ก้อนความคิดของเด็กเลี้ยงแมว - เด็กเลี้ยงแมว

ก้อนความคิดของเด็กเลี้ยงแมว

ฉันไม่มีสิ่งใดที่เธอคาดหวังอยู่หรอกนะ

ฉันก็แค่มนุษย์คนหนึ่งที่มีลายนิ้วมือไม่เหมือนกับใคร

ฉันมันก็มีแค่นั้นแหละ แค่ตัวฉันเอง

ฉันอาจจะเกิดมาเพื่อทำหน้าที่เลี้ยงแมวให้ครบหนึ่งพันตัว

แล้วตายจากโลกนี้ไปก็ได้

ฉันไม่เคยสลับร่างกับมนุษย์คนอื่น ฉันจึงไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันได้รู้สึกมาตลอด มันจะเหมือนกับมนุษย์คนอื่นหรือเปล่า เพราะแบบนั้นฉันก็จะร้อยเรียงอักษรแค่เรื่องของฉันก็แล้วกัน

มีคนเคยบอกว่าฉันมีความพิเศษจากคนอื่นๆ แต่ในความรู้สึกของฉัน ฉันรู้สึกว่าตัวฉันแปลกประหลาดไปจากคนอื่นๆ เสียมากกว่า

ทุกครั้งที่มีคนบอกว่าฉันสวย ฉันไม่เคยเชื่อเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะไม่เคยมีใครทำให้ฉันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ได้เลย

ตั้งแต่จำความได้ ฉันจะมีความคิดและอะไรบางอย่างในชีวิตที่แปลกแยกจากกลุ่มเพื่อนอย่างเห็นได้ชัดเสมอ

มันทำให้ฉันรู้สึกมาตลอดว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน

ฉันจึงเอาแต่เฝ้าหวังว่าในวันหนึ่งชีวิตของฉันจะเปลี่ยนไปจากตอนนี้ ในวันหนึ่งฉันจะได้ใช้ชีวิตอยู่ในที่จริงๆ ของฉัน

ไหมพรหมเส้นเดียวคือที่มาของเสื้อตัวหนึ่ง

ไหมพรหมเส้นเดียวไม่สามารถให้ความอบอุ่น หรือให้การปกป้องผิวกายของฉันได้ จนเมื่อนำเส้นไหมพรหมมาถักทอเป็นเสื้อตัวหนึ่ง

อยู่ ๆ ฉันก็รู้สึกว่า เวลา มันช่างคล้ายกับเส้นไหมพรหมนั้นเสียเหลือเกิน

เวลา ที่เดินอยู่แต่ล่ะวินาที คือการถักทอ จนเกิดเป็นเรื่องราว เป็นชีวิต ชีวิตหนึ่ง

คงเพราะอย่างนั้น มนุษย์จึงมีความผูกพันกับสิ่งที่อยู่ด้วยกันนานๆ

หากวันหนึ่งเธอได้เป็นแม่คน ก็อย่าลืมข้อความนี้ไปเสียล่ะ

ให้เวลามากกว่าทรัพย์สินเงินทอง

แน่นอนว่าเธอสามารถอดทน และใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่กับตัวเองมาก่อนหน้าได้ แต่เด็กที่เพิ่งได้เริ่มใช้ชีวิตในโลกกว้างใหญ่นี้ การต้องอยู่คนเดียวมันน่ากลัวมาก

ฉันว่าคงมีเด็กมากมายที่มีภาพจำคือ การที่พ่อแม่ต้องทำงานหนัก จนไม่เหลือเวลาในแต่ล่ะวันให้พูดคุย ตอบคำถามที่สงสัย และเล่นอยู่ด้วยกัน

เธอต้องตระหนักว่าเด็กไม่เคยเป็นผู้ใหญ่ ถึงเด็กคนนั้นจะรู้ถึงเหตุผล แต่ก็ไม่มีทางเข้าใจเธอได้จริงๆ

แม่แมวน่ะ ช่วงเวลาที่มันมีลูก มันจะทำทุกอย่างให้ลูกของมันไม่อดตาย โดยไม่สนใจใคร จากที่เคยไม่สู้ใคร ก็พร้อมทำร้ายเมื่อมีใครมายุ่งกับลูกของมัน มันพยายามหาที่ที่ดีและปลอดภัยที่สุดให้ลูกของมัน จนเวลาล่วงเลยลูกของมันถึงวัยที่ต้องวิ่งเล่นและฝึกล่า มันก็จะเปลี่ยนตัวเองเป็นแมวเด็กเพื่อเล่นพร้อมกับสอนลูกๆ ไปในเวลาเดียวกัน เมื่อมันเห็นว่าลูกของมันโตพอที่จะหาอาหารกินเองได้แล้ว มันก็จะเปลี่ยนเป็นแม่ใจร้าย ไล่ลูกไม่ให้เขาใกล้มันอีก เพื่อให้ลูกของมันสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้โดยไม่มีมันคอยดูแลต่อไป

เธอไม่คิดว่ากับมนุษย์อย่างฉันและเธอก็ควรจะเป็นเช่นนั้นเหรอ เธอควรให้การดูแล ปกป้องลูกของเธอในช่วงเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น

เด็กทุกคนต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เหมือนกับเธอ เหมือนกับที่เธอสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยตัวเอง ประโยคที่ว่า

“ต่อให้ลูกโตแค่ไหน แต่ในสายตาของพ่อกับแม่ลูกยังเด็กอยู่เสมอ”

มันฟังดูโคตรเห็นแก่ตัวเลยนะ เพราะมันมีแต่ความรู้สึกของพ่อแม่ เพราะฉะนั้นเธอจงจำเอาไว้ว่าลูกของเธอไม่สามารถเป็นเด็กน้อยให้เธอได้ตลอดไป ไม่มีใครมีสิทธิเป็นเจ้าของชีวิตใครได้หรอกนะ

ฉันมักจะพบกับเด็กที่ชอบดูการ์ตูนเลียนแบบเสียงพูด คำพูด ท่างทางของการ์ตูนและนำมาใช้ในชีวิตประจำวัน นั่นเพราะพ่อแม่ของเด็กให้การ์ตูนใช้เวลาอยู่กับลูกแทนตัวเอง

เด็กคนหนึ่งจะได้รับผลดีมากขนาดไหนกันนะ คงจะเติบโตเป็นคนที่มีคุณภาพ ถ้าหากว่าพ่อแม่เป็นคนที่ให้เวลากับลูกได้มากกว่าสิ่งอื่นใด

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมลูกบางคนถึงได้รักพ่อแม่ของตัวเองมากมาย

ว่าทำไมลูกบางคนถึงไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นกับพ่อแม่ของตัวเอง

พ่อแม่ที่หาทุกอย่างที่ดีที่สุดให้กับลูก แต่กลับไม่ให้สิ่งสำคัญที่สุดกับลูก อย่างเช่น เวลา พวกเขาคงหลงลืมไปว่าสิ่งที่ดีที่สุดที่พวกเขาขวนขวายมา มันไม่สามารถแทนที่และทำหน้าที่แทนพวกเขาทั้งสองได้เลยแม้แต่น้อย

วัยเด็กเป็นวัยที่มนุษย์กำลังจดจำข้อมูลต่างๆ ในโลกใบนี้ สิ่งที่เห็น ได้ยิน ได้ถูกปฏิบัติ มันจะเป็นข้อมูลแถวแรกที่อยู่ในสุดของจิตใจ มันจะถูกข้อมูลใหม่ๆ ดันเข้าไปเรื่อย ๆ และการจะเอามันออกมาจากตรงนั้น ก็ต้องยากเย็นเหมือนกับการรื้อกองขยะที่ใหญ่เท่าภูเขาเพื่อหากระเป๋าใส่เหรียญเพียงหนึ่งใบ

“ยังเด็กอยู่เลย ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรหรอก”

ฉันได้ยินประโยคนี้อยู่เสมอเลย สำหรับฉันมันเป็นทัศนคติที่บิดเบี้ยวจนเกินจะรับได้ วัยเด็กเป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดแล้วของชีวิตคนเรา เพราะมันคือรากทั้งหมดของชีวิต

สิ่งที่มนุษย์ได้รับรู้ มองเห็นในตอนที่เป็นเด็ก จะไม่มีวันหายไป คนส่วนใหญ่จะคิดว่าเด็กจำอะไรไม่ได้ แต่ความจริงนั้น เด็กจำได้ทุกอย่าง โดยที่ความจำนั้นมันได้เปลี่ยนสภาพของมันเป็นลักษณะนิสัยและทัศนคตินั่นเอง

หากเธอเลี้ยงลูกโดยยอมเจ็บปวด ยากลำบากใจมาทั้งชีวิตที่เธอมี ลูกของเธอเองก็จะมีชีวิตที่เจ็บปวดและยากลำบากใจต่อไปตลอดชีวิต ไม่ต่างกัน

อย่าบอกลูกว่าเธอทิ้งชีวิต ความหวัง ความฝันของตัวเอง เพื่อพวกเขาเลยนะ เพราะไม่มีใครมีความสุขจากการที่คนที่รักทิ้งชีวิตของเขาโดยมีตัวเองเป็นสาเหตุหลักหรอกนะ

ไหมพรหมแห่งเวลาระหว่างแม่กับลูกเป็นไหมพรหมที่ตัดทิ้งไม่หมด เพราะอย่างนั้นจงถักทออย่างระมัดระวังและใส่ใจ ให้เป็นเสื้อตัวที่สำคัญคอยปกป้องและให้ความอบอุ่นใจ พยายามอย่าให้มันกลายเป็นเชือกรัดใจจนเจ็บและแก้ไม่ได้เลยนะ ฉันหวังให้เธอเป็นแม่ที่ลูกรักอย่างนั้นหล่ะ