โปรดอัพเดตเบราว์เซอร์

เบราว์เซอร์ที่คุณใช้เป็นเวอร์ชันเก่าซึ่งไม่สามารถใช้บริการของเราได้ เราขอแนะนำให้อัพเดตเบราว์เซอร์เพื่อการใช้งานที่ดีที่สุด

“อาสยุชพิธี” แข่งเรือเสี่ยงทายความอุดมสมบูรณ์ พิธีที่เลือนหายต้นสมัยรัตนโกสินทร์

ศิลปวัฒนธรรม

อัพเดต 25 ก.ค. 2567 เวลา 05.18 น. • เผยแพร่ 24 ก.ค. 2567 เวลา 01.15 น.
ภาพลายเส้นฝีมือชาวยุโรป ริ้วกระบวนพยุหยาตราทางชลมารค พิธีกรรมทางน้ำที่พระเจ้าแผ่นดินครั้งกรุงศรีอยุธยาต้องเสด็จฯ ประกอบพิธีเพื่อความอุดมสมบูรณ์ของราชอาณาจักร พิมพ์ใน พ.ศ. 2262 (ภาพจาก “กรุงศรีอยุธยาในแผนที่ฝรั่ง” โดย ธวัชชัย ตั้งศิริวานิช, 2549)

“อาสยุชพิธี” เป็นพิธีเก่าแก่ที่เกี่ยวพันกับสภาพภูมิประเทศและความเชื่อเรื่องความอุดมสมบูรณ์ของผู้คนในแถบนี้มานาน เรียกว่าตั้งแต่ “ยุคดึกดำบรรพ์” ก็ว่าได้ แม้จะเป็นหนึ่งในพิธีสำคัญ แต่กลับเลือนหายไปช่วงต้นรัตนโกสินทร์ สาเหตุเพราะอะไร?

“อาสยุชพิธี” กับความอุดมสมบูรณ์

หนังสือ “ชลารักษ์บพิตร: การจัดการน้ำของกษัตริย์ไทยจากพิธีกรรมสู่การพัฒนา” ผลงานของ อาสา คำภา และ ทิพย์พาพร อินคุ้ม ซึ่งเป็นหนังสือเล่มใหม่ในชุด “กษัตราธิราช” ของสำนักพิมพ์มติชน เล่าถึงพิธีนี้ไว้ว่า

แต่เดิมพิธีแข่งเรือเสี่ยงทายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของชุมชนชาวบ้าน เมื่อวัฒนธรรมฮินดู-พุทธ เข้ามาผสมผสาน ก็เป็นการเพิ่มความศักดิ์สิทธิ์ และกลายเป็นพระราชพิธีของราชสำนัก เรียกว่า “อาสยุชพิธี” ซึ่ง “อาสยุช” แปลว่า เดือน 11

การแข่งเรือเสี่ยงทายน่าจะเป็นไปเพื่อคาดคะเนน้ำท่วมหรือน้ำนองที่จะเกิดขึ้น เพื่อให้ผู้คนคลายความวิตกกังวล และให้เกิดความมั่นใจ เพราะการเสี่ยงทายนี้จะนำสู่การทำนายทายทักเรื่องที่เกี่ยวพันกับวิถีชีวิตของคนในสังคม

พิธีดังกล่าวมีปรากฏใน “กฎมณเฑียรบาล” ที่ระบุว่า พระมหากษัตริย์ พระมเหสี และพระบรมวงศานุวงศ์ จะต้องแต่งกายเต็มพระยศ ก่อนเสด็จฯ ลงเรือพระที่นั่งเพื่อแข่งเรือเสี่ยงทาย ความว่า

“เดือน 11 การอาสยุชพิทธี มีหม่งครุ่มซ้ายขวา ระบำหรทึกอินทเภรีดนตรี เช้าธรงพระมหามงกุฎราชาประโภค กลางวันธรงพระสุพรรณมาลา เย็นธรงพระมาลาสุกหร่ำสภกชมภู สมเดจ์พระอรรคมเหสีพระภรรยาธรงพระมาลา นุ่งแพรลายทองธรงเสื้อ พระอรรคชายาธรงพระมาลาราบนุ่งแพรดารากรธรงเสื้อ ลูกเธอหลานเธอธรงศิรเพศมวย ธรงเสื้อ พระสนมใส่สนองเกล้าสภักสองบ่า สมรรถไชยเรือต้น สรมุกขเรือสมเดจ์พระอรรคมเหษี สมรรถไชยไกรสรมุกขนั้นเปนเรือเสี่ยงทาย ถ้าสมรรถไชยแพ้ไซ้เข้าเหลือเกลืออิ่มศุกขเกษมเปรมประชา ถ้าสมรรถไชยชำนะไซ้จะมียุข”

จากข้างต้น “สมรรถไชย” คือเรือพระที่นั่งของพระมหากษัตริย์ ส่วน “ไกรสรมุกข์” คือเรือพระที่นั่งของพระอัครมเหสี

หากเรือสมรรถไชยแข่งแพ้เรือไกรสรมุกข์ บ้านเมืองจะมี “ข้าวเหลือเกลืออิ่ม” หมายถึงบ้านเมืองอุดมสมบูรณ์ แต่ถ้าเรือสมรรถไชยแข่งชนะเรือไกรสรมุกข์ บ้านเมือง “จะมียุข” คือบ้านเมืองอดอยากยากแค้น

นอกจากนี้ บรรยากาศพระราชพิธีแข่งเรือเสี่ยงทายน่าจะเต็มไปด้วยความคึกคักสนุกสนาน เพราะมีการละเล่น “หม่งครุ่ม” (โมงครุ่ม) มีการแสดงระบำ ดนตรี ทั้งยังสะท้อนว่าเป็นพระราชพิธีสำคัญ เห็นได้จากพระเจ้าแผ่นดินและพระบรมวงศานุวงศ์ต้องเข้าร่วม

ช่วงเวลาที่จัดแข่งเรือเสี่ยงทาย “คำให้การชาวกรุงเก่า” ระบุว่า จัดตั้งแต่วันขึ้น 14 ค่ำ ถึงแรม 1 ค่ำ เดือน 11 รวม 3 วัน แสดงให้เห็นว่า พระราชพิธีนี้กระทำสืบมาถึงช่วงปลายกรุงศรีอยุธยา จึงยังอยู่ในความทรงจำของผู้คนถึงขั้นระบุช่วงเวลาได้

จากพิธีเสี่ยงทายสู่ความสนุกสนาน

เมื่อเข้าสมัยกรุงธนบุรีถึงสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ พระราชพิธีแข่งเรือเสี่ยงทายไม่ได้เป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่สืบเนื่องมาในแง่การเสี่ยงทายความอุดมสมบูรณ์ของบ้านเมืองอีกต่อไป แต่เปลี่ยนรูปแบบไปเป็นการแข่งเรือของราษฎรที่เน้นความสนุกสนานและการพนันขันต่อแทน

การแข่งเรือเพื่อความสนุกสนานในช่วงเดือน 11 น่าจะได้รับความนิยมในหมู่เจ้านายและชนชั้นสูงยุคนั้นด้วยเช่นกัน ตามที่ “พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 1 ฉบับเจ้าพระยาทิพากรวงศ์” เล่าถึงเหตุการณ์การแข่งเรือระหว่าง พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช “วังหลวง” กับ สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท “วังหน้า” ในเดือน 11 พ.ศ. 2339 ว่า

เรือวังหลวงชื่อ “ตองปลิว” และเรือวังหน้าชื่อ “มังกร” แข่งกันเปรียบฝีพาย แต่สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาททรงจัดฝีพายสำรับอื่นที่แข็งแรงไว้ เมื่อถึงเวลาแข่งจะทรงให้นำคนสำรับใหม่ลง

ข้าราชการฝ่ายวังหลวงทราบดังนั้น จึงนำความขึ้นกราบทูลรัชกาลที่ 1 เมื่อพระองค์ทรงทราบความ จึงมีพระราชดำรัสว่า เล่นดังนี้จะเล่นด้วยที่ไหนได้ ให้เลิกการแข่งเรือแต่นั้นมา

“อาสยุชพิธี” ที่มีมาแต่ครั้งโบราณ และการแข่งเรือเพื่อความสนุกสนานในหมู่เจ้านายและชนชั้นสูง จึงเลือนหายตั้งแต่นั้น

อ่านเพิ่มเติม :

สำหรับผู้ชื่นชอบประวัติศาสตร์ ศิลปะ และวัฒนธรรม แง่มุมต่าง ๆ ทั้งอดีตและร่วมสมัย พลาดไม่ได้กับสิทธิพิเศษ เมื่อสมัครสมาชิกนิตยสารศิลปวัฒนธรรม 12 ฉบับ (1 ปี) ส่งความรู้ถึงบ้านแล้ววันนี้!! สมัครสมาชิกคลิกที่นี่

อ้างอิง :

อาสา คำภา และทิพย์พาพร อินคุ้ม. ชลารักษ์บพิตร: การจัดการน้ำของกษัตริย์ไทยจากพิธีกรรมสู่การพัฒนา. กรุงเทพฯ : มติชน, 2567

เผยแพร่ในระบบออนไลน์ครั้งแรกเมื่อ 24 กรกฎาคม 2567

อ่านข่าวต้นฉบับได้ที่ : “อาสยุชพิธี” แข่งเรือเสี่ยงทายความอุดมสมบูรณ์ พิธีที่เลือนหายต้นสมัยรัตนโกสินทร์

ติดตามข่าวล่าสุดได้ทุกวัน ที่นี่
– Website : https://www.silpa-mag.com

ดูข่าวต้นฉบับ
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...