โปรดอัพเดตเบราว์เซอร์

เบราว์เซอร์ที่คุณใช้เป็นเวอร์ชันเก่าซึ่งไม่สามารถใช้บริการของเราได้ เราขอแนะนำให้อัพเดตเบราว์เซอร์เพื่อการใช้งานที่ดีที่สุด

เหตุใดรัชกาลที่ 4 ทรงออกประกาศพระบรมราชโองการ “ห้ามขายหมี่ให้พระ”

ศิลปวัฒนธรรม

อัพเดต 28 ส.ค. 2568 เวลา 11.51 น. • เผยแพร่ 27 ส.ค. 2568 เวลา 07.28 น.
ภาพพระสงฆ์ในจิตรกรรมฝาผนัง ภายในหอพระไตรปิฎก วัดบวรนิเวศวิหาร

เหตุใดรัชกาลที่ 4 ทรงออกประกาศพระบรมราชโองการ “ห้ามขายหมี่ให้พระ”

“หมี่” หรือ “เส้นหมี่” เป็นอาหารเก่าแก่มาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา เช่นเดียวกับ “สุรา” ที่เป็นเครื่องดื่มเก่าแก่เช่นกัน ปรากฏหลักฐานใน “คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม” ว่า บ้านคลองสวนพลูสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายเป็นชุมชนชาวจีน มีอาชีพต้มกลั่นสุรา เลี้ยงหมู และทำเส้นหมี่แห้งขาย

มาถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ความนิยมดื่มกินสุราและหมี่ปรากฏอยู่ทั่วไป เป็นวิถีชีวิตที่ชาวบ้านต่างคุ้นชิน ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่กับ “เพศบรรพชิต” ที่ในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 4) มีประกาศพระบรมราชโองการห้ามขายหมี่ให้พระ

เรื่องนี้ ศรัณย์ ทองปาน เล่าไว้ในบทความ “จากโรงหมี่ถึงหมี่กรอบ : เครื่องเสวย ‘ของโปรด’ ของพระปิยมหาราช” ในนิตยสารศิลปวัฒนธรรม ฉบับสิงหาคม 2568 ว่า

สมัยรัชกาลที่ 4 มีประกาศพระบรมราชโองการ “ประกาศห้ามไม่ให้ชักสื่อแลชวนภิกษุสามเณรประพฤติอนาจาร” ตราไว้เมื่อเดือน 12 ปีฉลู จ.ศ. 1215 (พ.ศ. 2396) ห้ามไม่ให้ผู้ใดชักชวนพระภิกษุสามเณรกระทำการต่างๆ อันไม่สมควรแก่สมณสารูป หนึ่งในจำนวนนั้นคือ “จีนไทยผู้ใดห้ามมิให้ขายหมี่ขายเหล้าให้พระกินที่โรงที่ร้านของตน”

ถัดมาอีกเพียง 3 เดือน ในเดือน 3 ปีเดียวกัน มีประกาศตามมาอีกฉบับหนึ่ง คือ “ประกาศห้ามคฤหัสถ์ไม่ให้สมคบภิกษุสามเณรที่ประพฤติอนาจาร”

ใจความของประกาศพระบรมราชโองการฉบับนี้คล้ายคลึงฉบับก่อนหน้า แต่ขยายขอบเขตครอบคลุมกิจกรรมอันไม่สมควรมากขึ้น อย่างการ “กินหมี่” ในเวลาค่ำ โดยระบุว่าเป็นหนึ่งในเรื่องต้องห้ามสำหรับภิกษุสามเณร ความว่า

“…แต่นี้สืบไปห้ามอย่าให้คฤหัสถ์ทั้งปวงคบภิกษุสามเณร สูบฝิ่น สูบกัญชา กินสุราน้ำตาลส้ม กินข้าวค่ำ แลกินของที่ไม่ควรภิกษุสามเณรจะกินในเพลาค่ำ กินกับภิกษุสามเณร ณ บ้านเรือนโรงร้านของตนเป็นอันขาด อนึ่ง ห้ามอย่าให้ขายฝิ่น สุรา กัญชา น้ำตาลส้ม แลขายของที่ไม่ควรภิกษุสามเณรจะกินในเพลาค่ำ ให้ภิกษุสามเณรกิน…”

ประกาศพระบรมราชโองการทั้ง 2 ฉบับนี้ บอกเป็นนัยว่า หมี่เป็นของกินแกล้มสุรา จึงมักตั้งขายคู่กันในยามค่ำคืน และดูเหมือนว่าจะเป็นของชอบของภิกษุสามเณรเสียด้วย

เมื่อมีหมี่ก็ต้องมีสุรา ดังนั้นจึงมีประกาศห้ามขายหมี่ให้พระนั่นเอง

อ่านเพิ่มเติม :

สำหรับผู้ชื่นชอบประวัติศาสตร์ ศิลปะ และวัฒนธรรม แง่มุมต่าง ๆ ทั้งอดีตและร่วมสมัย พลาดไม่ได้กับสิทธิพิเศษ เมื่อสมัครสมาชิกนิตยสารศิลปวัฒนธรรม 12 ฉบับ (1 ปี) ส่งความรู้ถึงบ้านแล้ววันนี้!! สมัครสมาชิกคลิกที่นี่

อ้างอิง :

พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว. ประชุมประกาศ รัชกาลที่ 4 พ.ศ. 2394-2404. ธนบุรี : โรงพิมพ์ดำรงธรรม, 2511

ศรัณย์ ทองปาน. “จากโรงหมี่ถึงหมี่กรอบ : เครื่องเสวย ‘ของโปรด’ ของพระปิยมหาราช”. นิตยสารศิลปวัฒนธรรม ฉบับสิงหาคม 2568

เผยแพร่ครั้งแรกในระบบออนไลน์เมื่อ 27 สิงหาคม 2568

อ่านข่าวต้นฉบับได้ที่ : เหตุใดรัชกาลที่ 4 ทรงออกประกาศพระบรมราชโองการ “ห้ามขายหมี่ให้พระ”

ติดตามข่าวล่าสุดได้ทุกวัน ที่นี่
– Website : https://www.silpa-mag.com

ดูข่าวต้นฉบับ
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...