มีใครเป็นบ้าง!? ชีวิตก็มีความสุขดี ไม่ได้มีเรื่องทุกข์ใจอะไร แต่ทำไมชอบฟังเพลงเศร้า และแน่นอน สำหรับเรื่องนี้ วิทยาศาสตร์มีคำตอบ!!

ไม่รู้ว่าเพื่อน ๆ เป็นเหมือนกันไหม คือชีวิตของเราก็ปกตินะ มีความสุขดี ไม่ได้มีเรื่องทุกข์ใจอะไร แต่ไม่รู้เป็นอะไรถึงชอบฟังแต่เพลงเศร้า ๆ เพลงอกหัก อะไรทำนองเนี้ยะ จนเพื่อน ๆ มาเห็นเพลย์ลิสต์ต้องถามว่า ช่วงนี้ชีวิตแย่เหรอ?

ด้วยความที่ผมเองก็สงสัย ว่าทำไมตัวเองเป็นงั้น!? เลยลองไปเสิร์ชหาข้อมูลที่มันเป็น “วิทยาศาสตร์” เพื่อเอามาอธิบายพฤติกรรมนี้ครับ

และไหน ๆ ก็เสิร์ชมาแล้ว เลยอยากจะเอามาแชร์ให้เพื่อน ๆ อ่านด้วยกันซะเลย

อันนี้เป็นข้อมูลจากงานวิจัยทางด้านจิตวิทยา ที่ตีพิมพ์ลงในวารสาร Frontiers in Psychology ที่เป็นแหล่งรวบรวมงานวิจัย หรือข้อมูลเกี่ยวกับทางด้านจิตวิทยาโดยเฉพาะ

ในงานวิจัยให้ข้อมูลที่น่าสนใจเอาไว้ว่าดังนี้ครับ

– เพลงเศร้าจะมีรูปแบบเพลงที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งเอกลักษณ์เฉพาะตัวนั้นจะเข้าไปช่วยขยาย หรือซึมลึกเข้าไปกระตุ้นความรู้สึกเศร้าเสียใจจากเรื่องร้าย ๆ หรือความสูญเสีย ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน หรือในอดีตที่ผ่านมานานมาก ๆ แล้ว

– ซึ่งความรู้สึกที่ว่านั้น มันไม่จำเป็นต้องเกิดกับตัวเองก็ได้ อาจจะเกิดขึ้นกับคนรอบตัว คนรู้จัก หรือ ไปได้ยินจากคนอื่นมา

– ส่วนหนึ่งที่ทำให้เกิดการเชื่อมโยงกัน มันมาจากสาเหตุเดียว นั่นก็คือ “ความเห็นอกเห็นใจ” นั่นเองฮะ

– ในงานวิจัยนี้ เค้าบอกว่ามันจะเกิดขึ้นกับคนที่มีลักษณะนิสัยอยู่อย่างนึง คือเขาใช้คำว่า Being Moved คือเค้าไม่ได้บอกนะว่าเป็นคนจำพวกแบบไหน เพราะมันหาคำอธิบายได้ยากมาก

– แต่ก็พอจะสรุป ๆ ได้ว่า คนจำพวก Being Moved เนี่ย จะเป็นคนที่มีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นสูงกว่าปกติทั่วไป (คงจะแนว ๆ ว่าอ่อนไหวง่ายละมั้ง) ซึ่งคนจำพวกนี้จะเป็นคนที่อินกับฟังเพลงเศร้าเป็นพิเศษครับ

– ส่วนสาเหตุที่ว่าทำไมเพลงเศร้า มันถึงทำให้คนที่มีลักษณะ Being Moved มีความสุขเนี่ย เค้าไม่ได้บอกไว้นะ เพราะนี่คืองานวิจัยที่เกี่ยวกับจิตวิทยา

– แต่ก็มีการตั้งข้อสันนิษฐานเอาไว้ว่ามันเกิดจากปฏิกิริยาทางชีวเคมีในร่างกายของเรานี่แหละ คล้าย ๆ แบบเดียวกันกับการร้องไห้ ทำให้เรารู้สึกดีขึ้น จากการหลั่งฮอร์โมน หรือสารเคมีบางอย่างออกมา และร่างกายก็มีการตอบสนอง

ก็หวังว่าเพื่อน ๆ คงจะได้รับประโยชน์จากบทความนี้ไปไม่มากก็น้อยนะ

#เหมียวหง่าว

ที่มา : https://www.frontiersin.org/journals/psychology/articles/10.3389/fpsyg.2016.01176/full