ย้อนเวลากลับมาขาย(ชา)Mperg(อ่านฟรี3วันหลังจากนั้นติดเหรียญถาวร)

ข้อมูลเบื้องต้น

ตั้งแต่จำความได้ ห่าวซีซวน อาศัยอยู่กับแม่มาโดยตลอดและเขาเฝ้าถามผู้เป็นมารดาอยู่ร่ำไปว่าพ่อเขาไปไหนทำไมไม่มาหาเขาเลยสักครั้ง ผู้เป็นแม่ก็ตอบแค่ว่า 'พ่อทำงานอยู่ในที่ห่างไกลไม่สามารถมาหาพวกเขาได้' ซีซวนเฝ้ารอคอยผู้เป็นบิดาทุกวันและหวังอยากจะสัมผัสความรักของบิดาเหมือนเพื่อนๆที่โรงเรียนบ้าง จนเมื่ออายุ10ขวบแม่เขาก็จากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์

วันนั้นเขาถึงได้เจอผู้เป็นพ่อครั้งแรกพ่อมารับเขาไปอยู่ด้วยและวันนั้นเขาถึงเข้าใจว่าทำไมพ่อไม่มาหาแม่และเขาเลย

มันเป็นเพราะว่าแม่ของเขาเป็นแค่เมียน้อยและเขาก็เป็นแค่ลูกเมียน้อย

วันนั้นซีซวนที่เขาก้าวเข้าไปในบ้านหลังใหญ่นั้นเป็นครั้งแรก ซีซวนจำได้ดีถึงคำพูดของผู้เป็นภรรยาหลวงของบิดา

"แกเป็นแค่ลูกเมียน้อยที่ฉันและสามีของฉันต้องจำใจรับเข้ามาดูแล เพราะฉะนั้นก็อยู่อย่างเจียมตัวและช่วยงานคนอื่นๆด้วย อย่าคิดยกตัวเองมาเทียบลูกๆของฉัน"

หลังจากนั้นซีซวนในวัย10ขวบก็ต้องคอยทำงานทุกอย่างภายในบ้านราวกับคนใช้คนหนึ่งเพื่อให้มีข้าวกินและมีทีี่ซุกหัวนอน ส่วนผู้เป็นบิดาเขาก็ไม่เคยเห็นหน้าอีกเลยแม้จะอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน

และจุดเปลี่ยนในชีวิตของเขาก็เกิดขึ้นอีกครั้งในวันหนึ่งที่พี่ชายต่างแม่ของเขาไปทำร้ายเด็กคนหนึ่งที่เรียนอยู่ต่างชั้นเข้าและเด็กคนนั้นต้องนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นอาทตย์ ทั้งๆที่ผู้เป็นบิดารู้ดีว่าใครเป็นคนทำแต่ก็ยังเลือกให้เขาเป็นคนรับผิดแทนเพราะวันนั้นเขาดันไปกับผู้เป็นพี่ชายต่างแม่ด้วยเพราะ ห่าวอู๋ บอกกับเขาว่ามีวิธีทำให้พ่อสนใจ ซีซวนจึงยอมตามอีกคนไป

ในตอนแรกซีซวนจะไม่ยอมทำตามแต่เขากลับได้รับการกระทำที่อ่อนโยนและคำพูดอ่อนหวานที่เขาไม่เคยได้รับจากผู้เป็นพ่อมาตลอด ซีซวนจึงใจอ่อนยอมรับโทษแทนผู้เป็นพี่ชาย เพื่อให้ได้รับการกระทำที่อ่อนโยนและคำพูดอ่อนหวานจากผู้เป็นบิดาบังเกิดเกล้า

ตั้งแต่นั้นมาไม่ว่าพี่ชายหรือพี่สาวต่างมารดาทำอะไรผิด คนที่ต้องรับแทนก็คือตัวเขาเพื่อให้พ่อมอบความรักให้กับเขาบ้างซีซวนจึงยอมทำตามทุกอย่างที่ผู้เป็นบิดาบอก

แม้กระทั่งยอมทิ้งความฝันในการเปิดร้านชงชาตามที่มารดาฝันเอาไว้

จนเมื่อเกิดเหตุการณ์ที่พี่ชายเขาพลั่งมือฆ่าคนตาย คนที่ต้องยอมรับความผิดแทนก็คือเขาอีกครั้ง ในตอนแรกซีซวนไม่ยินยอมแต่พอได้รับอ้อมกอดแรกของผู้เป็นพ่อที่เขาเฝ้ารอมานานซีซวนก็ยอมใจอ่อนและยอมรับโทษแทนผู้เป็นพี่ชาย และเขาต้องติดคุกแทน

ซีซวนรับโทษที่ตัวเองไม่ได้ก่ออยู่เกือบสี่ปี และตลอดสี่ปีนั้นไร้วี่แววของพ่อหรือแม้แต่พี่ชายที่เขายอมรับโทษแทนมาเยี่ยมเลย เขาได้แต่ให้กำลังใจตัวเองว่าทุกคนคงไม่ว่างจึงไม่ได้มาเยี่ยมเขา

จนเมื่อเขาถูกปล่อยตัวออกมาซีซวนรีบกลับไปที่บ้านที่แสนคิดถึงและได้รับรู้ความจริงที่ตีแสกหน้าตนเองว่าเขาเป็นเพียงแค่ตัวตายตัวแทนของพี่ชายและพี่สาวเท่านั้น ไม่ได้มีค่าไปมากกว่านั้นเลยสำหรับผู้เป็นพ่อ เขาเจ็บปวดกับสิ่งที่ได้ยินมาจากปากของคนที่เขาเคราพรักและเฝ้าโหยหามาโดยตลอด

ซีซวนจึงเลือกที่จะไม่กลับไปที่บ้านหลังนั้น เขากลับไปที่บ้านของผู้เป็นแม่ แต่กลับได้รู้ว่าบ้านหลังนั้นและสมบัติอื่นๆของมารดาถูกขายไปแล้ว โดยฝีมือของผู้เป็นพ่อเขา ตอนนั้นซีซวนถึงคิดออก ว่ามีครั้งหนึ่งตอนที่เขาอายุครบ20ปี ผู้เป็นพ่อได้ให้เขาเซ็นเอกสารใบหนึ่งทั้งที่เขายังไม่ได้รับรู้เนื้อหาข้างในด้วยซ้ำ และซีซวนก็ยอมเซ็นโดยไม่ลังเล

สุดท้ายเขาจึงไม่เหลืออะไรเลย แม้แต่ชีวิตของตัวเอง เพราะถูกกลุ่มคนที่พี่ชายพลั่งมือไปฆ่ากลับมาแก้แค้นทั้งๆที่พวกเขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ แต่ซีซวนที่ยอมรับโทษแทนพี่ชายกลับโดนทำร้ายเสียเอง ทั้งๆที่เขาไม่มีความผิดอะไรเลยด้วยซ้ำ ความผิดเพียงอย่างเดียวของซีซวนคือ โหยหาความรักของผู้เป็นพ่อมากเกินไป จนลืมรักตัวเอง ก็เท่านั้น

ซีซวนถูกซ้อมอย่างหนักในตรอกมืดแห่งหนึ่ง เขานอนหายใจรวยรินอยู่แบบนั้นเป็นชั่วโมงในใจได้แต่เอ่ยขอโทษมารดาที่ทำให้ชีวิตที่แม่มอบให้ต้องมาจบที่ตรงนี้ ถ้าเขาย้อนเวลากลับไปได้ซีซวนจะเลือกรักตัวเองและทำในสิ่งที่เขาอย่างทำ โดยไม่สนใจครอบครัวที่เห็นแก่ตัวนั้นอีก ความรักของพ่อหรือ? เขาไม่คิดอยากได้มันอีกแล้ว

เขาคิดแบบนั้นก่อนที่ลมหายใจจะค่อยๆขาดห้วงไป และหมดลงในที่สุด

ห่าวซีซวนต้องตายอ่างโดดเดี่ยวในตรอกมืดที่ร้างผู้คน กับความคิดสุดท้ายที่อยากจะกลับไปแก้ไขทุกอย่างและเลือกเดินทางอื่น

*********************************

นิยายเรื่องที่สามของไรท์มาแล้วค่าาา

นิยายเรื่องนี้เป็นแนวย้อนเวลานะคะ โดยนายเอกได้ย้อนเวลากลับไปเพื่อแก้ไขเรื่องทุกอย่างอย่างที่เขาต้องการค่ะ

มาร่วมให้กำลังใจน้องซีซวนกันเยอะๆน๊าา และน้องกลับไปครั้งนี้รับรองไม่เหมือนเดิมแน่นอน เพราะลูกชายเราจะสู้คนและปากแจ๋วมากค่าาา

ฝากกดติดตาม กดหัวใจ เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์คนนี้ด้วยน๊าาา

:Red lilies

บทนำ ความหลังก่อนตาย

บทนำ

ความหลังก่อนตาย

ภายในตรอกลึกที่มืดมิดและร้างผู้คนมีร่างเล็กของคนคนหนึ่งนอนหายใจรวยรินอยู่ภายในตรอกนั้นจากการที่โดนรุมซ้อมอย่างหนักเนื่องจากเรื่องที่เขาไม่ได้เป็นคนทำมันเลยสักนิด เพียงเพราะเขาเป็นคนรับผิดแทนผู้กระทำ เขาจึงถูกทำร้ายจากคนที่ไม่รู้เรื่องและต้องการแก้แค้นแทนเพื่อนเท่านั้นโดยที่ไม่สนใจว่าใครเป็นคนทำกันแน่ พวกเขาเพียงแค่รับฟังจากข่าวมาเท่านั้นก็ตัดสินใจไปแล้วว่าคนในข่าวเป็นคนทำจริงๆ ทั้งๆ ที่เขาแค่รับผิดแทนพี่ชาย เพื่อให้ได้รับอ้อมกอดแรกจากผู้เป็นพ่อ ที่เขาโหยหามาตลอดชีวิตก็เท่านั้น

“ฮะฮะ น่าสมเพชจริงๆ เลยนะซีซวน แกมันหน้าสมเพชจริงๆ” เสียงแหบแห้งพูดขึ้นมาด้วยความแผ่วเบา ว่ากล่าวให้ตนเองที่โง่งมหลงเชื่อคำลวงของพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเองดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยน้ำสีใสก่อนที่มันจะไหลรินลงมาที่แก้มนวลที่ตอนนี้มีแต่ร่องรอยของการถูกทำร้ายจนไม่เหลือเค้าโคลงเดิมอีกต่อไป

"แม่ครับ ซวนซวนจะได้ไปเจอแม่แล้วนะ ฮึก ถ้าแม่เจอซวนซวนแล้วจะดุด่าในความโง่เขลาของซวนซวนก็ได้ ได้เต็มที่เลยแต่แม่ ฮึก แม่ช่วยกอดซวนซวนให้แน่นๆ ด้วยนะครับ ซวนซวนน่ะ เจ็บและเหนื่อยเหลือเกินครับแม่" เสียงแหบแห้งเอ่ยกับอากาศด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากการสะอื้นไห้เมื่อหวนนึกถึงบุพาการีผู้ให้กำเนิดและเป็นคนเดียวที่รักเขามากที่สุด

ถ้าวันนั้นแม่ไม่จากเขาไปชีวิตของเขาคงจะมีความสุขกว่านี้ และถ้าวันนั้นตัวเขาไม่โหยหาความรักของผู้เป็นพ่อจนยอมทำตามทุกอย่าง จุดจบของเขาคงไม่เป็นแบบนี้

ห่าวซีซวนคิดกับตัวเองในใจ ก่อนจะนึกย้อนไปถึงวันนั้นวันที่เขาได้เจอกับผู้เป็นพ่อครั้งแรก เขาในวัยสิบขวบต้องเสียแม่ไปและหลังจากที่แม่ของเขาตาย ห่าวซวน มารับเขาหลังจากที่เสร็จสิ้นงานศพของแม่เขาโดยที่เจ้าตัวไม่คิดจะไปเคราพศพของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของตัวเองเลยสักนิด เขามารับซีซวนที่บ้านและเดินทางไปที่บ้านใหญ่ของเขาและบ้านหลังนั้นอยู่ไม่ไกลจากบ้านที่ซีซวนเติมโตขึ้นมาเลยสักนิดเดียว ในตอนนั้นซีซวนเอาแต่คิดว่าในเมื่อบ้านของผู้เป็นบิดาอยู่ไม่ไกลทำไมถึงไม่เคยไปหาเขาเลยสักครั้งและเมื่อเขาไปถึงที่บ้านใหญ่ของผู้เป็นบิดาซีซวนถึงได้รู้ว่าแม่ของเขาเป็นเมียน้อยของพ่อและเขาก็เป็นลูกเมียน้อย เขาได้รับรู้เรื่องราวของแม่จากคนสนิทข้างกาย หลี่น่า ผู้เป็นภรรยาหลวงของพ่อเขา ซีซวนได้รู้ว่าแม่ของเขาเป็นหนึ่งในเมียที่ผู้เป็นพ่อของซีซวนเริ่มเบื่อหน่ายเมื่อตอนที่กำลังตั้งท้องเพราะไม่สามารถทำให้ห่าวซวนมีความสุขได้ ห่าวซวนจึงถอยห่างและไม่มาหามารดาของเขาอีกเลย

หลังจากที่ห่าวซวนพาเขาไปเจอหลี่น่าตัวของห่าวซวนก็หายไปและปล่อยให้ผู้เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเป็นคนจัดการเอง เมื่อเห็นหน้าซีซวนหลี่น่าก็พูดกับเขาแค่หนึ่งประโยคและปล่อยให้ ฮุยเจิน เป็นคนจัดการต่อประโยคนั้นซีซวนจำได้ไม่เคยลืม

"แกมันก็แค่ลูกเมียน้อยที่สามีของฉันไปไข่ทิ้งเอาไว้ก็แค่นั้นอย่าคิดจะมาเชิดหน้าชูคอเทียบกับลูกๆ ของฉันเป็นอันขาด และสำเหนียกเอาไว้ด้วยว่าที่เรารับแกมาเลี้ยงก็เพราะไม่อยากให้ชื่อเสียงของตระกูลด่างพร้อยและถูกนินทาว่าทอดทิ้งลูกก็เท่านั้น" หลี่น่าพูดด้วยท่าทางหยิ่งยโสและน้ำเสียงหยามเหยียดก่อนจะเดินออกไปจากห้องรับแขกที่พวกเขาอยู่ในตอนแรก

หลังจากนั้นซีซวนในวัยสิบขวบก็ต้องทำงานทุกอย่างเท่าที่เด็กในวัยนั้นจะทำได้แต่ก็โชคดีที่หลี่น่ายังให้ซีซวนได้เรียนหนังสือ แต่การไปเรียนของเขาจะต้องเดินทางไปเองโดยที่ไม่มีใครไปส่งหรือแม้แต่ให้เงินในการใช้จ่ายจนพี่ๆ น้าๆ ที่ทำงานในบ้านรู้สึกสงสาร พวกเขาจึงยื่นมือเข้ามาช่วยถึงแม้จะเล็กน้อยก็ตาม และตั้งแต่วันนั้นเขาก็ไม่เคยเห็นหน้าของผู้เป็นบิดาอีกเลย ซีซวนอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนั้นจนถึงอายุสิบสามก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปอีกครั้ง

วันนั้นซีซวนนกำลังยืนรอรถประจำทางเหมือนปกติทุกวัน แต่อยู่ๆ ห่าวอู๋ ก็เดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับบอกว่าให้ไปด้วยกันหน่อย

"เห้ ไอ้ลูกเมียน้อย ไปกับฉันหน่อยสิ" ห่าวอู๋เอาแขนล็อคคอของน้องชายต่างแม่เอาไว้

"มะ ไม่ได้หรอกคุณชาย ซวนซวนต้องรีบกลับไปทำงานครับ" ซีซวนเอ่ยปฎิเสธอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะเขาไม่อยากถูกพี่ชายที่เอาแต่ใจคนนี้ทำร้าย

"เห้อ แกไม่อยากทำให้พ่อสนใจแกสินะ คนอุส่าห์จะช่วยแท้ๆ" ห่าวอู๋พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเสียดายพลางเหลือบมองหน้าของซีซวนก่อนยกยิ้มเมื่อเห็นว่าเหยื่อติดกับ

"ทะ ทำยังไงเหรอครับ" ซีซวนรีบถามอีกฝ่ายด้วยความตื่นเต้น โดยไม่ฉุกคิดเลยว่าทำไมพี่ชายต่างมารดาคนนี้ถึงดีกับเขาทั้งๆ ที่ไม่เคยทำมาก่อน

"งั้นก็ตามมาสิ" ห่าวอู๋พูดแค่นั้นก่อนจะเดินจากไป
ซีซวนที่เห็นแบบนั้นก็รีบเดินตามไปอย่างไม่คิดและไม่ได้รับรู้เลยว่าเหตุการณ์ต่อจากนี้จะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาลและมันนำมาซึ่งจุดจบของชีวิตเขา

ห่าวอู๋พาซีซวนไปที่ตรอกแห่งหนึ่งที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน ก่อนที่เพื่อนของห่าวอู๋อีกสองคนจะตามมาสมทบโดยลากใครคนหนึ่งมาด้วย และดูเหมือนว่าคนคนนั้นจะถูกบังคับมา พวกเขาลากเด็กแว่นที่ดูเหมือนจะเป็นรุ่นน้องเข้ามากลางวงก่อนจะรีดไถเงินจากคนคนนั้น ทั้งสามคนพยายามแย่งกระเป๋าจากเด็กแว่นแต่เด็กคนนั้นก็ไม่ยอม แย่งกันไปมาเด็กแว่นก็เผลอปัดมือไปโดนหน้าของห่าวอู๋

ด้วยนิสัยของห่าวอู๋ที่คิดว่าตัวเองอยู่เหนือทุกสิ่งก็เกิดโมโหขึ้นมาเมื่อโดนตบหน้า เขาจึงต่อยเด็กคนนั้นจนนอนจมกองเลือดโดนที่เพื่อนของเจ้าตัวก็ไม่คิดจะห้าม ซีซวนเห็นแบบนั้นก็เข้าไปห้ามจึงโดนต่อยไปสองหมัด หลังจากที่ต่อยเด็กแว่นคนนั้นจนพอใจห่าวอู๋และเพื่อนๆ ก็เดินจากไปทิ้งให้เด็กคนนั้นนอนอยู่แบบนั้นอย่างไม่สนใจ ซีซวนที่เห็นแบบนั้นก็ทำอะไรไม่ถูกจะปล่อยให้เด็กแว่นนอนอยู่แบบนั้นก็คงไม่ได้เพราะแถวนี้ไม่มีใครเดินผ่านมาเลย ซีซวนจึงตัดสินใจพาเด็กคนนั้นไปส่งโรงพยาบาลก่อนจะกลับออกมา และเรื่องนั้นก็เกิดใหญ่ขึ้นเมื่อแม่ของเด็กคนนั้นรู้ข่าว พวกเขาไม่ยอมและจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด
ซีซวนไม่รู้ว่าพ่อและแม่เลี้ยงของเขาจะทำยังไงกับเรื่องนี้และเขาไม่คิดจะเอาตัวเองไปยุ่ง แต่วันต่อมาซีซวนกลับได้เจอผู้เป็นพ่อที่ไม่ได้เจอมานานเดินเข้ามาหาเขาถึงห้องนอนคนใช้ที่เล็กเท่ารูหนู และเอ่ยขอร้องให้เขารับโทษแทนผู้เป็นพี่ชายซีซวนที่อยากได้รับความรักของผู้เป็นพ่อจึงรับปากอย่างไม่คิดอะไรถ้ายอมรับผิดแล้วได้ยินเสียงอ่อนโยนของพ่อและการกระทำที่เหมือนว่ารักเขา ซีซวนยอมทำอย่างไม่ลังเล

หลังจากวันนั้นซีซวนก็ได้ย้ายไปอยู่บ้านใหญ่ไม่ต้องอยู่ห้องคนใช้อีกต่อไป เขาทำทุกอย่างตามที่ผู้เป็นพ่อบอกโดยไม่คิดจะเอ่ยปฎิเสธเลยสักครั้งไม่ว่าจะรับผิดแทนพี่ชายหรือพี่สาวต่างมารดาอย่าง ห่าวเจี๋ย ซีซวนก็ยอมทำทั้งหมดแม้ว่ามันจะทำให้เขากลายเป็นคนเกเรและนิสัยไม่ดีในสายตาของคนอื่นซีซวนก็ไม่คิดสนใจ เขาสนใจแค่พ่อที่เขาโหยหามาตลอดแค่นั้น

จนเมื่อเขาอายุได้ยี่สิบสี่ปีก็เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นอีกครั้ง ห่าวอู๋พลั่งมือทำร้ายร่างกายของชายคนหนึ่งเข้าจนเขาเสียชีวิต เพียงเพราะชายคนนั้นมองผู้หญิงที่เขาหมายปอง เรื่องนี้ร้ายแรงจนอาจจะต้องติดคุก และผู้เป็นพ่อก็เดินมาหาเขาอีกครั้งก่อนจะพูดแบบเดียวกับที่ผ่านมาเพื่อขอให้ซีซวนรับโทษแทน แต่ครั้งนี้เขาคิดจะปฎิเสธเพราะมันร้ายแรงเกินไปจนอาจจะทำลายอนาคตของเขาได้ แต่ผู้เป็นพ่อกลับกอดซีซวนเอาไว้แน่นและลูบหลังเขาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปากว่าจะช่วยเขาทุกอย่างเพื่อให้ได้รับโทษน้อยที่สุด และเมื่อได้รับอ้อมกอดที่โหยหามานานซีซวนจึงตอบตกลงอีกครั้งและยอมเดินเข้าคุกแทนผู้เป็นพี่ชาย

ซีซวนใช้ชีวิตในคุกอย่างอยากลำบากและในนั้นก็สอนให้เขาได้รับรู้และเข้าใจโลกมากยิ่งขึ้น ลุงพี่ๆ ที่อยู่ในนั้นต่างบอกว่าพ่อของเขาเพียงหลอกใช้เขาเท่านั้นเมื่อได้รับรู้เรื่องของซีซวน เขาเอ่ยปฎิเสธเสียงแข็งว่าไม่ใช่ แต่ภายในใจลึกๆ กลับคิดตามในสิ่งที่พวกเขาบอก ซีซวนติดคุกอยู่สี่ปีเต็มๆ และในระยะเวลาสี่ปีนั้นไม่เคยมีใครมาเยี่ยมเขาเลยสักครั้ง

หลังจากที่ถูกปล่อยตัวออกมาก่อนกำหนดซีซวนรีบกลับไปที่บ้านด้วยความดีใจที่จะได้เจอหน้าของผู้เป็นพ่อ แต่ระหว่างทางเขาได้เจอกับบิดาและครอบครัวกำลังเดินออกมาจากเหลาอาหารชื่อดังอย่างมีความสุข ซีซวนกำลังจะเอ่ยเรียกแต่กลับได้ยินสิ่งหนึ่งเข้าซะก่อน

" อีกไม่นานลูกคุณก็จะออกมาจากคุกแล้วนิ จะทำยังไงต่อละ" หลี่น่าเอ่ยถามผู้เป็นสามี

"จะทำยังไงละ ก็รับมันกลับมาแล้วเอามาเป็นตัวตายตัวแทนของลูกเราต่อไง มันก็มีค่าแค่นั้นแหละ"ห่าวซวนพูดจบก็หัวเราะร่วน

"นั้นสิครับพ่อ ผมละอดใจไม่ไหวและที่ต้องเก็บกดมาตลอดสี่ปี" ห่าวอู๋พูดขึ้นด้วยความดีใจ ก่อนที่ทุกคนจะหัวเราะกับสิ่งที่ได้ยินและเดินขึ้นรถไป

ซีซวนที่ได้ยินแบบนั้นแทบล้มทั้งยืนเมื่อสิ่งที่พวกคุณลุงและพี่ๆ ในเรือนจำบอกมันคือเรื่องจริง และมันออกมาจากปากของคนที่เขารักมากที่สุด เขาตัดสิ้นใจที่จะไม่กลับไปที่บ้านหลังนั้นและเลือกที่จะกลับไปที่บ้านของแม่ บ้านที่อบอุ่นที่สุดของเขาแต่ก็ได้พบกับความจริงอีกอย่างว่าพ่อได้ขายบ้านหลังนี้ไปแล้ว รวมถึงสมบัติต่างๆ ของแม่ด้วย เขาล้มทั้งยืนเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนอายุยี่สิบผู้เป็นพ่อได้ให้เขาเซ็นเอกสารฉบับหนึ่งและซีซวนก็เซ็นลงไปอย่างไม่ลังเล

เมื่อเป็นแบบนั้นซีซวนก็ทำอะไรไม่ได้ เขาได้แต่เดินไปตามถนนอย่างคนไร้จุดหมาย ก่อนจะมาเจอกับคนกลุ่มหนึ่ง และเมื่อคนกลุ่มนั้นเห็นหน้าเขาก็เข้ามาจับตัวและพาเขาไปที่ตรอกร้างไร้ผู้คน ก่อนที่จะรุมซ้อมเขาเพื่อระบายความแค้นเพราะคนที่พี่ชายของซีซวนพลั่งมือฆ่าเป็นเพื่อนของคนกลุ่มนี้และเขามาแก้แค้นแทนเพื่อน

ซีซวนที่ไม่เหลืออะไรแล้วในชีวิตจึงปล่อยให้พวกเขารุมทำร้ายโดยไม่คิดปัดป้อง และเมื่อพวกเขาพอใจแล้วก็เดินจากไปโดยทิ้งร่างที่หายใจรวยรินของซีซวนเอาไว้ในตรอกที่มืดมิดแห่งนี้

"มะ แม่ครับ ซวนซวนเจ็บมากเลย เจ็บ" เสียงของเขาดังขึ้นแผ่วเบาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลนองหน้า

"ถ้าย้อนกลับไปได้ ฮึก ซวนซวนไม่ต้องการแล้วความรักจากพ่อ ถ้าย้อนกลับไปได้ซวนซวนจะใช้ชีวิตที่แม่มอบให้ให้ดีที่สุด และทำตามความฝันของแม่ให้สำเร็จ แต่ซวนซวนทำไม่ได้แล้ว ฮึก ทำไม่ได้แล้ว" ดวงตาสีนิลเหม่อมองท้องฟ้าที่มืดมิด ก่อนที่ลมหายใจของเขาจะค่อยๆ ขาดห้วงไป ดวงตาสีนิลจึงปิดลงไปตลอดกาล

*****************************

ตอนแรกปาไปสองพันกว่าคำ งื้อออ ต้องลงจนหมดเพราะไม่รู้ว่าจะตัดตรงไหน

ตอนแรกจะมีแค่บทบรรยายซะมากกว่าเพราะต้องปูเรื่องหวังว่ารี้ดจะไม่เบื่อน๊าา

คอมเม้น กดติดตาม กดหัวใจเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊าาา

ฝากนิยายเรื่องที่สี่ของไรท์ด้วยนะคะ

บทที่1 ลืมตาตื่น

บทที่1

ลืมตาตื่น

ภายในคฤหาสน์ตระกูลห่าวที่ใหญ่โต มีห้องเล็กห้องหนึ่งที่อยู่ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ ซึ่งผู้ที่เป็นเจ้าของห้องคือลูกนอกสมรสของผู้นำตระกูลคนปัจจุบันที่ถูกวางตัวเอาไว้ให้เป็นแค่ตัวตายตัวแทนของผู้เป็นพี่ชายและพี่สาวต่างมารดาโดยที่เมื่อก่อนเจ้าตัวไม่ได้รับรู้ถึงเรื่องนี้เลย ในห้องที่มืดมิดมีร่างของเจ้าของห้อง นอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงหลังเล็กไปมาด้วยความทรมาน ใบหน้าเล็กแสดงออกถึงความเจ็บปวดราวกับว่าเจ้าตัวผ่านเรื่องราวที่เจ็บปวดมาเหลือคณา ร่างนั้นนอนกระสับกระส่ายอยู่สักพัก ก่อนจะสะดุ้งขึ้นมาสุดตัวพร้อมกับหอบหายใจอย่างแรงราวกับว่าเขาพึ่งไปออกกำลังกายหนักๆ มา

ห่าวซีซวน สะดุ้งสุดตัวก่อนจะลุกขึ้นนั่งหอบหายใจอยู่บนเตียงนอนหลังเล็ก เขานั่งนิ่งอยู่สักพักเพื่อทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาควรตายไปแล้วไม่ใช่เหรอหรือว่าทุกอย่างมันเป็นแค่ความฝัน แต่ถ้าเป็นความฝันแต่ความเจ็บปวดในการโดนซ้อมหรือแม้แต่ความเจ็บปวดที่ได้ยินสิ่งที่พ่อบังเกิดเกล้าพูดกับเป็นของจริง

"นี่มันเรื่องอะไรกัน" ซีซวนพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่หัวเตียงขึ้นมาเปิดดู

"วันที่23กันยา นี่เรากลับมาตอนอายุ20เหรอ" เมื่อเห็นวันที่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือซีซวนก็พูดออกมาด้วยความตกใจและไม่อยากจะเชื่อ ว่าคำขอสุดท้ายของเขาก่อนที่จะตายมันจะเกิดขึ้นจริง ซีซวนยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่เขาจะสามารถทำตามความฝันของตัวเองได้ก็คือการเปิดร้านขายชาจีนที่เขาปราถนา เพราะเขาได้รับสืบทอดวิธีการชงชามาจากมารดาที่ล่วงลับ และเป็นความฝันของผู้เป็นแม่ที่อยากจะเปิดร้านขายชาและครั้งนี้ซีซวนจะต้องทำให้ได้

"แต่ก่อนอื่นคงต้องหาทางออกจากตระกูลนี้ให้ได้ก่อน และต้องเอาสมบัติของม๊าไปด้วยให้ได้" ซีซวนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะคิดวางแผนเพื่อออกจากตระกูลนี้

"ถ้าจำไม่ผิดตอนนี้คนพวกนั้นคงจะไปเที่ยวกันหมด และพอกลับมาคงจะให้ผู้ชายคนนั้นเอาเอกสารมาให้เราเซ็นเพื่อเอาของของม๊าแน่" ซีซวนนั่งคิดแผนการอยู่สักพัก ก่อนที่เขาจะคิดอะไรออก

ซีซวนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและกดเข้าไปในอัลบั้มวีดีโอ มันเป็นวีดีโอเหตุการณ์ที่ห่าวอู๋กระทำความผิดทั้งหมด เพราะตั้งแต่ที่คนพวกนั้นเลือกเขาให้เป็นตัวตายตัวแทนของห่าวอู๋ เจ้านั้นก็ลากเขาไปด้วยทุกที่ ซีซวนจึงเลือกที่จะถ่ายวีดีโอเอาไว้ แต่ที่เมื่อชีวิตก่อนเขาไม่เอาออกมาเพราะเห็นแก่พ่อและต้องการความรักจากห่าวซวนเขาถึงเลือกที่จะเก็บมันเอาไว้ไม่ปล่อยออกมา แต่ในเมื่อเขาได้โอกาสกลับมาแล้ว วีดีโอพวกนี้แหละจะเป็นใบเบิกทางให้กับเขา ถึงบางวิดีโอภาพจะไม่ค่อยชัดแต่เสียงชัดเจนมาก
ซีซวนมั่นใจว่าห่าวซวนและหลี่น่าที่รักหน้าตาตัวเองเป็นที่สุดคงจะไม่ยอมให้วีดีโอพวกนี้หลุดออกไปแน่ๆ

"เรามาลองดูกันสักตั้ง ม๊าครับเป็นกำลังใจให้ซวนซวนด้วยนะ ซวนซวนจะต้องหลุดออกไปจากที่โสมมแห่งนี้ให้ได้ ซวนซวนไม่ต้องการแล้วความรักของพ่อ ต่อไปนี้ซวนซวนจะรักแต่ตัวเองเท่านั้น ส่วนบุญคุณที่เขาทำให้ซวนซวนเกิดมา ถือว่าซวนซวนได้ชดใช้ให้แล้วเมื่อชีวิตก่อน"ห่าวซีซวนพูดขึ้นมาเบาๆ

ก่อนจะลุกออกจากเตียงไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำล้างหน้าและออกไปทำงานบ้าน ถึงแม้ว่าเขาจะได้ย้ายมาอยู่ที่ตึกใหญ่แล้ว แต่งานทุกอย่างซีซวนก็ต้องทำอยู่เหมือนเดิม ซีซวนใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำพักใหญ่ก่อนจะออกมาจากห้องน้ำและจัดการใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยและออกจากห้องไปเพื่อทำหน้าที่ของตัวเอง เพราะถ้าเขาไม่ทำอีกไม่นานคงมีโทรศัพท์มาถึงเขาจากคุณนายของบ้านแน่ๆ

ซีซวนก้าวออกมาจากห้องก่อนจะตรงดิ่งเข้าไปในครัวซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาจะต้องเริ่มทำงาน

"ป้าฉีมีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ" ทันทีที่เขาก้าวเข้าไปในห้องครัวซีซวนก็เอ่ยถามป้าฉีซึ่งเป็นหัวหน้าแม่บ้านทันที

"ไปช่วยอาเหมยทำความสะอาดแล้วกัน" ป้าฉีตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหันกลับไปทำงานของตนต่อ

"มาๆ ซวนซวนมาช่วยพี่มา" อาเหมยรีบเดินมาหาซีซวนก่อนจะดึงแขนให้เขาเดินตามไป

"ครับพี่อาเหมย" ซีซวนเดิมตามหลังอาเหมยไปอย่างง่ายดาย ถ้าถามว่าชาติก่อนใครดีกับเขาบ้างภายในคฤหาสน์หลังนี้ ก็ต้องบอกเลยว่ามีแค่พี่อาเหมยกับสามีของเธอเท่านั้นที่ดีกับซีซวน แต่เขาจำได้ว่าแม่ของพี่อาเหมยนั้นเสียก่อนที่เขาจะยอมติดคุกแทนพี่ชายได้ไม่กี่วัน

ทั้งพี่อาเหมยและพี่อู๋หมิงจึงต้องกลับบ้านที่ต่างเมืองและพวกเขาก็ตัดสินใจลาออกเพื่อจะกลับไปอยู่ดูแลพ่อที่กำลังตรอมใจ พอซีซวนเกิดเรื่องทั้งสองคนจึงมาค่อยช่วยเหลือเขาไม่ได้อีกแล้ว เขาจำได้ว่าทั้งพี่อาเหมยและพี่อู๋หมิงคอยเตือนเขาบ่อยๆ ไม่ให้ยอมรับผิดแทนห่าวอู๋แต่ซีซวนดันไม่คิดที่จะฟังเพราะเชื่อมั่นว่าการทำแบบนั้นจะทำให้พ่อหันกลับมาสนใจตัวเขา

ซีซวนทำความสะอาดห้องต่างๆ ช่วยอาเหมย พลางคิดในใจว่าจะบอกเรื่องที่คิดจะทำให้อาเหมยได้รู้ดีหรือเปล่า

"พี่อาเหมยครับ ถ้าซวนซวนออกจากบ้านหลังนี้ไปมันจะดีไหมครับ" ซีซวนเอ่ยทำขึ้นเพื่อเป็นการหยั่งเชิง

"หื้อ ถ้าเราทำได้ก็ดีน่ะสิ พี่บอกตรงๆ เลยนะว่าไม่อยากให้ซวนซวนต้องอยู่ที่นี่และคอยมายอมรับในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ" อาเหมยที่ถูพื้นอยู่ถึงกับหยุดชะงักเมื่อได้ยินคำถาม ก่อนจะพูดออกมาตามที่ใจคิด เพราะเธอกับสามีเห็นเด็กคนนี้มาตั้งแต่เล็กและไม่อยากให้ซีซวนต้องมารับผิดในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ

"พี่คิดแบบนั้นเหรอครับ" ซีซวนถามย้ำอีกครั้ง

"ใช่จ๊ะ ทั้งพี่แล้วก็พี่หมิง คิดแบบนั้นแหละจ๊ะ" อาเหมยตอบกลับด้วยความจริงใจ เพราะเธอนั้นรักและเอ็นดูซีซวนเหมือนน้องชายคนหนึ่ง เพราะงั้นเธอจึงอยากเห็นน้องชายของเธอมีความสุข

"เข้าใจแล้วครับ" ซีซวนที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มกว้างออกมา ก่อนจะหันกลับไปตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อและไม่เปิดปากพูดอะไรอีก

ซีซวนใช้เวลาทำงานตั้งแต่เช้าจรดเย็นและเมื่อทำงานเสร็จ เขาก็รีบกลับเข้าห้องไปทันที เพื่ออาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวก่อนจะออกมานั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ได้มาจากพี่ชายต่างแม่เพราะเจ้าตัวได้ของใหม่ไปเลยเอาของเก่ามาให้เขา ซีซวนหาข้อมูลว่าถ้าเขาจะออกจากตระกูลห่าว เขาควรจะย้ายไปอยู่ที่ไหนดี เพราะเขามั่นใจว่าถ้าออกไปแล้วแต่ยังคงอยู่ที่เมืองนี้ต่อ ตัวเขาคงจะถูกก่อกวนไม่รู้จบแน่

"เราต้องหาที่ที่ห่างไกลตระกูลห่าว" ซีซวนพูดพึมพำพลางหาข้อมูลต่อไปเรื่อยๆ ก่อนจะไปเจอกับข้อมูลหนึ่งเข้า

"อื้ม เมืองซีอู่งั้นเหรอ อยู่ทางภาคเหนือของประเทศด้วย” ซีซวนที่ดูข้อมูลอยู่ก็พูดออกมาด้วยความสนใจ พลางไล่ดูข้อมูลไปเรื่อยๆ

"เอาที่นี่แหละ" เมื่อดูข้อมูลจนพอใจซีซวนก็ตัดสินใจเลือกจังหวัดหนึ่งทางภาคเหนือ

เมื่อเลือกได้แล้วซีซวนก็เข้าเว็บไซต์ประกาศขายที่ดินเพื่อจะหาว่ามีที่ไหนบ้างในจังหวัดนั้นที่ประกาสขาย ซีซวนเลื่อนหาไปเรื่อยๆ ก็เจอเข้ากับโพสประการขายที่ดินแปลงหนึ่งพร้อมกับบ้านที่เป็นสไตล์โมเดิร์นทรงกล่องเรขาคณิต ตกแต่งตัวบ้านด้วยโทนสีขาวตัดสีน้ำตาลของงานไม้ระแนงที่ผนังหน้าบ้าน พื้นที่ด้านขวาของบ้านเป็นพื้นที่ของโรงจอดรถที่ตกแต่งด้วยคอนกรีตพิมพ์ลายสามารถจอดรถได้ถึงสองคัน มีทั้งหมดสองห้องนอน สองห้องน้ำ หนึ่งห้องโถงและหนึ่งห้องครัว

ซีซวนที่เห็นบ้านหลังนี้รู้สึกถูกใจขึ้นมาทันที แถมยังมีพื้นที่หน้าบ้านที่กว้างมาก สามารถต่อเติมเพื่อเปิดเป็นร้านขายชาตามที่เขาต้องการได้ไหนจะสวนดอกไม้เล็กๆ ที่อยู่หลังบ้าน และยังอยู่ใกล้กับถนนเส้นหลักที่คนผ่านไปมา แต่พอเห็นราคาขายแล้วซีซวนก็แถบถอดใจเพราะตอนนี้เขามีเงินเก็บจากการทำงานพิเศษแค่นิดหน่อยเท่านั้น

"จริงสิเราอายุ20แล้ว สามารถรับมรดกของม๊าได้แล้ว" ซีซวนคิดได้แบบนั้นก็รีบตรวจดูว่ามรดกของแม่ว่ามีอะไรบ้าง ที่แน่ๆ เลยคือบ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่ ถ้าขายคงจะพอซื้อบ้านหลังนั้นได้ ส่วนเงินฝากในธนาคารซีซวนไม่รู้ จึงต้องไปตรวจดูพรุ่งนี้

เมื่อคิดได้แบบนั้นซีซวนก็ปิดคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็วก่อนที่จะกระโดดขึ้นเตียงเพื่อนอนพักผ่อน

***

ซีซวนตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น ก่อนจะรีบลงจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัว เพราะเขาจะต้องรีบทำงานให้เสร็จโดยเร็ว เพื่อที่จะกลับไปที่บ้านหลังเดิมที่เคยอยู่กับแม่ เพราะเขาจะไปเอาสมุดบัญชีและเอกสารต่างๆ ที่แม่เขาเก็บเอาไว้ และไม่มีใครรู้นอกจากเขาเพราะแม่กำชับเขาไว้ตลอดแม้แต่พ่อซีซวนก็ไม่ได้บอกและนั้นคือข้อดีข้อเดียวของเขา ส่วนโฉนดที่ดินของบ้านหลังนั้นถึงแม้จะเป็นชื่อของแม่แต่พ่อเขาเป็นคนเก็บเอาไว้ ตอนที่พ่อของเขาขายบ้านนั้นสมุดบัญชีและเอกสารต่างๆ ก็อยู่ที่บ้านด้วยโดยที่ไม่มีใครรู้ และจะให้ซีซวนกลับไปเอาตอนที่ออกมาจากคุกละก็มีหวังเขาได้เข้าไปในคุกอีกครั้งแน่ๆ

หลังจากเสร็จงานซีซวนก็รีบออกมาเรียกแท็กซี่โดยให้เหตุผลกับป้าฉีว่าจะออกไปทำงานพิเศษ ซึ่งเขาจะออกไปแบบนั้นบ่อยๆ อยู่แล้วจึงไม่มีปัญหาอะไร เขานั่งรถไม่นานก็มาถึงบ้านที่เขาเคยอาศัยอยู่กับแม่ ซีซวนมองมันด้วยความคิดถึง ก่อนจะเดินไปเอากุญแจบ้านอีกดอกหนึ่งที่เก็บเอาไว้ใต้กระถางต้นไม้หน้าบ้าน จากนั้นก็ไขเข้าไปในบ้านทันที

ซีซวนเดินมองรอบๆ บ้านด้วยความคิดถึง และซึมซับบรรยากาศที่เขาไม่ได้เห็นมานาน ซีซวนเดิมรอบบ้านจนพอใจก็เดินขึ้นไปที่ชั้นสองที่เป็นห้องนอนของแม่เขา ซีซวนเดินไปที่เตียงนอนของผู้เป็นแม่ที่อยู่ภายในห้องก่อนจะยกฟูกขึ้นและดันให้หล่นลงไปที่ข้างเตียงจากนั้นก็จัดการดันแผ่นไม้ที่อยู่ข้างใต้ออก จึงปรากฏช่องช่องหนึ่งที่ไม่เล็กไม่ใหญ่มากนัก และในนั้นมีทั้งสมุดบัญชีและเอกสารต่างๆ รวมถึงทองอยู่ด้วย ซีซวนหยิบทุกอย่างออกมา ก่อนจะเปิดสมุดบัญชีดู

"อื้ม ในนี้มีอยู่ห้าล้านหยวน พอค่าบ้าน แต่คงไม่มีพอค่าต่อเติม คงต้องเอาทองไปขายด้วย" หลังจากที่ดูสมุดบัญชีแล้วเขาก็หันไปมองทองที่อยู่ภายในถุงผ้าสีแดงที่มีอยู่สองเส้น

"แล้วนี้อะไรน่ะ" ซีซวนหันไปมองซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่อย่างสงสัย เขาตัดสิ้นใจหยิบมันขึ้นมาเปิดดู

"นี้มัน!!"ซีซวนอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นเอกสารที่อยู่ภายในซอง

*****************************

บทที่หนึ่งมาเสริฟแล้วค่าา มาเอาใจช่วยน้องซวนซวนกันน๊าาาา

กดติดตาม กดใจ คอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยนะคะ

บทที่2 พี่ชายข้างบ้าน

บทที่2

พี่ชายข้างบ้าน

"นี่มันโฉนดที่ดินหนิ" ซีซวนพูดขึ้นด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าแม่ของตัวเองจะมีโฉนดที่ดินอีกหนึ่งแปลงเพราะผู้เป็นแม่ไม่เคยบอกให้เขารู้มาก่อนเลย

"ทำเลทองซะด้วย เสียดายที่มันอยู่ในเมืองนี้เหมือนกัน" ซีซวนพูดขึ้นด้วยความเสียดาย ถ้ามันอยู่ในเมืองนี้เขาคงต้องขายมันไป เพราะซีซวนไม่คิดจะกลับมาที่นี้อีกแล้ว

ซีซวนได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงตก ก่อนจะเก็บเอกสารต่างๆ ให้เรียบร้อย พลางเดินลงมาชั้นล่างของบ้านและตรงออกไปนอกบ้านทันทีเพราะเขาไม่มีสิ่งที่ต้องการแล้ว ระหว่างที่เขากำลังล็อคบ้านก็มีเสียงเรียกขึ้นจากบ้านหลังข้างๆ ซะก่อน
"นั้นใครน่ะ เข้ามาทำอะไรในบ้านหลังนั้น"เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้มดุ เพราะคิดว่าเป็นขโมย

"พี่ฉู่หลงใช่หรือเปล่า ผมเองซีซวนครับ" ซีซวนหันไปมองตามเสียงเรียก ก่อนจะเอ่ยชื่อพี่ชายข้างบ้านออกมาด้วยความดีใจ

เพราะเพื่อนบ้านอย่างป้าฉู่หรานนั้นดีกับเขาและแม่มากๆ ซีซวนก็สนิทกับบ้านนี้มากๆ เหมือนกันและแม่ของเขากับป้าฉู่ก็รักกันเหมือนกับพี่น้องแท้ๆ อีกด้วย แต่ตั้งแต่ที่พ่อของเขามารับไปอยู่ด้วยซีซวนก็ไม่ได้เจอกับบ้านฉู่อีกเลย

"อ้าวซีซวนเองเหรอ ว่าไง สบายดีไหมไม่ได้เจอกันตั้งนาน" ฉู่หลงรีบเปลี่ยนน้ำเสียงทันทีเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

"สบายดีครับ พี่ฉู่หลงละเป็นยังไงบ้าง" ซีซวนเดินเข้าไปชินกำแพงเพื่อพูดคุยกับพี่ชายข้างบ้าน กำแพงบ้านของเขานั้นไม่สู้มาแค่สู้เพียงเอวเท่านั้นจึงทำให้คุยกันได้สะดวก

"สบายดี เป็นไงมาไงถึงได้กลับมาที่บ้านได้ พี่นึกมาเป็นขโมยเกือบโทรแจ้งตำรวจแล้วเนี่ย" ฉู่หลงเอ่ยเย้าน้องชายข้างบ้าน

"ผมกลับมาเอาของครับ พวกเอกสารต่างๆ ของแม่น่ะ" ซีซวนเอ่ยตอบพี่ชายข้างบ้าน ก่อนจะทำหน้าคิดหนักว่าเขาจะขอให้พี่ชายข้างบ้านคนนี้ช่วยได้หรือไม่ เพราะถึงจะบอกว่าทั้งสองบ้านสนิทกันมากแต่นั้นมันก็นานมาแล้ว ซีซวนจึงไม่ค่อยแน่ใจนัก

"มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า" ฉู่หลงถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของน้องชายข้างบ้าน

"คือ พี่ฉู่หลงพอจะช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหม" ซีซวนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงกล้าๆ กลัว
"ช่วยอะไรละ ถ้าพี่ช่วยได้พี่จะช่วย"ฉู่หลงตอบออกไปอย่างไม่คิดมาก

"คือ ผมอยากจะขายที่ดินของแม่น่ะครับ แต่ไม่รู้ว่าจะต้องไปหานายหน้าที่ไหน พี่ฉู่หลงพอจะช่วยผมได้ไหม" ซีซวนตัดสินใจเอ่ยบอกออกไป เพราะถ้าจะให้เขาออกมาจะจัดการเองคนที่คฤหาสน์จะต้องสงสัยแน่ๆ

"ได้สิ เห็นอย่างนี้พี่เรียนจบทนายมานะ" ฉู่หลงนิ่งคิดไปสักพักก่อนจะตอบออกมา

"จริงเหรอครับ งั้นดีเลย งั้นผมขอจ้างพี่ฉู่หลงให้ช่วยหน่อยนะครับ" ซีซวนพูดออกมาด้วยความดีใจ

"จ้างเจิงอะไรกัน พี่เต็มใจช่วย ไม่เอาหรอกค่าจ้างอ่ะ" ฉู่หลงพูดออกมาตามที่ใจคิด แค่ช่วยน้องชายข้างบ้านแค่นี้เขาไม่เอาค่าจ้างหรอก

“ไม่ได้สิครับ ผมเกรงใจ" ซีซวนพูดด้วยความเกรงใจ

"ไม่เป็นไร แค่ขายที่เอง"

"แต่ผมจะให้พี่ติดต่อซื้อบ้านที่เมืองซีอู่ให้ด้วยนะครับ และจัดการเอกสารต่างๆ ให้ด้วย"ซีซวนเอ่ยบอกสิ่งที่เขาจะให้อีกฝ่ายช่วยว่ามันเยอะขนาดไหน

"ซื้อบ้านที่เมืองCซีอู่ ซื้อไปทำไม" ฉู่หลงถามด้วยความสงสัย

"ผมจะย้ายไปอยู่ที่นั้นครับ" ซีซวนตอบออกไปอย่างไม่คิดจะปิดบัง เขาวางเดิมพันกับพี่ชายข้างบ้านคนนี้หมดหน้าตัก

"ทำไมละ"ฉู๋หลงยังคงถามด้วยความสงสัยว่าทำไมซีซวนจะต้องย้ายไปอยู่ที่เมืองซีอู่

"เอ่อ คือ" ซีซวนอ้ำอึ้งไม่รู้ว่าควรจะบอกยังไงดี

"เอาเถอะๆ พี่ไม่ถามต่อละ รีบหรือเปล่าล่ะเข้ามาคุยกันในบ้านก่อน"ฉู่หลงที่เห็นว่าซีซวนอ้ำอึ้งไม่อยากตอบจึงไม่คาดคั้นและเอ่ยชวนเข้ามานั่งคุยกันดีๆ เพราะจะให้ยืนคุยธุระกันต่อคงจะปวดขาแย่

"ได้ครับ" ซีซวนที่มองเวลาเห็นว่ายังสามารถอยู่ได้อีกนานก็เอ่ยตอบอีกคน ก่อนจะเดินออกจากบ้านตัวเองเข้าไปที่บ้านของพี่ชายข้างบ้าน

"แล้วนี้คุณลุงกับคุณป้าไปไหนละครับ ผมไม่เห็นพวกท่านเลย" เมื่อเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้หน้าบ้านของอีกฝ่ายแล้วซีซวนก็เอ่ยถามถึงพ่อแม่ของอีกคน

"ทั้งสองคนไปฮันนีมูนกันรอบที่20น่ะ" ฉู่หลงตอบยิ้มๆ

"น่าอิจฉาจังเลยนะครับ" ซีซวนเอ่ยออกมาอย่างอิจฉาที่ทั้งคุณลุงและคุณป้ายังรักมั่นกันขนาดนี้ พ่อของเขาเทียบไม่ติดเลยด้วยซ้ำ

"ปล่อยคนแก่สองคนนั้นไปเถอะ มาคุยเรื่องของเราดีกว่า จะให้พี่ขายที่ดินแปลงไหนแล้วเราจะซื้อบ้านหลังไหนต่อ" ฉู๋หลงรีบเอ่ยเข้าเรื่องงานทันที เพราะคิดว่าน้องชายคนนี้คงจะมีเวลาไม่มากนัก ฉู่หลงพลอยคิดไปว่าความเป็นอยู่ของซีซวนที่บ้านหลังนั้นมันดีหรือเปล่า ทำไมน้องชายข้างบ้านคนนี้ถึงอยากย้ายไปอยู่ที่อื่น

"นี้ครับผมอยากขายแปลงนี้" ซีซวนรีบเอาโฉนดที่ดินให้อีกฝ่ายดูทันที

"อื้ม ทำเลทองเลยนะ แน่ใจนะว่าจะขาย" ฉู่หลงถามซีซวนอีกครั้ง เพราะจากที่เขาดูที่ดินแปลงนี้ดีมาก ถ้าขายต้องได้หลายสิบล้านแน่ๆ

"แน่ใจครับ" ซีซวนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"อื้ม โชคดีที่คุณน้าเตรียมเอกสารเอาไว้เรียบร้อยทำให้ไม่ต้องยุ่งยาก แล้วไหนละที่จะซื้อ" ฉู่หลงวางเอกสารทั้งหมดลงก่อนจะถามถึงที่ดินที่อีกคนจะซื้อ

"นี่ครับ" ซีซวนเปิดข้อมูลที่เขาบันทึกลงไว้ในโทรศัพท์มือถือให้ฉู่หลงดู

"อื้ม เดี๋ยวพี่จัดการให้" ฉู่หลงพยักหน้ารับ

"ขอบคุณครับพี่ฉู่หลง" ซีซวนเอ่ยขอบคุณด้วยความดีใจ

"จะให้พี่จัดการให้หมดเลยใช่ไหม" ฉู่หลงถามออกไปอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

"ใช่ครับ เพราะผมคงจะไม่สะดวกออกมาเอง แต่ขอเร็วที่สุดได้ไหมครับ"ซีซวนบอกพี่ชายข้างบ้านด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ได้ พี่จะไม่ถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่พี่จะรอจนกว่าเราพร้อมจะบอกพี่เอง ซีซวนก็เหมือนน้องชายของพี่นะ ก็พี่เลี้ยงมาตั้งแต่คลอดหนิ" ฉู่หลงเอ่ยกลับน้องชายข้างบ้านด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เพราะเขาเลี้ยงเด็กคนนนี้มาตั้งแต่เกิดจึงมีความผูกพันเป็นอย่างมาก ถึงจะเลี้ยงได้แค่เก้าปีก็เถอะ

"ขอบคุณนะครับพี่ฉู่หลง ขอบคุณมากๆ"ซีซวนเอ่ยขอบคุณพี่ชายข้างบ้านด้วยความซาบซึ้งใจ

"ไม่เป็นไร"

"เออ แล้วผมจะขายบ้านหลังนี้ด้วยนะครับ" ซีซวนที่พึ่งนึกออกจึงพูดขึ้นมาอีกครั้ง

"จะขายบ้านหลังนี้ด้วยเหรอ" ฉู่หลงถามด้วยความตกใจ

"ใช่ครับ เพราะผมคงไม่กลับมาที่นี้อีกแล้ว" ซีซวนตอบตามความจริงที่เขาคิดเอาไว้

"พี่ว่า เก็บเอาไว้ดีกว่าไหม อนาคตมันไม่แน่นอนนะ ถ้าเกิดว่าถึงตอนนั้นเราไม่กลับมาจริงๆ ค่อยขายก็ไม่เสียหายนะ" ฉู่หลงพยายามเกลี่ยกล่อมอีกคนให้ยกเลิกความตั้งใจขายบ้านหลังนี้ เพราะไม่แน่ว่าในอนาคตน้องชายคนนี้อาจอยากกลับมาที่นี้จะได้มีที่พัก และความคิดของฉู่หลงนั้นจะเกิดขึ้นจริงๆ ตามที่เขาคิด แต่ตอนนั้นน้องชายข้างบ้านคนนี้จะมาพร้อมกับคนหน้านิ่งคนหนึ่งที่คลั่งรักมากอีกด้วย

"อื้ม เอางั้นก็ได้ครับ" ซีซวนที่คิดตามในสิ่งที่ฉู่หลงพูดก็เริ่มเห็นด้วย จึงเลือกจะเปลี่ยนใจยังไม่ขายตอนนี้ แต่คงต้องเอาโฉนดมาไว้ในมือให้ได้ก่อน

"โอเค" ฉู่หลงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่ซีซวนเห็นด้วยกับเขา

"ผมต้องกลับแล้ว ที่เหลือฝากพี่ด้วยนะครับ นี้เบอร์โทรของผมถ้ามีอะไรติดต่อมาได้เลยนะครับ" ซีซวนมองดูนาฬิกาที่หน้าจอโทรศัพท์เมื่อเห็นว่าถึงเวลาที่สมควรจะกลับแล้วจึงเอ่ยขอตัวจากพี่ชายข้างบ้านและไม่ลืมจะเขียนเบอร์โทรติดต่อเอาไว้ให้ด้วย

"ได้เลย กลับดีๆ ละ" ฉู่หลงพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะเดินออกมาส่งซีซวนที่หน้าบ้าน

“ครับผม ขอบคุณมากนะครับพี่ฉู่หลง" ซีซวนเอ่ยก่อนจะขอตัวลา และรีบเดินมาขึ้นรถแท็กซี่ที่เรียกเอาไว้

***

ซีซวนนั่งรถไม่นานก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลห่าว เขารีบจ่ายเงินให้กับคนขับก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ และเดินจ้ำเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว

"กลับมาช้านะคะ" ทันที่ที่เดินเข้ามาถึงตัวคฤหาสน์ป้าฉีที่ยืนกอดอกรออยู่ก็พูดขึ้น

"พอดีงานเสร็จช้าน่ะครับ" ซีซวนที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบพูดข้อแก้ตัวอย่างรวดเร็ว

"งั้นเหรอค่ะ งั้นก็รีบไปทำงานของตัวเองเถอะคะ ไม่เสร็จไม่ต้องกินข้าวนะคะ" ป้าฉีพูดขึ้นก่อนจะเดินออกไปโดยไม่หันกลับมาสนใจเขาอีก

ซีซวนที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบเดินไปทำงานของตัวเองให้เสร็จเพราะถ้าไม่เสร็จเขาไม่ได้กินข้าวจริงๆ แน่ เพราะสาวใช้คนอื่นๆ คงไม่เหลือเอาไว้ให้เขา ซึ่งซีซวนเคยโดนมาแล้ว มีแค่พี่อาเหมยที่คอยแอบเก็บเอาไว้ให้เล็กๆ น้อยๆ และถึงแม่ป้าฉีจะพูดโดยมีคำลงท้ายกับเขาทุกคำ แต่ก็ไม่ได้ให้ความเคารพกับเขาสักนิดจึงไม่ต้องคิดว่าเธอจะใจดีเก็บข้าวเอาไว้ให้เขา

ซีซวนรีบเร่งทำงานของตัวเองจนเสร็จทันเวลาพอดี จึงรีบไปกินข้าวที่ห้องครัว เขาก้มหน้าก้มตากินข้าวของตัวเองโดยไม่สนใจใคร เมื่อกินเสร็จเขาก็เอาจานข้าวของตัวเองไปล้างให้รีบร้อยและกำลังจะเดินกลับห้องแต่กลับมีคนมาขว้างซะก่อน

"เดี๋ยวสิ ล้างให้ฉันด้วยฉันจะรีบไปดูซีรีส์" อาจูเดินเข้ามาขวางเขาเอาไว้แล้วเอ่ยปากสั่ง และทุกครั้งซีซวนจะยอมทำตามเพราะถ้าเขาไม่ทำอาจูจะเอาไปฟ้องคุณนายของบ้านและใส่สีตีไข่เพิ่มเข้าไปจนเขาถูกตำหนิต่อหน้าห่าวซวนซึ่งนั้นทำให้ซีซวนคิดว่าพ่อจะมองเขาไม่ดี จึงได้ยอมทำตาม แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว

"มีมือก็ทำเอง หรือว่าเป็นง่อย" ซีซวนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะเดินผ่านร่างของอาจูไป โดยไม่สนใจสีหน้าตกตะลึงของทุกคนที่อยู่ในครัว

"นี่แก!! กล้าดียังไงกัน" อาจูตั้งสติได้พูดขึ้นมาอย่างหัวเสียที่ซีซวนไม่ยอมทำตามที่เธอบอก

"ฉันกล้าแล้วจะทำไม ทีหลังถ้าขี้เกียจล้างก็ใส่ใบตองกินจะได้ไม่ต้องล้าง" ซีซวนหันกลับไปพูดนิ่งๆ ก่อนจะเดินออกไปทันทีโดยไม่หันกลับไปมอง พลางนับหนึ่งถึงสามในใจ

หนึ่ง สอง สาม

"กรี๊ดดดด!!" เสียงของอาจูดังขึ้นเพราะทำอะไรซีซวนไม่ได้เพราะมัวแต่ตกใจที่โดยตอกกลับ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงป้าฉีที่เอ่ยด่าอาจูที่ส่งเสียงดัง ซีซวนยิ้มด้วยความสะใจก่อนจะเข้าห้องไปอย่างมีความสุข

******************************

ชาติก่อนยอมหมดเลยไม่มีใครรู้ว่าซวนซวนของเราปากแซ่บแค่ไหน

แต่ชาตินี้ทุกคนจะได้เจอความปากแซ่บของน้องค่ะ ด่าหมดไม่สนแก่สนเด็ก

กดติดตาม กดหัวใจ คอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยน๊าาา

***ไรท์เปลี่ยนแปลงชื่อเมืองนะคะ และชื่อเมืองที่ไรท์คิดไม่ได้อิงตามเมืองของประเทศจีนน๊า

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้