ไม่มีเงินจ่ายค่าคลอด สามีภรรยาถูกบังคับขาย ทารกแรกเกิด ให้โรงพยาบาลอินเดีย
ไม่มีเงินจ่ายค่าคลอด - ไทมส์ ออฟ อินเดีย รายงานชะตากรรมน่าสงสารของคู่สามีภรรยา ที่จำใจต้องขายทารกแรกเกิดให้โรงพยาบาล เนื่องจากไม่มีเงินพอจ่ายค่ารักษาพยาบาลได้
นางบาบิตา ชารัน อายุ 36 ปี คลอดลูกชายด้วยการผ่าท้องทำคลอดที่โรงพยาบาลในเมืองอัคระ รัฐอุตตรประเทศ ทางเหนือของอินเดีย และตามมาด้วยค่ารักษาพยาบาล 35,000 รูปี หรือเกือบ 15,000 บาท
แต่ นายศิวะ ชารัน สามี คนขับรถสามล้อ และภรรยา อ้างว่า ทั้งคู่ไม่มีเงินพอ โรงพยาบาลจึงเสนอรับซื้อเด็กในราคา 100,000 รูปี หรือเกือบ 43,000 บาท
ขณะที่ผู้จัดการโรงพยาบาลปฏิเสธข้อครหาการค้าเด็กดังกล่าว ชี้แจงว่า พ่อแม่ลงนามเอกสารยินยอมยกเด็กเพิ่งคลอดให้โรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว เพื่อรอผู้อุปการะมารับดูแลต่อไป
รายงานระบุว่า ครอบครัวชารันมีลูกแล้ว 5 คน และนายศิวะขับรถสามล้อ ทำเงินวันละไม่ถึง 100 รูปี หรือเกือบ 43 บาท นอกจากนี้ โรงงานรองเท้าที่ลูกชายคนโตสุดทำงานปิดตัวลงเนื่องจากวิกฤตโควิด-19
อย่างไรก็ตาม นางบาบิตายืนยันต้องการลูกเพิ่งคลอดกลับคืน และนายศิวะระบุว่า ทั้งคู่อ่านไม่ออกและเขียนไม่ได้ จึงไม่รู้ว่าเอกสารดังกล่าวมีเนื้อหาอะไรบ้าง และเวลาลงนามต้องใช้การพิมพ์ลายนิ้วมือ ส่วนผู้พิพากษาศาลแขวงจะตรวจสอบข้อครหาการขายทารก และจะดำเนินมาตรการเหมาะสมต่อไป
มีข่าวอื้อฉาวว่าทารกส่วนหนึ่งที่อยู่ในการดูแลของโรงพยาบาลในอินเดียภายหลังจะถูกขายแก่พ่อแม่บุญธรรมที่ต้องรับเด็กไปอุปการะ ซึ่งนักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิเด็กระบุไม่เป็นไปตามหลักกฎหมายอุปการะเด็ก
ก่อนหน้านี้ รัฐบาลอินเดียเตือนการลักลอบค้าทารก ที่ทำให้จำนวนเด็กที่รอรับอุปการะลดลง ขณะที่ครอบครัวอุปถัมภ์ต้องรอคิวยาวเพิ่มขึ้น ด้วยอัตราส่วนพ่อแม่บุญธรรมต่อทารกมากถึง 7 ต่อ 1
ไม่เพียงการลักลอบค้าทารก อินเดียมีปัญหาการใช้แรงงานเด็กด้วย เช่น รัฐราชสถาน แหล่งหัตถอุตสาหรรม ที่เปิดแผนขับเคลื่อนใหม่ เพื่อหยุดยั้งการค้าเด็กเพื่อใช้แรงงานทั่วรัฐ หลังมีความกังวลถึงแรงงานเด็กที่เพิ่มขึ้น นับตั้งแต่ผ่อนล็อกดาวน์โควิด-19
ด้วยการให้ตำรวจและเจ้าหน้าที่ขนส่งต้องได้รับการแจ้งข้อมูลการเคลื่อนย้ายเด็กทุกคน เพื่อปัองกันการลักลอบค้าแรงงานเด็กที่มาจากรัฐอื่นที่มีความยากจนกว่า
นอกจากนี้ นักรณรงค์ติติงกฎหมายสิทธิเด็กในอินเดีย ที่แม้จะห้ามว่าจ้างเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี ทำงาน ยังแต่อนุญาตให้เด็กช่วยพ่อแม่ทำงานนอกเวลาเรียนได้อยู่ กลายเป็นช่องทางที่บรรดานายจ้างและผู้ค้ามนุษย์นำมาใช้แสวงหาผลประโยชน์ได้