“เผื่อใจ” ทำได้จริงหรือ? - ดีเจพี่อ้อย
“จะทำอย่างไร ให้ทำตามเป้าหมาย แล้วเผื่อใจยอมรับ ถ้ามันไม่เป็นไปตามที่หวังไว้” ตอนนี้กำลังเตรียมตัวสอบเรียนต่อหลังปริญญาค่ะ อีกไม่กี่เดือน มีความรู้หลายอย่างที่ต้องเพิ่มเติมเยอะแยะไปหมดค่ะ เดิมเป็นคนเรียนปานกลาง ความรู้พื้นฐานก็ไม่ได้แน่นมากค่ะ ได้วางแผนอ่านหนังสือแล้ว พยายามอ่านหนังสือทุกวัน ก็ทำได้บ้างไม่ได้บ้างค่ะเข้าใจว่าทำให้ดีที่สุด แล้วจะเป็นตัวเองในเวอร์ชั่นที่ดีกว่าเดิม แต่ก็มีความกังวล อยากได้กำลังใจจากพี่อ้อยค่ะ”
นานๆจะมีคำถามเกี่ยวกับเรื่อง “เรียน” เรื่อง “งาน” เข้ามาบ้าง แต่นั่นแหละค่ะ จะเรื่องไหนในชีวิต เรามักจะใช้วิธีคิด คล้ายๆกัน ไม่ได้มีทฤษฏีอะไรมากไปกว่า ยอมรับให้ได้เถอะว่า
“ไม่มีอะไรได้ดั่งใจเราไปซะทุกอย่างแม้แต่ตัวเราเองในบางวัน” วันไหนมีงานเช้า คืนก่อนหน้านั้น เรามักเตือนตัวเองเสียงดังๆ วันนี้ต้องนอนไวๆ แล้วยังไงล่ะคะ ตีสามยังไม่ง่วงเลย พอวันไหนเป็นวันหยุด สามารถตื่นสายได้สุดๆ แต่ดันสะดุ้งตื่นตอน 6 โมง ทำให้โกรธตัวเองได้อยู่บ่อยๆ ตัวเรายังกำหนดทุกอย่างในตัวเราไม่ได้เลย นับประสาอะไรจะไปคาดหวังกับใครๆ โลกใบนี้มันใหญ่เกินกว่าจะควบคุมได้แค่สองมือเรา พยายามแค่ทำให้ดีที่สุดในมุมของตัวเอง เลือกสิ่งที่ดีที่สุดในจุดที่ต้องเลือก และเมื่อเลือกแล้ว ก็รับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้นจากการเลือกของเรา เมื่อฝันให้ไกลไปให้ถึง มันเหนื่อยไป ก็แค่ฝันให้ใกล้แล้วไปให้ได้ก่อน ที่สำคัญ ล้มได้ ก็ลุกไหว และพร้อมจะเริ่มต้นใหม่ได้ทุกเมื่อ มันคงเป็นการเผื่อใจอีกแบบ เคยได้ยินใครๆพูดกันว่า “ทำอะไรแบบไม่คาดหวังสิจะได้ไม่เจ็บ” ยังถามตัวเองเสมอเลยว่า “ทำได้เหรอ??” หวังมาก หวังน้อย ยังไงก็ต้องหวัง แค่พร้อมจะพัง ถ้าจะผิดจากที่หวังไปบ้างเท่านั้นเอง
ไม่ว่าผลสอบจะออกมาเป็นยังไง ตอนนี้ที่น้องทำได้คือ การหาความรู้ใส่ตัว ใส่ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ติดอาวุธให้ตัวเอง ตอนที่เห็นข้อสอบ ก็ตอบตัวเองให้ได้ว่า เราจะเอาอาวสุธอันไหนบ้างนะออกมาใช้ และแน่นนอนที่สุดค่ะ คนเก่ง 100 คน ไม่สามารถเข้าไปอยู่ในที่ที่เขาต้องการคนเก่งแค่ 10 คนได้ ต้องมีคนเก่ง อีก 90 คนที่เสียใจ และต้องเดินต่อไปในทางอื่นๆ ทางขึ้นภูเขาไม่ได้มีแค่ทางเดียวฉันใด ความสำเร็จที่ได้ คงไม่ได้มาจากเส้นทางเดียวฉันนั้น
ภาษาธรรมะ เขาบอกว่า “ทำเหตุให้มาก ปล่อยวางในผล” คนเราพอถึงวัยหนึ่ง จะซึ้งในคำพระ ..สาธุ จริงด้วย เข้าใจแล้วจริงๆค่ะในวัยนี้ “พยายามให้สุดมือ ถ้ายังไม่ได้ถือ ก็ปล่อยและวาง” ขอให้น้องสมหวังอย่างที่ตั้งใจ แต่ถ้ายังไม่ได้ ขอให้น้องยังมีแรงสู้ไหว หาทางที่ใช่ของตัวเองต่อไป
ไม่มีเรื่องไหนในโลกที่ไม่ต้องเผื่อใจ เรื่อง “งาน” เรื่อง “เรียน” ยังดีหน่อย ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอาจอยู่ที่นั่น แต่ “ความรัก” ไม่ใช่ ความพยายามอยู่ที่ไหน รักที่อยากได้ อาจไม่ได้อยู่ที่นั่น ยิ่งจำเป็นนักที่ต้องเผื่อใจ วันนี้ “ใช่” แต่จะ “ใช่” อีกนานแค่ไหนไม่รู้ คำสัญญาไม่จำเป็น แค่ทำให้เห็นทีละวัน ถ้าดูแลกันอย่างดี ยังมีวันที่เธอเปลี่ยนใจ ก็ให้บอกตัวเองเอาไว้ “คนบางคนคงไม่ควรค่ากับหัวใจดีๆของเรา” แค่ไหนแค่นั้น วันที่เสียใจ ก็ร้องไห้ สู้ไหวก็เดินหน้าต่อ รับมือไปตามอาการ ยิ่งกลัวผิดหวัง ยิ่งต้องบอกตัวเองไปเลยว่า “ผิดหวังแน่” ถ้ารู้แบบนี้จะเตรียมตัวรับมือยังไง? ถ้ารู้ว่า รักของเรา มองข้างหน้าไม่เห็น ก็ทำสิ่งที่เป็นให้ดีที่สุดทุกๆวัน อย่าคิดไปไกล จนรู้สึกเหนื่อยนำ ถ้าทำดีที่สุด แล้วยังต้องหยุด ก็ถือว่า คุ้มค่าทุกนาทีที่มีกันแล้ว
ไม่รู้พอจะเรียกว่าเป็นวิธีเผื่อใจได้ไหม ทำดีได้ก็สบายใจ ทำใจได้ก็สบายดีค่ะ เริ่มต้น ด้วยเรื่อง “เรียน” จบลงที่เรื่อง “รัก” อยู่ดี ก็เป็นดีเจบ้ารักนี่นา ใช้ชีวิตให้มีคุณค่าก่อนหมดเวลา ไม่ว่าจะ “หมดอายุรัก” หรือ “หมดอายุขัย” สุดแท้แต่ อะไรจะมาก่อน ไม่ว่าจะไปหัวเราะกับใครๆ มาร้องไห้ตรงนี้ได้เสมอ เราเจอกันทุกอาทิตย์นะคะ