ฮูหยินท่านแม่ทัพ.(มีE-book)
ข้อมูลเบื้องต้น
ตัวอย่าง
นิรดาสาวโสดวัย25แฟนนิยายตัวยง อยู่ดีๆก็ตื่นขึ้นมาในร่างของดรุณีน้อยวัย16 ชื่อหลี่อ้ายเหริน คุณหนูสามบุตรสาวอดีตฮูหยินใหญ่ผู้ถูกลืมแห่งจวนอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายและถูกยัดเข้าเกี้ยวเจ้าสาวแทนที่สาวที่หายตัวไป
"แผ่นดินไหวติ???ทำไมที่นอนมันโคลงเคลงแบบนี้" สาวงามในชุดเจ้าสาวสีแดงปักดิ้นทองงดงามลืมตาขึ้นกวาดสายตามองรอบห้องแคบๆอย่างมึนงง สักพักก็รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรงพร้อมด้วยความทรงจำของร่างเดิมที่หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย
***ทุกตัวละคนสถานที่และเนื้อเรื่องไม่มีอยู่จริงเป็นเพียงสิ่งที่ผู้เขียนจินตนาการขึ้นมาเองเท่านั่นนะคะ**
ขอบคุณที่สนับสนุนเราค่ะ????????????
ลงจบแล้วครบ7วันเราจะทำการติดเหรียญค่ะ
เป็นเรื่องแรกที่เราเขียนใช้เวลาปลุกปล้ำกันเป็นปี อาจจะมีคำผิดและใช้คำไม่ถูกบ้างแนะนำติดชมกันได้นะคะ เราพร้อมจะเอาไปปรับปรุงแก้ไขค่ะ????????????
หลี่อ้ายเหริน
นิรดาสาวโสดวัย25แฟนนิยายตัวยง อยู่ดีๆ ก็ตื่นขึ้นมาในร่างของดรุณีน้อยวัย16 ชื่อหลี่อ้ายเหริน คุณหนูสามบุตรสาวอดีตฮูหยินใหญ่ผู้ถูกลืมแห่งจวนอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายหลี่ซื่อหลาง นับแต่ผู้เป็นแม่จากไปตั้งแต่นางอายุ 7ขวบ นางก็เติบโตมากับแม่นมหลิงและเสี่ยวจิงสาวใช้ที่ติดตามผู้เป็นแม่มาจากสกุลเดิม
ตลอด 9 ปีที่ผ่านมานางได้พบหน้าผู้เป็นบิดาเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น เนื่องด้วยตำแหน่งหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบจึงปล่อยให้หลิวฟางหลิงฮูหยินรองที่ได้เลื่อนขึ้นมาเป็นฮูหยินเอกในปัจจุบันจัดการเรื่องภายในเรือนหลัง ความสัมพันธ์พ่อลูกห่างเหินนานวันไปจึงคล้ายกับคนแปลกหน้า ถูกเอากลั่นแกล้งเอารัดเอาเปรียบจากพี่สาวและน้องชายต่างมารดาตลอดแต่ก็รู้หลบหลีกมาตลอด จนตอนนี้นางอายุครบ16ปีก็มาพลาดถูกวางยาจับขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวแทนหลี่อ้ายหลิน ผู้เป็นพี่สาวคนโตที่หนีไปพร้อมคนรัก แต่เนื่องด้วยปริมาณยาที่เยอะเกินขนาดนางจึงสิ้นใจตายไปโดยไม่รู้ตัว
มีสามสีแบบงงๆ
"แผ่นดินไหวติ??? ทำไมที่นอนมันโคลงเคลงแบบนี้" สาวงามในชุดเจ้าสาวสีแดงปักดิ้นทองงดงามลืมตาขึ้นแล้วกวาดสายตามองรอบๆ ห้องแคบๆ อย่างมึนงง สักพักก็รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรงพร้อมด้วยความทรงจำของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามามากมายจนเกิดอาการมึนงง รู้สึกตัวอีกทีก็เข้ามานั่งอยู่ริมเตียงภายในห้องที่ประดับตกแต่งด้วยผ้าสีแดงทั้งห้อง แล้วเจ้าสาวหมาดๆก็สะดุ้งขึ้นสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวที่ประตูห้อง
"คุณหนูๆเจ้าคะ"เสี่ยวจิงผู้เป็นสาวใช้ส่วนตัวส่งเสียงเรียกเจ้านายสาวพร้อมกับแตะที่หลังมือของเจ้านายสาวเบาๆ
"คุณหนูหิวหรือไม่เจ้าคะ บ่าวขอโทษที่ไม่อาจช่วยคุณหนูได้"นางร้องก้มหน้าร่ำไห้ต่อหน้าเจ้านายสาว นิรดาที่ตอนนี้อยู่ในร่างของหลี่อ้ายเหริน สูดหายใจเข้าลึกพลางปลอบขวัญสาวใช้เบาๆ
"เจ้าไม่ผิดหรอกเสี่ยว คนพวกนั้นต่างห่างที่ผิด ข้ารับรองว่าพวกนางจะต้องได้รับผลตอบแทนอยางสาสมแน่นอน"
"โถ!!คุณหนู เอะ!!ไม่สิฮูหยินน้อยของบ่าว แล้วเราจะทำเช่นไรดีเจ้าคะ"นางเอ่ยถามผู้เป็นเจ้านายด้วยสีหนากังวล
"คงต้องตามน้ำไปก่อน ถ้าข้าจำไม่ผิดได้ยินมาว่าแม่ทัพหานผู้นี้ไม่สนใจสตรีไม่เคยมีอนุหรือสาวใช้อุ่นเตียงมาก่อน"หลี่อ้ายเหรินเปรยกับสาวใช้คนสนิท
"นั่นสิเจ้าคะคุณหนู เฮ้ย!ฮูหยินน้อย"เสี่ยวจิงเห็นกับเจ้านายสาว
ทันใดนั้นประตูก็เปิดออกอย่างแรง สองนายบ่าวถึงกับสะดุ้งหันไปทางประตูพร้อมกัน มีร่างสูงใหญ่หน้าตาคมเข้ม นัยตาคมดุมองมาที่สาวใช้ตัวน้อย จนนางสะดุ้งและรนรานถอยห่างออกไป ร่างเล็กในชุดเจ้าสาวเกิดอาการเกร็งขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงประตูปิดลงอีกครั้ง ทันใดนั้นผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ดวงสองคู่สบกันคู่หนึ่งงดงามตื่นตระหนกอีกคู่ดุเข้มนิ่งสงบ ดวงหน้างดงามที่หลบดวงตาคมดุ ทำให้แม่ทัพหนุ่มถอนใจออกมา
" เจ้าคือคุณหนูสาม หลี่อ้ายเหรินสินะ หึ แต่จะเป็นคนไหนก็เหมือนกันละเพียงแค่เจ้าทำหน้าที่ฮูหยินให้ข้าได้ก็เพียงพอแล้ว" ร่างสูงเดินไปที่โต๊ะด้านหน้าแล้วกลับมาพร้อมสุรามงคลสองจอกแล้วยื่นให้ร่างงามหนึ่งจอก หลี่อ้ายเหรินรู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อปลายลิ้นได้รับรสสุราหวานล้ำเสียแล้ว
"ฮูหยิน ก่อนออกเรือนเจ้ามิได้เรียนรู้เรื่องการปรนนิบัติสามีมาหรอกรึ" ว่าแล้วก็ยืดตัวขึ้นกลางแขนส่งสัญญาณให้นางปรนนิบัติตนเอง
"เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ" ร่างงามในชุดเจ้าสาวสีแดงขานรับอย่างรนราน รีบลุกขึ้นมาถอดเสื้อนอกให้ร่างสูงแล้วนำไปเเขวนไว้ที่ราวข้างด้านหลังฉากกั้น กลับมาก็เห็นสามีหมาดๆขึ้นเตียงนอนหลับตาประสานมือไว้ที่หน้าท้องแกร่งเสียแล้ว
" เฮ้อ..โล่งอกไปที รอดแล้วเรา " ร่างบางถอนหายใจพึมพำออกมาเบาๆ แต่สักพักก็เริ่มหนักใจอีกรอบ
" อีตาแม่ทัพขี้เก๊กนอนริมเตียงขนาดนี้ เเล้วฉันจะข้ามเข้าด้านในได้ยังไงนะ เฮ้อ คนสวยเซ็ง" คนงามเริ่มพึมพำเป็นภาษาภพเดิมที่นางจากกมาเบาๆ
" เจ้าจะบ่นอีกนานหรือไม่รีบขึ้นมานอนได้แล้ว" เสียงเข้มขรึมดังมาจากเตียงทำให้ร่างงามสะดุ้งตกใจรีบตะกายขึ้นเตียงทันที ด้วยความรีบร้อนจึงสะดุดล้มลงทับร่างแกร่งกำยำที่นอนอนิ่งยู่บนเตียงพอดี ร่างงามรีบผละออกแต่กลับโดนแขนแกร่งโอบรัดให้ทับลงมาเช่นเดิม ยังไม่ทันได้ตั้งตัวมือแกร่งก็กดท้ายทอยสวยลงมาอย่างรวดเร็ว
ริมฝีปากอ่อนนุ่มกดทับริมฝีปากอุ่นร้อนอย่างแรงจนร่างงามสะดุ้งขึ้นอีกครั้งก่อนจะถอยห่างแต่กลับโดนพลิกร่างงามให้มาอยู่ใต้ร่างแกร่งเสียแล้ว
"เรามาทำให้การแต่งงานของเราสมบูรณ์กันเถอะฮูหยิน" สิ้นเสียงจากร่างเเกร่งกำยำ ดวงตาคูู่งามก็เบิกกว้างพร้อมด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนบดขยี้ลงมายาวนานกว่ารอบแรกตามด้วยลิ้นอุ่นร้อนสอดแทรกเข้ามากวาดหาความหวานล้ำอย่างเร่าร้อน ร่างงามเคลิ้มตามสัมผัสจากร่างแกร่งร้อนรุม จนทระทั่งรู้สึกว่าร่างทั้งร่างถูกฉีกทึ้ง
"โอ๊ย ข้าเจ็บนะ" ร่างบางส่งเสียงประท้วง
"ขอโทษ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นข้าสัญญา" เสียงขรึมพึมพำเหนือหน้าผากเนียนตามมาด้วยด้วยจุมพิตอ่อนโยนลากลงมาตามแก้มเนียนนุ่มมาหยุดที่ริมฝีปากนุ่มนิ่มอีกครั้ง ร่างบางโอนอ่อนไปตามการชักนำจากร่างแกร่งกำยำครั้งแล้วครั้งเล่าจนสลบไสลไม่ได้สติด้วยความเพลีย ร่างแกร่งจึงยอมหยุดรังแกร่างนุ่มหอมกรุ่นและโอบกอดนางหลับเมื่อล่วงเข้าวันใหม่
กลางยามเหม่า(05.00น.-06.59น.)
ร่างงามตื่นขึ้นมาด้วยความเคยชิน เพียงแค่ขยับเรือนกายก็รู้สึกเคล็ดขัดยอกไปทั้งตัวโดยเฉพาะกลางร่างไปจนถึงบั้นเอวบอบบาง ดวงตางดงามเบิกกว้างขึ้นทันทีที่นึกขึ้นได้ว่า ร่างกายของตนเองถูกผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีเคี่ยวกรำอย่างหนักหน่วงตลอดทั้งคืน เหลือบมองข้างกายก็ไร้ร่างแกร่งกำยำของผู้เป็นสามีเสียแล้ว
"เฮ้อ ไปอดอยากมาจากไหนน้อพ่อมหาจำเริญ เล่นซะฉันแทบจะเคลื่อนไหวไม่ได้เลยนะพ่อคุณ" ร่างบางพึมพำด้วยภาษาสำเนียงจากภพเดิมที่จากมาเนื่องจากยังไม่ชิน
ทันใดนั้นประตูห้องก็เปิดออกพร้อมร่างระหงของสาวใช้คู่กายที่ติดตามนางมาจากสกุลหลี่นาม "เสี่ยวจิง" นางถือถาดใส่ชามยาและชามน้ำแกงเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง
"ฮูหยินเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ นี่เป็นยาคลายปวดเหมื่อยและน้ำแกงบำรุงร่างกายที่ท่านแม่ทัพสั่งให้บ่าวนำมาให้ฮูหยินดื่มก่อนออกจากจวนเจ้าค่ะ" ร่างบางดื่มน้ำแกงเสร็จก็รับชามใส่ยามาถือไว้แค่ได้กลิ่นเหม็นเขียวของยาสมุนไพรก็รู้สึกอยากจะอาเจียน
" อึ๋ย เสี่ยวจิงมันต้องขมมากแน่ๆเลย ข้าไม่ดื่มได้หรือไม่ " ว่าแล้วผู้เป็นนายก็ทำท่าขนลุกขนพองประกอบคำพูดของตน
" ไม่ได้เจ้าค่ะฮูหยินน้อย ท่านแม่ทัพสั่งไว้ว่า ถ้าฮูหยินน้อยไม่ยอมดื่มจะกลับมาป้อนท่านเองด้วยตนเองเจ้าคะ " เสี่ยวจิงสาวใช้คนสนิทกล่าวด้วยรอยยิ้ม ร่างงามได้ยินดังนั้นจึงรีบกลั้นใจยกยาซดรวดเดียวจนหมดชามพร้อมกับหันไปส่งค้อนให้สาวใช้ตัวดีของตน
" จะอาบน้ำเลยหรือไม่เจ้าคะ เสร็จแล้วจะได้รับสำรับเช้าต่อเลย ปลายยามเฉิน(07.00น.-08.59น.)ฮูหยินน้อยต้องไปยกน้ำชาคาระวะฮูหยินผู้เฒ่าอีกนะเจ้าคะ" เสี่ยวจิงเอ่ยเตือนผู้เป็นเจ้านายสาว
" อืมเจ้าช่วยมาพยุงข้าที " ผู้เป็นนายรับคำสั้นๆแล้วขอความช่วยเหลือจากนาง
ฮูหยินผู้เฒ่าเเห่งจวนแม่ทัพ
ปลายยามเหม่า(04.00น.-06.59น.)
ณ เรือนหลังใหญ่ด้านซ้ายจวนตระกูลหาน สาวใช้อาวุโสนามว่า"หลินจงหรือหลินมามา" กำลังจัดแต่งทรงผมให้หญิงวัยกลางคน ผู้ที่คนทั้งจวนเรียกขานนางว่า"ฮูหยินผู้เฒ่า" อยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งภายในห้องๆหนึ่ง
"ฮูหยินเจ้าคะ ผู้ที่เข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกับคุณชายเมื่อวานนี้เป็นคุณหนูสามหลี่อ้ายเหรินเจ้าค่ะ" หลินมามาเอ่ยรายงานผู้เป็นนางหญิงใหญ่ของจวน
"อืม ข่าวลือที่แพร่ออกมาน่าจะเป็นเรื่องจริงสินะ" ผู้เป็นนายรับฟังแล้วเปรยออกมาเสียงเรียบ
"คุณหนูสามก็ไม่เสียหายตรงไหน อย่างไรนางก็เป็นพี่น้องร่วมมารดากับอ้ายหลิน เพียงแต่ข้าไม่ค่อยคุ้นเคยกับนางเท่าใดนัก"
"บ่าวได้ยินเขาว่ากันว่า คุณหนูสามผู้นี้เติบโตมากับแม่นมและพี่เลี้ยง นางเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องห่างเหิน เนื่องจากคุณหนูใหญ่หลี่อ้ายหลินถูกเลี้ยงดูมาจากนางหลิวซื่อ ฮูหยินหลี่คนปัจจุบันเจ้าค่ะ"
ประตูห้องเปิดอีกครั้งพร้อมร่างระหงนางหนึ่งเดินเข้ามาทำความเคารพแล้วเอ่ยรายงาน
"เรียนฮูหยินผู้เฒ่าสำรับอาหารเช้าพร้อมแล้ว จะให้ตั้งโต๊ะเลยหรือไม่เจ้าคะ" เจ้าของเสียงหวานนามว่า "หลินหง"สาวใช้ข้างกายที่ฮูหยินผู้เฒ่าให้ความเอ็นดูเป็นอย่างมากเนื่องจากนางเป็นบุตรสาวคนเดียวของหลินมามาซึ่งเห็นมาตั้งแต่เกิด นายหญิงใหญ่ของจวนมองใบหน้างามแล้วถอนใจออกมาแผ่วเบา มิใช่ไม่รู้ว่าร่างงามด้านหน้าแอบมีใจให้บุตรของตน นางเองก็เคยคิดว่าจะตบแต่งคนด้านหน้ามาเป็นอนุให้บุตรชาย น่าเสียดายที่แม่ทัพหนุ่มเอ่ยปากว่าคิดกับนางเพียงน้องสาวเท่านั้น เมื่อบุตรชายเอ่ยปากออกมาแล้วยากนักที่จะเปลี่ยนใจเขาได้ นางได้แต่นึกสงสารร่างงามด้านหน้าอยู่ในใจเท่านั้น
หลังจากรับมื้อเช้าเสร็จสักพักบ่าวในเรือนก็เข้ามาแจ้ง
"เรียนฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินน้อยมาถึงแล้วเจ้าค่ะ"
"อืม พานางไปรอที่ห้องโถงรับแขกเถอะ"สั่งบ่าวผู้นั้นพลางยื่นแขนให้หลินมามาประคองนางเดินมาไปยังโถงรับแกอย่างเชื่องช้า