กวีกระวาด : ฝนน้ำตา / วรากรณ์ พูลสวัสดิ์

                                วรากรณ์ พูลสวัสดิ์

                         ฝนน้ำตา

ครืนครืนครั่นคร้ามขบวนผ่าน                   หวาดหวั่นสะท้านการข่มเหง

สองมือต่อต้านไม่หวั่นเกรง                      ดื้อแพ่งแข็งขืนหยัดยืนทน

ครืนครืนฟ้าร้องก้องกังวาน                      เดือดดาลดุ่มเดินบนถนน

แว่วเสียงปึงปังดังเบื้องบน                       ร่วงหล่นเป็นฝุ่นควันอันตราย

หยุดวิ่งหยุดเดินอย่างหวาดหวั่น                ฟุ้งควันพวยพุ่งขึ้นเป็นสาย

ฝูงชนแตกตื่นกระจัดกระจาย                   โวยวายเดือดดาลพลุ่งพล่านใจ

มาต่อสู้เพื่อตามหาความสงบ                   สันติภาพสันติภพสลบไสล

มีอาวุธเป็นคำด่าท้าควันไฟ                     สู้กระสุนยางพุ่งใส่ปะทะร่าง

ครืนครืนโครมครามปะทุปะทะ                เอะอะโวยวายเข้าขัดขวาง

ปึงปังปึงปังคร่ำครวญคราง                     เปราะบางร้าวรวดเจ็บปวดทน

ปึงปังปึงปังเสียงร่ำร้อง                         ปะทุปะทะก้องท้องถนน

ต่างวิ่งวุ่นโวยวายทุรายทุรน                    กระสุนยางดังห่าฝนเกินทนทาน

สงบเสียงปึงปังประทังปะทะ                  เศษขยะเกลื่อนท้องถนนผ่าน

กระสุนยางแก๊สน้ำตาหล่นร่วงลาน           เป็นตำนานการต่อสู้อยู่ตรงนั้น