เปิดความประทับใจ ในร้านเพื่อน รพ.ศรีธัญญา สินค้า-บริการ จากฝีมือผู้ป่วยจิตเวช
ประทับใจตั้งแต่เดินเปิดประตูเข้าร้าน จนออกจากร้าน!
วันนี้ 6 พ.ย.2563 จันมีโอกาสเข้าไปทำข่าวที่โรงพยาบาลศรีธัญญา จ.นนทบุรี พอเข้าไปในโรงพยาบาลก็สะดุดตากับร้านล้างรถ จันเบรกเอี๊ยด! เพราะวันนี้มีแพลนว่าจะล้างรถพอดี จังหวะช่างเหมะเจาะจริงๆ ร้านล้างรถอยู่หน้าโรงพยาบาลพอดี
ตอนแรกจันไม่ได้คิดอะไร แอบกระซิบกับพี่ช่างภาพว่า “ที่นี่เขาดีจังมีร้านล้างรถด้วย จะได้ไม่เสียเวลา จอดไว้พอเสร็จธุระเขาก็น่าจะล้างเสร็จพอดี”
จันคิดว่าเป็นร้านที่มาเปิดในโรงพยาบาลปกติ เเต่เริ่มไม่มั่นใจเพราะสะดุดตากับร้านและราคาที่ถูกกว่าร้านอื่น ร้านคาร์แคร์แห่งนี้มีชื่อว่า “ร้านเพื่อน” พอเห็นชื่อร้าน จันก็คุยกับพี่ช่างภาพว่า “น่าจะเป็นร้านของโรงพยาบาลที่นำรายได้ไปช่วยผู้ป่วยด้วยหรือเปล่า?”
พอจันจอดรถปุ๊บ ก็คลายสงสัยทันที เมื่อมีพี่ผู้ชายสวมชุดนิฟอร์มสีน้ำเงิน เดินตรงปรี่มาหาจัน พร้อมกับยกมือไหว้และพูดว่า
“สวัสดีครับ ล้างรถใช่ไหมครับ ราคา 99 บาทนะครับ ล้างแค่ข้างนอกครับ ไม่มีดูดฝุ่นข้างใน พี่นั่งรอในร้านการแฟได้เลยครับ เสร็จแล้วผมไปเรียก”
พี่พนักงานพูดคล่องปร๋อ ทำให้จันเผลอยิ้มเพราะความน่ารักของพี่พนักงาน พร้อมกับตอบไปว่า “โอเคค่ะ ฝากล้างหน่อยนะคะ เดี๋ยวค่อยมารับรถได้ไหมพอดีมีธุระข้างในโรงพยาบาล เสร็จแล้วเดี๋ยวออกมาจ่ายเงินนะคะ”
พี่พนักงานพยักหน้าพร้อมกับกำชับจันว่า
“พี่ล็อกรถด้วยนะครับ เดี๋ยวพวกผมจะล้างให้เอี่ยมเลย”
หลังจากพี่เขาพูดจบ จันคิดในใจพนักงานที่นี่ดีจัง พูดจาไพเราะแถมกระตือรือร้นมากๆ เเละจันก็คลายสงสัยทันที่เมืาอเหลือบไปเห็นป้ายพนักงาน ที่ทำจันยิ้มกว้างกว่าเดิม พี่พนักงานเป็นผู้ป่วยจิตเวชที่รักษาตัวและกำลังฟื้นฟูอาการอยู่ที่โรงพยาบาลศรีธัญญา ทำให้จันอยากรู้จักและสนับสนุนเพิ่มขึ้นอีก
หลังจากจันเสร็จธุระ ก็เดินออกมาเพื่อจ่ายเงินที่ร้านคาร์แคร์ พี่พนักงานคนเดิมเห็นจันปุ๊บ ก็เดินตรงมาหาจันทันที พร้อมกับบอกว่ารถเสร็จแล้ว ก่อนที่ชี้ไปที่รถเเละบอกจันให้ตรวจความเรียบร้อย มีจุดไหนอยากให้ทำเพิ่มอีกไหม
ทำจันอึ้งไปเลยพี่เขาจำลูกค้าทุกคนได้ ที่สำคัญฝีมือการบริการไม่ธรรมดาเลย คือรถสะอาดเอี่ยมอ่องสุดๆ ในราคาย่อมเยาแค่ 99 บาท จันก็จ่ายเงินพร้อมกับชื่นชมและขอบคุณพี่พนักงาน พร้อมกันพี่เเขาก็ยกมือขอบคุณจัน แถมจันยังแอบเห็นพี่เขายังยิ้มไม่หุบเลย
ขณะที่จันกำลังจะเดินขึ้นรถพี่พนักงานคาร์แคร์คนเดิม ก็บอกจันว่า
“ข้างในมีร้านกาแฟและของฝากนะครับ เผื่อพี่หิว ทุกอย่างพวกเราทำกันเองหมดเลยครับ”
“พวกเราทำกันเอง” ประโยคเดียวทำให้จันต้องเข้าไปอุดหนุนให้ได้ พวกเราที่พี่เขาพูดถึง หมายถึงพนักงานในร้านทุกคน คือผู้ป่วยจิตเวช จันจึงรีบเดินเข้าไปในร้านแรกทันที ซึ่งเป็นร้านขายของที่ระลึก ซึ่งในร้านมีพี่พนักงานผู้ชาย 2 คน เดินมาต้อนรับจันพร้อมและยกมือสวัสดี ก่อนจะชี้ให้จันเดินเลือกสินค้าในร้าน ที่มีตั้งแต่ชุดชากาแฟ,กระเป๋า,กล่องเอนกประสงค์,ของประดับตกแต่งและของใช้หลายแบบ ซึ่งของทุกชิ้นเป็นฝีมือของผู้ป่วยจิตเวชที่ได้รับการอบรมและฝึกฝน เพื่อฟื้นฟูสมรรถภาพของผู้ป่วยไปพร้อมๆกัน
จันมีโอกาสได้พูดคุยกับเจ้าหน้าที่ของทางโรงพยาบาลฯ และได้ทราบความเป็นว่าของร้านว่า ร้านเพื่อน เป็นร้านค้าเพื่อสร้างโอกาสและฟื้นฟูสมรรถภาพของผู้ป่วยจิตเวช โดยร้านก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2548 และมีการพัฒนาต่อยอดมาเรื่อยๆ ส่วนการเลือกผู้ป่วยที่เข้ามาฝึกอาชีพและงานบริการในร้าน จะถูกคัดเลือกจากความสมัครใจผู้ป่วยที่อยากทำและมีความถนัดอยู่แล้ว ประกอบกับต้องเป็นผู้ป่วยที่อาการอยู่ในเกณฑ์ที่แพทย์อนุญาตและรับรองแล้ว เพราะการทำงานฝีมือบางชิ้นอาจมีการใช้ของมีคมหรืออุปกรณ์ที่อันตราย ทำให้ต้องมั่นใจว่าผู้ป่วยจะต้องอยู่ในภาวะที่ไม่คิดทำร้ายตัวเองแล้ว
เจ้าหน้าที่ย้ำกับจันอีกว่าผู้ป่วยทุกคนจะตั้งใจทำงานทุกชิ้น ร่วมถึงการบริการทุกงาน เเละผลลัพธ์ที่ได้ทำให้เขามีสุขภาพจิตที่ดีขึ้น และเมื่อหายผู้ป่วยยังสามารถนำวิชาชีพไปต่อยอดได้ด้วย
หลังจากจันได้ฟังเรื่องราวความประทับใจจากเจ้าหน้าที่จบเเล้ว จันก็เลือกซื้องานฝีมือเพื่ออุดหนุนพี่ๆ จันถูกใจชุดชาน่ารักมาหนึ่งชุด พร้อมกับเดินไปที่แคชเชียร์เพื่อจ่ายเงิน ก็มีพี่พนักงานเดินมาพร้อมกับมองหน้าจันอยู่พักหนึ่ง จันจึงยิ้มตอบ พร้อมบอกพี่เขาว่า
“หนูเอาเซ็ตนี้ค่ะ แพ็กให้ด้วยนะคะ ทั้งหมดเท่าไหร่คะ”
เมื่อจันพูดจบ พี่พนักงานก็รีบเดินเข้าไปหลังร้าน จันคิดว่าพี่เขาน่าจะไปถามราคาจากเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลเพื่อความมั่นใจ ก่อนจะมาแจ้งราคากับจัน เพื่อถามจันว่าราคานี้จันตกลงจะซื้อใช่ไหม จันพยักหน้าโอเค อย่างไม่ลังเล
ขณะเดียวกันพี่พนักงานก็เริ่มหยิบบับเบิ้ลกันกระแทกขึ้นมา เพื่อห่อชุดชาที่จันเลือกซื้อ พี่เขาเล็งอยู่นานเพราะเซ็ตนี้ค่อนข้างจะห่อยาก เนื่องจากรูปแบบของถ้วยชาและเหยือกซ้อนทับกัน พี่เขาก็กล้าๆกลัวๆว่าจะแยกห่อ หรือห่อรวมกันดี เพราะคงกลัวว่าถ้าห่อไม่ดีสินค้าจะเสียหาย
จันเห็นพี่เขาไม่มั่นใจ จึงรีบบอกพี่พนักงานไปว่า
“ไม่เป็นไรค่ะพี่ ห่อแยกก่อนก็ได้ เดี๋ยวค่อยๆถือไปไม่น่าจะแตกค่ะ”
พอจันบอกแบบนั้น ทำให้พี่เขาเริ่มคลายความกังวลและค่อยๆห่ออย่างเบามือ ก่อนที่จันจะยื่นเงินจ่ายให้พี่พนักงาน และเขาก็ค่อยๆคิดเงินเพื่อทอนให้จัน ดูพี่เขาจะกังวลไม่น้อย มือค่อยๆล้วงเงินในกระเป๋า พร้อมกับปากขมุบขมิบ น่าจะกำลังคิดเงินอยู่เเน่ๆ จันจึงพูดลดความตื่นเต้นของพี่เขาไปอีกว่า
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ค่อยๆคิดนะคะ หนูรอได้”
ไม่นานพี่พนักงานจะส่งเงินทอนให้จัน ครบตามจำนวนไม่ขาดไม่เกิน จันยิ้มขอบคุณก่อนรับเงิน ขณะที่พี่ๆก็ยกมือไหว้ขอบคุณจันเช่นกัน
ก่อนกลับจันก็เดินผ่านร้านกาแฟเเละเบเกอรี่ ซึ่งพนักงานก็เป็นผู้ป่วยจิตเวชเช่นกัน พอจันเดินเข้าไปมีคุณป้าท่านหนึ่งอายุประมาณ 60 ต้นๆ คอยบริการเเละรับออร์เดอร์ในร้าน คุณป้าพูดจาฉะฉานเเละดูตั้งใจเป็นพิเศษ ก่อนจะเเนะนำเมนูในร้านประกอยตัดสินใจให้จันเลือกถูก ซึ่งเมนูในร้านก็มีหลากหลาย มีทั้งเครื่องดื่มเเละมีเบเกอรี่วางขายอยู่ 3-4 เมนู เเถมราคาไม่เเพงมาก
จันเลยอุดหนุนมา 1 ชุด เครื่องดื่มเเละเบเกอรี่ จันชิมเเล้วรสชาติใช้ได้เลยค่ะ ไม่หวานมาก เเถมใครที่ควบคุมน้ำหนักที่นี่ก็จะใช้น้ำผึ้งแทนน้ำตาลให้ด้วยนะคะ เรียกได้ว่าใส่ใจลูกค้าสุดๆ
ถ้าจันไม่ได้มาทำข่าวที่นี่ก็คงไม่ได้มาเจอเรื่องราวดีๆ ที่ซ่อนอยู่ตรงนี้ เเละเป็นเรื่องราวที่จันอยากส่งต่อเพื่อให้สังคมรับรู้ว่า ในพื้นที่เล็กๆตรงนี้ยังมีเรื่องราวที่ทำให้หัวใจพองโตเเถมเพิ่มพลังบวกให้กับเราไปพร้อมๆกัน
ใครที่ผ่านไปผ่านมาเเถวโรงพยาบาลศรีธัญญา เเวะอุดหนุนให้กำลังใจพี่ๆได้นะคะ พี่ๆเขาบริการด้วยใจ อาจจะช้านิดต้องรอหน่อย เเต่ทุกอย่างถูกส่งออกมาจากความตั้งใจเต็มเปี่ยม จึงอาจจะใช้เวลานิดหน่อยค่ะ
อย่าลืมเเวะไปแบ่งปันความสุขเเละเก็บความประทับใจกลับมานะคะ ใครที่เเวะไปอย่าลืมเก็บภาพมาฝากจันบ้างนะคะ