สีสันในวัดพระแก้ว

“กระจกที่ประดับบนเสาพระมณฑปส่องประกายระยิบระยับล้อไปกับแสงแดดยามบ่าย เครื่องแต่งกายของยักษ์ที่ยืนไม่ไกล กำลังอวดสีสันราวกับจะเรียกสายตาทุกคู่ให้หยุดมอง”

“มะโถมะเถมะถี่หว่า”นักท่องเที่ยวจีนคนหนึ่งกำลังพูดคุยกับเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆผมไม่รู้ว่าพวกเขาคุยกันถึงเรื่องอะไร แต่เมื่อดูจากสีหน้าและแววตาที่อิ่มเอมใจของทั้งคู่เดาว่าพวกเขาคงกำลังพูดถึงความงดงามของสิ่งปลูกสร้างต่างๆ ในวัดพระแก้ว.กระจกที่ประดับบนเสาพระมณฑปส่องประกายระยิบระยับล้อไปกับแสงแดดยามบ่าย.เครื่องแต่งกายของยักษ์ที่ยืนไม่ไกล กำลังอวดสีสันราวกับจะเรียกสายตาทุกคู่ให้หยุดมอง.หรือแม้แต่สีทองของพระศรีรัตนเจดีย์ ก็ขับตัวเองให้โดดเด่น แม้จะมีเงามืดสีดำทาบทับ.หาก ‘ศิลปะมีอยู่ทุกที่’ อย่างที่ใครบางคนบอกไว้วัดพระแก้วก็คงเป็นสถานที่หนึ่ง ซึ่งมีศิลปะกระจัดกระจายอยู่ในทุกหนแห่งตั้งแต่อุโบสถและเจดีย์หลังใหญ่ ภาพวาดฝาผนัง รูปปั้นต่างๆ ฯลฯ ที่เห็นได้ชัด จนกระทั่งรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบ.เพื่อรอใครสักคนผ่านมา และสังเกตเห็น