กลับมาง้อคุณสามีในยุค 80
ข้อมูลเบื้องต้น
กลับมาง้อคุณสามีในยุค 80
八零离婚夜，一吻封缄禁欲前夫
***ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้หจก. EnJoyBook ***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
สงวนลิขสิทธิ์
ผู้แต่ง : 蓝小柒 ผู้แปล : ทีมงาน Enjoybook
ฉือฮวน เราเลิกกันเถอะ!” รายงานคดีได้จบความสัมพันธ์อันยาวนานห้าปีระหว่างฉือฮวนและสืออวี่ไป๋ลง ชายหนุ่มถูกจำคุก ส่วนลูกชายตัวน้อยอายุสามขวบก็รู้สึกหลงทางเนื่องจากถูกทิ้ง จนกระทั่งเขาตัดสินใจฆ่าตัวตายด้วยภาวะซึมเศร้ารุมเร้า ส่วนฉือฮวนที่คิดว่าตนจะมีชีวิตที่สุขสบายหลังจากแต่งงานกับเฉิงจื่อเฉียน ก็ถูกสวมเขาและปล้นทรัพย์สินทั้งหมดไปอย่างหน้าด้าน ๆ เมื่อไร้ที่พึ่ง ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกหน เธอกลับย้อนมาเมื่อห้าปีก่อนที่จะเลิกรากับสามี! ฉือฮวนจึงตั้งปณิธานว่าตนจะแก้แค้น และเริ่มต้นชีวิตแสนสุขกับครอบครัวใหม่อีกครั้ง ในเวลาเดียวกัน อวี่ไป๋ผู้เป็นสามีของเธอก็ได้ซ่อนความลับบางอย่างไว้เช่นกัน
บทที่ 1 หวนกลับมาก่อนช่วงที่จะละทิ้งสามีและลูก
บทที่ 1 หวนกลับมาก่อนช่วงที่จะละทิ้งสามีและลูก
จูบหนักหน่วงซึ่งเต็มไปด้วยโทสะ ทำเอาฉือฮวนตัวสั่น เมื่อเห็นใบหน้าที่แสนคุ้นเคยและแปลกตาตรงหน้า เธอก็ตกตะลึง!
สืออวี่ไป๋?
เมื่อมองไปรอบ ๆ เธอก็เห็นบ้านมุงหลังคากระเบื้องขนาดใหญ่ที่สว่างไสว ผนังเรียบแต้มสีขาว โซฟาหนังกับโต๊ะกาแฟเล็ก ๆ และรูปถ่ายงานแต่งของเธอกับสืออวี่ไป๋ที่แขวนอยู่เหนือเตียงใหญ่
เธอกับสืออวี่ไป๋หย่ากันแล้วไม่ใช่หรือ?
ก่อนที่ฉือฮวนจะรู้สึกตัว เธอพลันตบไปที่ใบหน้าของสืออวี่ไป๋อย่างแรง
ฉือฮวนตะลึงเมื่อได้ยินเสียงดัง ‘เพียะ’
ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของสืออวี่ไป๋ยังคงอ่อนเยาว์และเปล่งปลั่ง เขาหล่อเหลามากเสียจนทำให้หัวใจของผู้คนที่พบเห็นเต้นระรัว แต่ช่างน่าเสียดายที่ความงามนั้นถูกทำลายด้วยรอยฝ่ามือสีแดง
ชายหนุ่มกัดฟันแน่น ดวงตาแดงก่ำ ความยับยั้งชั่งใจและความโกรธอันพลุ่งพล่านพลันฉายชัดบนใบหน้าของเขา
เพียงครู่เดียว ฉือฮวนก็ถูกพาเข้าสู่ห้วงเริงรักระคนเกลียดชังที่ห่างหายมานานหลายปี หัวใจของเธอราวกับถูกมือใหญ่บีบรัดแน่นจนหายใจไม่ออก
“ฉือฮวน!”
“หลังแต่งงานกับผม คุณเคยชอบผมบ้างไหม?”
สืออวี่ไป๋กล่าวด้วยเสียงโกรธเกรี้ยวซึ่งลอดผ่านไรฟัน ภายในดวงตาสีเข้มของเขาเย็นยะเยือก รอยปูดโปนบนหน้าผากยิ่งทำให้ใบหน้าของเขาดูน่ากลัว
หลังจากรู้จักสืออวี่ไป๋มาหลายปี เขาทั้งอ่อนโยนและควบคุมตนเองได้ดีเสมอ จนกระทั่งวันที่เธอฟ้องหย่า!
ท่ามกลางบรรยากาศอันมาคุ ฉือฮวนพลันตระหนักขึ้นได้
เธอเกิดใหม่แล้วนี่นา!
และหวนกลับมาช่วงก่อนที่จะหย่ากับสืออวี่ไป๋!
ชาติก่อน เฉิงจื่อเฉียนล่อลวงเธอด้วยคำหวานจนทอดทิ้งสามีและลูกชายอย่างไม่ไยดี แล้วมาแต่งงานกับเขา
ทว่าแท้จริงแล้ว เฉิงจื่อเฉียนกลับเป็นคนเลวทราม หลังจากใช้สินสอดของเธอมาเริ่มดำเนินธุรกิจ เขาก็สานสัมพันธ์กับเย่หมิงจู และเฉดหัวเธอทิ้งไป
ฉือฮวนทรยศครอบครัวตนเองเพราะเฉิงจื่อเฉียน จนบ้านแตกสาแหรกขาด ภายหลังจากถูกข่มขืน เธอก็หมดอาลัยตายอยาก ป่วยหนักจนอาเจียนเป็นเลือด และเสียชีวิตอย่างอนาถในบ้านเช่า
หลังจากเสียชีวิต เธอก็เห็นด้วยตาตัวเองว่า สืออวี่ไป๋พาลูกชายของเขามารับศพตัวเอง ในเวลานั้น สืออวี่ไป๋มีชื่อเสียงและกลายเป็นชายที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศ
หญิงสาวเฝ้ามองชายร่างสูงนั่งบดขยี้กลีบกุหลาบที่หน้าหลุมศพของเธออย่างประชดประชัน
“ฉือฮวน คุณเสียใจบ้างไหม?”
ความโศกเศร้าเอ่อล้นอยู่ในใจของฉือฮวน
ต่อมาเธอก็เห็นน้ำตาไหลออกมาจากหางตาของสืออวี่ไป๋
ฉือฮวนตื่นตระหนก!
เธอคิดว่าหลังจากการหย่าร้าง สืออวี่ไป๋จะลืมเธอไปแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะยังมีความรู้สึกต่อเธออยู่
สิ่งที่ทำให้เธอคาดไม่ถึงยิ่งกว่าก็คือ สืออวี่ไป๋ไม่เคยแต่งงานใหม่และเลี้ยงดูลูกชายของเธอเพียงลำพัง กระทั่งก่อนเธอจะตาย เขาก็ยังคงลูบไล้รูปถ่ายสีเหลืองใบเดิมของเธออย่างไม่เต็มใจ
สิ่งที่ทำให้เธอยิ่งไม่สบายใจก็คือตั้งแต่เธอหย่ากับสืออวี่ไป๋ ลูกชายของเธอ ‘สือเยี่ยน’ ก็ระหกระเหินไปอยู่กับบรรดาญาติที่ไร้หัวใจ เพราะเขาไม่ได้รับความรักและความสนิทสนมอย่างเต็มที่จากพ่อแม่ตอนที่เขายังเป็นเด็ก เด็กหนุ่มจึงทุกข์ทรมานจากภาวะซึมเศร้าขั้นรุนแรงเมื่อเติบโตขึ้น การตกหลุมรักหรือการเข้าสังคมล้วนยากลำบากสำหรับเขา จนสุดท้ายก็ฆ่าตัวตายด้วยการกรีดข้อมือในอ่างอาบน้ำ
เธอได้แต่เฝ้าดูโดยที่ทำอะไรไม่ได้ และร้องไห้ด้วยความโศกเศร้าจนเป็นลมไป
ทว่าเมื่อเธอลืมตาอีกครั้งก็เห็นสืออวี่ไป๋วัยหนุ่มอยู่ตรงหน้าตน!
ช่างดีเหลือเกิน!
ตอนนี้พระเจ้ามอบโอกาสให้เธอแล้ว เธอต้องการช่วยสืออวี่ไป๋และแก้แค้นชายโฉดหญิงชั่วอย่างเฉิงจื่อเฉียนและเย่หมิงจู!
“ฉัน…” เมื่อเห็นสืออวี่ไป๋ใกล้จะแตกสลาย ฉือฮวนก็หวังให้ตนตามืดบอดจะได้ไม่เห็นสีหน้านี้ของเขา
ทำไมฉันถึงตาบอดไปชอบเฉิงจื่อเฉียนแล้วทิ้งหนุ่มแสนดีอย่างสืออวี่ไป๋กัน?
หญิงสาวพลันตัดสินใจอย่างรวดเร็ว “ใครบอกว่าฉันไม่ชอบคุณ”
"ฉันชอบคุณ!"
เธอเมินความโกรธของเขา และกระโจนสู่อ้อมแขนของสืออวี่ไป๋
ยามสวมกอดสืออวี่ไป๋ ฉือฮวนพลันรู้สึกถึงไออุ่นอ้อมกอดของอีกฝ่าย น้ำตาที่หางตาของฉือฮวนใกล้จะไหลรินอยู่รอมร่อ เธออยากจะร้องไห้ออกมา เพื่อชดเชยความเสียใจเมื่อชาติก่อน
หญิงสาวยังคงสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นที่ได้รับบางสิ่งที่สูญเสียไปกลับคืนมา
สืออวี่ไป๋มองอีกฝ่ายด้วยความตกตะลึง
ความโกรธเกรี้ยวพลันมอดลง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมฉือฮวนถึงร่ำไห้
ทว่าทันใดนั้น ฉือฮวนก็ถูกผลักด้วยแรงมหาศาล
เธอล้มลงบนโซฟาด้วยความอับอายและเอวที่กระแทกโดนโซฟาก็ปวดร้าว
สืออวี่ไป๋คร่อมทับร่างของเธอ ขณะจ้องมองหญิงสาวด้วยนัยน์ตาสั่นระริก
“คุณเป็นคนบอกเลิก แล้วยังมาบอกชอบผมอีก ฉือฮวน เล่นกับความรู้สึกผมสนุกไหม?”
“คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่?”
เมื่อเห็นสายตาอันคุกรุ่นด้วยโทสะของสืออวี่ไป๋ และสันกรามที่ขบกันจนนูนชัดแล้วฉือฮวนก็รู้สึกเจ็บปวดใจราวกับถูกเข็มทิ่มแทง
ความเจ็บปวดพลันเกาะกุมหัวใจดวงน้อย
ตั้งแต่แต่งงานกับสืออวี่ไป๋ เธอก็ปฏิเสธไม่ให้สืออวี่ไป๋แตะต้องตัวเธอ
กระนั้นสืออวี่ไป๋ก็ยังคงประคับประคองชีวิตแต่งงานด้วยความใส่ใจและระมัดระวัง
นอกจากทำงานหนักทุกวันหลังเลิกงาน เขายังต้องดูแลลูกชาย ทำอาหาร ทำงานบ้าน แม้กระทั่งเตรียมน้ำล้างเท้าให้เธอด้วย
แต่การกระทำของชายหนุ่มก็ส่งไปไม่ถึงหัวใจอันแข็งกระด้างของฉือฮวน
วันนี้เธอฟ้องหย่าจึงทำให้สืออวี่ไป๋ใจสลาย
เธอต้องเป็นคนสารเลวได้ขนาดไหนถึงไม่แยแสต่อไมตรีของสืออวี่ไป๋?
“ไม่ใช่นะอวี่ไป๋ คงไม่มีใครในโลกนี้ใจดีกับฉันขนาดนี้ ข้อเสนอหย่าของฉันหุนหันพลันแล่น คราวนี้คุณยกโทษให้ฉันได้ไหมคะ”
หัวใจของฉือฮวนเจ็บปวดรวดร้าว เธอรีบพุ่งเข้าไปซบอกสืออวี่ไป๋อย่างแนบแน่น
ร่างกายของสืออวี่ไป๋พลันสั่นเทา แต่คราวนี้เขาไม่ได้ผลักเธอออก
ฉือฮวนหลั่งน้ำตา “อวี่ไป๋ เราจะไม่หย่ากัน และมาใช้ชีวิตกับลูกชายและครอบครัวของเรากันเถอะนะ”
สืออวี่ไป๋ปล่อยมือเธอ ก่อนจะหันเดินไปทางประตูซึ่งอยู่ถัดไปโดยไม่พูดอะไร
เมื่อสืออวี่ไป๋กลับมาอีกครั้ง เขาก็โยนบางอย่างเข้าไปในอ้อมแขนของเธอ เขามองเธออย่างเย็นชาแล้วพูดขึ้น "ทาเอง"
ฉือฮวนมองลงไปพบว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือน้ำมันดอกคำฝอย
แม้สืออวี่ไป๋จะทำร้ายเธอ แต่สิ่งแรกที่เขาคำนึงถึงคืออาการบาดเจ็บที่เอวเธอ
ชายหนุ่มหยิบขวดน้ำมันดอกคำฝอยขึ้นมา และดวงตาที่เปียกชื้นของเขาก็หลั่งน้ำตาอีกครั้ง
หน้าตาสะสวยของเธอน้ำตาคลอเบ้า ทำให้ยิ่งดูน่าสงสารไปอีก
สืออวี่ไป๋ขมวดคิ้ว ก้าวไปคว้าขวดน้ำมันดอกคำฝอยแล้วบิดเปิดออก ก่อนใช้นิ้วเรียวถอดเสื้อผ้าของเธอ
ฉือฮวนกลับมามีสติอีกครั้งและรู้ว่าเขาต้องการช่วยเธอรักษารอยช้ำ ใบหน้าของเธอพลันแดงก่ำด้วยความขวยเขิน "ฉัน…ฉันจะทำเอง"
สืออวี่ไป๋จ้องมองหน้าเธอเป็นเวลานานแล้วโยนขวดน้ำมันดอกคำฝอยทิ้ง เขาหันมองไปทางอื่น ใบหูเปลี่ยนเป็นสีแดง และเสียงของเขาก็แหบห้าว “ฉันขอโทษ…”
“ผมโกรธมาก เลย…กับคุณ”
นี่คือคำอธิบายใช่ไหม?
ฉือฮวนตอบ "เราเป็นสามีภรรยากัน คุณไม่ต้องขอโทษที่จูบฉันหรอกค่ะ"
เมื่อเธอกล่าวจบ บรรยากาศก็เริ่มเย็นลงทันที
สืออวี่ไป๋มองเธออย่างเยาะเย้ย หันมองแก้มเนียนที่มีรอยฟันของเขาประดับอยู่
ฉือฮวนตื่นตระหนก ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นคนผิดแต่กลับทำหน้าไม่รู้สึกรู้สา จนพวกเธอถึงขั้นทะเลาะกัน และเป็นแบบนี้มานับตั้งแต่เราแต่งงานกัน
ในที่สุดสืออวี่ไป๋ก็ยอมประนีประนอม
เพื่อรั้งฉือฮวนไว้ และรักษาชีวิตแต่งงานไว้ สืออวี่ไป๋จึงยอมล่าถอยครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งฉือฮวนตกหลุมรักคนอื่นและหักหลังเขาในที่สุด
เมื่อนึกถึงสิ่งเหล่านี้ ฉือฮวนก็อยากจะตบหน้าตัวเอง
“คุณรู้ไหมว่ากำลังพูดถึงอะไร?”
สืออวี่ไป๋หัวเราะ
เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่เย็นชาและประชดประชันของสืออวี่ไป๋ เธอก็กำหมัดแน่น รวบรวมความกล้า และพูดทีละคำ "ฉันรู้"
“อวี่ไป๋ ฉัน…ฉันเต็มใจ”
เมื่อพูดแบบนี้ต่อหน้าสายตาอันเร่าร้อนของสืออวี่ไป๋ กกหูของเธอก็เห่อร้อนจนแทบลุกเป็นไฟ
เธอข่มความอายแล้วพูดขึ้น
“รอฉันก่อน ฉันมีเรื่องสำคัญอีกอย่างต้องทำ”
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ฉือฮวนรีบร้อนจนนึกหวังว่าตนจะบินได้
เธอโยนขวดน้ำมันดอกคำฝอยในมือทิ้ง ผลักสืออวี่ไป๋ แล้ววิ่งออกจากบ้านตรงไปยังที่ทำการไปรษณีย์
วันนี้ในชาติก่อนของเธอ เธอไม่เพียงยื่นฟ้องหย่าสืออวี่ไป๋ แต่ยังเขียนจดหมายเปิดเผยธุรกิจเล็ก ๆ ของสืออวี่ไป๋ด้วย
หลังจากส่งจดหมายแล้ว สืออวี่ไป๋ก็ถูกจำคุกในข้อหาทุจริต
เธอมัวเมาและเสพติดความงามตามกระแสดาราฮ่องกงและไต้หวันอย่างสุรุ่ยสุร่าย ใช้เงินมากมายไปกับเครื่องสำอางและเสื้อผ้า สืออวี่ไป๋จึงทำธุรกิจสีเทาเพื่อซื้อของให้เธอ
เธอนี่มันพิษร้ายสำหรับสืออวี่ไป๋ชัด ๆ!
หากจดหมายฉบับนั้นถูกเรียกคืนมาได้ โศกนาฏกรรมทั้งหมดย่อมป้องกันได้ทันเวลา!
บทที่ 2 หัวใจที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว
บทที่ 2 หัวใจที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว
เมื่อเห็นฉือฮวนจากไป หัวใจของสืออวี่ไป๋ที่เต้นรัวประหนึ่งกลองก็สงบลง ยามเห็นแผ่นหลังที่ราวกับจะวิ่งหนีของเธอ บนริมฝีปากบางพลันผุดยิ้มเยาะเย้ยตนเอง
ที่บอกว่าเต็มใจ คงโกหกเพื่อทำให้เขาตายใจสินะ
ทั้งที่เป็นฝ่ายหลบจูบของเขา แต่เธอกลับบอกว่าตัวเองเต็มใจทำแบบนั้น
แต่แค่นี้ก็พอแล้ว…
อวี่ไป๋หลับตาด้วยความเจ็บปวด เมื่อก้มมองใบหน้าเล็กที่ง่วงงุนของลูกชาย ความเลือดร้อนของเขาก็เย็นลงทีละน้อย
รอยยิ้มที่มุมปากของเขาเลือนหายไป พร้อมกับดวงตาซึ่งเย็นชาขึ้น
…
ฉือฮวนต้องการฉีกร่างเฉิงจื่อเฉียนเป็นชิ้น ๆ ตอนนั้นเองที่เธอขี่จักรยานไปจนถึงที่ทำการไปรษณีย์
เมื่อมาถึง บุรุษไปรษณีย์ก็กำลังจะขี่จักรยานออกไป ฉือฮวนพลันคว้าแฮนด์จักรยานคันนั้นไว้
“สหาย จดหมายของเมื่อวานถูกส่งไปหรือยัง และถูกส่งไปที่ไหน?”
บุรุษไปรษณีย์บอก "โอ๊ย! ช่างเถอะคุณ จดหมายกองนี้ตกน้ำไปแล้ว เดี๋ยวผมหามันให้แล้วกัน หรือถ้ารีบคุณก็เขียนใหม่แล้วมาแปะแสตมป์ที่นี่นะ”
บุรุษไปรษณีย์กล่าวอย่างจริงใจ
ฉือฮวนยังคงไม่ผ่อนคลาย เพราะจดหมายฉบับนี้มีความหมายต่อเธอมาก ความสุขของสืออวี่ไป๋และครอบครัวเธอล้วนขึ้นอยู่กับจดหมายฉบับนี้!
เธอถามอย่างกังวลใจ "จดหมายทั้งหมดตกน้ำไปแล้วจริง ๆ เหรอคะ คุณแน่ใจนะ?"
“แน่นอน ดูสิ เสื้อผ้าของผมเปียกโชกตอนงมหาจดหมายในน้ำเนี่ยแหละ”
ฉือฮวนมองใกล้ ๆ จึงเห็นว่าเสื้อผ้าของบุรุษไปรษณีย์เปียกจริง ๆ
หญิงสาวพลันถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ดวงตาของเธอเปียกชื้นเมื่อมองไปที่บุรุษไปรษณีย์
เยี่ยม!
หากจดหมายฉบับนั้นหายไป เธอกับสืออวี่ไป๋ก็กลับไปมีความสุขได้แล้ว
ครอบครัวของพวกเธอก็ไม่ต้องประสบกับโศกนาฏกรรมเหล่านั้นอีก
ฉือฮวนร้องไห้ระคนหัวเราะ ทำให้บุรุษไปรษณีย์งุนงง
"คุณไม่เป็นอะไรนะครับ?"
"ฉันสบายดีค่ะ"
จากนั้นตรวนซึ่งพันธนาการร่างกายของฉือฮวนก็คลาย
หญิงสาวกำหมัดแน่นและไม่สามารถสงบใจได้เป็นเวลานาน
หรือเรื่องราวในชาติก่อนของเธอจะเปลี่ยนไปเพราะการเกิดใหม่ครั้งนี้?
จดหมายฉบับนั้นก็ไม่ถูกส่งไปในที่สุด
หลังออกจากที่ทำการไปรษณีย์ ฉือฮวนก็อารมณ์ดีเมื่อคิดถึงสืออวี่ไป๋กับสือเยี่ยน ลูกชายผู้น่ารักของเธอซึ่งรออยู่ที่บ้าน หัวใจดวงน้อยอดรู้สึกอบอุ่นไม่ได้
ขณะเดินผ่านแผงขายหมูตุ๋น เธอก็ซื้อหมูตุ๋นมา ไปซื้อเหล้ามาสองขวดและน้ำอัดลมสำหรับลูกชาย พร้อมกับครุ่นคิดว่าจะคุยกับสืออวี่ไป๋อย่างจริงจัง
……
ฉือฮวนขี่จักรยานกลับบ้านเร็วเหมือนลูกศรหลุดจากเกาทัณฑ์
เมื่อมาถึงประตูบ้าน หญิงสาวก็ได้ยินเสียงสนทนาดังมาจากสนามหญ้าหน้าบ้าน
“สืออวี่ไป๋ ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะหย่าทันที แต่ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมถึงผัดวันอยู่ได้”
"ภรรยามีชู้แล้วกลับมาหานาย นายไม่รังเกียจเหรอ?"
“ฮวนฮวนไม่เคยยิ้มให้นายสักครั้ง แต่เธอปฏิบัติต่อฉันอย่างดี ยกเว้นคืนนั้น นายไม่มีวันรู้หรอกว่าเธอเร่าร้อนแค่ไหน”
“เธอชอบฉัน แต่เกลียดนายจากก้นบึ้งของหัวใจ แม้นายจะสัมผัสเธอแค่ปลายนิ้ว ยัยนั่นก็รู้สึกอยากจะอาเจียนแล้ว!”
ทันใดนั้นเปลวเพลิงพลันลุกโหมในใจฉือฮวน!
หญิงสาวตัวสั่นด้วยความโกรธ เธอไม่เคยรู้เลยว่า เฉิงจื่อเฉียนจะกล่าวถึงเธอแบบนี้ต่อหน้าสืออวี่ไป๋!
แม้ชาติก่อนเธอจะชอบเฉิงจื่อเฉียน แต่เธอก็ยังไร้เดียงสาจนกระทั่งแต่งงานกับอีกฝ่าย!
หูของหญิงสาวอื้ออึง ความเจ็บปวดรวดร้าวพลันเกาะกุมจิตใจ ยามจินตนาการถึงท่าทางของสืออวี่ไป๋
ทั้งความเศร้าโศกและโทสะปั่นป่วนอยู่ในใจ เธอกำหมัดแน่นแล้วรีบเข้าไปข้างใน
ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงอันเย็นชาของสืออวี่ไป๋ดังมาจากสนามหญ้า "พูดเสร็จหรือยัง? ถ้าพูดจบแล้วก็ออกไปซะ!"
แม้ไม่เห็นหน้าของสืออวี่ไป๋ แต่ฉือฮวนก็ยังสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดของเขาที่ราวกับถูกเข็มทิ่มแทง
สืออวี่ไป๋จำทนต่อการทรยศและทุกข์ทรมานอยู่เงียบ ๆ คนเดียวมาแบบนี้ตลอดเลยหรือ?
ในเวลาเดียวกัน เสียงสะอื้นของสือเยี่ยนก็แว่วเข้ามาในหูว่า "พ่อครับ แม่อยากจะเลิกกับอาคนนี้ไหม?"
“พ่อ แม่…ไม่ต้องการผมแล้ว”
หัวใจของฉือฮวนพลันแตกสลาย!
เธอช่างเลือดเย็นเหลือเกินถึงยอมทิ้งเด็กน้อยด้วยเหตุผลเช่นนี้ในชาติก่อน!
จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงอันน่ารังเกียจของเฉิงจื่อเฉียน “เยี่ยนยี่ยน อย่าร้องไห้ ถ้าเธอไปกับอา แม่จะไม่ทอดทิ้งเธอ!”
“ถึงแม่จะไม่รักพ่อ แต่แม่ก็รักอา ถ้าอาต้องการเธอ แม่ก็ต้องการเธอเช่นกัน!”
สรุปแล้วแม่ก็ไม่ต้องการเขาอยู่ดี!
สือเยี่ยนยิ่งร้องไห้หนักขึ้น
เสียงของสืออวี่ไป๋สั่นเครือ เขาไม่สามารถปกปิดความโกรธอันคุกรุ่นได้ "ลองพูดอีกคำสิ!"
เฉิงจื่อเฉียนยังต้องการจะพูดกระตุ้นสืออวี่ไป๋กับลูกชายของเขา เพื่อทำให้อีกฝ่ายเลิกรากับฉือฮวนโดยเร็วที่สุด
แต่ก่อนที่เขาจะได้พูด จู่ ๆ ความเจ็บแปลบพลันแล่นมาสู่ศีรษะของเขา!
หลังจากฉือฮวนรีบวิ่งมาที่สนาม เธอก็หยิบไม้กวาดจากมุมห้องมาฟาดใส่เฉิงจื่อเฉียน
“ฉันบอกว่าอย่าพูดเรื่องไร้สาระ!”
“ฉันจะตีแกให้ตายเลย ไอ้พวกหน้าด้าน!”
“ถ้าอยากแต่งงานกับฉันก็ฝันไปเถอะ!”
“กล้าดียังไงถึงมาว่าร้ายฉันแบบนี้ ไอ้สารเลว!!!”
“ไอ้เราก็ไร้เดียงสา”
“แต่แกกลับบังอาจทำลายชื่อเสียงของฉัน วันนี้แหละฉันเอาแกตายแน่!!!”
……
แม้มีความเกลียดชังจากชาติที่แล้วและชาตินี้ แต่ฉือฮวนก็เอาชนะเฉิงจื่อเฉียนได้
ใบหน้าอันอัปลักษณ์ของเฉิงจื่อเฉียนปรากฏขึ้นตรงหน้า ขณะโอบกอดเย่หมิงจูอยู่ เขาก็เอ่ยยั่วยุและทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำแล้ว
“แกมันก็เป็นแค่ของตายสำหรับสืออวี่ไป๋ แกควรจะดีใจนะที่ได้แต่งงานกับฉัน แล้วจะมาเสือกทำไมว่าฉันมีผู้หญิงอยู่กี่คน?”
“หมิงจูดีกว่าแกหลายพันเท่า อย่างน้อยเธอก็เป็นผู้หญิงอ่อนหวานตอนที่อยู่กับฉัน!”
“อย่าแม้แต่คิดที่จะเอาเงินของฉันไปให้หมิงจู!”
สีหน้าฉือฮวนเหี้ยมจนแยกเขี้ยวกางกรงเล็บ ข่วนอีกฝ่ายจนทำให้ผิวและใบหน้าของเขาแดงเถือก
ชาติก่อนเธอเป็นผู้แพ้ที่เงียบสงบเรียบร้อย และไม่เคยก้าวร้าว ดังนั้นอย่าพูดถึงการตีผู้คนเลย
แต่ตอนนี้ ความโกรธผลักดันเธอให้ฟาดร่างของพวกเฉิงจื่อเฉียนครั้งแล้วครั้งเล่า
ไอ้สารเลวหน้าหมานี่ไร้ยางอายและน่ารังเกียจยิ่ง เขาไม่เพียงทำลายความสุขของเธอในชาติก่อนเท่านั้น
แต่สืออวี่ไป๋กับสือเยี่ยนก็ถูกเขาหลอกเช่นกัน
เธอต้องสู้เพื่อตัวเองและครอบครัว!
เฉิงจื่อเฉียนตกตะลึง เขาวิ่งหนีด้วยความยากลำบากพลางตะโกนว่า "ฮวนฮวน คุณบ้าไปแล้วเหรอ คุณไม่ได้จะหย่ากับสืออวี่ไป๋เหรอ?"
“สมุดทะเบียนบ้านของผมเตรียมพร้อมไว้แล้ว คุณจะตีผมทำไม!”
“ฉันกำลังสั่งสอนผู้ชายหน้าด้านที่บังอาจมีเมียน้อยน่ะสิ!”
ฉือฮวนยืนกล่าวคำพูดที่คนตรงหน้าจะบอกเธอในอนาคตด้วยท่าทางไม่ยี่หระ
“สมุดทะเบียนบ้านพร้อมแล้ว ไปรับใครก็ได้บนถนนแล้วแต่งงานได้เลย!”
“คุณมีสิทธิ์อะไรมาขอฉันแต่งงานทั้งที่คุณยากจนขนาดนี้ ว่าแต่คุณมีเงินเก็บถึงสองร้อยห้าสิบหยวนหรือเปล่าเถอะ!”
สายตาเหยียดหยามของฉือฮวนพินิจเฉิงจื่อเฉียนขึ้นลง
เธอปาดน้ำตาจากหางตาแล้วกล่าวด้วยเรียวปากสีกุหลาบ "หรือคิดว่าเพราะคุณตัวสูงเข่าดี หรืออยากได้เด็กสูง 150 เซนเป็นลูกล่ะ?"
เฉิงจื่อเฉียนพลันตกตะลึงหลังจากได้ยิน เมื่อตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายเอาจริง เขาก็ตะคอก "ฉือฮวน!"
"เออ!"
“ผมจะให้โอกาสคุณครั้งสุดท้าย คุณจะมากับผมไหม?”
“ต่อให้คุณจะถามกี่ครั้ง ฉันก็ไม่มีทางแต่งงานกับคุณ!”
หากเป็นเมื่อก่อน ตอนที่เขาตีหน้าขรึมจะทำให้ฉือฮวนกลัวเสมอ และพยายามอ้อนวอนให้ตนใจอ่อน
ด้วยเหตุนี้ อีโก้ของเฉิงจื่อเฉียนจึงสูงมาก
เขาเชิดคางขึ้น หมายจะให้ฉือฮวนง้อตนด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด
ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับคือการตบหน้า
อีตานี่ไปเอาความมั่นหน้ามาจากไหน?
ถ้าวันนี้เธอไม่ตีเขาตาย ก็อย่าเรียกเธอว่าฉือฮวน!
บทที่ 3 หัวใจราวกับถูกฉีกทึ้ง ช่างเจ็บปวดเหลือเกิน
บทที่ 3 หัวใจราวกับถูกฉีกทึ้ง ช่างเจ็บปวดเหลือเกิน
"ไปให้พ้น!"
เสียงของฉือฮวนแหบแห้ง ดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
“ฉือฮวน อย่ามาสำออย!”
“นั่นปากเรอะ!”
เมื่อเห็นว่าเฉิงจื่อเฉียนยังคงท้าทายด้วยถ้อยคำหยาบคาย ฉือฮวนพลันตวัดไม้กวาดในมือฟาดอีกครั้ง
เฉิงจื่อเฉียนจากไปด้วยความอับอาย หลังออกจากสนามหญ้า เขาก็สบถ “บัดซบ!”
เมื่อฉือฮวนจูงจักรยานไปที่สนามหญ้า เธอก็เห็นสืออวี่ไป๋ผู้แสนเย็นชากับสือเยี่ยนขี้แยยืนรออยู่หน้าบ้าน
หัวใจของฉือฮวนพลันบีบรัดแน่น
“อวี่ไป๋…”
ใบหน้าของสืออวี่ไป๋ซีดเซียว ม่านตาของเขาหดตัว เขาเม้มปากแน่น บรรยากาศรอบกายเย็นยะเยือกดุจน้ำนิ่งก่อนพายุโหม
เขาเยาะเย้ย "ที่แท้ก็ได้สามีใหม่นี่เอง"
“จะหย่าเมื่อไรดีล่ะ?”
ร่องรอยความอบอุ่นในดวงตาของสืออวี่ไป๋ก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา
ฉือฮวนราวกับโดนจำคุกชั่วชีวิต เธอยืนอยู่ที่นั่นอย่างทำอะไรไม่ถูก มองสืออวี่ไป๋บนบันไดหน้าบ้าน "…ฉันจะไม่หย่า"
สือเยี่ยนน้อยดึงชายเสื้อของสืออวี่ไป๋อย่างระมัดระวัง "พ่อครับ ดีจัง แม่ไม่ทิ้งพวกเราแล้ว!"
เสียงของสืออวี่ไป๋ราวกับแว่วมาจากนรก แม้กำลังคุยกับเด็กน้อย ทว่าสายตากลับเพ่งมองมายังหญิงสาว มุมปากเรียวเหยียดตึงขณะกล่าวอย่างเย็นชาว่า “สือเยี่ยน จากนี้ลูกไม่มีแม่แล้วนะ”
สือเยี่ยนระเบิดเสียงร้องไห้ "แง!"
หยดน้ำตาดุจผลึกใสร่วงเผาะบนแก้มจ้ำม่ำของเด็กน้อย แม้แววตาจะเปี่ยมด้วยความปรารถนารักจากมารดา ทว่าเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธคำพูดของผู้เป็นพ่อ
หัวใจของฉือฮวนราวกับโดนมีดคมกรีดแทง
หญิงสาวหยิบขวดน้ำอัดลมรสโคล่าจากตะกร้ารถจักรยานมาเอาใจลูกชาย
“เสี่ยวเยี่ยน อย่าร้องไห้เลยนะ แม่จะไม่มีวันทิ้งลูกจ้ะ”
“นี่ แม่ซื้อน้ำอัดลมมาให้ด้วยนะ ต่อไปไม่ต้องไปฟังคุณอาคนนั้นแล้วนะ แม่จะไม่หย่ากับพ่อ…”
เพล้ง!
หัวใจของฉือฮวนแตกสลายไปพร้อมกับขวดแก้วที่ตกพื้น
ในที่สุดเธอก็ได้เกิดใหม่ ทั้งยังพยายามเรียกคืนจดหมายบ้านั่นกลับมา แต่ยังไม่สามารถหยุดการหย่าร้างนี้ได้จริงหรือ?
ดวงตาคู่งามอดไม่ได้ที่จะแดงก่ำด้วยความเจ็บปวด
สืออวี่ไป๋ก้มมองฉือฮวนจากบันไดหน้าบ้าน และกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยชา
"ไปให้พ้น!"
ฉือฮวนตกตะลึง จิตใจของหญิงสาวว่างเปล่า
เธอรู้จักสืออวี่ไป๋มานาน จึงทราบดีว่าชายหนุ่มเป็นคนมีน้ำใจและขี้เกรงใจ เขาจึงไม่เคยพูดจาเสียงดังเลย นับประสาอะไรกับคำพูดที่ไม่สุภาพเช่นนี้
ฉือฮวนอ้าปาก แต่เมื่อคิดถึงเรื่องที่ไอ้สารเลวนั่นทำกับเธอ ลำคอก็จุกแน่นจนพูดไม่ออกแม้เพียงคำ
“เจอกันที่สำนักงานกิจการพลเรือนเก้าโมงเช้าพรุ่งนี้”
สืออวี่ไป๋มองเธอด้วยสายตาล้ำลึก ความผิดหวังในแววตาคู่นั้นเชือดเฉือนหัวใจดวงน้อยดุจคมมีด
ชายหนุ่มเหยียดยิ้มเย้ยหยัน พร้อมกับอุ้มสือเยี่ยนที่ร้องไห้อยู่แล้วหันหลังเดินเข้าไปในบ้าน
ปัง!
เสียงปิดประตูทำให้ทั้งสามคนแยกจากกันไปโดยปริยาย
ฉือฮวนมองบานประตูที่ปิดลงด้วยความเศร้าโศก
สมควรแล้ว… เธอสมควรได้รับมันแล้ว
ทว่าหญิงสาวยังคงไม่ยอมแพ้ พลันข่มความเศร้าใจไว้แล้วกล่าวอย่างดื้อรั้นว่า “สืออวี่ไป๋ ฉันรู้ว่าคุณยังโกรธอยู่ แต่คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!”
“ส่วนน้ำอัดลมนั่นฉันไม่เอาความก็ได้ แต่ฉันจะซื้อมาให้ลูกใหม่!"
ไร้เสียงตอบรับจากคนที่อยู่ข้างใน
ฉือฮวนทรุดฮวบลงกับพื้น
เมื่อถึงเวลาเลิกงานก็ได้ยินเสียงกริ่งจักรยานดังอยู่นอกประตูบ้าน คนงานที่รวมตัวกันเป็นกลุ่มพูดคุยและหัวเราะ ซึ่งฉือฮวนได้ยินอย่างชัดเจน
เสียงหัวเราะกังวานราวกับระฆังเงิน แต่ส่งมาไม่ถึงหญิงสาวที่ทรุดนั่งลงบนพื้นหญ้า
หลังจากยืนเป็นเวลานานจนขาและเท้าของเธอเริ่มชา ในที่สุดฉือฮวนก็คิดออก
ถึงสืออวี่ไป๋จะเกลียดเธอเข้ากระดูกดำ แต่ฉือฮวนเองก็ทนความต่ำช้าที่ตนได้กระทำไม่ได้เช่นกัน ดังนั้นหากอยากให้สามีและลูกชายให้อภัย เธอต้องเริ่มทำอะไรสักอย่าง
เห็นเศษแก้วที่แตกอยู่บนขั้นบันไดบ้าน หญิงสาวก็หยิบไม้กวาดกับที่ตักผงมา และเริ่มทำความสะอาด
ในเมื่อสามีไม่ต้องการเห็นหน้าเธอ ฉือฮวนจึงเข้าครัวไปทำอาหารเย็นให้กับเขาและลูก
บ้านที่พวกเราอาศัยอยู่ตอนนี้เคยเป็นบ้านตายายของสืออวี่ไป๋ หลังจากตายายเสียชีวิตก็เหลือแต่สืออวี่ไป๋
พ่อแม่ของสืออวี่ไป๋ทำงานในตัวเมือง เดิมทีเธอกับสืออวี่ไป๋ควรจะแต่งงานกันในเมือง แต่แม่ของสืออวี่ไป๋ไม่ชอบฉือฮวน เนื่องจากหญิงสาวมาจากครอบครัวที่ฐานะต่ำกว่า จึงรู้สึกว่าไม่คู่ควรกับลูกชายตน
ด้วยเหตุนี้ สืออวี่ไป๋จึงตัดสินใจย้ายมาอาศัยอยู่กับเธอที่หมู่บ้านแทน เพื่อไม่สร้างความขุ่นเคืองแก่ทั้งสองฝ่าย
คุณพ่อของฉือฮวนเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน เขามีลูกชายหลายคนในครอบครัว ส่วนฉือฮวนเป็นลูกสาวคนสุดท้อง เธอมีนิสัยที่น่ารักมาก จึงได้รับความรักจากผู้คนหลายพันคนตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก
ก่อนแต่งงาน ครอบครัวฝ่ายแม่รักเธอเกินไป ส่วนหลังจากแต่งงาน สืออวี่ไป๋ก็ยังรักเธออย่างสุดซึ้งเช่นกัน
ด้วยความใสซื่อ เธอจึงไม่รู้ว่าต้องทำอาหารอย่างไร
แต่หลังจากประสบความยากลำบากในชาติก่อน หญิงสาวก็รู้แล้วว่าตนเรียนรู้จากอะไรที่ง่ายสุดก่อน
ทั้งซาวข้าว เลือกผัก ล้างและหั่นผัก ไม่นานข้าวก็หุงเสร็จ
ข้าวหอมกรุ่น มันฝรั่งทอด และไข่คน
หมูตุ๋นที่เธอซื้อมาถูกหั่นเป็นชิ้นบาง ๆ
เธอวางอาหารบนถาดแล้วเดินออกจากห้องครัว ข้างนอกมืดแล้ว พระจันทร์สุกสว่างส่องแสงเจิดจ้าไปทั่ว
ฉือฮวนเคาะประตูด้วยความประหม่า
‘เอี๊ยด!’ ใบหน้าของสืออวี่ไป๋ปรากฏหลังประตูเปิดออก
สืออวี่ไป๋ในเวลานี้ดูดีมาก
คิ้วเรียวสวยและดูหล่อเหลา โครงหน้าคมคายสมชายชาตรี รูปทรงคิ้วและดวงตายิ่งดึงดูดใจยามมองใกล้ ๆ
ช่างน่าเสียดายที่ฉือฮวนไม่ได้ทำดีกับเขาในชาติก่อน แต่ไปเลือกชายกักขฬะอย่างเฉิงจื่อเฉียน
เธอมักถอยห่างจากอีกฝ่ายราวกับอวี่ไป๋เป็นงูหรือแมงป่องพิษ ดังนั้นตลอดเวลาที่แต่งงานตจนกระทั่งร้างรา เธอก็ไม่เคยแตะต้องสืออวี่ไป๋เลย
ฉือฮวนเผยยิ้ม
สืออวี่ขมวดคิ้วเป็นตัวอักษร ‘川’*[1] “ทำไมยังไม่ไปอีก?”
“ทำไมฉันต้องไปด้วย” เธอพยายามเมินความเย็นชาของเขาและลอบสังเกตอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง
“คุณโกรธจนไม่อยากกินข้าวเลยเหรอ? ต่อให้เคืองขนาดไหน แต่ก็ไม่ควรลืมกินข้าวนะ”
เมื่อสืออวี่ไป๋เห็นอาหารบนถาด ความประหลาดใจพลันถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา
“คุณเคยเห็นลูกอยู่ในสายตาบ้างไหม?”
สืออวี่ไป๋เอ่ยแดกดัน
สีหน้าฉือฮวนซีดเผือดแล้วสำลัก
ในชาติก่อน เธอมัวแต่ลุ่มหลงเฉิงจื่อเฉียน จนไม่ใส่ใจลูกน้อยสือเยี่ยนเลย
หญิงสาวเกลียดสืออวี่ไป๋ที่พรากความบริสุทธิ์ของเธอไป หลังจากตั้งท้องสือเยี่ยน เธอก็นำความแค้นที่มีต่อสามีไปลงกับเด็กน้อย
นอกจากนี้ การคลอดสือเยี่ยนก็ทั้งยากและทำเอาเธอเกือบตาย จึงเป็นเหตุให้เธอรู้สึกไม่พอใจหนักข้อขึ้น
ด้วยเหตุนี้ หลังจากสือเยี่ยนเกิด เธอจึงไม่เคยป้อนนมหรืออุ้มเลย
สืออวี่ไป๋จึงทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อและแม่แก่สือเยี่ยน
ตอนนี้สือเยี่ยนอายุสามขวบแล้ว เด็กน้อยจึงหวาดกลัวและโหยหาแม่มาก
ทุกครั้งที่สือเยี่ยนเข้ามาใกล้ เธอมักตวาดเสมอ นานวันเข้าเด็กน้อยจึงเลิกขอให้เธอกอดหอมแก้มไปแล้ว
หลังจากหย่ากับสืออวี่ไป๋แล้ว สือเยี่ยนก็ไม่ยอมรับเธอในฐานะแม่อีก และเขาก็ไม่แยแสเธอ ทำเหมือนคนแปลกหน้าเมื่อพบเธอบนท้องถนน
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของฉือฮวนก็แดงเรื่อ กัดริมฝีปากและเอ่ยว่า
“คุณจะไปรู้อะไร สืออวี่ไป๋ ฉันก็อยากเจอลูกชายนะ!”
เธอคว้าชายเสื้อสีขาวของสืออวี่ไป๋อย่างระมัดระวังและแกว่งไปมาเหมือนไกวทารก เสียงขอร้องอ้อนวอนของเธอทั้งแผ่วเบาและอ่อนแรง กกหูขึ้นสีแดงเรื่อ
“อวี่ไป๋ คุณเข้าใจผิดแล้ว ได้โปรดให้โอกาสฉันได้ใช้ชีวิตร่วมกับคุณอีกครั้งเถอะนะ”
ท่าทางของหญิงสาวทั้งอ่อนหวานและเย้ายวนใจ จนคนใจดีเป็นทุนเดิมอย่างอวี่ไป๋เผลอใจอ่อน
ทว่าเขาก็กลับมาแข็งกระด้างอีกหน "ฉือฮวน สายเกินไปแล้ว"
ชายเสื้อหลุดจากการเกาะกุมของฉือฮวน พร้อมกับบานประตูที่ปิดลงอย่างเย็นชาต่อหน้าเธอ
หัวใจของฉือฮวนปวดร้าวดุจถูกมือใหญ่คู่นั้นฉีกทึ้ง มันเจ็บปวดเสียจนหายใจไม่ออก
“สืออวี่ไป๋! ฉันไม่อยากหย่ากับคุณจริง ๆ นะ!”
[1] 川 มีลักษณะคล้ายรอยย่นตรงหว่างคิ้ว