นางมารร้ายของนายมาเฟีย

ข้อมูลเบื้องต้น

นางมารร้ายของนายมาเฟีย

นิยายโรมานซ์ 20++ นามปากกา : ณิณิณ

แนะนำตัวละคร

มุกดา ชัยบริรักษ์

สาวไทยแท้ ลูกสาวเจ้าของบริษัทดิวาลัยจิวเวลรี่ The WaLai Jewelly สวยตัวเล็กอย่างอื่นไม่เล็ก นิสัยเอาแต่ใจ รักใครแล้วรักจริง ถือคติด้านได้อายอด ชอบทำให้อยากแล้วจากไป

“พวกเราไม่มีอะไรที่เข้ากันได้เลย แล้วจะอยู่ด้วยกันไปทำไม”

ครูซ เบคแคม Cruz Backham

หนุ่มลูกครึ่งไทย – อเมริกา มาเฟียหนุ่มเจ้าของโรงแรมหรูทั่วโลกและธุรกิจโรงแรมคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกา นิสัยเย็นชา เอาแต่ใจ ชอบวางอำนาจ ปากแข็งที่หนึ่ง +หึงโหด!!

“เข้าไปทั้งลำขนาดนั้นยังบอกเข้ากันไม่ได้อะไรอีก”

ลูกน้องของมาเฟีย

คำโปรย

มุกดาตกหลุมรักมาเฟียที่เคยช่วยชีวิตเธอไว้ แต่เพราะความเย็นชาและความใจร้ายของเขา เธอจึงยอมตัดใจแล้วหนีไปคลอดลูกเองที่เมืองนอกและไม่ยอมกลับมาอีกเลย จนวันหนึ่งครอบครัวของเธอเกิดเรื่อง มุกดาจึงต้องกลับมาอย่างกระทันหันและมีความจำเป็นต้องเอาลูกสาวไปฝากพ่อของลูกให้ช่วยเลี้ยงชั่วคราว งานนี้มาเฟียถึงกับอึ้งแด..ก เกิดมาไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อน ลูกสาวของเขาดันร้ายและเจ้าเล่ฆ์เหมือนเขาอไปอีก

ครูซเดินตรงไปที่ลิฟท์เพื่อขึ้นไปยังห้องทำงานของตัวเอง เด็กน้อยรีบเดินตามพ่อต้อย ๆ

“คุงพ่ออุ้มหน่อย”

“มีขาก็เดินเอง”

“แต่มันสั้นมาก เดินม่ายทัน”

มิรินพูดพรางก้มมองขาของตัวเองสลับกับขาของพ่ออย่างข้องใจ ว่าทำไมมันถึงได้ต่างกันมากขนาดนี้ หนูน้อยทำตาแป๋วยกแขนขึ้นทั้งสองข้างแล้วส่งสายตาออดอ้อนให้อุ้ม

“ฉันไม่อยากอุ้มคนแคระ ถ้าเดินไม่ทันก็วิ่ง”

“ไม่ใช่คนแคระสักหน่อย เป็นสโนไวท์ตอนเด็กต่างหาก…ฮึ”

“งั้นสโนไวท์แคระก็รีบๆ เดิน”

“วิ่งม่ายไหวแล้ว คุงพ่ออุ้มหน่อยนะ”

“….” ชายหนุ่มยังนิ่ง

“จะฟ้องคุงแม่!”

“คิดว่าฉันกลัวแม่เธอหรือไง”

มาเฟียหนุ่มพูดเสร็จก็(จำใจ)อุ้มหนูน้อยขึ้นมาด้วยแขนข้างเดียว แล้วก้าวเข้าลิฟต์ไปโดยไม่ได้พูดอะไร มิรินก็เกาะครูซไว้แน่นเหมือนกลัวพ่อหาย ลูกน้องที่เดินตามหลังมองหน้ากันอย่างงุนงง นี่ขนาดเจ้านายไม่กลัวแต่รีบอุ้มอย่างไว อนาคตคงหนีไม่่พ้นพวกกลัวเมียแหง ๆ

สวัสดีนักอ่านที่น่ารักทุกคน ฝากนิยายเรื่องแรกของณิณิณด้วยนะคะ เรื่องนี้เป็นแนวฟิลกู๊ด+ความขมหน่อย ๆ มีฉาก NC+ ร้อนแรงไฟกระพริบ สามารถติ-ชมได้ แต่อย่าแรงนะคะ ฝากกดเข้าชั้น กดติดตาม คอมเม้นพูดคุยกันด้วยนะคะ^^

เนื้อหาสำคัญ

ขออนุญาตแจ้งนักอ่านทุกท่าน

นิยายเรื่อง "นางมารร้ายของนายมาเฟีย'' เป็นการเขียนจากจินตนาการของผู้เเต่งเท่านั้น บุคคล สถานที่ เหตุการณ์ต่างๆ เป็นเพียงเเค่เรื่องสมมติเท่านั้น เนื้อเรื่องมีคำไม่เหมาะสม เหตุการณ์ใช้ความรุนเเรงต่าง ๆ ที่ไม่ควรทำตาม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน หากไม่ถูกใจก็สามารถกดออกได้เลยค่ะ

ตอนที่ 1 ตกหลุมรัก

ท่ามกลางการจราจรคับคั่งของเมืองกรุงยามบ่ายที่แสนวุ่นวาย รถสปอร์ตคันหรูสีแดงเลี้ยวเข้าจอดหน้าโรงแรมสุดหรู เมื่อรถจอดสนิทประตูฝั่งคนขับถูกเปิดออก ตามมาด้วยร่างของ…

มุกดา ชัยบริรักษ์

ไฮโซสาวใบหน้าสวยหยาดเยิ้มชนิดที่หาตัวจับยาก นอกจากความสวยแล้วรูปร่างของเธอยังเซ็กซี่ขยี้ใจชายอย่างที่สุด ร่างบางระหงแหงนมองขึ้นไปยังชั้นผู้บริหารสูงสุด มุมปากอวบอิ่มแดงเรื่อยกยิ้มเล็กน้อยด้วยความดีใจ เมื่อว่าที่สามีในอนาคตของเธอกลับมาแล้ว

~เขาคือผู้ชายที่มุกดาหลงรักและตามตื้อมาตลอดสองปี~

ครูซ เบคแคม

มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งผู้หล่อเหลาราวกับลูกรักพระเจ้า ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำยำตามแบบฉบับหนุ่มตะวันตก เขาเป็นเจ้าของโรงแรมหรูทั่วโลกและทำธุรกิจสีเทาแบบกาสิโนยักษ์ใหญ่ในอเมริกาอีกด้วย

การเป็นมาเฟียที่ถูกส่งต่อมารุ่นสู่รุ่นทำให้เขาถูกหล่อหลอมจนมีนิสัยเย็นชา ทำทุกอย่างตามความต้องการของตนเองเท่านั้น หลังจากพ่อแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เขาจึงกลับมาอยู่ที่ไทยบ้านเกิดของแม่เป็นหลัก

มาเฟียหนุ่มหน้านิ่งคนนี้ไม่เคยยอมรับมุกดาเป็นแฟน ออกแนวรังเกียจเสียด้วยซ้ำ แต่มีหรือที่มุกดาจะถอดใจ น้ำหยดลงหินทุกวัน หินมันยังกร่อน เชื่อว่าสักวันต้องทำให้เขาเห็นความจริงใจของเธอได้

เลขาหน้าห้องคนใหม่ของท่านประธานถูกไฮโซสาวซื้อใจด้วยกระเป๋าแบรนด์เนมราคาหกหลัก เธอแค่ไลน์มากริ๊งเดียวมุกดาก็รีบโดดเรียนมาที่นี่ทันที หญิงสาวในชุดนักศึกษาปีสองตรงขึ้นไปชั้นบริหารทันที ซึ่งภาพพวกนี้พนักงานที่นี่เห็นจนชินตาแล้ว จึงไม่มีใครคิดจะห้ามสักคน

ไม่นานก็มาถึงหน้าห้องที่มีบอดี้การ์ดยืนเฝ้าอยู่ ปกรณ์ ผู้ช่วยคนสนิทของครูซรีบต่อสายเข้าไปแจ้งเจ้านายทันที รอเพียงไม่นานก็มีเสียงตอบกลับมา

“ว่าไง” เสียงทุ้มถาม

“คุณมุกดามาขอพบครับ”

“ไล่กลับไป!”

น้ำเสียงติดจะรำคานและหงุดหงิด ถูกกระแทกกลับมาและวางสายไป

“เอ่อ…พอดีเจ้านายไม่ว่างครับ”

มุกดารู้คำตอบอยู่แล้วเธอไม่ใช่เคยมาที่นี่ครั้งแรกสักหน่อย หญิงสาวทำท่าจะเดินเข้าไปบอดี้การ์ดหน้าห้องต่างกรูเข้ามากันเธอเอาไว้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าแตะสาวสวยตรงหน้าเลยสักคน

ก็เพราะคนที่กำลังยิ้มท้าทายอยู่ตอนนี้ ประกาศอย่างชัดเจนว่าเธอคือภรรยาในอนาคตของเจ้านายพวกเขา จึงไม่มีใครจะกล้าจัดการกับหญิงสาวอย่างจริงจัง นอกจากชายหนุ่มที่อยู่ในห้องเท่านั้น!

เธอผลักประตูเข้าไปในห้องพร้อมล็อคประตูทันที ~แกร็ก~ ใบหน้าสวยหันมาสบสายตากับมาเฟียหนุ่มสุดหล่อ ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ภายในห้องทำงานอันกว้างขวาง

“ครูซ”

ชื่อของชายหนุ่มวัยสามสิบห้าถูกเรียกอย่างสนิทสนม ทั้งที่เขาอายุมากจนเป็นพ่อเธอได้

“มาทำไม”

ถ้อยคำเย็นชาไม่ได้ทำให้มุกดาสะเทือนเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มหวานๆถูกส่งกลับไปแทนก่อนจะเดินไปเท้าแขนทั้งสองข้างกับโต๊ะ โน้มตัวไปส่งหน้าอกอวบอิ่มให้เขาได้ชมเต็มๆ ตา

“คิดถึง…ไม่ได้เจอตั้งหกวัน สิบแปดชั่วโมง คุณไปนานแบบนี้คิดถึงมุกบ้างรึเปล่า?”

“…” เงียบกริบไม่มีสัญญาณตอบรับจากบุคคลที่ท่านเรียก

เจ้าของโรงแรมหนุ่มก้มหน้าเซ็นต์เอกสารต่อโดยไม่สนใจมุกดาแม้แต่น้อย ทำราวกับว่าเธอนั้นเป็นอากาศที่ลอยไปมาเท่านั้น

“ชอบที่มุกมาเซอร์ไพรส์หรือเปล่า ถ้าชอบก็บอกมาตรง ๆ ไม่ต้องเอาปากกามาวงมันเลอะเทอะ”

เจ้าของใบหน้าสวยเอ่ยแซวเสียงอ่อนเสียงหวาน มือบางยื่นไปปิดเอกสารที่เขากำลังขีดๆ เขียนๆ อยู่ หวังว่าคนตรงหน้าจะยอมพูดด้วยสักที

“พอรู้ว่าคุณกลับมา มุกก็รีบโดดเรียนมาเลย เย็นนี้เราไปทานข้าวกันนะ ทานเสร็จไปนั่งฟังเพลงต่อ มุกอยากอยู่กับคุณให้หายคิดถึง…ได้ยินที่มุกพูดหรือเปล่า”

เสียงกระเง้ากระงอดออดอ้อนอย่างถึงที่สุดๆ เผื่อเขาจะใจอ่อนบ้าง ถ้าใครเห็นท่าทางของเธอตอนนี้ร้อยทั้งร้อยต้องหลงเธอหัวปักหัวปำแน่ๆ เพราะเธอมันน่าฟัด…ไม่ใช่สิน่ารักขนาดนี้ใครจะอดใจไหว

“หึ!”

มาเฟียหนุ่มแสยะยิ้มมองไปยังใบหน้าสวย เธอคิดว่าความสวยความเซ็กซี่จะมัดใจเขาได้ การมั่นใจในตัวเองเป็นเรื่องที่ดี แต่มันใช้ไม่ได้กันคนอย่างครูซ เพราะเขารู้จักผู้หญิงอย่างมุกดาดีว่าเธอมีดีแค่หน้าตาเท่านั้น

ย้อนกลับไปครั้งแรกที่เจอมุกดาเมื่อสองปีก่อน เธอและเพื่อนมาเลี้ยงฉลองเรียนจบที่ไนต์คลับ สาวน้อยวัยสิบแปดที่กระดกเหล้าเข้าปากแบบไม่ยั้งตามคำคะยั้นคะยอของเพื่อนในกลุ่ม

หญิงสาวที่แต่งตัวล่อเสือล่อตะเข้แบบนั้น การที่เธอโดนชายหนุ่มกลัดหลายคนมันลากไปมันก็ไม่แปลก ที่จริงเขาก็ไม่คิดจะสนใจแต่พอเห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตานั้น คนที่ไม่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่นก็ยื่นมือเข้าช่วยเหลือเพราะคิดว่าช่วยลูกหมาลูกแมวเท่านั้น

เสียงทุ้มสั่งกับลูกน้องให้เข้าไปจัดการเดนนรกกลุ่มนั้น ไม่นานเจ้าพวกนั้นก็ถูกลูกน้องของเขาซัดนลงไปกองกับพื้น ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้สาวน้อยที่นั่งกอดเข่าร้องไห้ เสื้อผ้าของเธอขาดวิ่นจนแทบจะบดบังผิวขาวเนียนละเอียดยิ่งกว่าน้ำนมของเธอไม่ได้

หน้าอกอวบอิ่มของหญิงสาววัยขบเผาะมองเห็นอยู่รำไร สายตาคมเผลอมองภาพเย้ายวนนั้นอย่างเผลอไผล เขาถอดเสื้อออกแล้วคลุมบนร่างที่สั่นเทาพร้อมกับเอ่ยเสียงเรียบ

“กลับบ้านเถอะ ฉันจะไปส่ง”

มุกดาที่กอดตัวเองร้องไห้ปล่อยโฮออกมาทันที ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าต้องโดนลากไปทำมิดีมิร้ายเสียแล้ว คงไม่มีโอกาสได้กลับบ้านอีก ถ้าเไม่ตายก็คงไม่มีหน้ามีชีวิตอยู่ต่อไปแน่

ใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตามองคนที่เข้ามาช่วยชีวิต เพียงสบสายตาคมที่มองมาด้วยสายตาเรียบนิ่ง

~…จังหวะตกหลุมรักเป็นอย่างนี้…เสี้ยววินาที่ฉันได้พบเจอ~

ใจดวงน้อยของสาวน้อยก็สั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้ารู้สึกร้อนผ่าวยิ่งกว่าตอนกระดกเหล้าเข้าปากซะอีก

ทำไมผู้ชายตรงหน้าถึงได้หล่อขนาดนี้นะ~ ตอนนี้สติเธอหลุดลอยไปไกล เพราะกำลังหลงไหลเคลิบเคลิ้มไปกับใบหน้าหล่อเหลา จนกระทั่งเสียงเรียบนั้นเรียกเธออีกครั้ง

“ไปเถอะ”

ประโยคห้วนๆ สั้นๆ แต่ฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย ทั้งที่ชายคนนี้เป็นแค่คนแปลกหน้า แต่เธอรู้สึกไว้ใจและเชื่อว่าเขาจะพาเธอกลับบ้านได้จริงๆ ร่างเล็กเดินตามคนตัวสูงขึ้นมาบนรถคันหรู คนหน้านิ่งยังถามเธอเสียงเรียบดังเดิม

“ให้ส่งที่ไหน”

“เอ่อ…คือ”

จะตอบอย่างไรดีล่ะ! วันนี้เธอขอพ่อแม่ออกมาเที่ยวและคิดไว้ว่าจะนอนค้างบ้านเพื่อนเสียเลย ถ้ากลับบ้านในสภาพนี้มีหวังพ่อกับแม่คงตกใจและเป็นกังวลแน่ หญิงสาวที่เพิ่งเคยเที่ยวกลางคืนครั้งแรก คิดเหตุผลที่ไม่อยากกลับบ้านไม่ออกไปชั่วขณะ

“คือ..ว่ามุกยังกลับบ้านตอนนี้ไม่ได้ค่ะ”

“แล้ว”

“คืนนี้มุกขอไปนอนกับคุณ เอ๊ย!! ไม่ใช่ คือหมายถึงไปนอนบ้านคุณได้ไหมคะ”

สายตาคมเหลือบมองเธอนิ่งอย่างใช้ความคิด พลางสำรวจร่างบางตรงหน้า ยัยเด็กใจแตกนี่คงกลัวพ่อแม่เห็นสภาพของตัวเอง แล้วกลัวจะไม่ได้ออกมาเที่ยวอีกแน่ เรื่องที่เกิดวันนี้ถ้าเป็นคนอื่นคงเข็ดไปอีกนาน

ดูพฤติกรรมของสาวสวยตรงหน้าแล้ว ช่างเป็นผู้หญิงที่ไม่รักนวลสงวนตัวแม้แต่น้อย ไหนๆ เขาก็ช่วยเธอมาขนาดนี้แล้ว ให้เธอค้างสักคืนคงไม่เป็นไร พอตัดสินใจดังนั้นเจ้าของรถจึงหันไปสั่งลูกน้อง

“กลับบ้าน”

ทว่าหลังจากเหตุการณ์นั้นครูซก็รู้ว่าตัวเองคิดผิดอย่างมหันต์ เขาดูถูกยัยเด็กแก่แดดนี่เกินไป การยื่นมือช่วยเหลือมุกดาในวันนั้น ทำให้เธอตามเกาะติดเขายิ่งกว่าวิญญาณร้ายซะอีก

หลังจากหญิงสาวตามสืบรู้ว่าเขาเป็นใคร อยู่ที่ไหน ทำงานอะไร เธอก็ตามตอแยเขาไปทุกที่ที่มีโอกาส ความดื้อรั้นเอาแต่ใจของเธอทำให้เขาเอือมระอา มุกดาอ้อนวอนขอความรักและเสนอตัวให้เขา เพื่อตอบแทนที่เขาช่วยชีวิตเธอในวันนั้น

มุกดาไม่ใช่สเปคของชายหนุ่มลูกครึ่งแม้แต่น้อย ร่างเล็กบอบบางเช่นนั้นจะทนไม้ทนมือคนที่มีความต้องการสูงอย่างเขาได้อย่างไร ถึงแม้ใครๆ จะบอกว่าเธอสวยราวกับนางฟ้านางสวรรค์ แต่สำหรับครูซแล้วเธอคือ นางมารร้าย

เปิดเรื่องมานางเอกเราก็เกาะพระเอกเป็นปลิงเลย แถมโดดเรียนมาอีกต่างหาก อย่าหาทำกันนะทุกคน~มันไม่ดี๊~//555 ไม่ได้เขียนจากประสบการณ์จริงเลยนะไรท์ ไม่เค๊ย…ไม่เคยทำ อิอิ

ตอนที่ 2 ของสกปรก

“ฟังมุกอยู่หรือเปล่า หรือถ้าคุณไม่อยากกินข้าวจะกินมุกก่อนก็ได้นะ นุ่มนิ่มลื่นคอดี”

เสียงหวานเรียกสติของครูซกลับมาอีกครั้ง มุกดาส่งยิ้มยั่วยวนไปให้เขา คราวนี้ได้ผลเขาเงยหน้าขึ้นมาตอบเธออย่างเย็นชา

“ของสกปรก! กินแล้วกลัวจะติดคอตายมากกว่า”

คนถูกด่าหน้าชาไปเล็กน้อยแต่เธอก็ดีดตัวเองกลับมาได้อย่างรวดเร็ว แล้วเดินไปกระกระซิบข้างหูของครูซ

“ยังไม่ได้ลองกินเลยรู้ได้ไงว่าสกปรก ลองสักครั้งสิจะได้รู้ว่ามุกอร่อยถูกปากคุณหรือเปล่า”

มุมปากของชายหนุ่มเหยียดยิ้มออกมาอย่างรังเกียจ ผู้หญิงหน้าด้านเช่นนี้คงผ่านผู้ชายมาไม่น้อย ไม่อย่างนั้นผู้หญิงดีๆที่ไหนจะมาเสนอตัวให้ผู้ชายเอา…กลางวันแสกๆ

ครั้งหนึ่งที่ครูซบังเอิญไปเจอมุกดากำลังถูกผู้ชายสองคนยื้อแย่งเธออยู่ หญิงสาวใช้มารยาหลอกล่อให้พวกนั้นทะเลาะกันเองจนหัวล้างข้างแตก สุดท้ายนางฟ้าที่พวกเขาแย่งกันแทบตาย ก็ชิ่งหนีไปไม่เหลียวแลคนข้างหลังเลยแม้แต่น้อย

ตอนนั้นเขาโมโหเดือดดาลเป็นอย่างมาก ที่เธอชอบอ่อยไปทั่วจนมีผู้ชายมาตามจีบมากมายเช่นนี้ และคิดว่าตัวเองอาจจะเป็นเหยื่อของมุกดาอีกคน

“เธอจะกลับไปดี ๆ หรือให้ฉันโยนออกไป”

“ใจร้าย! เห็นว่ามุกรักเลยคิดว่าจะทำยังไงก็ได้งั้นเหรอ”

เสียงหวานๆ ตัดพ้ออย่างน้อยใจ ครั้งที่แล้วที่เธอโดนโยนออกไปก้นน้อยๆ ยังระบมอยู่เลย

“ฉันไม่เคยขอให้เธอรัก! และไม่มีวันรักเธอด้วย จำใส่กะโหลกของเธอไว้ซะ!”

ร่างบางสะดุ้งจนตัวโยนที่เขาตวาดใส่เธอเสียงดัง

“ได้! มุกจะจำไว้ สักวันมุกต้องทำให้คุณอ้อนวอนขอความรักจากมุกให้ได้ คอยดูเถอะ ไอ้มาเฟียหน้าโหด ฮึ!”

มุกดายอมกลับไปโดยที่ไม่ได้รู้เลยว่า เธอกำลังถูกผู้ชายที่เธอหลงรักเข้าใจผิด ที่จริงแล้วเธอไม่ได้ชอบปั่นหัวผู้ชายเล่นอย่างที่เขาคิด เธอเคยปฏิเสธผู้ชายพวกนั้นแล้ว แต่ทั้งสองก็ยังตามตื๊อไม่เลิกต่างหาก

ที่เธอจึงยั่วยุให้พวกเขาทะเลาะกัน เพราะต้องการให้ชายหนุ่มทั้งสองตาสว่างและเข้าใจสักที ว่าเธอไม่มีวันรับรักพวกเขาอย่างแน่นอน เพราะเธอมีคนที่ชอบอยู่แล้วนั่นก็คือ มาเฟียหน้าโหดคนนี้แหละ!

วันนี้ก็เช่นกันมุกดามาดักรอครูซที่บ้านเพราะมีของขวัญพิเศษจะมอบให้เขา ของชิ้นนี้เธอใช้ความพยายามหลายเดือนกว่าจะได้มันมา พอเจ้าของบ้านกลับมาแล้วเห็นหน้าหญิงสาวเขาก็อารมณ์เสียทันที

“มาทำไม!”

“พูดอย่างอื่นเป็นไหมเวลาเจอมุกน่ะ”

คนถูกถามไม่ตอบแต่เดินหนีมานั่งที่โซฟารับแขก คลายเนคไทลงแล้วปลดกระดุมลงเล็กน้อย แค่นี้ก็ทำให้มุกดาตาลุกวาวหน้าร้อนผ่าวแล้ว

“เซ็กซี่จังค่ะ ว่าทีสามีใครเนี่ย”

มุกดายื่นหน้ามาใกล้ๆ แต่เขาผลักออกอย่างไม่ใยดี

“ไม่ใช่เธอแน่นอน”

“ก็ไม่แน่นะคะ เขาว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้น”

“ไร้สาระ กลับไปได้แล้วรำคาญ!”

“เดี๋ยวสิ คุณยังไม่ได้ดูของขวัญวันเกิดที่มุกให้เลย”

สิ่งสีมีผ้าคลุมสีแดงยื่นมาตรงหน้า แต่เขากลับทำท่าไม่สนใจสักนิด

“วันนี้ไม่ใช่วันเกิดฉัน มั่วผู้ชายจนสมองเบลอจำผิดคนหรือเปล่า”

“นั่นปากเหรอ? รู้แล้วว่าวันนี้ไม่ใช่วันเกิดคุณ วันเกิดมุกต่างหากแต่คุณคงจำไม่ได้”

หญิงสาวหลุบตาลงด้วยความน้อยใจ

“วันเกิดเธอแล้วให้ของขวัญฉันทำไม”

“ถึงจะเป็นวันเกิดมุก แต่มุกอยากให้คุณมีความสุขมากกว่าลองเปิดดูสิว่าชอบหรือเปล่า”

หญิงสาวยื่นของขวัญให้อีกครั้ง แต่เขาไม่มีท่าทีจะเปิดสักทีเธอเลยเปิดเองซะเลย

~ เมี๊ยว ~

ลูกแมวเปอร์เซียสีเทาที่อยู่ในกรง กำลังจ้องมองชายหนุ่มอย่างหาเรื่อง ท่าทางของมันดุร้ายเหมือนมาเฟียหนุ่มมาก ตอนมุกดาเจอมันครั้งแรกก็อดคิดถึงหน้าเขาไม่ได้

“ดูสิมันเหมือนคุณมากเลยใช่มั้ย มุกลงทะเบียนสัตว์เลี้ยงและฉีดวัคซีนให้มันเรียบร้อยแล้ว รับเลี้ยงมันหน่อยได้มั้ยมันน่ารักนะ ใช่มั้ยเจ้าเหมียว”

~ เมี้ยว ~

ชายหนุ่มยังเงียบและไม่ถูกชะตากับเจ้าแมวตัวนี้อย่างมาก มุกดาบ้าไปแล้วที่เอาเขาไปเปรียบเทียบกับเจ้าสัตว์หน้าขนนี่

“คุณอยู่คนเดียวเหงาจะตาย มีมันเป็นเพื่อนจะได้ไม่เบื่อ ถือซะว่ามันเป็นลูกของเราดีไหม”

“ไม่ดี! อะไรที่มันเป็นของเธอฉันยิ่งรังเกียจ รีบเอาลูกของเธอกลับไป จะไปหาพ่อให้มันที่ไหนก็ไป”

“มันน่ารักขนาดนี้ทำไมถึงไม่ชอบล่ะ หรือเพราะเป็นของที่มุกให้ คุณเลยไม่ชอบมัน”

น้ำเสียงโศกเศร้าบ่นออกมาด้วยความน้อยใจ

“รู้ตัวก็ดี รีบกลับไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”

“คุณใจร้ายกับมุกคนเดียวก็ไม่เป็นไร แต่แมวตัวนี้ไม่ได้ทำอะไรผิดเลี้ยงมันเถอะนะ”

“บอกว่าไม่เอา ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง!”

ชายหนุ่มตวาดเสียงดังจนร่างบางถึงกับสะดุ้งน้ำตาคลอเบ้า มือน้อยรีบอุ้มกรงลูกแมวน้อยกลับมา เพราะกลัวคนหัวร้อนพาลโมโหทำร้ายมันเข้า

“ให้อะไรก็ไม่เอา ซื้อแมวให้ก็ไม่ชอบ รู้ไหมว่ามุกต้องประหยัดค่าขนมไปเท่าไรกว่าจะได้มันมา ก็ดีถ้าคุณไม่ชอบมุกจะเอามันไปทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ ของที่คุณไม่ชอบเก็บไว้จะมีประโยชน์อะไร”

คนที่กำลังโมโหน้อยใจเอ่ยประชดเขาอย่างขุ่นเคือง

“ตามใจ!”

ร่างสูงยิ่งมองมุกดาด้วยสายตารังเกียจ ผู้หญิงอย่างเธอก็เห็นแก่ตัวแบบนี้แหละ พออยากได้ก็พยายามไขว่คว้ามา แต่พอหมดประโยชน์ก็โยนทิ้งอย่างไม่ใยดี เหมือนพวกผู้ชายที่เธอชอบปั่นหัวเล่นพวกนั้นนั่นแหละ

“รีบไปสิ จะพากันไปตายที่ไหนก็เชิญ”

พูดจบร่างสูงก็เดินไปเลย ทิ้งให้มุกดาทั้งโกรธและน้อยใจอยู่คนเดียว ความหวังดีที่อยากให้เขาได้คลายเครียดและมีความสุขกับสิ่งรอบตัวบ้างถูกบอกปัดอย่างไร้เยื่อใย

คนถูกไล่กลับไปด้วยความผิดหวัง และเพราะอยากประชดเธอจึงโยนกรงใส่แมวที่มีผ้าคลุมลงน้ำไป เขาจะได้รู้ว่าเธอพูดจริงทำจริง ลูกน้องเขาที่คอยจับตาดูเธอก็คงกลับไปรายงานเขาเช่นเคย

“คุณมุกดาโยนแมวลงน้ำไปแล้วครับ”

~ผู้หญิงใจดำอำมหิต ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอมันจิตใจโหดเหี้ยมมากแค่ไหน~

มาเฟียหนุ่มได้ตัดสินมุกดาไปแล้ว ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่น่ารังเกียจและเขาไม่คิดจะข้องแวะด้วย ถึงครั้งแรกจะสนใจเธอเป็นพิเศษก็ตาม แต่พอรู้จักตัวตนที่แท้จริงของหญิงสาว ความสนใจจึงกลายเป็นความรังเกียจเท่านั้น

โอ๊ย!! พระเอกปากแซ่บไม่ไหว ด่านางเอกทีนึงจุกไปเลยจ้า ปากดีแบบนี้ให้ได้ตลอดนะอิพี่ อย่าหาว่าไรท์ไม่เตือน! ใครหมั่นไส้ช่วยด่าพระเอกให้ที สงสารน้องมุกของไรท์จัง

ตอนที่ 3 ผู้หญิงปริศนา

กลับมาถึงบ้านมุกดาก็หอบเจ้าแมวตัวน้อยเข้ามาด้วย คฑากับ คุณหญิงรฐา จึงเอ่ยทัก

“ไหนว่าไปฉลองวันเกิดกับเพื่อน แล้วไปอุ้มแมวที่ไหนกลับมาล่ะนั่น”

“แมวของมุกเองค่ะ มุกเพิ่งซื้อมา น่ารักไหมคะ”

“หน้าตามันดูดุร้ายมากกว่า ดูยังไงว่ามันน่ารักลูก”

พอโดนพ่อท้วงหญิงสาวที่กำลังบูดบึ้งก็อดขำไม่ได้ ขนาดคุณพ่อยังมอกออกว่าเจ้าแมวนี่ดูโมโหร้ายเหมือนเขาชัดๆ

…เขามันคือปีศาจ เป็นมาเฟียปีศาจชัดๆ งั้นเธอก็จะตั้งชื่อให้แมวตัวนี้ว่า ~เจ้าปีศาจ~ เลยแล้วกัน

“เจ้าปีศาจน้อย ต่อไปฉันจะเรียกแกแบบนี้ โอเคไหม”

~ เมี้ยว เมี้ยว ~

แมวน้อยเอาหัวซบที่ตักของมุกดาอย่างออดอ้อน ท่าทางน่ารักเช่นนี้ช่างไม่เข้ากับหน้าดุๆ ของมันเสียเลย ดูเหมือนเจ้าแมวนี่คงชอบมุกดาเข้าซะแล้ว

คฑาและคุณหญิงรฐาส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู พวกเขารู้ว่าใครๆ ต่างมองว่ามุกดาเป็นนางมารร้าย เพราะความดื้อรั้นเอาแต่และไม่ยอมใคร บวกกับความสวยหยาดเยิ้ม ฐานะชาติตระกูลดีของเธอ

ทำให้มีชายหนุ่มตามติดพันชนิดที่หัวกะไดบ้านไม่เคยแห้ง ในสายตาคนอื่นมุกดาอาจจะดูเป็นผู้หญิงแรงๆ แต่พวกเขาเลี้ยงมุกดามาตั้งแต่เกิด จึงรู้ว่ามุกดาเป็นผู้หญิงที่จริงใจ ใครดีกับเธอเธอก็ดีกลับ ใครร้ายมาเธอก็จะโต้กลับแบบเจ็บแสบเลยทีเดียว

วันก่อนเพิ่งจะงอนเขาไปวันนี้มุกดาก็มาดักรอครูซที่บ้านอีกแล้ว …ช่วยไม่ได้ก็คนมันรัก ไม่รู้ช่วงนี้เขายุ่งอะไรนักหนา ไปดักเจอเขาที่โรงแรมก็ไม่เจอ คนคลั่งรักเลยต้องเสนอหน้ามาหาเขาถึงบ้านเช่นนี้

เท้าเรียวสวยบนรองเท้าส้นสูงกำลังเดินเข้าไปในห้องรับแขก พลันสายตาเหลือบเห็นเงาหลังผู้หญิงเดินผ่านไปทางหลังบ้าน ด้วยความสงสัยมุกดาจึงเดินตามไป เธอกลัวว่าครูซแอบซุกผู้หญิงไว้ในบ้าน แต่เธอก็มาที่นี่หลายครั้งแต่ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้เลย ด้วยความสงสัยจึงเดินเข้าไปทักผู้หญิงคนนั้น

“เธอเป็นใคร”

คนถูกทักดูตกใจเล็กน้อยแล้วหันกลับมาสบตากับเธอ

“เออ…ใบบัว ค่ะ”

สายตามองสำรวจผู้หญิงแปลกหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอมีใบหน้ารูปไข่หน้าตาสะสวยโดยเฉพาะดวงตาที่หวานหยดย้อย บวกกับน้ำเสียงอ่อนนุ่มที่เปล่งออกมา ทำให้ดูบอบบางหน้าทะนุถนอมอย่างยิ่ง

“มาทำอะไรที่นี่ แล้วเธอเป็นอะไรกับเจ้าของบ้าน”

มุกดาถามออกไปตรงๆ ไม่อ้อมค้อม เพราะอยากรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าเป็นอะไรกับว่าที่สามีในอนาคตเธอ

“เออคือ…บัวไม่ได้เป็นอะไรกับพี่ครูซหรอกค่ะ พี่ครูซเป็นผู้มีพระคุณของบัวกับพี่ชายเท่านั้น”

“แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่ล่ะ”

“บัวอยู่ที่นี่ค่ะ”

ดวงตาของมุกดาแทบร้อนเป็นไฟ ที่รับรู้ว่ามีผู้หญิงที่ทั้งสวยทั้งอ่อนหวานเช่นนี้ อยู่ร่วมบ้านเดียวกับผู้ชายของเธอ

“ทำไมถึงอยู่ที่นี่ ไม่มีบ้านอยู่เหรอ”

“ค่ะ พี่ชายของบัวเสียไปนานแล้วพี่ครูซเลยเก็บบัวมาเลี้ยง”

หญิงสาวตอบด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย เมื่อต้องเอ่ยถึงคนในครอบครัวที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ แต่มุกดาก็ไม่หยุดซักต่อ

“ฉันมาที่นี่ตั้งหลายครั้ง ทำไมไม่เคยเห็นเธอล่ะ”

“บัวไปเรียนเมืองนอกค่ะ ตอนนี้ปิดเทอมก็เลยกลับมา หลายปีแล้วที่บัวไม่ได้กลับมา ไม่แปลกที่คุณ…จะไม่เคยเห็น”

มุกดาไม่รู้จะถามอะไรต่อดี ตอนนี้ในหัวมีแต่ความคลางแคลงใจ กับสถานะที่ไม่ชัดเจนของผู้หญิงคนนี้

“คุณชื่ออะไรเหรอคะ”

“ฉันชื่อมุกดา เป็นแฟนครูซ”

“ว่าแล้วเชียวคุณสวยมากดูเหมาะกับพี่ครูซที่สุดเลยค่ะ”

ที่ใบบัวถามเพราะสงสัยปกติพี่เจ้าของบ้านไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมา อีกอย่างผู้หญิงตรงหน้าก็สวยมาก เธอเห็นครั้งแรกยังถูกทำให้ตกตะลึงเลย

“เธอคิดแบบนั้น?”

ใบบัวยิ้มพยักหน้าหงึกๆ แทนคำตอบ ท่าทางที่เป็นธรรมชาติของหญิงสาว ทุกอย่างมันดูน่ารักน่ามองจนมุกดาอดระแวงไม่ได้

…ตัวอันตรายชัดๆ ผู้ชายของมุกดาคงไม่ถูกคาบไปหรอกนะ!

“คิดแบบนั้นก็ดี ฉันไม่ใช่แค่แฟนของครูซ ต่อไปจะเป็นภรรยาของเขาด้วย”

มุกดาแสดงจุดยืนของตัวเองอย่างชัดเจน หากคนตรงหน้าคิดจะแย่งผู้ชายของเธอ จะได้ล้มเลิกความตั้งใจเสีย

“ค่ะ คุณตามสบายเลยนะคะ เดี๋ยวพี่ครูซก็คงกลับมาแล้ว”

มุกดาเดินกลับมารอที่ห้องรับแขก ป้าจันทร์ที่เป็นแม่บ้านเก่าแก่เดินมาต้อนรับ เธอจึงถือโอกาสถามเรื่องของใบบัวไปด้วย

“ใบบัวอยู่ที่นี่นานแล้วเหรอคะ มุกเพิ่งเคยเห็น”

“ใช่ค่ะ หนูบัวเธออยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็กแล้วแต่ไม่ค่อยได้อยู่บ้าน ตั้งแต่จบมัธยมปลาย คุณครูซก็ส่งเธอไปเรียนเมืองนอก ตอนนี้ปิดเทอมเพิ่งจะกลับมาค่ะ”

หญิงชราตอบอย่างไม่ตกหล่นเพราะกลัวมุกดาจะเข้าใจผิด คิดว่าใบบัวมีความสัมพันธ์กับครูซ มุกดารักและหวงเจ้านายหนุ่มมากแค่ไหนคนที่บ้านนี้ต่างรู้ดี

“คุณมุกมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่สงสัยว่าครูซซ่อนผู้หญิงไว้ในบ้านเท่านั้น แต่ได้ยินป้าพูดแบบนี้มุกก็สบายใจ”

ถึงเซ้นต์ของผู้หญิงจะบอกมุกดาว่าไม่ควรวางใจหรือเชื่อใจใครทั้งนั้น แต่ใบบัวกับป้าจันทร์พูดตรงกัน เธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะโต้แย้งอีก

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ หนูบัวไม่ได้เป็นอะไรกับคุณครูซอย่างที่คุณมุกคิดหรอกค่ะ ป้ายืนยันได้ คุณครูซเธอส่งเสียเลี้ยงดูหนูบัวมาตั้งแต่เด็ก เหมือนน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้นค่ะ”

“ถ้าป้ายืนยันแบบนั้นมุกก็วางใจ แค่ทุกวันนี้ต้องตามหึงตามหวงเขากับบรรดาดารานางแบบที่เขาคั่วอยู่ มุกก็เหนื่อยใจจะแย่”

“ป้ารับรองได้หนูบัวเธอเป็นเด็กดีเรียบร้อยว่าง่าย ไม่มีทางแย่งคุณครูซจากคุณมุกดาแน่นอนค่ะ”

“ถึงอยากแย่ง มุกก็ไม่ยอมหรอกค่ะ ผู้ชายคนนี้มุกจองแล้ว Out of stock”

“เวรี่กู๊ด…ค่ะคุณมุก ฮิฮิ”

ป้าจันทร์ตอบกลับด้วยภาษาอังกฤษแบบงูๆ ปลาๆ มองสาวสวยด้วยสายตาปลื้มปริ่ม ชีวิตที่ราบเรียบและน่าเบื่ออย่างเจ้านาย ต้องมีผู้หญิงที่มีสดใสร่าเริงแบบคุณมุกดานี่แหละ ถึงจะมีชีวิตชีวาเหมือนคนอื่นบ้าง

~เฮ้อ!…แต่ไม่รู้เมื่อไรคุณครูซจะเลิกเล่นตัวแล้วยอมใจอ่อนให้คุณมุกดาคนสวยสักที~

เอ๊ะๆ ~ ยังไงค่ะอิพระเอก กลิ่นตุๆ เริ่มมาละ ไปตามต่อกันค่ะทุกคน

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้