กลับมาอีกครั้งมันจะไม่เหมือนเดิม

ข้อมูลเบื้องต้น

ตอนที่ 1 ต่อให้ตายเขาก็จะลากพร้อมมันไปด้วย

ตอนที่ 1 ต่อให้ตายเขาก็จะลากพวกมันไปด้วย

“อย่า…” ร่างบนเตียงกระสับกระส่าย คิ้วสวยขมวดราวกับกำลังฝันร้าย ริมฝีปากถูกกัดจนมีเลือดไหล นั่นทำให้คนที่กำลังเฝ้าทำตัวไม่ถูก พยายามปลุกให้คนน้องตื่นแต่กลับไม่มีท่าทีว่าจะตื่น

“ใบชา” ต้นสนเขย่าน้องชายเบา ๆ เมื่อเห็นน้องยังคงนอนกระสับกระส่ายราวกับกำลังฝันร้าย ยิ่งเห็นเลือดไหลตามมุมปากเขาก็ยิ่งตกใจ แต่สุดท้ายน้องชายก็ค่อย ๆ ลืมตา

ใบชาลืมตาด้วยความสะลึมสะลือ ภาพตรงหน้าพร่ามัวเพราะน้ำตา ก่อนภาพจะเริ่มชัดขึ้นเมื่อน้ำตาถูกเช็ดอย่างเบามือ เมื่อหันไปเห็นว่าเป็นใครน้ำตาของใบชาก็ไหลออกมาอีกรอบ จนคนเป็นพี่ชายทำตัวไม่ถูกรีบโอบน้องพลางลูบหลัง

“โอ๋ ๆ ไม่เป็นอะไรนะครับ” แม้จะไม่รู้ว่าน้องเป็นอะไรแต่ต้นสนก็พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ใบชาซุกหน้ากับแผ่นอกของพี่ชาย เขาไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังฝันอยู่หรือเปล่า เขาตายไปแล้ว เขาถูกยิงจากคนที่เขารักมาก ความเจ็บปวดมันฝังลึกในใจเกินกว่าจะเป็นความฝัน

“ฝันร้ายเหรอครับ” เมื่อเห็นว่าใบชาเริ่มสงบลงต้นสนก็ถามขึ้น มองใบหน้าของน้องชายที่เต็มไปด้วยน้ำตา ก่อนที่ใบชาจะได้ตอบอะไรประตูห้องก็ถูกเปิดออกก่อน เมื่อเห็นว่าใครเข้ามาใบชาก็เบิกตากว้าง

“แม่…” เสียงหวานสั่นขอบตาร้อนผ่าวราวกับจะร้องไห้อีกรอบ เมื่อคนเป็นแม่เห็นแบบนั้นก็ตกใจรีบวางถ้วยข้าวต้มและเดินมาหาลูกชายคนเล็กด้วยความเป็นห่วง

“เป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไมพี่ต้นแกล้งเหรอ” คนเป็นแม่เดินเข้าไปกอดลูกชาย พลางลูบหัวเบา ๆ

“ไม่ใช่ครับ” ใบชาตอบเสียงสั่นซุกหน้าลงกับอกของแม่ มือทั้งสองโอบกอดแม่ไว้แน่น ผิวสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิ ใบชาดันตัวออกจากแม่ก่อนจะหยิกแขนตัวเองหลายครั้งจนแขนแดง

พอแม่กับพี่ชายเห็นใบชาทำร้ายตัวเองก็ตกใจรีบห้าม

“น้องเป็นอะไรครั-โอ๊ย” ต้นสนสะดุ้งเมื่อจู่ ๆ น้องก็บีบมาที่แก้มเขาแบบไม่ออมแรง

“ไม่ได้ฝัน…” ใบชาพึมพำ พอเห็นท่าทีแปลก ๆ ของน้องชายต้นสนก็หันไปสบตากับแม่ เมื่อวานนี้ใบชาไข้ขึ้นสูงมาก โชคดีที่วันนี้ไข้ลดแล้ว

หลังจากกินข้าวเสร็จแล้วใบชาก็หาข้ออ้างบอกว่าอยากพักผ่อน ทำให้กลับมาอยู่ห้องคนเดียวอีกครั้ง มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะตกตะลึงเมื่อเห็นปีพ.ศ เขาย้อนกลับมาหลังเรียนจบแค่อาทิตย์เดียว

ใบหน้าสวยฉายความสับสนมึนงง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหัวเราะ ใบหน้าของใบชาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ความจำมากมายเขายังจำมันได้ดี พอลองเช็กโทรศัพท์ก็เห็นว่าทุกอย่างยังเหมือนเดิม

ทั้งเพื่อนและคนรัก

“ทำไมพระเจ้าถึงให้โอกาสนี้กับเรานะ” เขายังจำได้ดีว่าคนรักและเพื่อนแสนดีทำอะไรกับเขาไว้บ้าง

ตัวเขาในอดีตหลังเรียนจบก็ทำงานในวงการบันเทิง 5 ปี แต่กลับไม่ประสบความสำเร็จ รับบทแค่ตัวประกอบทั่วไป เขาเข้าวงการมาพร้อมเพื่อนสนิทที่สนิทกันตั้งแต่สมัยมหา’ ลัย ขณะที่เขายังไร้ชื่อเสียง เพื่อนเขาพายกลับโด่งดัง กลายเป็นแนวหน้าของวงการบันเทิง

ตัวเขาในตอนนั้นใสซื่อคิดว่าเพราะตัวเองไม่ดีพอ ไม่พยายามมากพอ นอกจากพายแล้วเขามีแฟนชื่อเจ้าเมือง เราคบกันมาตั้งแต่ม.ปลาย

แต่เขามารู้ความจริงทีหลังว่าเจ้าเมืองกับพายแอบมีความสัมพันธ์กันลับหลังมาตลอด สาเหตุที่เขารู้ความจริงเพราะวันนั้นพายนัดให้เขาไปหาที่ห้อง และไปเจอฉากที่ทั้งคู่กำลังมีอะไรกันพอดี และวันต่อมาทั้งคู่ก็ประกาศแต่งงานกันอย่างยิ่งใหญ่

คืนนั้นพายทักมาบอกว่าสาเหตุที่เจ้าเมืองไม่ยอมเลิกกับเขา เพราะต้องการอิทธิพลของบ้านใบชา เพื่อมาทำธุรกิจ

ใบชาด้วยความเจ็บใจเลยแชร์โพสต์พร้อมกับคำด่า ทำให้แฟนคลับของพายไม่พอใจ ต่างก็พากันมารุมด่าใบชาทั้งที่ไม่รู้ความจริง ตัวเขาในอดีตใสซื่อไม่เคยถูกด่าด้วยคำหยาบคลายก็จิตตก กลายเป็นคนหวาดระแวงไม่กล้าจับโทรศัพท์ เวลาออกไปข้างนอกก็ถูกชี้จนไม่กล้าออกไปไหน

พอครอบครัวรู้เรื่องก็รีบมารับกลับบ้านทันที แต่ตอนนั้นสภาพจิตใจของเขาไม่ดีแล้ว ครอบครัวไม่ปล่อยเรื่องนี้ไว้ พยายามแก้แค้นให้อย่างสาสม

แต่ตอนนั้นธุรกิจของเจ้าเมืองยิ่งใหญ่แล้ว ทำให้ครอบครัวทำอะไรไม่ได้ แถมยังถูกเล่นงานกลับจนเกือบล้มละลาย พี่ชายทั้งสองพยายามประคองกิจการ พี่สาวก็ช่วยเท่าที่ทำได้ แต่ก็ไม่มีอะไรดี และที่แย่ที่สุดเมื่อจู่ ๆ พ่อกับแม่ก็ประสบอุบัติเหตุจนเสียชีวิตทั้งคู่

นั่นยิ่งทำให้ใบชาโทษตัวเองหนักกว่าเดิม และวันที่เขาแตกสลายคือวันที่รู้ความจริงว่าทุกอย่างเป็นฝีมือของอดีตคนรักและเพื่อนสนิท สุดท้ายเขาเองก็ถูกเพื่อนสนิทยิงจนตาย

ความทรงจำยังคงชัดเจนอยู่ในใจ ใบชากำมือแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาสาปแช่งพวกมันเป็นร้อยครั้ง โทษตัวเองจนวินาทีสุดท้าย เขาอดไม่ได้ว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ก็คงดี

แม้จะคิดแบบนั้นแต่เขาไม่คิดว่าตัวเองจะย้อนกลับมาได้จริง ๆ

มือเรียววางที่หน้าอกตัวเอง สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัว มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งดีใจและตื่นเต้น ครั้งนี้เขาจะไม่เป็นใบชาคนเดิม เขาจะแก้ไขทุกอย่างเขาจะล้างแค้นให้สาสมกับสิ่งที่พวกมันทำกับเขา

“ต่อให้ต้องตายอีกครั้ง ฉันก็จะลากพวกมันลงนรกให้ได้”

ใบชาออกจากห้องช่วงเย็น ๆ ดวงตาสวยมองสำรวจบ้าน ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ร่างเพรียวเดินไปที่สวนดอกไม้ คุณหญิงกานต์ดาชอบทำสวนมาก ทำให้คฤหาสน์หลังนี้มีดอกไม้สวย ๆ ตลอดทั้งปี สวนถูกตกแต่งดูแลอย่างสวยงาม

ความสวยตรงหน้าทำให้ใบชานึกถึงอดีต หลังจากที่พ่อและแม่เขาจากไป สวนแห่งนี้ก็ถูกละเลย พี่ชายทั้งสองต่างก็ยุ่งกับการดูแลกิจการจนแทบไม่มีเวลามาสนใจสวนดอกไม้

ระหว่างที่กำลังคิดถึงเรื่องราวในอดีตก็เห็นรถคุ้นตามาจอดที่โรงรถ ก่อนจะเห็นคนคุ้นตา ร่างสูงใหญ่ใบหน้าหล่อเหลา ดูเหมือนฝ่ายนั้นเองก็จะสังเกตเห็นใบชาเหมือนกัน ถึงได้รีบเดินเข้ามาหา

“ต้นบอกว่าน้องไม่สบาย หายดีแล้วเหรอครับ” เมื่อเดินมาถึงต้นไผ่ก็สำรวจน้องชาย เมื่อเห็นมุมปากของใบชามีแผลก็รู้สึกปวดใจ พี่ชายคนโตโทรไปเล่าให้ฟังแล้วว่าพอตื่นมาใบชาก็เอาแต่ร้องไห้

“ผมสบายดีครับ” ใบหน้าสวยเผยรอยยิ้ม ก่อนจะกอดพี่ชายด้วยสีหน้าออดอ้อน แม้ว่าพี่ชายคนรองจะชอบทำหน้าเย็นชา แต่ก็เป็นคนที่อบอุ่นมาก ตามความทรงจำ ทันทีที่รู้ว่าเขาไม่สบายก็บินกลับมาที่ไทยทันที

ชีวิตก่อนเขาก็ป่วยแบบนี้เหมือนกัน แต่เป็นการป่วยธรรมดา ไม่ได้มีการย้อนอดีตแบบนี้

“ดีแล้วครับ ตากแดดนาน ๆ ไม่ดีเข้าบ้านกันเถอะครับ” ต้นไผ่ลูบหัวน้องชาย แม้ว่าตอนนี้จะเป็นช่วงเย็น แต่แดดก็ยังแรงอยู่ดี ใบชาเพิ่งหายป่วยเขากลัวว่าจะกลับไปป่วยอีกรอบ

“ครับบบ” ใบชายิ้มกว้าง เดินกอดแขนพี่ชายไปด้วยสีหน้ามีความสุข เขานึกด่าตัวเองในอดีต ทั้ง ๆ ที่พี่ชายทั้งสองหล่อขนาดนี้ ไม่รู้ทำไมถึงได้ไปชอบเจ้าเมืองที่หน้าตาหล่อน้อยกว่าได้

ชีวิตนี้นอกจากแก้แค้นแล้วเขาจะหาคนรักที่แสนดีแล้วก็หล่อไม่แพ้พี่ชายทั้งสองเลย!!

“เป็นอะไรครับ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาแต่ไกล” เมื่อเดินเข้ามาในบ้านก็มาเจอพี่ชายคนโตที่เพิ่งลงมาจากชั้นบน พอเห็นใบชายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ท่าทางมีความสุขก็อดสงสัยไม่ได้

“เปล่าครับ ผมแค่คิดว่าทำไมพี่ชายทั้งสองถึงได้หล่อขนาดนี้” ว่าแล้วเจ้าตัวก็หัวเราะคิกคักจนต้นไผ่กับต้นสนมองหน้ากัน แต่พอเห็นท่าทีมีความสุขของน้องชายก็เผยแววตาอ่อนโยน

“วันนี้พี่พีชไม่กลับมาเหรอครับ” หลังจากมานั่งที่ห้องนั่งเล่นแล้วใบชาก็ถามขึ้น นอกจากพี่ชายสุดหล่อทั้งสอง เขายังมีพี่สาวแสนสวยอีกคนด้วย

“พีชมาเยี่ยมน้องเมื่อเช้าแล้วครับ เห็นบอกว่าจะต้องไปคุยงานที่ต่างประเทศ” พี่สาวคนเดียวในบ้านชื่อลูกพีช ตอนนี้เธอทำแบรนด์เครื่องประดับที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงมาก

“แล้วน้องล่ะครับ งานเป็นยังไงบ้าง” ต้นสนถาม ก่อนหน้านี้ใบชาบอกกับที่บ้านแล้วว่าหลังเรียนจบเขาจะทำงานในวงการบันเทิงเต็มตัว

“เรื่อย ๆ ครับ” ใบชายิ้ม ตอนเรียนมหา’ ลัยเขาก็รับงานอยู่ตลอด แต่ก็เป็นแค่บทเล็ก ๆ ค่าจ้างก็น้อยนิด

หลังจากทุกคนรู้ว่าลูกชายคนเล็กจะเป็นนักแสดง ทุกคนก็รู้สึกกังวลเพราะวงการนี้เป็นแหล่งรวมพวกจิ้งจอก

ดวงตาคู่สวยหลุบลงเมื่อนึกถึงเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น หลังจากนี้ไม่นานเขาจะถูกสองบริษัทยื่นข้อเสนอให้ บริษัทNTV และบริษัทRRP บริษัทแรกเป็นบริษัทน้องใหม่ที่เพิ่งเปิดตัวได้ไม่นาน ส่วนบริษัทที่สองค่อนข้างมีชื่อเสียง

ตอนนั้นใบชาสนใจบริษัทRRP เพราะเป็นบริษัทมีชื่อเสียง แต่เพื่อนสนิทอย่างพายกลับแนะนำให้เซ็นสัญญากับบริษัทNTV แทน ด้วยเหตุผลว่าบริษัทเล็กจะเติบโตได้ดีกว่า และดูแลนักแสดงได้ดีกว่า ทำให้ได้งานเยอะกว่าบริษัทใหญ่ ๆ

ใบชาในตอนนั้นเชื่อเพื่อนสุดหัวใจ ไม่คิดอะไรแม้ตลอดหลายปีจะแทบไม่ได้งานก็ไม่ได้คิดมาก ยังคงพยายามพัฒนาฝีมือต่อไป

พอคิดถึงตรงนี้ใบชาก็อยากหัวเราะดัง ๆ ตัวเขาในตอนนั้นทำไมไม่เอะใจเลยนะ มีหลายครั้งที่พายทำให้เขาพลาดงานใหญ่ ๆ ไป แต่เขากลับไม่สนใจเลย เพราะเห็นเพื่อนสำคัญกว่า

เขายังจำประโยคสุดท้ายที่พายพูดได้ มันเป็นประโยคที่ทำให้เขาเจ็บใจจนแทบเป็นบ้า

‘นายเกิดมามีพร้อมทุกอย่างแล้ว ไม่จำเป็นต้องได้รับโอกาสอื่นอีก โอกาสพวกนี้ของนายมันควรเป็นของฉัน’

###.

สวัสดีค่ะ เรื่องใหม่มาแย้วววว ยินดีต้อนรับนักอ่านทุกท่านนะคะ ฝากเอ็นดูน้องใบชาด้วยน้าาา

ตอนที่ 2 ฉันไว้ใจได้

ตอนที่ 2 ฉันไว้ใจได้

วันต่อมาใบชากลับมาอยู่ที่คอนโดเหมือนเดิม ปกติแล้วเขาจะกลับบ้านอาทิตย์ละครั้ง ส่วนพี่ ๆ เองก็ถ้าไม่ยุ่งจริง ๆ ก็จะกลับบ้านวันเสาร์อาทิตย์เหมือนกัน พี่ชายคนโตกับคนรองดูแลธุรกิจของที่บ้าน ทำให้ทั้งคู่ยุ่งกันอยู่ตลอด ส่วนพี่สาวเองก็ยุ่งกับธุรกิจของตัวเองที่ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น

ในอนาคตอีก 5 ปีบริษัทเครื่องประดับของพี่สาวจะกลายเป็นแบรนด์ดังระดับโลก แต่เพราะมีเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น ทำให้เธอต้องเอากำไรที่ได้มาช่วยธุรกิจที่บ้าน เขาไม่รู้ว่าหลังจากที่เขาตายเกิดอะไรขึ้นต่อ

ร่างเพรียวเดินสำรวจห้องก่อนจะเผยสีหน้าขยะแขยงเมื่อเห็นเสื้อผ้าของเจ้าเมืองอยู่ในตู้เสื้อผ้า นอกจากนี้ยังมีของใช้อื่น ๆ อีกหลายอย่าง ถ้านับตอนนี้เขาคบกับเจ้าเมืองมา 6 ปีแล้ว เราคบกันตอนที่เขาอยู่ ม.5ส่วนเจ้าเมืองอยู่ม.6 แต่ถ้านับจากชาติที่แล้ว ก็รวมเป็น 11 ปี

11 ปีที่อยู่ด้วยกันมา กับแฟนและเพื่อนที่แอบคบกันมาตลอดเกือบสิบปี จากคนที่เคยรักกัน อยู่ด้วยกันตลอด ไม่มีทางที่จะตัดขาดได้ง่าย ๆ แต่หลังจากเจอเรื่องราวมากมาย ความคุ้นเคยมันไม่มากเท่าความแค้น

คนที่ชักชวนใบชาเข้าวงการก็คือพาย แม้ว่าตอนนี้พายจะยังไม่ได้โด่งดังมากเท่าเมื่อก่อน แต่ก็มีชื่อเสียงพอสมควร ละครเรื่องล่าสุดที่เล่นก็เป็นถึงพระรอง เป็นพระรองที่ทำทุกอย่างเพื่อคนที่แอบรัก แต่ก็ถูกเททำให้เรียกความเอ็นดูและความน่าสงสารจากแฟนคลับมาได้มากมาย

ซีรีส์เรื่องนั้นใบชาเองก็ได้ออดิชั่นด้วย แต่พอใกล้ถึงคิวเขากลับปวดท้องมาก มากจนไม่มีสติจนออดิชั่นล่ม ตอนนั้นเขาแค่คิดว่าตัวเองโชคร้าย แต่พอมาย้อนดูเขาว่ามันคงเป็นฝีมือของพาย ก่อนหน้านี้พายเอาน้ำผลไม้มาให้เขากิน

ใบชามองรอบห้องด้วยสายตาไม่พอใจ ถ้ายังมีของเจ้าเมืองอยู่ เขาก็ไม่อยากอยู่ห้องนี้อีกแล้ว มันดูน่าขยะแขยงมาก แม้แต่หายใจก็ยังรู้สึกลำบาก มันชวนให้นึกถึงเรื่องเลว ๆ ที่พวกมันทำไว้

ระหว่างที่ใบชากำลังครุ่นคิดว่าจะเอายังไงดี โทรศัพท์ก็สั่นเมื่อกดดูก็เห็นข้อความของเจ้าเมือง

เจ้าเมือง:ที่รักครับ วันนี้กลับดึกหน่อยนะ งานยุ่งมากเลย อย่าลืมทานข้าวนะ รักนะครับ

ดวงตาคู่สวยมองข้อความด้วยสายตาเย็นชา งานยุ่ง? เขาในอดีตเชื่อทุกคำพูดของเจ้าเมือง ไม่เอะใจอะไรทั้งนั้น เจ้าเมืองเองก็ทำทุกอย่างปกติ แม้จะยุ่งบ้างแต่ก็หาเวลามาหาตลอด พูดคำหวานออดอ้อนเอาใจเก่งเหมือนเดิม

แต่เขาจำสีหน้าในวันที่เขาตายได้ มันไม่ใช่ใบหน้าที่แสนอ่อนโยนเหมือนปกติ แต่เป็นใบหน้าที่รังเกียจราวกับเขาเป็นสิ่งอัปมงคล คำพูดที่บอกว่าในที่สุดตัวเองก็หลุดพ้นจากเขา

ใบชานึกรังเกียจ ที่เจ้าเมืองตั้งตัวได้จนสร้างธุรกิจได้ยิ่งใหญ่ ก็เกิดจากทางบ้านเขาช่วยเรื่องคอนเนคชั่น แต่สิ่งที่เจ้าเมืองตอบแทนกลับเป็นการย้อนมาเล่นงานผู้มีพระคุณ

“แม้แต่หมามันยังรู้คุณ” ใบชาเหยียดยิ้มมองข้อความด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะกดโทรหาพี่ชายคนโต ไม่นานนักปลายสายก็กดรับ

“ว่าไงครับ” ต้นสนถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ใบหน้าหล่อผ่อนคลายเมื่อเห็นใครโทรมา

“ผมโทรมากวนไหมครับ” ร่างเพรียวเดินไปนั่งที่โซฟา เอนตัวพิงพนักพร้อมกับถามไปด้วย

“ไม่เลยครับ พี่พักอยู่อีกสักพักถึงจะประชุมต่อ”

“พี่ช่วยหาคนไปสืบความสัมพันธ์ของพายกับเจ้าเมืองหน่อยได้ไหมครับ” ต้นสนที่ได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้ว แค่ฟังเขาก็รู้แล้วว่าทั้งสองอาจจะมีความสัมพันธ์ลับหลังใบชา พอคิดแบบนั้นดวงตาก็ฉายความเย็นยะเยือก

ในฐานะลูกเขยของบ้านทุกคนในบ้านเอ็นดูเจ้าเมือง พ่อเขาเองก็พร้อมช่วยเจ้าเมืองทุกอย่าง เมื่อเจ้าเมืองบอกว่าจะทำธุรกิจ พ่อเขาก็ช่วยเต็มที่แนะนำนักธุรกิจรายใหญ่ให้ตลอด

“เดี๋ยวพี่จัดการให้ครับ ถ้าเจ้าเมืองกล้านอกใจน้องจริง ๆ พี่ไม่ปล่อยมันไว้แน่” ใบชารู้สึกอุ่นวาบที่ใจ

“ขอบคุณครับ ถ้างั้นผมไม่กวนแล้ว” ใบชามองโทรศัพท์ที่หน้าจอดับไปแล้ว ที่เขาสืบก่อนเพราะอยากรู้ว่าโลกนี้จะเหมือนกับชาติที่แล้วเขาจริง ๆ ไหม ถ้าทุกอย่างเป็นเหมือนเดิม เขาจะได้จัดการทั้งสองอย่างสบายใจ

เช้าวันต่อมาใบชาตื่นมาพร้อมกับข้อมูลที่ถูกส่งมาจากพี่ชาย เมื่อเห็นคลิปและภาพถ่ายแววตาก็ฉายความเย็นชา ดูเหมือนทุกอย่างจะเหมือนชาติที่แล้วจริง ๆ ทั้งสองแอบมีความสัมพันธ์กัน มีกระทั่งภาพและคลิปที่ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่ม

ร่างเพรียวเดินออกจากห้องในชุดลำลอง น่าแปลกที่เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเท่าที่คิด บางทีความรู้สึกมันคงจะหายไปพร้อมความตายของเขาแล้ว

บรรยากาศช่วงเช้าที่สวนสาธารณะเต็มไปด้วยผู้คนที่มาออกกำลังกาย ดวงตาสวยมองสำรวจรอบ ๆ ก่อนจะเดินไปเรื่อย ๆ ตามทางเดิน ตั้งแต่มาอยู่ที่คอนโดนี้เขามาที่นี่แค่ครั้งสองครั้ง

หลังจากเดินเล่นจนพอใจแล้วใบชาก็กลับมาที่คอนโด ระหว่างที่กำลังหาคีย์การ์ดห้องก็ได้ยินเสียงตุบดังมาจากห้องฝั่งตรงข้าม ก่อนที่ประตูจะเปิดออกพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง

“สมุทร!!!! ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง!!!” เสียงแหลมดังขึ้น แม้ใบชาจะพยายามไม่สนใจแต่เพราะอยู่ใกล้กันมากเขาเลยอดหันไปดูไม่ได้ ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นผู้ชายอีกคนอยู่ด้วย อีกฝ่ายเปลือยท่อนบนผมยุ่งนิดหน่อยราวกับเพิ่งตื่น ใบหน้าหล่อเหลาแต่กลับดูน่ากลัว

เขาจำไม่ได้เลยว่าคนที่อยู่ห้องฝั่งตรงข้ามเขาจะหล่อขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเพราะเขาสนใจแต่แฟนหรือเปล่าเลยไม่ได้มองผู้ชายคนอื่นเลย

“อย่าให้ฉันหมดความอดทน” สมุทรพูดเสียงเย็น ผู้หญิงคนนี้คงจะถูกแม่เขาส่งมา ไม่รู้ว่าเธอมีความกล้าขนาดไหนถึงได้กล้าเข้าห้องเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต และคนที่บอกรหัสให้เธอรู้ก็คงไม่พ้นแม่

“ฉันจะฟ้องคุณป้า!”

“ฉันไม่สนใจ ฉันมีคนรักแล้ว ไสหัวไปได้แล้ว” ใบชาที่พยายามล้วงหาคีย์การ์ดแต่พอหาไม่เจอก็เปลี่ยนไปกดรหัสแทน แต่ก่อนจะได้กดก็เผลอไปสบตากับหนุ่มหล่อห้องตรงข้าม และยิ่งตกใจเมื่อเห็นอีกคนเดินดุ่ม ๆ มาหา

“ฉันกำลังตามจีบคนนี้อยู่ ได้ยินแล้วก็ไสหัวไป” ใบชาชะงักเมื่อจู่ ๆ ก็ถูกดึงเข้าไปใกล้ พอมองไปทางผู้หญิงก็เห็นเธอทำหน้าน่ากลัว

แม้จะอยากทำอะไรมากกว่านี้แต่พอเห็นสายตาน่ากลัวของสมุทรเธอก็ได้แต่กลืนน้ำลาย สุดท้ายก็เดินกระทืบเท้าไปทางลิฟต์ด้วยท่าทีโมโห เหลือไว้แค่สองหนุ่ม

“ถ้าจบแล้วก็ปล่อยแขนผมได้แล้วครับ” ใบชามองมือใหญ่ที่จับมือเขาอยู่ สมุทรที่ได้ยินแบบนั้นก็ปล่อยมือ ก่อนจะมองสำรวจคนตรงหน้าเต็ม ๆ เขารู้สึกแปลกใจมากเพราะเขาไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้มาก่อน

“เธอพักห้องนี้เหรอ”

“ครับ ทางคุณดูลำบากนะ” ใบชาสำรวจคนตรงหน้า พอมาดูชัด ๆ อีกคนหล่อมาก ยิ่งเปลือยท่อนบนทำให้เห็นว่าหุ่นดีสุด ๆ กล้ามหน้าท้องเป็นลอน หน้าตาดีขนาดนี้เขาไม่แปลกใจเลยที่สาว ๆ ต่างก็อยากวิ่งเข้าหา

“ก็คงงั้น ฉันชื่อสมุทร”

“ผมใบชา เรียกชาก็ได้ครับ”

“อยู่ห้องใกล้กันแค่นี้ถ้ามีอะไรก็เรียกได้นะ” ใบชาเผยสีหน้าแปลกใจเมื่อได้ยินแบบนั้น สีหน้าของอีกคนดูไม่ได้น่ากลัวเหมือนก่อนหน้านี้

“ผมจะย้ายออกแล้วครับ” ใบชาพูดขึ้น เพราะห้องนี้เต็มไปด้วยความทรงจำระหว่างเขากับเจ้าเมือง มันทำให้เขารู้สึกขยะแขยงมาก เขาเลยจะขายห้องนี้แล้วไปซื้อคอนโดใหม่แทน

“งั้นเหรอ” เสียงทุ้มพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ สุดท้ายก็ทำได้แค่มองอีกคนเดินเข้าไปในห้อง ไม่นานนักลูกน้องของเขาก็ขึ้นมาด้านบน หลังจากรู้ว่ามีผู้หญิงมากวนผู้เป็นนายถึงคอนโด

“สืบข้อมูลเจ้าของห้องตรงข้าม” กายที่ได้ยินแบบนั้นก็เผยแววตาแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ

ใบชากลับมาอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะออกไปข้างนอกอีกครั้ง เขาจะไปหาคอนโดใหม่ หลังจากหาข้อมูลในเน็ตก็ได้คอนโดดี ๆ หลายที่ เหลือแค่เข้าไปดูว่าชอบห้องไหน

ตลอดทั้งวันใบชาไปดูคอนโดหลายที่จนสุดท้ายก็ได้ห้องที่ถูกใจ เขาจำได้ว่าคอนโดนั้นจะมีรถไฟฟ้าสร้างใกล้ ๆ ด้วย ร่างเพรียวเดินไปทางลิฟต์ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นคนคุ้นตาเดินอยู่ไม่ไกล ดูเหมือนอีกคนก็จะไปที่ลิฟต์เหมือนกัน

“เพิ่งกลับเหรอ” สมุทรถามขึ้นหลังจากที่ทั้งคู่ขึ้นลิฟต์

“ครับ” ใบชาพยักหน้าให้ รู้สึกแปลกใจที่เห็นสมุทรอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เราไม่เคยเจอกันเลย

บรรยากาศในลิฟต์เงียบสนิท สมุทรนึกถึงข้อมูลที่ลูกน้องหามาให้ เขาอยากรู้ว่าใบชารู้ไหมว่าแฟนตัวเองแอบมีความสัมพันธ์กับเพื่อนสนิท ถ้ารู้ความจริงตรงนี้ จะทำหน้ายังไง และเขาควรจะบอกเรื่องนี้ดีไหม

สมุทรยอมรับว่าสนใจใบชา ที่ให้ลูกน้องสืบเขาแค่อยากรู้ว่าอีกฝ่ายมีคนรักหรือยัง แต่ไม่คิดว่าจะได้ไปเจอความลับแบบนั้น

ทั้งคู่เดินด้วยกันจนมาถึงประตู ก่อนที่ใบชาจะเปิดประตูเข้าห้องก็ได้ยินเสียงเรียกจากสมุทรก่อน

“ครับ?” ใบชาหันมามองเมื่อเห็นสมุทรทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง

“เปล่า แค่จะบอกว่าอย่าไว้ใจใครมากเกินไป” ใบชาเลิกคิ้วเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาพอจะเดาได้ว่าสมุทรคงจะไปรู้อะไรมาแน่ ๆ

“นั่นรวมถึงคุณด้วยไหมครับ” สมุทรชะงักเมื่อเห็นอีกคนหัวเราะเบา ๆ ยิ่งทำให้ใบหน้าสวยดูดีมากขึ้นไปอีก

“ไม่ ฉันไว้ใจได้” ใบชามองใบหน้าหล่อที่พูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้านิ่ง ๆ พอเห็นแบบนั้นก็ยิ่งหัวเราะหนักกว่าเดิม จนสมุทรขมวดคิ้วไม่เข้าใจว่าทำไมใบชาถึงหัวเราะเขาขนาดนั้น

###.

ใช่ค่ะ คุณพี่ไว้ใจได้????

ตอนที่ 3 บังเอิญจังเลยนะ

ตอนที่ 3 บังเอิญจังเลยนะ

หลังจากที่ย้ายของมาคอนโดใหม่แล้ว ใบชาก็ส่งข้อความไปบอกเลิกเจ้าเมือง ทันทีที่กดส่งก็มีสายโทรเข้ามา พอเห็นว่าใครโทรมาใบหน้าสวยก็เหยียดยิ้ม

ปกติแล้วเจ้าเมืองจะไม่ได้สนใจแชตเขาเท่าไหร่ เรียกได้ว่ากว่าจะตอบก็ช่วงเย็นเลย แต่ครั้งนี้พอรู้ว่าถูกบอกเลิกกลับโทรมาหาทันที

“หมายความว่ายังไงชา” เสียงปลายสายเต็มไปด้วยความงุนงง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ ใบชาถึงบอกเลิก แต่ลึก ๆ ก็อดรู้สึกกลัวไม่ได้ว่าเรื่องของตัวเองกับพายจะแตกแล้ว

“ก็ตามนั้น อย่าลืมมาเก็บของที่ห้องด้วย เพราะผมขายห้องนั้นไปแล้ว” เมื่อได้ยินเสียงปลายสายพูดตัดเยื่อใยก็ยิ่งทำให้เจ้าเมืองรู้สึกไม่พอใจ ตอนนี้ธุรกิจของเขากำลังเป็นไปได้ด้วยดี ทั้งหมดนี้ก็เกิดจากเส้นสายของบ้านใบชา ถ้าเขาเลิกกับใบชาเขาก็เสียผลประโยชน์ตรงนี้ไปทันที

“มีเรื่องอะไรเราค่อย ๆ คุยกันดีไหมครับ ชาโกรธอะไรพี่” ใบหน้าสวยฉายความรังเกียจเมื่อได้ยินแบบนั้น ไม่แปลกใจเลยที่เขาไม่เคยเอะใจมาก่อนว่าถูกนอกใจ เพราะเจ้าเมืองเป็นคนที่ไหลเก่งมาก

“แค่นี้นะครับ” เจ้าเมืองชะงักเมื่อสายถูกตัดไปแล้ว ใบหน้าหล่อฉายความสับสน แต่ก็เปลี่ยนเป็นโกรธรีบตรงไปที่คอนโดของใบชาทันที

นิ้วใหญ่กดรหัสอย่างคุ้นเคย เมื่อเข้ามาในห้องก็ว่างเปล่าไม่มีคนอยู่ ส่วนของในห้องเหลือแค่ของของเขา ไม่มีของใบชาแม้แต่ชิ้นเดียว เมื่อเห็นแบบนั้นใบหน้าก็ฉายความโกรธ เจ้าเมืองขบกรามแน่น เขาพยายามมาตั้งขนาดนี้ไม่มีทางที่จะปล่อยใบชาไปง่าย ๆ

เจ้าเมืองเดินออกมาจากห้องท่าทีหัวเสีย ก่อนจะชะงักเมื่อสบตากับห้องฝั่งตรงข้ามที่เพิ่งออกจากห้องมาพอดี เขามองแค่แว็บเดียวก่อนจะเดินดุ่มไปที่ลิฟต์ด้วยสีหน้าโกรธ

สมุทรเลิกคิ้วเมื่อเห็นแบบนั้น เขาจำได้ว่าคนคนนั้นคือแฟนของใบชา ดูจากท่าทีโมโหแล้ว บางทีทั้งคู่คงจะเลิกกันแล้ว

พอนึกว่าทั้งคู่เลิกกันใบหน้าหล่อก็ยกยิ้ม ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้ชอบความรู้สึกนี้จังเลย

“วันนี้มีอะไรดี ๆ เหรอครับ” กายถามขึ้นหลังจากที่ผู้เป็นนายขึ้นมาบนรถ เขาสังเกตได้เลยว่าวันนี้สมุทรอารมณ์ดีมาก พวกเราอยู่ด้วยกันมานาน เรียกได้ว่าเป็นทั้งเพื่อนทั้งลูกน้อง มีไม่บ่อยนักที่เขาเห็นท่าทีมีความสุขแบบนี้

“นั่นสินะ” กายมองกระจกหลัง พอเห็นสมุทรยิ้มมุมปากก็นึกแปลกใจหนักกว่าเดิม เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าผู้เป็นนายจะยิ้มแบบนี้เป็นด้วย

อะไรคือสาเหตุที่ทำให้ผู้เป็นนายยิ้มแบบนี้ ขนาดได้กำไรจากการลงทุนเป็นพันล้านสมุทรก็ยังไม่มีท่าทีมีความสุข ไม่ว่าจะเกิดเรื่องดีหรือร้ายก็จะทำหน้านิ่ง ๆ

จู่ ๆ กายก็นึกถึงข้อมูลที่ถูกสั่งให้ไปสืบ ภาพหนุ่มน้อยลอยเข้ามาในหัว ดูเหมือนเจ้านายเขากำลังมีความรักหรือเปล่า? โอ้ววว! เขาควรทำยังไงดี ประกาศลับ ๆ ให้เหล่าลูกน้องรู้ดีไหม ว่าในที่สุดเจ้านายที่อายุ 30 ขวบก็มีความรักครั้งแรก!!!!

หลังจากที่ใบชาบอกเลิกเจ้าเมืองได้ไม่ถึงชั่วโมงก็มีข้อความจากเพื่อนสนิทส่งมา พอเห็นว่าใครทักมาใบหน้าสวยก็เผยแววตาน่ากลัว

พาย:ชาเกิดอะไรขึ้นเหรอ จู่ ๆ เจ้าเมืองก็บอกว่านายบอกเลิก ว่างหรือเปล่าโทรหาได้ไหม

ใบชา:อื้ม

หลังจากพิมพ์ไปก็มีสายโทรเข้าจากพาย

“ชาเกิดอะไรขึ้นเหรอ” ปลายสายทักด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ใบชาที่ได้ยินแบบนั้นนึกรังเกียจ พายคือเพื่อนคนเดียวของเขา เขาในอดีตรักเพื่อนคนนี้มาก ไม่ว่าจะอะไรเขาก็ให้ได้ทุกอย่าง แต่ทุกครั้งที่ให้ของขวัญพายก็จะบอกว่าไม่เอา แต่นั่นมันยิ่งทำให้เขาอยากให้

พายมาจากบ้านฐานะธรรมดา มีหลายครั้งที่มีปัญหาเรื่องเงิน ทุกครั้งใบชาก็จะช่วยแบบไม่คิดอะไร เพราะเห็นเป็นเพื่อน แต่ทั้ง ๆ ที่เขารักพายขนาดนี้ แต่สิ่งที่ได้ตอบแทนกลับเป็นการหักหลัง

“ไม่มีอะไร แค่เบื่อเจ้าเมืองแล้วน่ะ” คำพูดของใบชาทำให้พายชะงัก ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ เขาเกลียดเพื่อนคนนี้มาก หมอนี่มีดีแค่ฐานะทางบ้านกับหน้าตาดีนิดหน่อย แต่กลับได้ทุกอย่างมาง่าย ๆ ทั้ง ๆ ที่ได้คบกับเจ้าเมืองแบบเปิดเผย แต่ตอนนี้กลับบอกเลิกเพราะแค่เบื่อ

แม้จะดีใจที่สุดท้ายก็ได้เจ้าเมืองมาครอบครองคนเดียว แต่เขาก็ยังเปิดเผยไม่ได้ เพราะถ้าเปิดตัวไปก็จะกลายเป็นว่าเขาแย่งแฟนเพื่อน

“งั้นเหรอ ถ้าผิดใจอะไรกันก็ค่อย ๆ คุยกันนะ อุตส่าห์คบกันมาตั้ง 5 ปี” ใบชาเหยียดยิ้มเมื่อได้ยินแบบนั้น 5 ปี? เหอะ ๆ เขาอยากหัวเราะดัง ๆตอนที่เขาคบกันมา 11 ปีพวกมันยังสวมเขาให้เขาได้เลย

“ชา ทำไมเงียบล่ะ” พายถามขึ้นเมื่อเห็นปลายสายเงียบไป เขาลองถามขึ้นเพราะอยากรู้ว่าใบชารู้เรื่องของเขากับเจ้าเมืองหรือยัง แต่ดูเหมือนว่าจะยัง เพราะถ้าใบชารู้คงจะไม่พูดดี ๆ กับเขาแบบนี้ ด้วยนิสัยของเจ้าตัว คงจะร้องไห้และถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น

“เปล่า ไม่มีอะไร นายเถอะได้ข่าวว่ามีงานใหม่มาไม่ใช่เหรอ” ใบชาเดินไปที่ริมระเบียงมองวิวมุมสูงของเมืองหลวง

“ใช่ ตื่นเต้นมากเลย”

“งั้นก็สู้ ๆ นะ” ใบชายิ้มเยาะแตกต่างจากคำพูดให้กำลังใจ หลังจากคุยกันอีกนิดหน่อยนิ้วเรียวก็กดวางสาย เขายังไม่จัดการพวกมันตอนนี้หรอก เขาอยากมองพวกนั้นดิ้นรนเหมือนปลาบนบก ในเรื่องที่พายอยากเป็นนักแสดงแนวหน้า เขาก็จะยอมให้เป็น

และถ้าวันนั้นมาถึงวันที่พายมีความสุขกับความสำเร็จ เขาจะดึงมันลงมาจากสวรรค์เอง หลักฐานทุกอย่างเขาเก็บไว้อย่างดี ตั้งแต่เรื่องที่ยืมเงิน เรื่องแอบเป็นกิ๊กเพื่อนสนิท ทุก ๆ เรื่องเขาเก็บไว้ทั้งหมด

“พยายามให้เต็มที่เลยนะเพื่อนรัก” ใบหน้าสวยฉายแววพอใจ เดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี วันนี้เขาว่าจะไปนั่งดื่มชิว ๆ ผ่อนคลาย

ช่วงค่ำใบชาแต่งตัวก่อนจะขับรถมาที่ผับหรูแห่งหนึ่ง ที่นี่เป็นผับที่มีชื่อเสียงในวงการไฮโซมาก มีแต่คนดัง ๆ มานั่งดื่มกัน เมื่อเดินเข้ามาใบชาก็เดินไปนั่งที่เคาน์เตอร์บาร์เทนเดอร์

“รับอะไรดีครับ”

“เอาเครื่องดื่มเบา ๆ แล้วกัน” บาร์เทนเดอร์ถามด้วยท่วงท่าดูดี บ่งบอกว่าถูกอบรมมาอย่างดี ที่นี่เป็นผับหรูหรา แค่เครื่องดื่มที่ถูกที่สุดก็หลักพัน คนที่มาที่นี่ได้ล้วนแต่เป็นคนร่ำรวยทั้งนั้น ทำให้พนักงานทุกคนถูกอบรมมาอย่างดี หากไปทำอะไรขัดขากับขาใหญ่จะเดือดร้อนได้

แต่ก็ใช่ว่าร้านนี้จะให้ท้ายลูกค้าเสมอไป ใบชาจำได้ว่ามีข่าวว่าลูกเศรษฐีถูกกระทืบ เพราะไปลวนลามพนักงานร้านนี้

“ได้แล้วครับ” ใบชามองเครื่องดื่มสีสวยก่อนจะยกขึ้นมาจิบ ก่อนจะเผยแววตาสนใจ ปกติเขาไม่ค่อยดื่ม เรียกได้ว่าเป็นเด็กดีแบบสุด ๆ พอได้มาดื่มและมาสถานที่แบบนี้มันชวนให้รู้สึกแปลกใหม่ พอดื่มแก้วแรกแล้วก็นึกอยากดื่มแก้วต่อไป จนกลายเป็นว่าตอนนี้ดื่มไปสามแก้วแล้ว

ใบชาสัมผัสได้ว่าแก้มตัวเองเริ่มร้อน ๆ ดวงตามองสำรวจน้ำสีสวยในมือ ก่อนจะชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงคนมาใหม่ เมื่อเห็นว่าเป็นใครใบหน้าสวยก็ฉายแววแปลกใจ

“บังเอิญจังนะ” สมุทรพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทำให้กายที่อยู่ด้านหลังต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการบังคับไม่ให้แสดงสีหน้าแปลก ๆ ออกไป

ทันทีที่ลูกน้องรายงานว่าใบชามาที่นี่ เจ้านายเขาก็รีบตรงดิ่งมาทันที ทั้ง ๆ ที่ปกติไม่สนใจใครแท้ ๆ ดูเหมือนสิ่งที่เขาคิดก่อนหน้านี้จะเป็นความจริง

“ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่นะครับ” สมุทรมองใบหน้าสวย ก่อนจะมองแก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อน่าเอ็นดู ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำเล็กน้อย ทำให้เขานึกถึงเรื่องที่อีกฝ่ายถูกนอกใจ

เพราะรู้ความจริงแล้วใบชาถึงได้มาดื่มเหล้าแบบนี้สินะ..

จู่ ๆ สมุทรก็นึกไม่พอใจ ผู้ชายคนนั้นไม่มีค่าพอให้ใบชาต้องเสียใจด้วยซ้ำ ถ้าเทียบกับเขาดีกว่าเป็นไหน ๆ รวยกว่า หน้าตาก็ดีกว่า แถมนิสัยก็ดีด้วย

ใบชามองใบหน้าหล่อที่ฉายหลากหลายอารมณ์ จู่ ๆ ก็เหมือนโกรธ แต่สักพักก็เปลี่ยนเป็นยกยิ้ม จนเขารู้สึกสงสัยว่าสมุทรกำลังคิดอะไรอยู่

“ถ้าไม่รังเกียจนั่งด้วยกันไหมครับ” ใบชาพูดขึ้น พอเขาพูดแบบนั้นอีกคนก็ดูพอใจขึ้นมาทันที ใบหน้าสวยหลุดหัวเราะ แม้จะชอบทำหน้านิ่ง ๆ แต่สมุทรก็ดูแสดงความต้องการออกมาชัดเจน

กายที่เห็นแบบนั้นก็หลบไปอยู่ห่าง ๆ เพื่อไม่ให้กวนความเป็นส่วนตัวของทั้งสอง ความจริงเขาไม่อยากอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ เจ้านายที่ปกตินิ่งสุขุมพอมาทำแบบนี้มันดูแปลกตาเกินไป

เขาว่ากันว่าเวลาคนเรารักใครสักคนจะกล้าทำทุกอย่าง ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริงสินะ

บรรยากาศระหว่างทั้งสองเงียบสนิทไร้เสียงพูดคุย ใบชาจิบแอลกอฮอล์อย่างไม่รีบร้อน หลังจากย้อนเวลากลับมา เขาตัดสินใจไม่ทำงานในวงการบันเทิงต่อแล้ว เขาไม่อยากเอาตัวเองไปอยู่จุดเดิม

เขาตัดสินใจมาศึกษาเรื่องธุรกิจแทน เขามีข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุดที่คนอื่นไม่มี เขารู้อนาคตว่าวงการธุรกิจจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง แม้ว่าชีวิตก่อนหน้านี้เขาจะไม่ได้สนใจเรื่องธุรกิจ แต่บริษัทไหนยิ่งใหญ่ บริษัทไหนล้มละลาย หรือที่ดินตรงไหนราคาแพงแบบก้าวกระโดดก็พอรู้

และที่สำคัญที่สุดเขาจำหวยงวดหนึ่งได้ ที่จำได้เพราะมันเป็นเลขที่ดูน่าเหลือเชื่อมาก ๆ จนทุกคนต่างสนใจ ออกข่าวทุกช่อง แม้จะจำไม่ได้ว่างวดไหนแต่เขาจำตัวเลขได้แม่นเพราะมันจำง่ายแบบสุด ๆมันคือเลข 555557

คิดดูว่าถ้าเขาถูกขึ้นมาจริง ๆ จะได้เงินเท่าไหร่ เงินฟรี ๆ ที่ลอยมาจากฟ้า

“คิดอะไรอยู่ครับ” สมุทรถามขึ้นเมื่อเห็นคนด้านข้างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เหมือนกำลังคิดเรื่องดี ๆ

“เปล่าครับ ผมแค่คิดอะไรไปเรื่อย” คำถามของสมุทรทำให้ใบชาหลุดออกจากภวังค์ แต่ใบหน้าก็ยังคงมีรอยยิ้ม ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นใครบางคนที่เดินเข้ามาหา

คนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นแฟนเก่าแสนชั่วของเขาเอง

###.

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้