด้วย คิกคิก”
เมื่อนึกไปถึงหนุ่มหล่อแต่ละคนของคณะวิศวกรรมศาสตร์ก็ยิ้มกว้างจนปากแทบจะฉีกไปถึงใบหู แถมแววตายังเป็นประกายราวกับแม่เสือสาวจ้องจะตะครุบเหยื่ออย่างไรอย่างนั้น
ซึ่งการกระทำที่เหมือนบ้าผู้ชายของเธอนั้นช่างไม่เข้าตาคนขับที่นั่งข้าง ๆ สร้างความหมั่นไส้ให้กับนิกซ์จนต้องเอ่ยปากเปลี่ยนใจ
“ไม่ต้องไปแล้ว เดี๋ยวผมมารับพี่เอง”
“ไม่จ้ะ คนจะมีผัวอย่ามาขัดได้ป้ะ”
ปัง!
“พี่โดนัทผมบอกให้ปิดเบา ๆ ไง!”
“แบร่”
เป็นอีกครั้งที่โดนัทอยากแกล้งหนุ่มน้อยจึงจงใจปิดประตูรถเสียงดังลั่น ยิ่งสร้างความไม่พอใจให้เจ้าของรถมากกว่าเดิมจนนิกซ์เผลอขึ้นเสียงใส่เธออย่างลืมตัว
แต่นอกจากคนสวยที่มีนิสัยตรงกันข้ามกับใบหน้าจะไม่สำนึกแล้วยังแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขา ก่อนจะสาวเท้าเข้าตึกไปอย่างอารมณ์ดีทิ้งให้หนุ่มหล่อได้แต่มองตามแผ่นหลังบางพร้อมกับถอนหายใจอย่างเอือม ๆ
“พี่สาวใครว่ะแม่งโคตรดื้อ”
เอาผู้มายั่ว ใครน้อ????
ตอนที่ 3 เห็นแก่ของฟรี
ตอนที่ 3 เห็นแก่ของฟรี
เรียวขาสวยก้าวเข้าห้องเรียนซึ่งเต็มไปด้วยนักศึกษาชายหญิงปีสองของคณะบริหารธุรกิจ ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงเก้าอี้ ข้าง ๆ กับเพื่อนสนิทอย่างปิ่นที่ช่วงนี้มักจะมาเข้าเรียนก่อนเธอเป็นประจำ
และก็เป็นอย่างที่โดนัทคาดคิดไว้ไม่มีผิด เพราะทันทีที่ก้นอวบแตะกับเก้าอี้เสียงเหน็บแนมจากเพื่อนสนิทก็ดังขึ้น
“เกือบสาย”
“ก็เพราะนิกซ์แหละมารับฉันช้า”
“รถแกก็มีเหอะ”
“ไม่อยากใช้”
“งกเกินไปแล้วนะโดนัท”
เพราะปิ่นรู้ดีว่าเพื่อนสนิทของเธอนั้นค่อนข้างที่จะประหยัดเกินกว่าเหตุ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยทักท้วงคนขี้งกแต่ดูท่าแล้วโดนัทจะไม่สะทกสะท้านเสียด้วยซ้ำ
“งกอะไรกัน ยังไงฉันกับนิกซ์ก็ต้องมาทางเดียวกันอยู่แล้วไหม”
“จ้ะฉันไม่เถียงด้วยแล้ว”
เพราะต่อให้งัดร้อยพันเหตุผลขึ้นสู้ยังไงเสียก็แพ้ให้กับเพื่อนสนิทคนนี้อีกอยู่ดี คิดได้ดังนั้นปิ่นจึงหันกลับมาหน้าห้องซึ่งอาจารย์ประจำคลาสก็เดินเข้ามาพอดิบพอดี เป็นเหตุให้ทั้งสองสาวต้องเลิกเม้ามอยแล้วตั้งใจเรียนแทน
หลังจากที่นั่งเรียนหลังขดหลังแข็งมาสามชั่วโมงเต็ม เวลาที่รอคอยก็มาถึงเมื่ออาจารย์ประจำคลาสก้าวขาออกจากห้องเรียน เหล่านักศึกษาจึงพากันลุกพรวดออกจากห้องรวมถึงสองสาวสวยด้วยเช่นกัน
“แกก็ต้องไปรอนิกซ์อีกแล้วใช่ไหม”
“ว่าจะไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อนน่ะ”
“ให้ฉันไปด้วยไหม”
“ไม่เป็นไรแก ฉันว่าจะแอบไปส่องหนุ่มวิศวะด้วย คิกคิก”
ประโยคหลังโดนัทโน้มใบหน้าเข้ากระซิบข้างหูเพื่อนสนิทเพื่อให้ได้ยินกันเพียงสองคนแถมยังหัวเราะอย่างชอบใจ ต่างจากปิ่นที่ได้แต่กลอกตามองบนอย่างเอือมระอากับท่าทางดี๊ด๊าของโดนัท
ซึ่งนั่นก็เป็นเพียงแค่บุคลิกภายนอกของเธอที่มักแสดงออกให้ทุกคนได้เห็นเท่านั้น ความจริงหากจะให้เธอต้องคบหาดูใจกับใครจริงๆ จัง ๆ ก็คงจะเป็นเรื่องยาก เพราะโดนัทนั้นค่อนข้างเลือกและที่สำคัญคือต้องหล่อกระชากใจเท่านั้นถึงจะมัดใจสาวสวยอย่างเธอได้
“จะไปหลอกเขาอีกแล้วล่ะสิ”
“ไม่ใช่ซะหน่อย”
ขณะที่สองสาวกำลังเม้ามอยกันอย่างออกรสปากอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีหนุ่มหล่อรุ่นพี่ในคณะบริหารธุรกิจเข้ามาขัดจังหวะพร้อมกับเอ่ยทักทายสาวสวยอย่างเป็นกันเอง
“น้องโดนัทใช่หรือเปล่าครับ”
“ใช่ค่ะ”
“วันนี้มีคนเลี้ยงข้าวหรือยังเอ่ย”
ดูเหมือนหนุ่มหล่อสายเปย์ผู้นี้จะรู้จุดอ่อนของสาวสวย จึงเลือกหยิบยกเรื่องของกินเพื่อเอามาล่อ ซึ่งเหยื่อก็หลงติดกับอย่างง่ายดาย เพราะทันทีที่เขาเอ่ยถามโดนัทก็ตอบรับแบบไม่ต้องคิดกันเลยทีเดียว
“ยังเลยค่ะ”
“ยัยนัท”
“เอาน่า เดี๋ยวพาไปกินข้าวฟรี”
ปิ่นรีบเอ่ยปรามเพื่อนสนิทที่มักใจง่ายให้กับของฟรี แต่มีหรือที่คนขี้เหนียวอย่างโดนัทจะสนใจแถมยังกระซิบวางแผนกับเธออีกต่างหาก ก่อนจะหันมาพูดคุยกับพ่อหนุ่มสายเปย์ที่ส่งยิ้มกระชากใจให้สาว ๆ ต้องใจละลาย
“ว่าแต่พี่ชื่ออะไรหรอคะ”
“ธีร์ครับ บริหารปีสี่ยินดีที่ได้รู้จัก”
“เช่นกันค่ะ”
โดนัทส่งยิ้มหวานให้กับหนุ่มหล่อตรงหน้าอย่างเป็นมิตรทำราวกับรู้จักมักจี่กันมานาน ก่อนที่ทั้งสามจะพาตัวเองมายังโรงอาหารหลังจากตกลงกันเสร็จสรรพ
โรงอาหารของมหาวิทยาลัยที
สองสาวสวยกับอีกหนึ่งหนุ่มหล่อร่วมกันทานมื้อเที่ยงที่โรงอาหาร โดยมีสายเปย์สุดหล่ออย่างธีร์ที่ทำหน้าที่เป็นเจ้ามือจ่ายค่าอาหารเพียงเล็กน้อยในมื้อนี้
ซึ่งดูท่าแล้วโดนัทจะชอบใจอยู่มากโขก็เธอเล่นสั่งอาหารมาจนเต็มโต๊ะอย่างกับโต๊ะจีนไม่มีผิด ต่างจากปิ่นที่โดนเพื่อนสนิทบังคับให้มาด้วยจึงได้แต่นั่งมองโดนัทตักนู่นตักนี่เข้าปากเคี้ยว ตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย
“ทั้งที่เรียนคณะเดียวกัน แต่แปลกที่นัทไม่เคยเจอพี่เลย”
“พี่คงไม่ได้อยู่ในสายตาเราสินะ”
“แหม่พี่ธีร์ก็”
“หึ”
ธีร์แสร้งทำเป็นน้อยอกน้อยใจทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำ ซึ่งคนที่ฉลาดอย่างโดนัทก็ดูออกว่าชายหนุ่มผู้นี้เข้าหาเธอเพราะหวังผลประโยชน์แอบแฝงอย่างแน่นอน
แต่ที่เธอยอมตามน้ำคนเจ้าเล่ห์ก็เพื่อของฟรีที่จัดเรียงอยู่เต็มโต๊ะตรงหน้าในตอนนี้ต่างหาก
“แล้ววันนี้เราเลิกเรียนกี่โมงครับ”
“ไม่มีเรียนแล้วค่ะ แต่ต้องรอกลับห้องพร้อมน้องอีกที”
“จะรังเกียจไหมถ้าพี่จะไปส่ง”
“นัทไม่รบกวนดีกว่าค่ะ นัทเกรงใจ”
“ว้า เสียใจแย่เลย”
โดนัทเอ่ยปฏิเสธอย่างมีมารยาท ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินอาหารพร้อมเบะปากให้กับเล่ห์เหลี่ยมของหนุ่มหล่อสายเปย์ตรงหน้า
หากคิดจะแอ้มคนสวยอย่างโดนัทจริง ๆ เขาคงจะคิดผิดเข้าเสียแล้ว เพราะเธอก็ยอมรับว่าธีร์นั้นหล่อเหลาใช้ได้แต่กลับไม่ใช่สเปคที่สาวสวยอย่างเธอใฝ่ฝันเลยสักนิด
หลังจากนั้นไม่นานอาหารที่ถูกจัดเรียงไว้บนโต๊ะก็ถูกคนตัวเล็กจัดการจนเกือบหมด ราวกับเป็นเด็กน้อยผู้หิวโหยก็ไม่ปาน จนในที่สุดก็อิ่มแปล้แบบไม่ต้องเสียเงินสักบาทเดียว
ก่อนที่ปิ่นจะเอ่ยขอบคุณกับน้ำใจของหนุ่มแปลกหน้า ทั้งที่เธอกินได้ไม่ถึงครึ่งเสียด้วยซ้ำ
“ปิ่นขอบคุณสำหรับมื้อนี้นะคะ อาหารอร่อยมากเลย”
“ไม่เป็นไรครับแค่เรื่องเล็กน้อยน่ะ”
“ยัยนัทฉันกลับก่อนนะพอดีมีธุระด่วน พี่ธีร์ปิ่นขอตัวนะคะ”
ปิ่นล่ำลาเสร็จสรรพก็รีบลุกพรวดพราดท่ามกลางความสายตาอีกสองคู่ ก่อนจะเดินออกจากโรงอาหารโดยไม่สนใจเสียงตะโกนไล่ตามหลังจากเพื่อนสนิทเลยสักนิด
“เอ้า ยัยปิ่นรอฉันด้วยสิ พี่ธีร์นัทขอตัวก่อนนะคะขอบคุณสำหรับมื้อนี้มาก ๆ เลยค่ะ”
“โดนัทไม่ให้พี่ไปส่งจริง ๆ หรอครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ไว้เจอกันน้า”
หลังจากเอ่ยลาโดนัทจึงรีบสาวเท้าตามเพื่อนสนิทไปอย่างเร่งรีบ ทิ้งให้เจ้ามือในมื้อนี้ได้แต่สบถออกมาด้วยความหัวเสียพร้อมกับสายตาที่ฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างเห็นได้ชัด
“โธ่เว้ย คิดจะหลอกกินฟรีมันไม่ง่ายไปหน่อยหรอโดนัท”
ทางด้านสองสาวหลังปลีกตัวออกมาจากคนเจ้าเล่ห์ได้ไกลพอสมควร ก็ต่างพากันหัวเราะร่วนที่สามารถเล่นละครตบตาหนุ่มหล่อได้สำเร็จ
“แกก็ฉลาดเหมือนกันนะปิ่น”
“ฉลาดอะไรฉันมีธุระจริง ๆ เหอะ”
“อ้าวหรอคิดว่าโกหกซะอีก งั้นแกกลับเถอะเดี๋ยวฉันจะไปส่องหนุ่ม ๆ วิศวะต่อ”
“เห็นส่องจังเลยแล้วเมื่อไหร่จะมีแฟน”
คำถามจี้จุดทำเอาคนสวยแต่โสดมาหลายปีถึงกับไปไม่เป็น ก่อนจะถอนหายใจอย่างแรงราวกับเป็นเรื่องหนักอกอย่างไรอย่างนั้น
ทั้งที่ความจริงมีหนุ่มตามจีบเธอไม่เว้นแต่ละวัน แต่เพราะไม่ใช่สเปคโดนัทจึงหลอกให้ชายหนุ่มเหล่านั้นเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำบ้าง เมื่อเป็นที่พอใจก็เริ่มตีตัวออกห่างอย่างไร้เยื่อใยจนใคร ๆ ก็พากันใส่ร้ายว่าเธอนั้นเจ้าชู้
“ก็อยากมีอยู่หรอกนะ แต่แกก็เห็นหนิคนที่เข้ามามันยังไม่ใช่อะ”
“ไม่ใช่หรือไม่หล่อ”
“ไม่คุยด้วยแล้ว ไปหานิกซ์ดีกว่า”
ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะมุ่งตรงไปยังตึกวิศวกรรมศาสตร์ที่ใคร ๆ ต่างก็เลื่องลือว่าหนุ่มในคณะนี้นั้นช่างหล่อเหลาเอาเก่ง เอ้ย เอาการกันแทบทุกคน