ทุกข์สะสมและสุขนิยม ความเหมือนที่แตกต่าง ที่เราเลือกโดยไม่ได้ตั้งใจ - chai payangluang
ทุกข์สะสมและสุขนิยม ความเหมือนที่แตกต่าง ที่เราเลือกโดยไม่ได้ตั้งใจ
คุณเชื่อไหม? ทุกคนที่อยู่ร่วมกันบนโลกใบนี้ ล้วนแต่มีความอยาก ความปรารถนา และต้องการทั้งนั้น บางคนอยากมีบ้าน มีรถ มีเงินทอง บางคนฝันไปไกลทะลุมิติ อยากเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ ซึ่งสิ่งที่ทุกคนวาดภาพสร้างฝันนั้นไม่ได้ผิด แต่ทุกอย่างอยู่ที่พฤติกรรมของตัวเราเองที่จะสร้างหรือทำลาย
อย่างทุกคนมีความทุกข์ ซึ่งเกิดมาจากพฤติกรรมตัวเองหรือการกระทำของคนอื่น สิ่งเหล่านี้ทำให้เกิดทุกข์ กังวล และก็เป็นหน้าที่ของสมองจำเป็นคิด แยกแยะ อะไรถูก อะไรผิด บางคนมีทุกข์แน่นเต็มอก หาทางออกระบายไม่ได้ กลายเป็น “ทุกข์สะสม” และเมื่อเราจมปลักกับสิ่งเดิม ๆ และยุ่งเหยิงกับชีวิตที่สับสนวุ่นวาย ร่างกายเราเสื่อม หมดสภาพ เหนื่อย ล้า อ่อนเพลีย ไม่อยากที่จะทำอะไร เกิดความเบื่อหน่าย หาทางสว่างให้กับจิตใจตนไม่ได้ คิดทำสิ่งใดไม่ประสบผลสำเร็จ เพราะการตอบสนองทางความคิดและความทะเยอะทะยานมันหายไป เพราะเหตุนี้ชีวิตของคนเราหยุดอยู่กับความซ้ำซากจำเจ ที่นับวันพอกพูนจนล้นห้องใจ เกิดเป็นความหดหู่ เซ็ง เบื่อหน่าย เราเรียกว่า “ทุกข์”
หากเราไม่สลัดออกทิ้งไปบ้าง ปล่อยให้พื้นที่ห้องใจเต็มไปด้วยทุกข์ และขยะความเครียดล้นสมอง เราจะเอาพื้นที่อะไรมาคิดสะสางปัญหาให้หมดไปได้
ทุกก้าวที่เราเดิน ย่อมมีอุปสรรคให้เราแก้ไข
ไม่มีหรอกคำว่า “สบาย” มีแต่ “สุขน้อย ทุกข์มาก”
แต่หากเราหาทางออกของปัญหาได้
เราก็จะพบกับ “ความสุขสำเร็จ”
เราลองเปลี่ยนตัวเอง ค่อยๆ คิด หาจุดบกพร่องที่ทำให้เกิดทุกข์สะสม ค่อยขจัดไปทีละนิด ทีละหน่อย และไม่นำเอาความเครียดที่เป็นขยะส่วนเกินเข้ามาในสมองอีก ไม่นานเรากจะกลับมาเหมือนเช่นเดิม เพียงแต่คุณกล้าปฏิวัติตัวเอง
เพราะเราเชื่อว่า ทุกคนไม่ได้แตกต่างทางความคิดและสามัญจิตใต้สำนึก แต่ทุกคนหลบหลีกหนีกรรมไม่พ้น สะสางขยะความคิดไม่หมด หลงเหลือก่อให้เกิดทุกข์ ซึ่งเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทุกคนประสบเจอคือ
“ทุกข์สะสม” ที่หมักหมมเป็นก้อนตมในบ่อใจ ยากที่จะชำระล้างได้ หากเรายังมี “อคติธรรม” คือ
รักใคร่ (ฉันทาคติ) โกรธ (โทสาคติ) เขลา (โมหาคติ) กลัว (ภยาคติ) เป็นทางแห่งความเสื่อม พาชีวิตต่ำตม ไม่มีวันโผล่เหนือน้ำรับแสงอาทิตย์
ทุกคนย่อมแสวงหา
“สุขนิยม”
เพื่อมาเติมเต็มให้ชีวิตมีความสุข
ถึงอย่างไรก็แล้วแต่ไม่ว่าเราจะทุกข์หรือสุข หากขาดสามัญสำนึกในการพิจารณาตนเองแล้ว ไม่มีวันที่เราจะสลัดทุกข์ออกจากจิตใจได้ และไม่สามารถมีความสุข จากพฤติกรรมแสวงหาของตนเองได้เช่นกัน
เรายังเอื้อมมือ ไขว้คว้าอะไรอยู่หรือเปล่า!