'พงศ์ศรัณย์' ชี้การเมืองไม่ใช่เรื่องอารมณ์ แต่คือ 'การตัดสินใจ' ท่ามกลางข้อจำกัด 'รัฐบาลผสม' คือการร่วมเพื่อผลลัพธ์ไม่ใช่ภาพลักษณ์

จั๋ง พงศ์ศรัณย์ อัศวชัยโสภณ อดีตรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรี ฝ่ายการเมือง ระบุผ่านสื่อโซเชียลมีเดียวันนี้ (18 กุมภาพันธ์ 2569) ว่า เมื่อ “คู่ขัดแย้ง” กลายเป็น “หุ้นส่วนจำเป็น” เสียงวิจารณ์ของประชาชนต่อการเข้าร่วมรัฐบาลกับพรรคภูมิใจไทยในช่วงนี้ ผมเคารพและรับฟังทุกความเห็นครับ ผมไม่คิดว่าความรู้สึกผิดหวังหรือคำถามที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องเล็ก และผมก็ไม่อยากตอบด้วยวาทกรรมสวย ๆ

ผมอยากชวนมองเรื่องนี้ผ่าน “กรอบคิด” จากหนังสือของ Adam Kahane เรื่อง Collaborating with the Enemy

Kahane เสนอว่า เวลาเราเผชิญหน้ากับ “คู่ขัดแย้ง” หรือคนที่เราไม่ไว้ใจ เรามักคิดว่ามีอยู่แค่ 3 ทางเลือกพื้นฐาน

Force — ใช้อำนาจบังคับให้เป็นไปตามที่เราต้องการ

Adapt — ทน ๆ อยู่ร่วมกันไปโดยไม่ได้เปลี่ยนอะไรจริง

Exit — ถอนตัว เดินออกจากโต๊ะ

แต่ในโลกของปัญหาซับซ้อน โดยเฉพาะระดับประเทศ มันมีทางเลือกที่สี่

Collaborate — ร่วมมือ ทั้งที่ยังไม่เห็นเหมือนกันทั้งหมด

ร่วมมือ ทั้งที่ยังมีความระแวง

ร่วมมือ เพราะโจทย์ใหญ่กว่าความรู้สึกส่วนตัว

การเมืองไทยวันนี้ ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่ใครจะ “Force” ใครได้ เสียงในสภาไม่ได้ขาดแบบนั้น

การ “Exit” อาจทำให้ภาพลักษณ์ชัดเจนขึ้นในสายตาบางคน แต่คำถามคือ ประเทศได้อะไรจากการที่เราเลือกไม่เข้าไปบริหาร?

ส่วนการ “Adapt” แบบอยู่ไปวัน ๆ โดยไม่ผลักดันนโยบายจริงจัง ก็ไม่ใช่คำตอบในวันที่เศรษฐกิจเผชิญแรงกดดัน หนี้ครัวเรือนสูง การแข่งขันระดับโลกเข้มข้น และเทคโนโลยีเปลี่ยนเร็ว

สิ่งที่เหลืออยู่จึงไม่ใช่ทางเลือกที่สวยงาม แต่เป็นทางเลือกที่จำเป็น การร่วมมือกับพรรคที่เคยเป็นคู่แข่ง ไม่ใช่การยอมจำนน ไม่ใช่การลืมอุดมการณ์ และไม่ใช่การเห็นด้วยกันทุกเรื่อง แต่มันคือการยอมรับข้อจำกัดที่มีอยู่จริง ทั้งเรื่องเสียงในสภา กลไกบริหาร และสมดุลทางการเมือง ซึ่งทำให้การเดินลำพังไม่ใช่ทางเลือกที่ทำงานได้

รัฐบาลผสมไม่ใช่การทำให้อีกฝ่ายคิดเหมือนเรา 100% แต่มันคือการหาจุดที่ “ทำได้จริง” แล้วเดินไปข้างหน้า เราอาจไม่เห็นตรงกันทุกนโยบาย เขาอาจไม่เห็นด้วยกับเราทั้งหมด แต่ถ้าคำถามสุดท้ายคือ เศรษฐกิจดีขึ้นไหม โอกาสของคนรุ่นใหม่เพิ่มขึ้นไหม ประเทศแข่งขันได้ดีขึ้นไหม นั่นคือมาตรวัดที่สำคัญกว่า

ผมเข้าใจดีว่าการเมืองไม่ใช่เรื่องอารมณ์ล้วน ๆ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องเทคนิคอย่างเดียว มันคือการตัดสินใจท่ามกลางข้อจำกัดจริง และบางครั้ง การเลือก “ร่วมมือกับคนที่เราไม่เคยสบายใจ” อาจเป็นหนทางเดียวที่จะไม่ปล่อยให้ประเทศเสียโอกาสไปมากกว่านี้

สุดท้ายแล้ว เราจะตัดสินกันที่ผลลัพธ์ ไม่ใช่ภาพลักษณ์ และผมพร้อมให้ประชาชนเป็นคนตัดสินครับ