7 บทเรียนซ้ำซาก ที่สอนให้รู้ว่า..อย่าทนถ้ามันเริ่มเจ็บ - ฟาร์มรัก

บ่อยครั้งที่ความรักมักมาพร้อมกับความเจ็บปวด และมันจะมีความเจ็บปวดบางประเภทที่คนเราพยายามมองข้ามด้วยการหลอกตัวเองว่าเดี๋ยวมันจะดีขึ้น ทั้งที่ในใจก็รู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางไปต่อได้ แต่พอเจ็บมากเข้าก็ชิน พอหลอกตัวเองมาก ๆ ก็ไม่มั่นใจว่าจะไปต่อคนเดียวไหว สุดท้ายก็เลยวนลูปอยู่กับความเจ็บปวดซ้ำซากพวกนี้ไปเรื่อย ๆ โดยไม่มีอะไรดีขึ้น

ถึงเวลาที่เราต้องไม่เอาความรักมาเป็นเหตุผลที่ทำให้ยอมเจ็บ แต่ความเจ็บปวดเหล่านี้ควรจะเป็นบทเรียนให้เราไม่ยอมเข้าใกล้ความผิดหวังอีก โดยเฉพาะทั้ง 7 บทเรียนซ้ำซากพวกนี้ที่ใครสักคนต้องเคยเจอและเคยยอมเจ็บกับมันมาแล้วอย่างแน่นอน

1. เรารักเดียว แต่เค้าไม่เคยพอ

ความไม่เคยพอเป็นนิสัยของคนเห็นแก่ตัว และคนเห็นแก่ตัวก็ไม่มีค่าพอที่จะรัก…

ความรักเป็นแค่เรื่องของคนสองคน ถ้าจำนวนมากกว่านั้นคือความเห็นแก่ตัว และเมื่ออีกคนไม่เคยพอ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่เราจะต้องอยู่กับความเจ็บปวดซ้ำซากแบบนั้นไปตลอด

การให้อภัยเป็นเรื่องดี แต่ไม่ใช่ให้อภัยไปตลอด ทุกอย่างต้องมีข้อจำกัด ความเจ็บปวดก็เช่นกัน

อย่าลืมว่าไม่มีใครอยู่คนเดียวไม่ได้ ไม่มีใครอยู่ไม่ได้ถ้าขาดอีกคน ความรักไม่ได้ทำให้มันเป็นอย่างนั้น แต่เราต่างหากที่คิดไปเอง คิดอยากจะประคับประคองความรักบนพื้นฐานของความเห็นแก่ตัวของคน ๆ หนึ่ง ด้วยการเอาคำว่า ‘รัก’ มาเป็นเหตุผล ทั้งที่ความจริงแล้วมันมีแต่ความเจ็บปวด

2. รักเพราะ..เค้าดีทุกอย่าง แต่เสียอย่างเดียว

“เค้าดีทุกอย่าง แต่เสียอย่างเดียว ชอบทำร้ายร่างกาย”

เสียอย่างเดียว..ที่ว่านี้สามารถหักลบทุกอย่างให้หมดได้เลย

สิ่งสำคัญข้อหนึ่งของความรักก็คือ รักกันต้องไม่ทำร้ายกัน ไม่ทำร้ายกันทั้งร่างกายและจิตใจ เมื่อไหร่ก็ตามที่รักไป ลงไม้ลงมือไป นั่นไม่ใช่ความรัก แต่เป็นความเห็นแก่ตัวของอีกคนที่พร้อมจะทำร้ายอีกคนโดยไม่ได้นึกถึงอะไรเลย

อย่าลืมว่ามีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งต่อไป ถ้าทนได้ครั้งหนึ่งก็หมายความว่าต้องทนตลอดไป

3. ทุ่มเททั้งหัวใจ แต่เค้าไม่เคยเห็นค่า

ความรักไม่ใช่เรื่องของปริมาณ รักแค่ไหน รักเท่าไหร่..ไม่ใช่ประเด็น แต่ที่สำคัญก็คือเราทำอะไรเพื่อคนที่เรารักบ้าง

ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน เป็นความพอดีกันในทุกอย่าง มันถึงจะไปกันรอด เมื่อไหร่ก็ตามที่คนหนึ่งมากไป แต่อีกคนน้อยไป ปัญหามักจะตามมาเสมอ เพราะไม่มีใคร ‘ให้’ ได้ตลอดกาล และไม่มีใครสมควร ‘รับ’ ตลอดไป ความสัมพันธ์ที่ลงตัวคือการพร้อมจะ ‘ให้’ และ ‘รับ’ ไปด้วยกัน

ดังนั้นเมื่อคนหนึ่งทุ่มเททั้งหัวใจ แต่อีกคนไม่เคยเห็นค่า..ความเจ็บปวดจึงเริ่มขึ้น ยิ่งถ้าความสัมพันธ์แบบนี้ดำเนินไปเรื่อย ๆ เราเองจะยิ่งเจ็บมากขึ้น ทางที่ดีอย่าปล่อยให้ตัวเองต้องเจ็บซ้ำซาก รักใครก็ต้องไม่ลืมดูแลหัวใจเอง ในเมื่อทุ่มเทไปแล้วเปล่าประโยชน์ ก็ไม่ผิดที่จะกลับมารักตัวเอง

>>คิดจะรักใคร..ต้องรักตัวเองให้เป็น<< 

4. รักคนมีเจ้าของ ยังไงก็ไม่มีวันได้เป็นตัวจริง

ความรักก็แบบนี้..ไม่มีใครไปกำหนดกฎเกณฑ์อะไรได้ บทจะรักก็รักไปแบบไม่รู้ตัว แม้อีกคนมีเจ้าของแล้วก็ตาม

การแอบรักไม่ใช่เรื่องผิด และการปฏิเสธไม่รับรักก็ไม่ผิดอีกเช่นกัน เพราะความรักเป็นเรื่องที่บังคับกันไม่ได้

ความรักแบบนี้เป็นความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างโหดร้าย แม้การหักห้ามใจอาจเป็นทางออกที่ดี แต่ไม่ใช่ทุกคนจะทำได้ รู้ทั้งรู้ว่าเดินหน้าต่อไม่ได้ แต่จะให้ถอยหลังก็ทำไม่ได้อีกเหมือนกัน เท่ากับว่าบทสรุปของความรักแบบนี้อาจมีแค่ความเจ็บปวด แต่ยังไงความรักก็คือความรัก เราไปบังคับอะไรมันไม่ได้หรอก

>>รักข้างเดียว T_T ของขวัญที่ไม่มีใครอยากได้<< 

5. เลิกกันแล้ว แต่มูฟออนไม่ได้

ยังไงคนอกหัก โดนทิ้ง โดนเทก็เจ็บมากกว่า และดูเหมือนเวลาจะไม่ช่วยให้มูฟออนได้เลย

ไม่ผิด..แล้วก็ไม่แปลกที่คนเราจะเสียศูนย์ไปกับความรักที่ไม่สมหวัง จะร้องไห้บ้าบอแค่ไหนก็ได้ จะฟูมฟายให้ตายยังไงก็ได้ ใช้เวลากับความเจ็บปวดให้เต็มที่ แต่ต้องอย่าปล่อยให้ความผิดหวังครั้งนั้นกลายเป็นความเจ็บปวดซ้ำซากจนเราหลุดออกมาได้

ปล่อยให้เวลาทำหน้าที่ของมัน คนเราใช้เวลาในการเยียวยาความเจ็บปวดไม่เท่ากัน บางคนน้อย แต่บางคนก็นาน ที่สำคัญกว่านั้นก็คือไม่จำเป็นต้องเร่ง ไม่จำเป็นต้องลืมหรือพยายามทิ้งความทรงจำอะไรทั้งนั้น ของแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่ปล่อยวางกันได้ง่าย ๆ อยู่แล้ว อย่าฝืนตัวเองให้พยายามลืมเพราะมันจะกลายเป็นความเจ็บซ้ำ ๆ ที่ยิ่งอยากลืมมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งจำได้มากขึ้นเท่านั้น

6. ไม่เคยชัดเจน มีแต่เราที่พยายามอยู่ฝ่ายเดียว

ความรักที่ไม่เคยชัดเจน จะเดินหน้าต่อก็ไม่มั่นใจ จะถอยหลังไปก็ไม่กล้า แบบนี้ยังเรียกว่าความรักได้อยู่ไหม ?

ถ้าการมีความรักแปลว่าต้องพยายามอยู่คนเดียว แล้วคนที่เรารักไม่เคยใส่ใจ ไม่เคยชัดเจน คำถามก็คือจะพยายามไปเพื่ออะไร เพื่อความเจ็บช้ำซ้ำ ๆ ซาก ๆ ที่ต้องเผชิญกับมันในแต่ละวัน เพื่อคำถามที่ไม่เคยมีคำตอบ หรือบางทีความไม่ชัดเจนก็คือคำตอบที่เราพยายามเลี่ยงมันอยู่

ถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้ ต้องเข้าใจก่อนว่าที่จริงแล้ว..ความรักไม่ต้องพยายาม เมื่อไหร่ก็ตามที่รู้สึกว่าต้องพยายาม นั่นไม่ใช่ความรัก แต่เป็นความดื้อดึงของเราเพียงคนเดียวที่ยังอยากให้ทุกอย่างไม่พังลงตรงหน้า ซึ่งจะได้นานแค่ไหนก็อยู่ที่ว่าเราทนความเจ็บซ้ำซากแบบนี้ได้นานแค่ไหน เพราะความไม่ชัดเจนของอีกคน นั่นแหละคำตอบ !

7. รักที่ต้องทน นี่เราทนเพื่อใคร ?

ความรักไม่จำเป็นต้องใช้การฝืนทน เมื่อไหร่ก็ตามที่รักแล้วไม่เวิร์ค รักแล้วเจ็บปวด รักแล้วมีทุกข์มากกว่าสุข เราไม่จำเป็นต้องทน และไม่ควรจะต้องทนด้วย เพราะยังไงความรักที่ใครคนใดคนหนึ่งต้องฝืนทนก็ไม่ใช่ความรักอยู่ดี

โอเคความรักมันอาจจะต้องใช้ความอดทนกันบ้าง แต่ต้องไม่ใช่ตลอดและไม่ใช่บ่อย ๆ ไม่มีประโยชน์อะไรเลยที่คนหนึ่งต้องทนอยู่ฝ่ายเดียว เพราะยังไงความรักก็เป็นเรื่องของคนสองคน คงไม่แฟร์เท่าไหร่ที่ใครคนใดคนหนึ่งต้องอดทนและเจ็บปวดอยู่ฝ่ายเดียว

ทางที่ดีอย่าปล่อยให้รัก กลายเป็นรักที่ต้องรักไป ทนไป จนกลายเป็นความเจ็บปวดซ้ำซากในแบบที่เราทำอะไรไม่ได้ นอกจากทนต่อไป เพราะความเจ็บซ้ำ ๆ ย้ำ ๆ แบบนี้ไม่ว่าใครก็ไม่ควรต้องเจอ

>>ผิดไหม ? ถ้าจะเลือกคนที่ทำให้หัวใจเต้นแรง<< 

สุดท้ายถ้าเราผ่านความเจ็บปวดซ้ำซากพวกนี้มาได้ เราจะโตขึ้น บทเรียนเหล่านี้จะทำให้เราเข้าใจความรักและเข้มแข็งมากขึ้น และในที่สุดเราจะเข้าใจว่าความรักมันมาพร้อมความเจ็บปวด เพราะนี่แหละ..ชีวิต