โปรดอัพเดตเบราว์เซอร์

เบราว์เซอร์ที่คุณใช้เป็นเวอร์ชันเก่าซึ่งไม่สามารถใช้บริการของเราได้ เราขอแนะนำให้อัพเดตเบราว์เซอร์เพื่อการใช้งานที่ดีที่สุด

ทําไมองุ่นเป็นผลไม้ยอดนิยมของไฮโซในยุคสามก๊ก

ศิลปวัฒนธรรม

อัพเดต 28 ต.ค. 2567 เวลา 07.42 น. • เผยแพร่ 25 ต.ค. 2567 เวลา 10.44 น.
ภาพประกอบเนื้อหา - องุ่น (ภาพจาก Pixabay)

ในเอกสารยุค ราชวงศ์ฮั่น และถังมีการบันทึกถึง “องุ่น” ผลไม้ ที่มีถิ่นกำเนิดอยู่แถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และทะเลสาบแคสเปียน องุ่นก็ค่อยๆ แพร่ไปทางตะวันออก เนื่องตามการย้ายถิ่นของมนุษย์ในเอเชียตะวันตกและเอเชียกลางตั้งแต่ยุคดึกดำบรรพ์จนถึงยุคโบราณ

พงศาวดารสื่อจี้เล่ม 123 บทประวัติแคว้นต้ายวน บันทึกไว้ว่า ยุคราชวงศ์ฮั่น ดินแดนแถบแคว้นต้ายวนใช้องุ่นทำเหล้า (ไวน์) คนรวยมีเหล้าองุ่นเก็บถึงหมื่นกว่าต้าน (ถังใหญ่) เก็บนานนับสิบปีก็ไม่เสีย คนชอบกินเหล้าองุ่น ม้าชอบกินต้นถั่วมู่ชีว์ ทูตราชวงศ์ฮั่นได้เมล็ดพันธุ์มา ฮ่องเต้จึงได้เริ่มปลูกองุ่นและถั่วมู่ซีว์ในที่ซึ่งดินดี…แม้ในถิ่นที่ห่างวังก็ปลูกองุ่นและมู่ซีว์ไปสุดสายตา แต่ในยุคราชวงศ์ฮั่น องุ่นส่วนมากปลูกในอุทยานหลวง ไม่ปรากฏบันทึกเรื่องการปลูกองุ่นนอกวังอย่างเป็นล่ำเป็นสัน

ถึงยุค สามก๊ก องุ่นยังเป็นของโปรดชนิดหนึ่งในอุทยานหลวง แต่มิได้มีเฉพาะในวังเท่านั้น หากแพร่พันธุ์ไปนอกวัง มีปลูกในหมู่บ้านเช่นกัน บันทึกเรื่องสังคมในยุคราชวงศ์วุ่ย-จิ้น และราชวงศ์เหนือ-ใต้ ปลูกองุ่นมีอยู่ไม่น้อย เช่น

หนังสือไท่ผิงอี้ว์หล่าน เล่ม 972 บทว่าด้วยผลไม้ ตอนที่ 9 ยกข้อความจากบันทึกฉินโจวมาว่า “ทุ่งเมืองฉินโจวปลูกองุ่นมาก” เมืองฉินโจว (ที่ว่าการอยู่ที่เมืองเทียนสุ่ย มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) ปลูกกันมาก, หนังสือคัมภีร์สมุนไพรกล่าวว่า “องุ่นปลูกที่เมืองอู่หยวน หล่งซี ตุนหวง บำรุงพลังและจิตใจ ทำให้สมบูรณ์แข็งแรงคล่องแคล่ว”

หลังจากราชวงศ์ฮั่นองุ่นแพร่ออกจากอุทยานหลวงไปสู่ชาวบ้านย่านเมืองหลวงในเขตกวนจง (ในด่าน) ก่อน ในยุคราชวงศ์วุ่ยและจิ้น การปลูกองุ่นขยายไปภาคตะวันออกอยู่ตลอดเวลา ในยุคราชวงศ์วุ่ยแถบลุ่มแม่น้ำฮวงโหตอนล่างทางภาคตะวันออก พวกขุนนางและผู้ดีเริ่มปลูกองุ่นกันแล้ว

ในยุคสามก๊กถึงราชวงศ์เหนือใต้ ไวน์องุ่นแพร่หลาย เรื่องนี้ต้องขอบคุณพระเจ้าวุ่ยเหวินตี้ หรือโจผี

โจผีน่าจะเป็นกษัตริย์ผู้โปรดองุ่นมากที่สุดในโลก มากถึงขนาดเขียนพระราชโองการเรียกประชุมขุนนางเป็นร้อยแก้วพรรณนาองุ่นและไวน์องุ่น ดังความตอนหนึ่งว่า

“ผู้ดีสามชั่วคนจึงจะรู้เรื่องเสื้อผ้า ผู้ดีห้าชั่วคนจึงจะรู้เรื่องดื่มกิน นั่นก็คือเรื่องเสื้อผ้าดื่มกินนี้ ถ้าไม่ใช่ผู้ดีจะแยกแยะไม่ออก…ผลไม้ของจีนมีมาก

แต่ขอพูดถึงองุ่น จากฤดูร้อนเข้าฤดูใบไม้ร่วง เมานอนไม่แจ่มใส บังน้ำค้างพลางกิน หวานแต่ไม่เป็นน้ำเชื่อม เปรี้ยวแต่ไม่จี๊ด เย็นแต่ไม่หนาว รสฉ่ำน้ำมาก ดับร้อนลดกระหาย หากหมักเป็นเหล้า หวานกว่าจิ๋ว์ป๋อ เมาสบายสร่างง่าย

แค่พูดถึง ก็น้ำลายไหล แล้วได้กินจะขนาดไหน ผลไม้อื่นจะมีอะไรเทียบได้?”

เมื่อบุคคลระดับจักรพรรดิเช่นโจผีสนับสนุนและโฆษณาให้ การปลูกองุ่นและการทำเหล้าองุ่นในยุคราชวงศ์วุ่ย-จิ้น ก็รุ่งเรืองก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว จึงเป็นธรรมดาอยู่เองที่องุ่นและเหล้าองุ่นจะเป็นของโปรดที่สุดของชนชั้นสูง และองุ่นได้รับยกย่องเป็นผลไม้ชั้นสูง

แต่ไม่เพียงโจผีเท่านั้นที่มีคุณูปการต่อองุ่นและเหล้าองุ่น วัฒนธรรมพุทธศาสนาก็มีส่วนช่วยเสริมให้องุ่นและเหล้าองุ่นแพร่หลาย

แม้องุ่นจะแพร่เข้าสู่จีนตั้งแต่ยุคราชวงศ์ฮั่น แต่การแพร่กระจายและความนิยมแพร่หลายได้รับแรงสนับสนุนจากพุทธศาสนาอย่างมิอาจแยกออกจากกันได้ ในพุทธศาสนายกย่องลายเครือเถาองุ่นเป็นลายมงคล ในคัมภีร์ธรรมคุปตวินัย เล่ม 50 กล่าวถึงเรื่องนี้ว่า

ใช้ลายเครือเถาองุ่นประดับสถูปเจดีย์และกุฏิพระสงฆ์จะช่วยเพิ่มความขรึมขลัง ที่ถ้ำอชันตาคูหาวิหารรุ่นแรกของอินเดีย…ลายเครือเถาองุ่นมักประดับอยู่บนพระเศียรหรือข้างพระวรกายของพระพุทธรูป สืบเนื่องไปตามความรุ่งเรืองของพุทธศาสนาในยุคราชวงศ์วุ่ย-จิ้น จนถึงราชวงศ์สุยและถัง ลายเครือเถาองุ่นก็ได้เข้าไปอยู่ที่ถ้ำตุนหวง อวิ๋นกัง หลงเหมิน อันเป็นถ้ำทางพุทธศาสนาของจีน

ในบันทึกแดนตะวันตก ของพระถังซำจั๋งเล่ม 2 บันทึกว่า ในอินเดียโบราณยกย่องเหล้าองุ่น ไม่ให้ความสำคัญแก่เหล้าที่ทำจากข้าว ดังข้อความว่า “สุรามีวรรณะสูงต่ำและรสชาติต่างกัน สุราองุ่นและสุราอ้อยเป็นเครื่องดื่มของวรรณะกษัตริย์ สุราที่ร้อนแรงนั้นพวกวรรณะแพศย์ดื่ม” ส่วนพวกพราหมณ์และนักบวชไม่ดื่มสุรา ดื่มแต่น้ำผลไม้คั้น นิยมน้ำองุ่นมากที่สุด

ค.ศ. 630 พระถังซำจั๋งเดินทางไปอัญเชิญพระไตรปิฎกที่อิเดีย แว่นแค้นตลอดจนเส้นทางแถบตะวันตกของจีน เช่น กุยจือ (คุจี) และเมืองซู่เย่สุ่ย (ซูยับ) ขอพวกเติร์ก ล้วนใช้องุ่นทำน้ำปานะถวายพระภิกษุ

สรุปความได้ว่า องุ่น ผลไม้ ชนิดนี้ เป็นผลไม้ไฮโซในสมัย สามก๊ก ก็ด้วยเหตุดังนี้

อ่านเพิ่มเติม :

สำหรับผู้ชื่นชอบประวัติศาสตร์ ศิลปะ และวัฒนธรรม แง่มุมต่าง ๆ ทั้งอดีตและร่วมสมัย พลาดไม่ได้กับสิทธิพิเศษ เมื่อสมัครสมาชิกนิตยสารศิลปวัฒนธรรม 12 ฉบับ (1 ปี) ส่งความรู้ถึงบ้านแล้ววันนี้!! สมัครสมาชิกคลิกที่นี่

หมายเหตุ : คัดเนื้อหาส่วนหนึ่งจาก หลี่ฉวนจวินและคณะ-เขียน, ถาวร สิกขโกศล-แปล. 101 คำถามสามก๊ก, สำนักพิมพ์มติชน, พิมพ์แรก กรกฎาคม 2556. เรียบเรียงโดย เสมียนนารี

เผยแพร่ในระบบออนไลน์ครั้งแรกเมื่อ 7 เมษายน 2565

อ่านข่าวต้นฉบับได้ที่ : ทําไมองุ่นเป็นผลไม้ยอดนิยมของไฮโซในยุคสามก๊ก

ติดตามข่าวล่าสุดได้ทุกวัน ที่นี่
– Website : https://www.silpa-mag.com

ดูข่าวต้นฉบับ
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...