ทะลุมิติแดนเซียน พร้อมระบบบำเพ็ญเซียน

ข้อมูลเบื้องต้น

เรื่องย่อ

เจด (Jade แปลว่า หยก) เด็กหนุ่มวัย 22 ปี ได้เสียชีวิตลงจากการโดนลูกหลง หลังไปกินเลี้ยงฉลองเรียนจบปริญญาตรี ได้ทะลุมิติไปยังอีกโลกหนึ่งในร่างของเกอ ที่มีแซ่ เหอ ชื่อว่า ลู่ชิง (หยกแห่งดวงดาว) แถมยังเป็น เกอ ที่อาศัยอยู่ในหอนายโลมอีกต่างหาก!!

เมื่อต้องทะลุมิติมาอีกโลกที่เหมือนยุคจีนโบราณ ผู้คนล้วนเป็นผู้ฝึกตนตามวิถีเซียน โลกลมปราณที่สุดแสนจะเหนือจินตนาการ กับระบบสุดโกงและสุดป่วนที่จะทำให้การบำเพ็ญเซียนเหมือนการไปเดินเล่นในตลาด! มหกรรมการบำเพ็ญเซียนแบบบ้าคลั่งและเติมทรูรัวๆ กำลังจะบังเกิด..

[ระบบกำลังประมวลผล กรุณารอสักครู่…]

[ ต่อไปเรียกระบบว่า 'เพื่อนสาว' ระบบจะเรียกโฮสต์ว่า 'คุณชายน้อย' ]

นิยายเรื่องนี้เป็นแนววาย (ชาย/ชาย) ผู้ชายท้องได้ เนื้อเรื่องทั้งหมดไม่ได้อิงประวัติศาสตร์ เป็นจินตนาการและความเพ้อเจ้อของผู้เขียนเพียงเท่านั้น

จะออกแนวฟีลกู๊ด ตลกบ้าง ผสมโรแมนติก ไม่เน้นดราม่า

*** มีการใช้ภาษาวัยรุ่น หรือคำพูดในปัจจุบัน ในบางประโยค เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่าน ***

---------------------------

ข้อมูลเบื้องต้น

ระดังพลังลมปราณ

มีทั้งหมด 10 ขั้้น แบ่งออกเป็น 4 ขึ้นย่อย (ขั้นต้น / ขั้นกลาง / ขั้นสูง / ขึ้นสูงสุด)

1.ก่อกำเนิด

2.รวบรวมลมปราณ

3.ก่อกายา

4.ปราณจิต

5.ปราณพิภพ

6.ปราณโลกา

7.ปราณดารา

8.ปรมาจารย์ฟ้า

9.ราชันปฐพี

10.นภาเซียน

ระดับโอสถ

(มีทั้งหมด 10 ระดับ และแยกตามความบริสุทธิ์ที่ระดับ 1-10) (โอสภที่บริสุทธิ์ ระดับ 10 จะถูกเรียกว่า โอสภทิพย์)

1-3 ระดับต้น

4-6 ระดับกลาง

7-9 ระดับสูง

10 ระดับตำนาน (ปัจจุบันยังไม่มีคนที่สามารถปรุงได้ พบเจอได้ยากในโบราณสถาน)

ระดับอักระ

1.ระดับต้น

2.ระดับกลาง

3.ระดับสูง

4.ระดับปรมาจารย์

5.ระดับเซียน

โลกใบใหม่

' คุณเคยคิดฝันถึงโลกใบใหม่ หรือถ้าเลือกเกิดได้อยากจะเกิดเป็นอะไรบ้างไหม? '

สำหรับผม เจด (เจษฏา นฤมิตรภักดี ) เด็กนักศึกษาจบใหม่จากมหาวิทยาลัยชื่อดัง ในคณะวิทยาการจัดการ สาขาวิชาการจัดการโรงแรม ผู้ที่ไม่เคยคิดฝันถึงโลกใบใหม่ แค่เพียงหวังว่าหลังจากเรียนจบ จะหางานที่ไหนทำดี ในยุดที่มีโรคระบาดไปทั่วโลกแบบนี้

แต่ใครจะคาดคิดว่า แค่การออกไปเลี้ยงฉลองเรียนจบ ยังไม่ทันจะได้หางานทำเลย อยู่ๆก็มีงานงอกขึ้นมา เพราะเผลอไปเข้าห้องน้ำในจังหวะที่วัยรุ่น 2 กลุ่มกำลังยกพวกตีกัน แล้วซวยโดนลูกหลงเข้าเต็มๆ

ฟื้นมาอีกที ก็เหมือนจะหลุดมาอยู่อีกโลกหนึ่ง ที่ไม่มีความคุ้นเคย แต่จะว่าแบบนั้นก็ไม่ถูก! เพราะจริงๆก็คุ้นเคย เอ่อ จะว่ายังไงดี ก็ร่างที่ผมมาอาศัยอยู่เป็นคนของโลกนี้ ก็ต้องคุ้นเคยสิ ใช่ไหม? แต่จิตวิญญาณของผมเองที่ไม่คุ้นเคย

ใช่ครับ! จะบอกว่าผมมาสิงร่างของคนอื่นอยู่ก็ไม่ผิด แต่เจ้าระบบมันบอกผมว่า เป็นการผสานจิตวิญญาณเข้ากับร่าง ไม่ใช่การสิง ส่วนเจ้าระบบนี้ผมก็ได้มันมาในตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาในครั้งแรกของโลกใบนี้ พร้อมด้วยชุดข้อมูลความทรงจำของร่างเดิม

[ระบบกำลังประมวลผล กรุณารอสักครู่..]

นั่นแหล่ะครับ 'ระบบบำเพ็ญเซียน' ทำไมถึงชื่อว่า ระบบบำเพ็ญเซียน หรือครับ? ก็เพราะโลกใหม่ที่ผมทะลุมิติมานั้นเป็นโลกของการบำเพ็ญตนเพื่อเป็นเซียน หรือโลกลมปราณ ที่ผู้คนมีความสามารถพิเศษแตกต่างจากโลกใบเดิมอย่างสิ้นเชิง

แต่ข้อมูลอย่างอื่นผมเองก็ยังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ รู้แค่ว่าต้องทำภารกิจ เพื่อให้ได้รางวัลและค่าประสบการณ์ ในการอัพเลเวลของตัวเอง

ลืมบอกไปเลยว่าร่างที่ผมมาอาศัยอยู่นี้ชื่อว่า เหอลู่ชิง เป็นเพศเกอที่ถูกครอบครัวขายให้กับหอนายโลม เพื่อนำเงินไปรักษาลูกชายคนโตที่บาดเจ็บจากการล่าสัตว์ ให้มาทำงานรับใช้ทั่วไป เด็กนี่อายุ 14 กำลังจะ 15 ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้แล้ว

และเหตุผลว่าทำไมผมถึงได้มาใช้ร่างนี้นะเหรอ ก็เพราะเจ้าของร่างเดิมชิงฆ่าตัวตายไปก่อนที่จะถูกบังคับให้ทำงานบริการแขกผู้ชายที่มาเที่ยวหอนายโลมแห่งนี้ แต่อย่าพึ่งเข้าใจผิดว่าให้ขายบริการแบบนั้น แต่เป็นบริการแบบเอาอกเอาใจ คอยตามใจแขก ไม่ว่าจะเป็นการร้องรำทำเพลง ร่ายบทกลอน เล่นดนตรี ร่ำสุราเป็นเพื่อน

แต่ร่างนี้กลับไร้ซึ่งพรสวรรค์ และความสามารถเหล่านั้น ทั้งยังมีนิสัยขี้กลัว อ่อนแอ หัวอ่อน ด้วยความกดดันและน้อยใจครอบครัวของตัวเอง ทำให้ร่างนี้ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองด้วยการโดดน้ำ วินาทีแรกที่ผมรู้สึกตัวขึ้นมานั้น ก็คือตอนที่ร่างนี้กำลังจะจมลงสู้ก้นแม่น้ำ และเป็นวินาทีที่ผมได้รู้ว่ามีระบบ

เมื่อพยายามตะเกี่ยตะกายขึ้นมาบนฝั่งได้เขาก็แทบจะสลบ นอนสำลักน้ำอยู่นานจนหมดแรงในระหว่างนั้นเองก็มีเสียงจะผู้ชายก็ไม่ใช่จะผู้หญิงก็ไม่เชิง เหมือนกันมีเสียงของทั้ง 2 เพศดังขึ้นพร้อมกันในโสตประสาทของเจด

[ ประมวลผลสำเร็จ ผสานร่างจิตวิญญาณเข้ากับร่างกายได้สมบูรณ์แล้ว 100%]

หน้าจอโฮโลแกรมใส 3 มิติ สีฟ้าเด้งขึ้นมาด้านหน้าของเหอลู่ชิง และปรากฏข้อความขึ้นที่กลางจอ

' ไหนดูสิ ว่ามีอะไรบ้าง? ' เหอลู่ชิง หรือว่าเจด พึมพำเสียงเบา พลางจ้องมองที่จอโฮโลแกรมด้านหน้ามันเหมือนเกมส์ที่เขาชอบเล่นในโลกก่อนทำให้เขาเข้าใจได้อย่างไม่ยากเย็น ' ระบบขอตรวจดูสถานะหน่อย! '

ทันทีที่เหอลู่ชิงคิด หน้าจอโฮโลแกรมก็เปลี่ยนไปที่หน้าต่างโชว์สถานะของเจ้าของทันที

[ เหอลู่ชิง เพศ: เกอ อายุ :14 ปี เผ่าพันธุ์ : มนุษย์ 1 ]

[ ค่าประสบการณ์ : 0/50 ] [ เหรียณทอง : 0 เหรียญ]

[ ระดับ : ไม่มี ]

[ คัมภีร์ยุทธ : ไม่มี]

[ กายา : มนูษย์ ]

[ ทักษะ : ไม่มี]

[ อุปกรณ์สวมใส่ : ไม่มี ]

[ ร้านค้าระบบ : ยังไม่เปิดบริการ ]

[ ช่องเก็บของ : 0/5 ]

เหอลู่ชิงขมวดคิ้วหลังอ่านข้อมูลสถานะของตัวเอง " นี่ร่างนี้ไม่พื้นฐานอะไรเลยหรือเนี่ย? ให้ตายสิ! แล้วเพศเกอมันคืออะไร? อย่าบอกนะว่าโลกนี้มีเกอแบบในนิยาย!! " เหอลู่ชิงรู้สึกตกใจมากจริงๆ แต่เมื่อสงบสติได้เขาก็พลันคิดได้ว่า มันก็ไม่แปลกหรอก หากเขาทะลุมิติมาอยู่ร่างนี้ได้ แถมยังมีระบบอีก การเป็นเกอก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าตกใจแล้ว

" อาชิง นั่นแกยืนนิ่งทำอะไร อู้งานหรือ? ทำไมไม่ขนผ้าไปซักห๊ะ! " เสียงของหญิงวัยกลางคนดังมาจากทางด้านหลังของเหอลู่ชิง ทำให้เขาสะดุ้งรู้สึกตัวก่อนจะหันไปมองตามเสียง " กำลังจะไปเดี๋ยวนี้ขอรับท่านป้าหม่า "

เหอลู่ชิงรีบดึงความทรงจำของร่างเก่าออกมา แล้วรีบไปหยิบตะกร้าที่อัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าที่ใช้แล้วของเหล่าคณิกาชาย แล้วมุ่งตรงไปยังริมฝั่งแม่น้ำเพื่อนำผ้าทั้งหมดไปซักล้าง

" อ้าว! อาชิง เอาผ้าไปซักรึ? วันนี้ฟ้าดูครึมๆ เหมือนฝนจะตกนะ รีบไปซักเร็วๆเข้า เดี๋ยวก็โดนลงโทษอีก " ในระหว่างทางไปยังแม่น้ำ เหอลู่ชิงบังเอิญพบเข้ากับเด็กชายวัยใกล้ๆกันกับร่างนี้ ในความทรงจำของร่างเดิม ดูเหมือนเด็กคนนี้จะมีชื่อว่า อาโป ตอนนี้เป็นคณิกาฝึกหัดอยู่ อีกฝ่ายดูเหมือนจะถูกขายเข้ามาในหอนายโลมก่อนเหอลู่ชิงสัก 1 ปีเห็นจะได้

หลังจากได้สติในตอนที่ทะลุมิติมานั้น เมื่อรวบรวมความทรงจำได้เหอลู่ชิงก็ตรงกลับมาที่หอนายโลมในตอนสายของวัน เมื่อมาถึงก็ถูกใช้งานจนแทบไม่มีเวลาพัก กระทั่งตอนนี้ย่างเข้ากลางยามซื่อ (10.00 น.) แล้วเขายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยแม้แต่น้อย

เมื่อนึกถึงเรื่องการลงโทษให้อดอาหารเขาก็เร่งรีบมุ่งตรงไปที่ท่าน้ำเพื่อจัดการกับเสื้อผ้ากองโตให้เสร็จทันเวลา จนลืมที่จะตอบหรือทักทายอาโปกลับ ทำให้อีกฝ่ายทำหน้างุนงงกับท่าทางของเขา

" อะไรกันวะเนี่ย! หอนายโลมนี่เป็นพวกถือศึลหรือไงกัน ทำไมอาหารถึงมีแต่ผัก แล้วก็ผักเนี่ย " เหอลู่ชิงกล่าวอย่างอารมณ์เสีย เมื่อเห็นอาหารในส่วนของเขา แม้ปากจะบ่นแต่มือก็ใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปากไม่หยุดด้วยความหิว

ผ่านไปแล้วอีกวันนับตั้งแต่เหอลู่ชิงทะลุมิติมาอยู่ในโลกใบใหม่นี้ เขาได้เรียบรู้อะไรใหม่ๆ เพิ่มเติมหลายอย่างที่นอกเหนือไปจากความทรงจำของร่างเดิม ซึ่งเรียกได้ว่าน้อยมาก เพราะเหอลู่ชิง เป็นเด็กที่มาจากหมู่บ้านห่างไกลนอกเมือง ตั้งแต่เด็กจนโตแทบจะไม่เคยก้าวเท้าออกจากหมู่บ้านเลย ไปไกลสุดแค่ตลาดในตัวอำเภอใกล้ๆกับหมู่บ้านเท่านั้น

ทั้งยังไม่ได้รับการศึกษาอะไรนอกจากพื้นฐานการอ่านเขียนที่พอจะเอาตัวรอดได้บ้างเท่านั้น นอกจากครอบครัว คนในหมู่บ้านบางคนแล้ว เหล่าคณิกาส่วนใหญ่ในหอนายโลมนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ไร้ลมปราณ ไม่สามารถบำเพ็ญเซียนได้

เหล่าคณิกาชายทั้งหลายจึงได้พยายามฝึกฝนศาสตร์ทั้ง 4 ประการของบัณฑิต อย่างการเล่นดนตรี หมากล้อม การเขียนพู่กันจีน และการวาดภาพแบบจีน ให้ชำนาญเพื่อที่ว่าสักวันหนึ่งตนจะได้ก้าวขึ้นเป็นคณิกาอันดับต้นๆของหอนายโลม

คณิกาอันดับหนึ่งของ หอกระเรียนฟ้า นั้นมีชื่อว่า เย่วเสี่ยง แซ่หม่า ด้วยฐานะนี้เขาสามารถมีคนรับใช้ส่วนตัวมากถึง 5 คน และบ่าวคนสนิทอีก 2 คนที่คอยรับใช้ทุกอย่าง เย่วเสี่ยงนั้นมีคุณสมบัติของศาสตร์ทั้ง 4 อย่างยอดเยี่ยมและยังมีพลังลมปราณในระดับ ปราณจิต ขั้นกลางอีกด้วย ฐานะของเขานั้นได้รับการสนับสนุนทั้งด้านเงินทองและ ทรัพยากรสิ่งของที่ใช้ในการฝึกฝนบำเพ็ญเซียนอย่างเต็มที่

ระบบบำเพ็ญเซียน

ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวัน ในที่สุดเหอลู่ชิงก็ได้มีโอกาสนั่งพักบ้าง ขณะที่นั่งพักอยู่นั้นหัวสมองของเขาเกิดความว่างเปล่าขึ้นชั่วขณะ ความว่างเปล่านั้นก่อให้เกิดสมาธิขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ แล้วเขาก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงหนึ่งที่ไม่ได้ยินมาสักพักแล้วดังขึ้นในโสตประสาท

[ยินดีต้อนรับสู่แดนบำเพ็ญเซียน ระบบคือระบบบำเพ็ยเซียน ที่จะช่วยโฮสต์ฝึกฝนบำเพ็ญเพียรเป็นเซียน ต่อไปโฮสต์จะเรียกระบบว่า " เพื่อนสาว " ก็ได้ ส่วนระบบก็จะเรียกโฮสต์ว่า " คุณชายน้อย "]

[คุณชายน้อยมีคำถามหรือไม่เจ้าคะ?] เสียงเครื่องจักรกลชายหญิงดังขึ้นในโสตประสาทของเหอลู่ชิง

" เอ่อ.. อะแฮ่ม! ทำไมฉันได้มาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ? " เหอลู่ชิงที่ตกตะลึงกับคำพูดของระบบ ต้องรีบดึงสติกลับมา ก่อนจะเอ่ยถามระบบในใจ

[เพราะคุณชายน้อยเป็นผู้ถูกเลือกจากเบื้องบนเจ้าค่ะ] ระบบตอบกลับสั้นๆ

" เบื้องบน? เบื้องบนไหนหรือ? " เหอลู่ชิงขมวดคิ้ว พลางถามด้วยดวามสงสัย

[ระดับของคุณชายน้อยในตอนนี้ยังไม่สามารถเข้าถึงฐานข้อมูลระดับสูงได้ คุณชายน้อยต้องหมั่นฝึกฝนให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นมากกว่านี้ก่อน ถึงจะทราบได้ คุณชายน้อยสามารถตรวจสอบสถานะของตัวเองได้จากหน้าจอข้างหน้านี้] น้ำเสียงที่กล่าวมายังคงไร้อารมณ์สิ้นเชิง ก่อนที่หน้าจอโฮโลแกรมจะแสดงหน้าต่างสถานะขึ้นมาด้านหน้าของเหอลู่ชิง เหมือนเป็นการตอกย้ำว่าเขาชั่งมีระดับที่ต่ำเตี้ยยิ่งนัก

[เหอลู่ชิง เพศ: เกอ อายุ :14 ปี เผ่าพันธุ์ : มนุษย์ 1]

[ค่าประสบการณ์ : 0/250] [เหรียณทอง : 0 เหรียญ]

[ระดับ : ไม่มี]

[คัมภีร์ยุทธ : ไม่มี]

[กายา : มนูษย์]

[ทักษะ : ไม่มี]

[อุปกรณ์สวมใส่ : ไม่มี]

[ร้านค้าระบบ : ยังไม่เปิดบริการ]

[ช่องเก็บของ : 0/5]

" อ่า… " เหอลู่ชิงถึงกับไปไม่เป็น พลางคิดในใจแล้วอย่างนี้เขายังจะถามอะไรได้อีกหรือ?

[เพื่อเป็นการเริ่มต้นกับประสบการณ์ใหม่ เพื่อนสาว ขอแจ้งภารกิจแรก เพื่อรับค่าประสบการณ์และรางวัล ขอเชิญคุณชายตรวจสอบได้ที่หน้าต่าง ' ภารกิจ ']

จากนั้นหน้าจอโฮโลแกรมก็เปลี่ยนจากหน้าสถานะไปเป็น หน้าต่างภารกิจทันที

[ภารกิจหลัก : ทำความคุ้นเคยกับโลกใหม่ และสังคมใหม่]

[รางวัล : เปิดใช้งาน ' มิติบำเพ็ญเซียน ขั้นต้น ' , ค่าประสบการณ์ 50, เหรียญทอง 20 เหรียณ]

[ระยะเวลา : 3 วัน]

[บทลงโทษ : ระบบบำเพ็ญเซียน ขั้นต้น เลื่อนการเปิดใช้งานออกไปอีก 30 วัน ]

[2 : 23 : 59]

บนหน้าจอแสดงรายละเอียดของภารกิจ และมีนับเวลาถอยหลังแสดงให้เห็นด้านล่างสุดของจอ เหอลู่ชิงอ่านจบก็บังเกิดความรู้สึกหลากหลาย ทั้งไม่แน่ใจว่าการทำความรู้จักโลกใหม่ต้องทำอะไรบ้าง ในเวลาแค่ 3 วัน ทั้งดีใจกับของรางวัล แค่ฟังชื่อว่า มิติบำเพ็ญเซียน ก็ดูน่าตื่นเต้นแล้ว

" ระบบ เอ้ย! เพื่อนสาวๆ เหรียญทองนี่ไว้ใช้ทำอะไร ฉันสามารถเอาออกมาใช้ซื้อของข้างนอกนี้ได้ไหม? " เหอลู่ชิงสงสัยก็หลุดปากถามระบบ แต่นึกได้ว่าระบบให้เรียกว่า เพื่อนสาว เขาจึงเปลี่ยนคำเรียกใหม่

[ระบบขอแนะนำคุณชายน้อย การทำความคุ้นเคยกับโลกใหม่อย่างแรกเลย ก็คือการหัดใช้คำพูดให้เข้ากับคนที่นี่นะเจ้าคะ จะได้ไม่ถูกมองว่าประหลาด ส่วนคำตอบที่คุณชายน้อยถามนั้นก็คือ ไม่ได้เจ้าค่ะ] ระบบเอ่ยตอบเหอลู่ชิงด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งดังเดิม แต่เหอลู่ชิงกลับเหมือนกำลังถูกด่ายังไงก็ไม่รู้

" เข้าใจแล้วๆ น่าเสียดายอ่ะ ถ้าหากนำออกมาใช้ข้างนอกไม่ได้แล้วมีไว้เพื่ออะไรหรือ? " เหอลู่ชิงพยักหน้า ก่อนจะเปลี่ยนคำถามใหม่

[เหรียญทองในระบบมีไว้เพื่อใช้ซื้อของในร้านค้าของระบบเจ้าค่ะ ในอนาคตเพื่อนสาวจะมีภารกิจเพื่อให้คุณชายน้อยปลดล็อค ' ร้านค้าระบบ ' เจ้าค่ะ] ระบบตอบคำถามของเหอลู่ชิง

" อ่อ แบบนี้เอง " เหอลู่ชิงพยักหน้าในใจก่อนจะยิ้มออกมา เมื่อนึกถึงร้านค้าของระบบจะต้องมีสิ่งของที่น่าสนใจมากๆ แน่

" มีอะไรน่าดีใจเช่นนั้นหรือ หมดเวลาพักแล้วทำไมไม่รีบกลับไปทำงานของเจ้า! " เสียงตะโกนมาจากเรือนครัว ทำให้เหอลู่ชิงสะดุ้งรีบผลุดลุกขึ้นแล้วตรงไปเก็บถ้วยชามเพื่อนำไปล้าง

" คนโบราณพวกนี้ทำไมไม่รู้จักทำน้ำยาล้างจานใช้นะ ดูสิใช้ขึ้เถ้าล้างจานกว่าจะสะอาด มันเหนื่อยนะ! " เหอลู่ชิงที่ล้างจานไปบ่นไปอยู่คนเดียว ก้มหน้าก้มตาล้างถ้วยชามที่กองอยู่ด้วยความเหนื่อยใจ พลางคิดถึงชีวิตก่อน เขาเป็นคนที่ไม่ชอบการล้างจาน จึงเลือกที่จะฝากท้องไว้กับร้านอาหารข้างนอก มากกว่าการซื้อกลับมากินที่ห้องของตัวเอง

" อาชิง! ล้างชามเสร็จแล้วไปพบนายหญิงที่ห้องโถงด้วยเข้าใจไหม? " นางจางซื่อ คนสนิทของนายหญิงใหญ่แห่งหอกระเรียนฟ้า เดินตามหาเหอลู่ชิงจนมาพบอีกฝ่ายกำลังล้างชามอยู่จึงได้บอกกล่าวถึงข้อความที่ผู้เป็นนายสั่งการมา

" เอ่อ! ขอรับท่านน้าจางซื่อ " เหอลู่ชิงหันไปตามเสียงเรียก เห็นหญิงวัยสามสิบคนหนึ่งเดินนวยนาดเข้ามาทางเขา ก็รีบรีดเร้นความทรงจำก่อนจะนึกออกว่าเป็นใคร ก็รีบค้อมหัวคำนับอีกฝ่ายก่อนจะตอบรับไป

" รีบไปด้วยล่ะ อย่าให้นายหญิงท่านรอนาน! " นางจางซื่อกล่าวจบก็สบัดชายเสื้อเดินนวยนาดกลับไปยังทางเดิมที่เดินมา

' เรียกหาทำไมวะ? ' เหอลู่ชิงส่ายหน้านึกไม่ออกว่านายหญิงท่านนั้นจะเรียกเขาไปพบเรื่องอะไร ก่อนจะก้มหน้าก้มตาจัดการกับงานตรงหน้าให้เสร็จๆ ไปสักที

เมื่อล้างชามเสร็จแล้ว เหอลู่ชิงก็ตรงไปยังห้องโถงใหญ่ของหอกระเรียนฟ้า แล้วสอดส่ายสายตาหาเป้าหมาย ก่อนจะเห็นคนสนิทของนายหญิงอีกคนกำลังยืนสั่งงานบ่าวอยู่จึงเดินตรงเข้าไปหาอีกฝ่ายแล้วเอ่ยปากถาม " เอ่อ่ ข้ามาพบนายหญิงใหญ่ขอรับ ท่านน้า "

" มาแล้วหรืออาชิง ตามข้ามา! " หญิงคนสนิทของนายหญิงที่เหอลู่ชิงเรียกว่าท่านน้า เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าเหอลู่ชิงกำลังยืนก้มหน้ารอคำตอบจากนางอยู่ ก็เอ่ยบอกให้ตามตนไปยังห้องทำงานของนายหญิงแห่งหอกระเรียนฟ้า เหอลู่ชิงเดินตามไปเงียบๆ จนมาถึงยังห้องทำงานซึ่งถูกตกแต่งอย่างวิจิตรงดงาม บ่งบอกถึงฐานะของผู้เป็นเจ้าของได้เป็นอย่างดี

" เหอลู่ชิง มาแล้วเจ้าค่ะนายหญิง! " หญิงคนดังกล่าวรีบรายงานผู้เป็นนายทันทีที่เข้ามาถึงในห้องทำงานของนายหญิง

นายหญิงของหอกระเรียนฟ้า มีนามว่า จางม่านอี้ มีใบหน้าที่ดูอ่อนกว่าวัยเหมือนสาววัย 24-25 ปีคนหนึ่ง แต่จริงๆ แล้วเธออายุ 42 ปี เหอลู่ชิงแอบชำเลืองมองนางครู่หนึ่งก่อนจะรีบก้มหน้าทำความเคารพนางแล้วยืนรออยู่เงียบๆ

" มาใกล้ๆ ข้านี่สิอาชิง " จางม่านอี้หันไปเอ่ยบอกเหอลู่ชิงที่ยืนก้มหน้าอยู่ด้านหลังของนางจางเหนียง คนงานในหอกระเรียนฟ้าที่เป็นคนเก่าคนแก่ของที่นี่ส่วนใหญ่มักเปลี่ยนแซ่มาใช้ แซ่จางเช่นเดียวกับนายหญิงของหอ รวมถึงนางจางเหนียงที่แต่เดิมแซ่จง

เรียนรู้โลกใหม่

เหอลู่ชิง ขยับตัวเข้าไปยืนใกล้กับจางม่านอี้แต่ยังคงก้มหน้าอยู่เช่นเดิม

" ไหนเงยหน้าขึ้นให้ข้าดูสิ อีกไม่กี่เดือนเจ้าก็จะครน 15 ปีแล้วใช่หรือไม่? " จางม่านอี้บอกให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นเพื่อให้เธอพิจารณารูปร่างหน้าตาของเหอลู่ชิงได้ถนัด ตั้งแต่วันที่ซื้อตัวของอีกฝ่ายมาเธอก็ไม่เคยได้พิจารณาอย่างจริงจังเลยสักครั้ง และไม่ค่อยได้พบอีกฝ่ายมากนัก

เหอลู่ชิงได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นให้อีกฝ่ายพิจารณา และเอ่ยตอบคำถามของจางม่านอี้ " ขอรับนายหญิง อีกไม่กี่เดือนข้าน้อยก็จะอายุครบ 15 ปีแล้วขอรับ "

" อืมม ผิวขาวซีดไปสักหน่อย ร่างกายก็ดูผอมบางนัก แต่โครงหน้ามีเค้าความงามดีทีเดียว โดยเฉพาะแววตาที่ดูมุ่งมั่นนั่น ใช้ได้ๆ " จางม่านอี้พิจารณาดูเหอลู่ชิงทั่วทั้งร่างก่อนเปรยออกมา

" ที่ข้าเรียกเจ้ามาวันนี้ก็เพื่อจะเตือนความจำเจ้า ตามที่เจ้าให้คำสัญญาข้าไว้ ว่าเมื่ออายุครบ 15 หนาวเจ้าจะยอมมาเป็นคณิกาชายฝึกหัด โดยไม่บิดพลิ้วอีก หวังว่าเจ้าจะไม่ลืม ข้าไม่อยากใช้ความรุนแรงกับของดีดีหรอกนะ " จางม่านอี้จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเหอลู่ชิงพลางกล่าวถึงเหตุผลที่เรียกอีกฝ่ายมา

" ขอรับ นายหญิง! " เหอลู่ชิง ก้มหัวพร้อมกับกล่าวตอบอีกฝ่าย แต่ในใจนั้น หัวหมุนติ้วคิดหาทางเอาตัวรอด ออกจากสถานที่แห่งนี้ เขาไม่ยอมมาเป็นคณิกาในหอโคมแดงแบบนี้แน่ๆ เขาทะลุมิติมาเพื่อเป็นเซียนเท่านั้น!!

" อาเหนียง ต่อไปนี้ก็กำชับคนงานให้อาชิงทำแต่งานเบาๆ ก็พอให้กินอาหารดีๆขึ้นด้วย เดี๋ยวถึงเวลาของดีดีจะเสียหมด ฝากเจ้าดูแลเรื่องนี้ต่อด้วยเข้าใจไหม? " จางม่านอี้หันไปกำชับคนสนิทของตัวเองให้ดูแลเหอลู่ชิงอย่างดีกว่าเดิม

" เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ นายหญิง! ตามข้ามา " จางเหนียงรับคำพร้อมกับประสานมือ ก่อนจะหันไปบอกกับเหอลู่ชิงที่ยืนอยู่ด้านข้าง

" ขอบคุณขอรับ นายหญิง " เหอลู่ชิงประสานมือค้อมหัวลงกล่าวขอบคุณ ก่อนจะเดินตามนางจางเหนียงออกไป

จางเหนียงได้ไปกำชับกับหัวหน้าคนงานตามคำสั่งของจางม่านอี้ และฝากให้เขาเป็นคนดูแลแทนนาง ซึ่งต้องคอยรับใช้นายหญิงของหอกระเรียนฟ้า ในช่วงเช้าของวันนี้เหอลู่ชิงจึงได้รับหน้าที่ใหม่คือการ ทำบัญชีของในครัวเพื่อรายงานให้กับนายหญิงดูทุกสิ้นเดือน และช่วยงานทั่วไปที่หัวหน้าคนงานสั่งให้ทำ

วันนี้เหอลู่ชิงนั่งเรียนรู้งานทั้งวัน นับได้ว่าวันนี้งานที่ได้รับเป็นคนละเรื่องกับเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง แถมยังได้กินอาหารที่มีเนื้อสัตว์เพิ่มมาบ้างเล็กน้อย แต่ก็ดีกว่ากินแต่ผักอย่างเมื่อวาน

ในที่สุดเขาก็ได้มีเวลาพักเป็นของตัวเองสักทีหลังจากกินข้าวเย็นและอาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อยแล้ว เหอลู่ชิงมองหาทำเลดีดี สงบๆเพื่อที่จะเก็บค่าประสบการณ์ เนื่องจากว่าเรือนนอนของเขานั้นมีคนงานนอนรวมกันหลายคน ไม่สะดวกที่จะลุกขึ้นมาทำอะไรแปลกๆในตอนดึกๆ

เหอลู่ชิงแอบหยิบหนังสือเล่มหนึ่งมาจากห้องทำงานของหัวหน้าคนงาน เพราะเขาบังเอิญไปเห็นเข้าและสะดุดใจกับชื่อของมัน คือ ปกิณกะ (คำแปล : เบ็ดเตล็ด,ทั่วไป,เล็กๆน้อยๆ,คละกัน) ครั้งแรกที่เห็นนั้นเขาสะดุดกับชื่อของมันจึงเปิดดูเนื้อหาภายใน ทำให้รู้ว่ามันเป็นหนังสือความรู้ทั่วไปของโลกนี้ในหลายๆหมวด เขารู้สึกว่ามันชั่งบังเอิญจริงๆ กับภารกิจของเขาในตอนนี้จึงแอบหยิบมันกลับมาอ่านด้วยในตอนเลิกงาน

มันชั่งเปิดโลกให้กับเขาเสียจริงๆ เมื่อเทียบกับความรู้ของร่างเดิม เหมือนร่างเดิมจะไม่มีความรู้พวกนี้ของในความทรงจำเลย เหอลู่ชิงจมอยู่กับการอ่านเกร็ดความรู้ต่างๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ แฟนนิยายกำลังภายในแบบตัวเขายิ่งนัก ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกสนุกจนเวลาล่วงเลยเข้าสู่ปลายยามจื่อ (เที่ยงคืน) เขาก็อ่านจบและนอนคิดทบทวนความรู้ที่เพิ่งจะได้มาใหม่ จนเผลอหลับไป

ปลายยามอิ๋น (ตี 5) เขาก็ตื่นนอนจากการที่กลุ่มคนงานที่นอนร่วมโรงนอนกับเขาพอกันลุกขึ้นไปทำหน้าที่ของตัวเอง เหอลู่ชิงจึงลุกขึ้นไปจัดการธุระส่วนตัวของตัวเอง

เหอลู่ชิงที่พอมีเวลาเหลือก็รีบเข้าไปช่วยคนงานคนอื่นทำงาน และถือโอกาสทำความรู้จักพูดคุยไถ่ถามตามประสานิสัยของตนเองจากโลกเดิม สร้างความแปลกใจให้กับหลายๆคน ที่สังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลง เพราะเมื่อก่อนนี้เหอลู่ชิงเป็นเด็กขี้อาย พูดน้อย และมักจะไม่กล้าคุยกับใครมากนัก

นับจากวันที่รับภารกิจจากระบบมา เหอลู่ชิงก็ไม่ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายเลย จนล่วงเข้าวันที่สอง เสียงเหอลู่ชิงแทบจะลืมไปแล้วก็ดังขึ้นในโลตประสาทขณะกำลังจะเข้านอนในคืนนั้น

[ ภารกิจทำความคุ้นเคยกับโลกใหม่ สำเร็จ!]

[ รางวัลภารกิจ : เปิดใช้งาน ' มิติบำเพ็ญเซียน ' , ค่าประสบการณ์ 50 แต้ม , เหรียญทอง 20 เหรียญ]

[ คุณชายน้อยต้องการรับของรางวัลเลยหรือไม่เจ้าคะ? ]

เสียงระบบแจ้งเตือนภารกิจและหน้าจอโฮโลแกรมก็ปรากฏขึ้นด้านหน้าของเหอลู่ชิง เขาจ้องมองหน้าจอก่อนจะพยักหน้าพร้อมกับนึกในใจ ' รับเลย '

[ คุณชายน้อยสามารถใช้งาน มิติบำเพ็ญเซียน ขั้นต้น ได้แล้ว ต้องการจะทดลองใช้งานเลยไหมเจ้าคะ? ] เสียงของระบบดังขึ้นเพื่อสอบถามความต้องการของเหอลู่ชิง

" ถ้าเข้าไปในมิติบำเพ็ญเซียนตอนนี้ คนอื่นจะไม่สงสัยหรือเพื่อนสาว? " เหอลู่ชิงอยากจะเข้าไปสำรวจมิติที่ว่านั่นจะแย่แล้ว แต่ก็กลัวว่าจะถูกคนงานคนอื่นในโรงนอนเดียวกันกับเขาสงสัยเอา

[ คุณชายน้อยสามารถเลือกได้ว่าจะเข้าไปทั้งร่าง หรือเฉพาะจิตวิญญาณเจ้าค่ะ ไม่ต้องกังวลใจไป หากคุณชายน้อยเข้าไปในมิติทั้งร่าง เพื่อนสาวจะสร้างภาพลวงตาเอาไว้คนอื่นจะมองเห็นว่าคุณชายกำลังนอนหลับอยู่เท่านั้น] ระบบยังคงตอบคำถามของเหอลู่ชิงอย่างขันแข็ง

" อ่อ ถ้าอย่างข้าขอเข้าไปในมิติทั้งร่างเลย " เหอลู่ชิงพยักหน้าพอใจก่อนจะเอ่ยบอกระบบ

สิ้นสุดคำของเหอลู่ชิง ร่างของเขาก็เหมือนถูกดูดหายไป แล้วความรู้สึกเหมือนตกจากที่สูงก็ตามมาติดๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะนิ่งไป เขาค่อยๆลืมตาขึ้นจากความกลัว รู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย ก่อนจะบ่นออกมา " ทำไมไม่แจ้งกันก่อนเพื่อนสาว ถ้าฉันหัวใจวายตายอีกรอบจะทำยังไง? "

[ ขออภัยเจ้าค่ะ ระบบลืม! ] ระบบตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่สะทกสะท้าน

ลืม!!

' ระบบก็ลืมได้ด้วยหรือ? ' เหอลู่ชิงอุทานในใจ

[ ระบบก็ต้องมีเออเร่อบ้างสิเจ้าคะ คุณชายน้อย ] เสียงของระบบตอบกลับมา

" อ๊ะ ได้ยินด้วยหรือ? " เหอลู่ชิงตกใจที่ระบบได้ยินสิ่งที่เขาคิด

[ ระบบได้ยินทุกอย่างที่คุณชายน้อยคิดเจ้าค่ะ ] ระบบได้ไขข้อข้องใจให้กับเหอลู่ชิง

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้