วิชาที่ควรมีการยกเลิกมากที่สุดปี2025

วิชาที่ควรยกเลิกสอนมากที่สุด สวัสดีค่ะทุกคน จากการสำรวจวิชาที่อยากให้ยกเลิกมากที่สุดกันแล้ว วันนี้ทาง Eduzones จะมาสรุปผลการสำรวจวิชาที่ทุกคนคิดว่าอยากให้ให้มีการยกเลิกสอนมาที่สุด ทางเพจชุมชน https://www.facebook.com/100064593707802/posts/pfbid02J1ia73q9oahotKCcSTz2kR7g6cKUWm5PJGQseGLUrCJXKDDF1GQosRZEWPVqF5u3l/? จากการสำรวจมาจากการแสดงความคิดเห็นจากชาวชุมชน Eduzones 2025 พี่ๆเลยได้ทำการจัดอันดับวิชาที่ทุกคนเห็นควรว่าอยากให้มียกเลิกมากที่สุดมา 5 อันดับ วิชาที่ควร “ยกเลิก” หรือ “ปรับเปลี่ยนอย่างจริงจัง”

1. วิชาลูกเสือ แม้มีเป้าหมายเพื่อสร้างระเบียบวินัยและความอดทน แต่รูปแบบของวิชาลูกเสือในปัจจุบันยังยึดติดกับกิจกรรมเชิงพิธีและระบบอำนาจแบบเก่า เด็กจำนวนมากรู้สึกเบื่อหน่ายและไม่เข้าใจว่าวิชานี้ส่งผลต่อชีวิตจริงอย่างไร ถ้าไม่สามารถปรับให้เชื่อมโยงกับทักษะเอาตัวรอด หรือ teamwork ยุคใหม่ ก็ควรพิจารณายกเลิกและเปลี่ยนรูปแบบให้สอดคล้องกับชีวิตจริงมากกว่า

2. วิชาต้านทุจริต เป้าหมายดี แต่การสอนโดยใช้วิธีท่องจำ หรือเลกเชอร์แบบตื้นๆ ไม่ได้ทำให้เด็กเป็นคนซื่อสัตย์ขึ้นได้จริง การสอนเรื่องคุณธรรมจริยธรรมควรผนวกอยู่ในวิชาอื่นอย่างเป็นธรรมชาติ ผ่านการคิดวิเคราะห์ เคสจริง หรือโครงการที่เด็กได้มีส่วนร่วมและตัดสินใจ ไม่ใช่เรียนเพื่อสอบผ่าน

3. หน้าที่พลเมือง อีกวิชาที่มักกลายเป็น “วิชาท่องจำ” มากกว่าการปลูกฝังจิตสำนึก พลเมืองที่ดีไม่ได้เกิดจากการจำเนื้อหาหรือกฎหมาย แต่จากการมีประสบการณ์ร่วมกับชุมชน เข้าใจความหลากหลาย และมีโอกาสใช้เสียงของตนเองในทางสร้างสรรค์ ควรยกเลิกแบบเดิมและเปลี่ยนเป็นการเรียนรู้ผ่านกิจกรรมหรือโปรเจกต์ที่เชื่อมกับชีวิตจริง

4. กระบี่กระบอง แม้เป็นวัฒนธรรมไทย แต่กระบี่กระบองไม่ได้ตอบโจทย์เด็กส่วนใหญ่ในยุคปัจจุบัน ทั้งด้านการออกกำลังกาย ความปลอดภัย และการประยุกต์ใช้ วิชาพลศึกษาควรเปลี่ยนไปสอนกีฬา/กิจกรรมที่สามารถใช้ต่อยอดได้จริงในชีวิต เช่น การออกกำลังที่บ้าน, self-defense หรือกีฬาใหม่ที่เด็กสนใจและเข้าถึงได้

5.นาฏศิลป์ ควรเปลี่ยนเป็น “วิชาเลือก” มากกว่าบังคับ — เพราะเหตุผลที่แท้จริงคือ “ความเชื่อมโยงกับตัวตนของเด็ก”แม้นาฏศิลป์จะเป็นรากเหง้าทางวัฒนธรรมไทยที่ควรอนุรักษ์ไว้ แต่การบังคับให้นักเรียนทุกคนเรียน เต้น หรือแสดงตามรูปแบบที่กำหนด โดยไม่มีพื้นที่ให้ตั้งคำถามหรือเชื่อมโยงกับตัวเอง อาจทำให้เด็กหลายคนรู้สึก “ไม่อิน” หรือแย่กว่านั้น—รู้สึกอับอายและต่อต้านศิลปะไทยแทนที่จะรู้สึกภาคภูมิใจปัจจุบัน เด็กมีความสนใจและตัวตนที่หลากหลายมากขึ้น การแสดงออกทางศิลปะจึงไม่ควรถูกตีกรอบไว้แค่การรำแบบโบราณ การเปิดให้นาฏศิลป์เป็นวิชาเลือก จะช่วยให้เด็กที่ “รักและสนใจจริงๆ” ได้เรียนอย่างลึกซึ้งและเต็มที่ ขณะเดียวกันก็เปิดโอกาสให้เด็กคนอื่นได้เลือกเส้นทางศิลปะที่สอดคล้องกับตัวเอง เช่น ดนตรีสมัยใหม่ การเต้นร่วมสมัย หรือสื่อสร้างสรรค์รูปแบบใหม่ๆ วิชาที่ควรถูก “ยกเลิก” หรือ “ปรับเปลี่ยน” มากที่สุดในโรงเรียนไทยปี 2025 หลังจากที่ชุมชน Eduzones ได้เปิดโพลสอบถามความคิดเห็นจากนักเรียน นักศึกษา และผู้ใช้งานทั่วไปในช่วงต้นปี 2025 เกี่ยวกับ “วิชาที่ควรถูกยกเลิกจากหลักสูตรโรงเรียนไทย” ปรากฏว่ามีเสียงสะท้อนอย่างชัดเจนถึงรายวิชาที่ไม่สอดคล้องกับชีวิตจริงของนักเรียนในยุคปัจจุบัน รวมถึงการตั้งคำถามถึงประสิทธิภาพของวิชาบางประเภทที่ยังคงมีอยู่ในระบบการศึกษาแบบเดิม จากผลสำรวจดังกล่าว วิชาที่ถูกกล่าวถึงมากที่สุดว่าควรถูก “ยกเลิก” หรือ “ปรับเปลี่ยนอย่างจริงจัง” มีทั้งหมด 5 รายวิชา ได้แก่ ลูกเสือ, ต้านทุจริต, หน้าที่พลเมือง, กระบี่กระบอง และนาฏศิลป์ ซึ่งแต่ละวิชานั้นล้วนมีวัตถุประสงค์ที่ดีตั้งแต่ต้น แต่หลายเสียงจากผู้เรียนสะท้อนว่า “รูปแบบการสอนที่ล้าสมัย”, “ไม่มีความเชื่อมโยงกับชีวิตจริง”, หรือแม้แต่ “ทำให้ผู้เรียนรู้สึกต่อต้าน” แทนที่จะสร้างการมีส่วนร่วม ประเด็นสำคัญจากผลสำรวจนี้ไม่ได้อยู่ที่การลบล้างวิชาเหล่านี้ออกจากระบบโดยสิ้นเชิง แต่อยู่ที่คำถามว่า…ควร “สอนอย่างไร” ให้เข้ากับโลกยุคปัจจุบันมากกว่าเดิม แนวทางที่ควรดำเนินการต่อจากผลสำรวจนี้คือ

• กระทรวงศึกษาธิการและโรงเรียนควรรับฟังเสียงจากผู้เรียนโดยตรง เพื่อปรับปรุงหลักสูตรให้ยืดหยุ่นและทันสมัยยิ่งขึ้น
• เปิดโอกาสให้มีวิชาเลือกมากขึ้น โดยเฉพาะในหมวดศิลปะและพลศึกษา เพื่อให้ตอบโจทย์ความหลากหลายทางความถนัดและความสนใจ
• ลดการสอนแบบท่องจำ เพิ่มการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมและลงมือทำจริง ในทุกวิชา โดยเฉพาะวิชาที่เกี่ยวกับจริยธรรม สังคม และวัฒนธรรม
• ครูควรได้รับการอบรมให้สามารถพลิกบทบาทเป็นผู้อำนวยการเรียนรู้ (Facilitator) มากกว่าการเป็นผู้ถ่ายทอดแบบผู้สอนเพียงฝ่ายเดียว สรุป การยกเลิกวิชาไม่ใช่การปฏิเสธคุณค่าของมัน แต่เป็นการทบทวนว่ารูปแบบการเรียนการสอนในปัจจุบันยัง “ตอบโจทย์ชีวิต” ของผู้เรียนอยู่หรือไม่ การเปิดพื้นที่พูดคุยเช่นนี้จะนำไปสู่การศึกษาแบบใหม่ที่ยึดผู้เรียนเป็นศูนย์กลางอย่างแท้จริง