ย้อนเวลามาเป็นนางร้ายที่ถูกพระรองที่แสนดีหย่าในยุค80‘s

<h2 style='display: flex; justify-content: center;'>ข้อมูลเบื้องต้น</h2><p class="indent-a">ต้าเหนิงได้ย้อนเวลามาอยู่ในยุค80ของจีนในนิยายเรื่องดังเรื่องหนึ่งที่กำลังได้ถ่ายทำและออกอากาศไป6-7ตอน คนดูนี่ติดกันยอมแงม จนนิยายเรื่องนี้พลอยขายดีเป็นประวัติการ ซึ่งต้าเนิงเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ที่หลงรักและชื่นชองนางเองที่ทั้งเก่งและฉลาดจนนำตัวเองออกมาจากหมู่บ้านในชนบทแล้วได้ไปพิสูจน์ความรักกับพระเอกสุดหล่อขวัญใจสาวๆได้ </p><p class="indent-a">แต่มันจะไม่ใช่อะไรเลย ถ้าต้าเหนิงคนปัจจุบันนี้จะไม่ได้ย้อนมาอยู่ในร่างของนางร้ายนับเบอร์วัน ที่คอยขัดขวางความรักของพระเอกนางเอง ถึงแม้ว่าตนนั้นจะแต่งงานให้กับพระรองที่แสนดีด้วยเหตุสุดวิสัยก็ตาม จนสุดท้ายหลังจากที่ขู่เข็นขอหย่าร้างกังสามีพระรองไป ก็เดินทางไปตามหาพระเอกของเรื่องอย่างไร้จุดหมาย แล้วปั้นปลายชีวิตก็ป่วยนอนตายอยู่ข้างถนน ไร้คนสนใจ</p><p class="indent-a">นอกจากสามีพระรองที่เมื่อได้ข่าวก็ตามไปช่วยเหลือ แต่สุดท้ายก็ช่วยเหลือไม่ทัน คงได้แต่รับกลับมาทำพิธีฝังศพให้อยู่ในตระกูลของตนต่อไป อนาจใจแท้!</p><p class="indent-a">พระรองที่แสนดีก็ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปจนตายหลังจากที่ทำทุกอย่างทุมเททุกสิ่งให้กับนางเองคนสวยของเรื่องที่ใช้ความสาวความสวยล่อล่วงให้ทุคนนั้นรักแต่เธอคนเดียว แต่สุดท้ายก็ทิ้งพระรองที่แสนดีและน่าสงสารของเราให้อยู่อย่างเดียวดายไปคนเดียย</p><p class="indent-a">ส่วนพระเองนางเอกก็ไปมีความสุขในชีวิตต่อไป ตามแบบสุขนิยมสมใจคนดูนับล้าน</p><p class="indent-a">เอ่อ… ถ้าฉันไม่ต้องการชะตากรรมอย่างนั้นล่ะ ทำไมนางร้ายNO. 1 อย่างฉันต้องมารับบทคนตายอย่างไร้ค่าข้างถนนด้วยกันล่ะ ฉันไม่ใช่คนโง่นะ ในเมื่อฉันรู้เรื่องราวในนิยายเรื่องนี้มาก่อนบ้างแล้ว ฉันต้าเหนิงคนนี้ จะขอใช้ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้เอง ฉันสัญญาเลยว่าจะมีชีวิตที่ดีต่อไปให้ได้เลย</p><p class="indent-a">ว่าแต่ พระรองคนนี้ คือว่า เราหย่ากันแล้วไม่ใช่หรือคะ คุณมาเดินตามฉันทำไม!</p><p class="indent-a">“ชีวิตนี้ผมจะไม่มีทางปล่อยคุณไปจากชีวิตของผมอีกแล้ว”</p><p class="indent-a"> </p><hr/><h2 style='display: flex; justify-content: center;'>แปลก!</h2><p class="indent-a"> </p><p class="indent-a">“ฟื้นแล้วค่ะแม่ หล่อนฟื้นแล้ว”</p><p class="indent-a">เสียงเด็กหญิง หรือเด็กสาวอายุที่ไม่เกินสิบหกหรือสิบเจ็ดปีพูดขึ้นไม่ไกลจากหูของฉันนัก ในขณะที่ฉันนั้นยังหลับตาเพราะยังลืมตาไม่ขึ้น ปวดไปหมดเลย บนหัวก็เหมือนกัน</p><p class="indent-a">แต่ เสียงใครกัน แล้วบอกใคร? บอกทำไม…</p><p class="indent-a">พูดจีนกลางด้วย ดีนะที่เรานั้นเรียนโรงเรียนจีนสองภาษามาก่อน ดังนั้นเรื่องฟังพูดอ่านเขียนนั้น จึงไม่ใช่ปัญหาอะไร</p><p class="indent-a">แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ!</p><p class="indent-a">ฉันที่ค่อยๆ ลืมตาช้าๆ ขึ้นมาก็เห็นว่าตัวเองนั้นอยู่ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง อืมมม น่าจะเป็นโรงพยาบาลต่างจังหวัดมั้ง</p><p class="indent-a">ไม่ๆ ไม่น่าจะใช่ โรงพยาบาลหรอก เพราะมันดูเล็กมาก เพียงสองเตียงแยก มีเพียงผ้าม่านรูดปิดแบ่งสีฟ้าซีดๆ เท่านั้น</p><p class="indent-a">สภาพคือเล็กๆ เก่าๆ ถึงจะสะอาดดีแต่ก็ ดูแปลกๆ</p><p class="indent-a">ใช่ มันแปลกๆ</p><p class="indent-a">ว่าแต่ เอ๊ะ ยัยเด็กนี่เป็นลูกเต้าเหล่าใครกัน ทำไมมองฉันแปลกๆ อย่างนั้น ตาแป๊วเชียว</p><p class="indent-a">“โอ๊ะ! เจ็บจัง”</p><p class="indent-a">ฉันที่จับตรงหัวของตัวเองก็สัมผัสรอยแผลเหนือขมับบนหัวก็ให้รู้สึกเจ็บขึ้นมาทันที แล้วก็รู้แล้วว่าตนคงจะได้รับบาดเจ็บจนหัวแตกมา แต่ตอนไหนฉันก็ไม่แน่ใจ</p><p class="indent-a">“อย่าขยับแรงสิ เดี๋ยวก็ตายหรอก”</p><p class="indent-a">เด็กสาวคนนั้นยังพูดกับฉันอีก แต่ยังมีแววกล้าๆ กลัวๆ ยังไงไม่รู้ ฉันจึงมองหน้าเด็กสาวคนนั้นอย่างพิจารณา พูดไม่มีหางเสียงจริงๆ เด็กคนนี้</p><p class="indent-a">แล้วนี่เรารู้จักกันหรือไง แล้วฉันเป็นอะไรถึงได้มาอยู่บนเตียงคนไข้ที่เอ่อ น่าจะเป็นเพียงสถานพยาบาลอนามัยบ้านนอกอย่างนี้ด้วย</p><p class="indent-a">ฉันจำได้ว่า ฉันนั้นแค่มาเที่ยวเมืองจีนกับแก๊งค์เพื่อนสมัยเรียนมัธยม หลังจากที่เรียนจบมหาลัยและทำงานมีเงินเก็บของแต่ละคนแล้ว</p><p class="indent-a">จึงได้นัดกลุ่มเพื่อนที่ยังโสด ไม่มีลูกกับสามี มาออกทริปเที่ยวกันหลังเรียนจบได้สามปีนี้</p><p class="indent-a">ปกติก็จะเที่ยวในไทยก่อน พอผ่านมาสองสามปีต่อมา เริ่มแก่สนาม ก็จัดทริปไปเที่ยว ฮ่องกง ไต้หวัน ญี่ปุ่น เกาหลีกัน สุดท้ายครั้งนี้ได้มาเที่ยวจีนกันนี่แหละ มาตามรอยซีรีส์หนังโบราณเมืองเก่า ก่อนที่จะไปเที่ยวที่โรงถ่ายเหิงเตียนกันต่อ ประเทศจีนนี่น่ามหัศจรรย์จริงๆ มีสถานที่เที่ยวมากมายจนไม่รู้สึกเบื่อได้เลย ห้องน้ำก็ดีมากจ้า ไม่เหมือนแต่ก่อนเลย</p><p class="indent-a">ซึ่งในขณะที่ฉันนั้นพากันมาเที่ยวเมืองเก่าของจีนที่ขึ้นชื่อของประเทศจีนที่ยิ่งใหญ่ไพศาลมาจนได้แวะกินข้าวและได้พากันกลับโรงแรมกันแล้ว</p><p class="indent-a">ฉันที่ยัง…ยังไม่อยากพักนั้น ก็ได้ออกมาท่องชุมชนโบราณเก่าในเขตเมืองคนเดียวจนได้แวะเข้า เข้ามาในร้านขายของเก่าที่มีเสน่ห์น่าค้นหามากร้านหนึ่ง</p><p class="indent-a">ฉันที่สนใจของเก่าๆ วิถีเก่าแก่ของมนุษยชาติก็ได้ก้าวเข้ามาในร้าน และก็ได้เจอกับคุณตาแก่ๆ หนวดสีเงินท่าทางใจดี ที่คงจะเป็นเจ้าของร้านนั่งดื่มชาอยู่ข้างใน</p><p class="indent-a">“หนีฮ่าว (สวัสดีค่ะ)</p><p class="indent-a">“อืม มาแล้วสินะ”</p><p class="indent-a">“คะ?”</p><p class="indent-a">“ไปเที่ยวมาสนุกไหม”</p><p class="indent-a">“…..”</p><p class="indent-a">“กลับมาก็ดีแล้ว หนูต้าเหนิง”</p><p class="indent-a">“คุณตารู้จักชื่อฉันได้ยังไงคะ เอ๊ะ นี่คงไม่ใช่ว่าฉันกำลังเจอพวกต้มตุ๋นอยู่หรอกนะคะ”</p><p class="indent-a">ฉันถามออกไปหน้าตาตื่นเลยทีเดียว</p><p class="indent-a">“ฉันเป็นตาแก่หัวหงอก จะมาหลอกลวงใครได้อีกกันล่ะ หลานสะใภ้”</p><p class="indent-a">“หลานสะใภ้อะไรกัน มั่วจริงๆ</p><p class="indent-a">“หึ หึ ตามสบายเถอะนะ”</p><p class="indent-a">“ตามสบายอะไร บ้าจริง ประสาท!”</p><p class="indent-a">“…..”</p><p class="indent-a">ฉันที่เริ่มกลัว รีบหันมองไปที่ประตูร้านแล้วจะรีบวิ่งกลับออกมาทันที ทั้งๆ ที่คุณตาคนนั้นยังแค่นั่งดื่มชาอยู่อย่างช้าๆ เหมือนเดิม</p><p class="indent-a">ทันใดนั้นเองที่ฉันจับกลอนประตูไม้เก่าแก่นั่น ฉันก็…</p><p class="indent-a">มาอยู่ที่นี่! ใช่ที่นี่</p><p class="indent-a">แล้วที่นี่มันคือที่ไหนกัน ทำไมไม่ส่งฉันไปโรงพยาบาลดีๆ กันล่ะ ฉันมีประกันนะ!</p><p class="indent-a">คิดๆ ดูแล้ว อ่าาา นี่ฉันถูกทำร้ายสินะ แล้วกระเป๋าของฉันล่ะ?</p><p class="indent-a">หรือว่านี่คง ถูกชิงไปแล้วสินะ ก็ว่าๆ อยู่ ร้านค้าบ้าอะไรจะไปอยู่ทางสามแพร่งอย่างนั้น แถมตอนที่ก้าวเข้าไปในร้านก็รู้สึกวูบๆ วาบๆ เหมือนจะเป็นลมอย่างนั้น</p><p class="indent-a">อะไรจะซวยขนาดนั้น ทั้งโดนวางยา ทั้งถูกทำร้าย แล้วยัง ถูกปล้นชิงกระเป๋าเงินไปอีก</p><p class="indent-a">บ้าชะมัด บัดซบจริงๆ เลย!</p><p class="indent-a">ขณะที่ฉันกำลังนอนคิดอยู่บนเตียงอย่างนั้น</p><p class="indent-a">“ลูกสะใภ้ ฟื้นแล้วหรือ”</p><p class="indent-a">คุณป้าวัยกลางคนที่มองดูก็รู้ว่าตอนสาว ป้าแกคนจะเป็นคนสวยมากคนหนึ่งเอยถามฉันขึ้นมาอย่างใจดี</p><p class="indent-a">“ห๊ะ ลูกสะใภ้? สะใภ้อะไรหรือคะคุณป้า”</p><p class="indent-a">ลูกสะใภ้อะไรกันป้า หนูยังไม่แต่งงานมีสามีเลย จริ๊งจริง!</p><p class="indent-a">ฉันมองคุณป้าวัยกลางคนอย่างงงงวย</p><p class="indent-a">มั่วแล้ว!</p><p class="indent-a">“แม่คะ พี่ใหญ่หย่ากับหล่อนไปแล้วนะคะ หล่อนไม่ใช่สะใภ้บ้านตระกูลต้วนของเราแล้วค่ะ อย่าลืมสิคะ”</p><p class="indent-a">เด็กสาวคนแรกนั้นบอกย้ำกับแม่ของตนอีกที</p><p class="indent-a">“เรื่องนั้นมัน…”</p><p class="indent-a">ผู้หญิงวัยกลางคนที่เป็นแม่ของเด็กสาวผอมบางคนนั้น ทำหน้าอึกอักแบบไม่สบายใจนัก แล้วมองมาที่ฉันที่ยังคง มองคุณป้าคนนี้อย่างงุนงงเหมือนเดิม</p><p class="indent-a">“นั่น พี่ใหญ่มาพอดี พี่ใหญ่คะ หล่อนฟื้นแล้วค่ะ พี่ใหญ่มาดูเร็ว”</p><p class="indent-a">เด็กสาวคนนั้นหันไปบอกผู้ชายคนหนึ่งที่เดินมากับเด็กชายที่อายุน่าจะสักสิบปีคนหนึ่ง</p><p class="indent-a">และนั่นจะไม่อะไรเลย ถ้าผู้ชายคนนี้จะไม่หน้าตาหล่อมากกกกก ก ไก่ล้านตัว</p><p class="indent-a">นี่มันมาร์คต้วน ก๊อตเซเว่นชัดๆ หล่อโฮกเลย แม่เจ้า นี่คือสวรรค์เมตตาส่งพ่อหนุ่มทรงโจรคนนี้มาจับฉันเลยหรือ บ้าน่า!</p><p class="indent-a">แต่ ทำไมแต่งตัวเชยจัง ทรงผมก็แปลกๆ นี่ถ้าไม่เบ้าหน้าฟ้าประทานจริงๆ คงดูไม่ได้เลยนะนี่ เสื้อผ้าเหมือนสมัยลุงเลย จะรีบแก่ไปไหนกัน</p><p class="indent-a">“…..”</p><p class="indent-a">“…..”</p><p class="indent-a">“เป็นอย่างไรบ้าง”</p><p class="indent-a">“…..”</p><p class="indent-a">“ถามฉันหรือ?”</p><p class="indent-a">ฉันอดหน้าแดงไม่ได้ ที่มาร์คต้วน เฮ้ย! ไม่ใช่ หมายถึงผู้ชายคนนั้นมองมาที่ฉัน แล้วถามฉันขึ้นมาเหมือนรู้สึกผิดอะไรสักอย่าง</p><p class="indent-a">น่าเอ็นดูคุณเขานะคะ ว่าไม่ได้ ถ้าคุณหน้าตาดี โลกจะใจดีกับคุณขึ้น นี่คือสัจธรรมเลย</p><p class="indent-a">“พี่ใหญ่ หล่อน!”</p><p class="indent-a">“พูดจาดีๆ น้องรองลี่อิน”</p><p class="indent-a">“ก็ได้ค่ะพี่ใหญ่ ยัยต้า เอ่อ พี่ต้าเหนิงเธอดูแปลกๆ นะคะ”</p><p class="indent-a">“นั่นสินะ”</p><p class="indent-a">ผู้หญิงวัยกลางคนคนนั้นพูดอย่างกังวลเมื่อมองมาที่ฉัน ที่ยังคงทำหน้างงปนประหลาดใจอยู่</p><p class="indent-a">คิดถึงแม่จัง…</p><p class="indent-a">“คุณแม่ก็คิดเหมือนหนูใช่ไหมคะ”</p><p class="indent-a">เด็กสาวคนนั้นยังแอบๆ หลังแม่ของตนมองมาที่ฉันอย่างหวั่นๆ</p><p class="indent-a">ยัยเด็กนี่คงไม่ได้กลัวฉันจริงๆ หรอกนะ</p><p class="indent-a">อะไร? ไม่รู้จักกันเสียหน่อย</p><p class="indent-a">“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้จะตายไหมครับ”</p><p class="indent-a">อยู่ๆ เด็กชายคนนั้นที่เดินมากับผู้ชายทีหน้าเหมือนมาร์คต้วน ก็ถามขึ้นมา</p><p class="indent-a">ใช่ หน้าเหมือน รูปร่างหน้าตาเหมือนมาก แต่ไม่น่าใช่คนเดียวกันเพราะดูแต่งตัวคนละรุ่นกันเลย แจ็คเก็ตลุงในตำนานเลยนะนั่น</p><p class="indent-a">ฉันเห็นป้ายเสื้อปักสำนักงานการไฟฟ้า อ้อ เสื้อแจกสินะ คนมันสูงอะนะเสื้อเชยขนาดไหน คนก็ยังหล่อมากอยู่ดี</p><p class="indent-a">แต่ฉันคงไม่ฟลุ๊คถึงขนาดมาร์ต้วนก๊อตเซเว่นได้มาเยี่ยมไข้ฉันหรอกนะ จริงไหม</p><p class="indent-a">อีกอย่างคือ ถึงจะหน้าตาเหมือนมาก แต่ผู้ชายคนนี้สูงมาก มากชนิดว่าคงเกินร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรไปแล้วแน่ แล้วก็ดูผอมมากจนแก้มตอบเลยทีเดียว พี่มาร์คสูงเพียงร้อยเจ็ดสิบห้าเอง ข้อนี้ตัดไปได้เลย คนละคนกันแน่</p><p class="indent-a">ไม่ใช่คนเดียวกันอย่างแน่นอน ฟันธง!</p><p class="indent-a">“ยังเจ็บอยู่ไหมต้าเหนิง”</p><p class="indent-a">ผู้ชายคนนี้ถามฉันขึ้นมาอีก</p><p class="indent-a">“…..”</p><p class="indent-a">ฉันยังทำหน้างงๆ คือเรารู้จักกันด้วยหรือ? รู้กระทั่งชื่อ คนพวกนี้ทำการบ้านมาดีขนาดนี้เลยหรือ</p><p class="indent-a">จะพูดถึงเจ็บ มันก็แค่เพียงปวดเมื่อยเท่านั้น นี่นา จะถามถึงตรงไหนกันล่ะ ฉันไม่รู้จะทำใจดีสู้เสือตอบว่ายังไง ยังคงทำหน้าอึนๆ อยู่</p><p class="indent-a">“หัวหน่ะ”</p><p class="indent-a">ผู้ชายหน้าหล่อนคนนี้ชี้ที่หัวของฉัน ฉันถึงได้เข้าใจว่าคงถามเรื่องหัวแตกของฉัน</p><p class="indent-a">ท่าทางใจดีจัง หรือบางที ผู้ชายคนนี้กับครอบครัวคงเป็นคนช่วยฉันไว้ละมั้ง หรือเปล่านะ</p><p class="indent-a">“เจ็บค่ะ”</p><p class="indent-a">“เดี๋ยวผมไปตามหมอมาให้”</p><p class="indent-a">“ขอบคุณค่ะ”</p><p class="indent-a">“…..”</p><p class="indent-a">“…..”</p><p class="indent-a">“แม่ ผีเข้ายัยนี่หรือเปล่า รู้จักพูดขอบคุณคนอื่นเป็นด้วย”</p><p class="indent-a"> </p><p class="indent-a"> </p><p class="indent-a"> </p><p class="indent-a"> </p><p class="indent-a"><br> </p><hr/>

มณฑลเหอหนาน

ต่อมา

คุณหมอแก่ๆ คนหนึ่งมาตรวจฉัน แล้วบอกว่าหัวแตกนิดหน่อย ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ทำแผล ไม่ต้องเย็บ เมื่อฟื้นแล้วก็ให้กลับบ้านได้ แต่ถ้าอาการไม่ดี อย่างปวดหัวหรืออาเจียนก็ให้มาหาหมอเพื่อดูอาการอีกที

แล้วผู้ชายคนนี้ก็เดินไปรับยาจ่ายเงิน ส่วนผู้หญิงวัยกลางคนหน้าตาใจดีคนนี้ได้พาฉันมารอที่นั่งรออยู่ข้างใน เพราะอากาศค่อนข้างหนาวมากทีเดียว

“ป่ะ เสร็จแล้ว”

“หนาวหรือ”

“ค่ะ”

“นี่ผ้าพันคอของลูกสะใภ้ พันไว้จะได้ไม่หนาวนะ”

“ขอบคุณค่ะ คุณป้า”

“…..”

“…..”

แล้วฉันจึงได้ซ้อนจักรยานผู้ชายคนนี้?

มาอย่างงงๆ

ยัยเด็กสาวคนนั้นก็ยังคงแอบมองดูฉันอย่างจับผิดเหมือนเดิม

ตลอดทางที่ฉันนั้นซ้อนจักรยานผู้ชายที่ชื่อต้วนเซวียนมา ฉันก็สังเกตเห็นว่าบรรยากาศรอบๆ ตัวนั้น แปลกไปหมด

ทั้งบ้านเรือน ผู้คน การแต่งตัว รถรา ถนนหนทาง แม้แต่ร้านค้าต่างๆ ก็ยังดูแปลกไป มันดูไม่เหมือนเมืองเก่าที่ฉันไปเที่ยวชมสักนิด แต่ก็ไม่ใช่เมืองใหม่อย่างในปัจจุบันเหมือนกัน

“กลัวตกหรือ”

“เปล่าค่ะ”

“…..”

“ผมขี่รถจักรยานแข็ง ไม่ต้องกลัวนะ”

“ห๊ะ อ้อ ค่ะ นี่เราจะไปไหนกันคะ”

“บ้าน”

“บ้าน? บ้านที่ไหนหรือคะ”

“บ้านของเรา เอ่อ หมายถึงบ้านตระกูลต้วนของผม ที่หมู่บ้านต้าเถียน”

“…..”

“ไปทำไมคะ ฉันอยากไปหาเพื่อนๆ แล้ว คุณพาฉันไปพบเพื่อนได้ไหมคะ เพื่อนฉันคงเป็นห่วงแล้วที่ฉันหายออกมานานขนาดนี้”

“เพื่อน? เพื่อนที่ไหน”

ชายหนุ่มถามย้ำออกมาเพื่อความแน่ใจออกมาอีกที

“เพื่อนที่มาเที่ยวด้วยกันกับฉันไง เรามากันหลายคนเลย คุณช่วยพาฉันไปหาเพื่อนได้ไหมคะ ค่าใช้จ่ายฉันจะชดใช้ให้คุณทั้งหมดเมื่อเจอเพื่อนๆ ของฉันแล้ว และจะให้ค่าเสียเวลาคุณด้วยไม่น้อยเลย ฉันมีเงินนะคะ”

“…..”

ผู้ชายคนที่ชื่อต้วนเซวียนนิ่งไปครู่หนึ่ง แต่ตายังมองถนนอย่างระมัดระวัง เพราะรถจักรยานอีกคันที่แม่ของตนนั้นปั่นพาน้องๆ ของตนนั้นตามมาไม่ไกลกันนัก

ก่อนที่จะถอนหายใจยืดยาวแล้วถามขึ้นว่า

“เพื่อน…คุณอยู่ที่ไหนหรือต้าเหนิง”

ในที่สุดผู้ชายคนนี้ก็เอ่ยถามฉัน หลังจากที่นิ่งคิดอะไรคนเดียวครู่หนึ่ง

“รู้สึกว่าเราจะพักกันที่โรงแรม อืมมม ที่ชื่อ The wind ค่ะ”

“โรงแรมเดอะวินด์ มันคือที่ไหนหรือ ชื่อเหมือนโรงแรมจากต่างประเทศ”

“ก็ โรงแรมในเมืองใกล้ๆ กับเมืองเก่าลี่เจียงไงคะ”

“ลี่เจียง? เมืองเก่าลี่เจียงไหนกัน ที่นี่เราไม่มีเมือง หรืออำเภอลี่เจียงนะต้าเหนิง”

“ไม่มีหรือคะ แปลกจริง ไม่มีได้ยังไง”

“…..”

ทำไมต้วนเซวียนคนนี้ถึงได้เรียกชื่อเราเหมือนคนเคยรู้จักกันอย่างนั้นนะ สนิทกันหรือ?

เมื่อไรกัน!

“มีรายละเอียดอย่างอื่นบ้างไหม”

“รายละเอียดหรือคะ อ้อ ใช่ โรงแรมเดอะวินด์ ที่เมืองเก่านี้มีชื่อทางการว่าเมืองเก่าต้าเหยียน ที่อยู่ในจังหวัดลี่เจียงค่ะ ใช่ๆ ฉันศึกษามาแล้วว่า ลี่เจียงเป็นเมืองระดับจังหวัดไงคะ”

“มณฑลของเราไม่มีจังหวัดลี่เจียง”

“…..”

“เป็นไปได้ยังไง นี่ฉันคงไม่ได้จะถูกลักพาตัวข้ามมณฑลเลยหรือ แล้วที่นี่ไม่ใช่มณฑลยูนนานหรือไง”

“ยูนนานอย่างนั้นหรือ ไม่ใช่ ที่นี่มณฑลเหอหนาน”

“มณฑลเหอหนาน?”

“คนละที่กันเลยนะคะนั่นหน่ะ คุณไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่ไหมคะ”

“…..”

“ไม่ไกลขนาดนั้น หนึ่งพันเก้าร้อยกว่ากิโลเมตรจากมณฑลเหอหนานมามณฑลยูนนานนี่”

“นี่มันอะไรกัน…”

“…..”

ฉันได้เพียงนิ่งเงียบไปนาน

“ทำคุณถึงคิดว่า คุณ ถูกลักพาตัวมาล่ะต้าเหนิง”

“ก็ฉัน…สามารถคิดเป็นอื่น นอกจากนี้ไม่ได้จริงๆนี่คะ”

“…..”

“ว่าแต่ที่นี่แปลกจังเลยนะคะ บ้านเรือนดูเก่าๆ แบบบ้านในชนบทแต่เสาไฟและสายไฟถูกย้ายลงดินไปทั้งหมด

ส่วนบริหารปกครองที่นี่คงมีระบบจัดการที่ดีน่าดู”

“ที่นี่ ยังไม่มีไฟฟ้าใช้ คุณลืมไปหมดแล้วหรือ”

“เอ๋ ไม่มีไฟฟ้าใช้?อะไรจะล้าหลังขนาดนั้นเชียว ที่นี่เป็นที่แบบไหนกัน คุณล้อฉันเล่นหรือเปล่า”

“ประเทศเราเพิ่งเปิดประเทศ แผนพัฒนาแห่งชาติก็เพิ่งเริ่มใช้ฉบับใหม่ สาธารณูปโภคล้วนต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปทั้งนั้น”

“เปิดประเทศ? เปิดประเทศอะไร ทำอย่างกับอยู่ในหนังสือนิยายประเภทย้อนเวลาทะลุมิติในยุคปฏิวัติของจีนอย่างนั้นแหละ”

“นิยาย ย้อนเวลา ยุคปฏิวัติ? คืออะไรกัน มีเรื่องไร้สาระอย่างนั้นด้วยหรืออย่างไร”

“…..”

“ตอนนี้ที่นี่เป็นช่วงเวลาหลังการสิ้นสุดการปฏิวัติ ไม่ใช่ยุคปฏิวัติเหมือนเมื่อหกปีก่อนนั้นแล้วหรอกนะ”

“หกปีก่อน? อะไรกัน นี่คุณไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่ไหมคะ”

“แน่นอนว่าไม่ใช่ ผมไม่ชอบพูดไร้สาระ”

“หน้าตึงจัง (พูดเบาๆ) มีกล้องแอบถ่ายซ่อนอยู่หรือเปล่านะ เรื่องอย่างนี้ใครเขาจะเชื่อกัน”

“…..”

นี่ฉันไม่ได้ประสาทแดกจนเลอะเลือนไปแล้วหรอกใช่ไหม ทั้งถนนตลอดทางที่มาจากอนามัยนั่น มีเพียงรถจักรยานบางๆ และรถมอเตอร์ไซค์ทรงวินเทจแบบเก่าๆ ไม่กี่คันที่ขับผ่านไปผ่านมา

นี่ฉันคงไม่ได้ทะลุมิติมาอยู่ในจีนยุคหลังสิ้นสุดการปฏิวัติจริงๆ หรอกนะ

“ดูคุณสนใจที่นี่มาก ไม่ใช่ว่าคุณมาซื้อของใช้ส่วนตัวที่ตัวตำบลบ่อยๆ หรอกหรือ”

“ฉัน? ฉันเนี่ยอะนะ ฉันไม่เคยมาที่นี่สักหน่อย ฉันก็ต้องสนใจบ้านเมืองแปลกๆ อย่างนี้สิคะ”

“พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปตรวจที่โรงพยาบาลประจำอำเภออีกที คุณดูแปลกไปมากจริงๆ”

“คุณ คุณ พาฉันไปหาเพื่อนได้ไหมคะ”

“ผมได้หยุดช่วงตรุษจีนนี้ไม่กี่วัน ไม่สะดวกพาคุณเดินทางข้ามมณฑลในตอนนี้”

“เรานั่งเครื่องบินไปได้ไหมคะ เดี๋ยวค่าใช้จ่ายฉันจะชดใช้ให้ทีหลังเอง”

“เครื่องบิน เฮ้อ คุณคงอาการหนักมากจริงๆ สินะต้าเหนิง”

“ทำไมคุณถึงพูดอย่างนั้นละคะ ฉันขอร้องนะ ช่วยฉันหน่อย เอาเป็นว่า เมื่อเจอเพื่อนๆ ของฉันแล้ว ฉันจะให้ค่าตอบแทนคุณอย่างสาสมทีเดียว

ไม่ให้คุณช่วยเหลือโดยเปล่าประโยชน์หรอก ฉันอยากกลับบ้านแล้ว”

“ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากช่วย แต่มณฑลของเรา…ไม่มีสนามบิน”

“เป็นไปได้ยังไงกันคะ นี่มันสมัยไหนแล้ว ทำไมจะไม่มีสนามบินกัน”

“…..”

“ว่าแต่วันนี้วันที่เท่าไรแล้วคะ? เพื่อนๆ ของฉันคงเป็นห่วงกันแล้ว มาไกลขนาดนี้”

“วันที่สิบเดือนสอง”

“สิบเดือนสอง หมายถึงวันที่สิบเดือนกุมภาพันธ์หน่ะหรือคะ”

“ใช่ มีอะไรหรือ”

“บ้าไปแล้ว ว้าย!”

“จับดีๆ ถึงทางเลี้ยงเข้าหมู่บ้านของเราแล้ว”

“จะเลี้ยวก็น่าจะบอกกันบ้างสิคะตกใจหมดเลย”

หมับ! (กอดเอว)

“…..”

“…..”

“คุณ คุณจอดทำไมคะ คุณคิดจะทำอะไรหน่ะ คุณๆ ถอดเสื้อทำไมคะ อย่านะ ฉันเป็นมวยไทยนะ เคยเตะต้นกล้วยล้มมาแล้วนะคะ ฉันสู้คนนะ”

“เป็นอะไร นี่คุณหนาวจนปากสั่นเลยไม่รู้หรือ อ่ะใส่เสื้อของผมก่อน ใกล้จะถึงบ้านของเราแล้ว”

“ถอดเสื้อให้ฉันใส่หรือ อ้อ ขอบคุณนะ ฉันตกใจหมดเลย นึกว่าคุณจะ เอ่อ… ขอบคุณค่ะ”

“คุณนี่แปลกไปมากจริงๆ นะต้าเหนิง ป่ะจะถึงบ้านของเราแล้ว”

ต่อมา

“ถึงบ้านแล้ว”

ฉันนั่งรถกอดเอวผู้ชายคนนี้จนมาถึงบ้านหลังหนึ่งในชุมชนของหมู่บ้านขนาดกลางในชนบทหลังหนึ่ง

พอดีที่ฉันจะลงรถผู้ชายคนนี้ก็เอี้ยวตัวมาช่วยพยุงฉันลงอย่างนุ่มนวล สุภาพมากพ่อคุณ ดูแลดี๊ดี ประทับใจอยู่นะ ว่าไป

“ขอบคุณค่ะ”

“อืม เข้าบ้านเถอะ”

“ค่ะ”

แต่ เอ๊ะ ชวนเข้าบ้านเลยหรือ? ในฐานะอะไรก่อน…

“…..”

“เป็นอะไรไป ปวดหัวหรืออยากอาเจียนหรือเปล่า”

“มะ ไม่ค่ะ”

“แล้วทำไมไม่เข้าบ้านล่ะ ข้างนอกลมแรงหนาวนะ เดี๋ยวจะไม่สบายไปอีก”

บ้านตระกูลต้วนที่ฉันเข้ามานั้นเป็นบ้านโบราณในชนบทที่ปลูกติดกันกับเพื่อนบ้านโดยมีรั้วรอบขอบชิดอย่างดี เป็นบ้านอิฐมุงกระเบื้องหลังไม่ใหญ่นัก ไม่ดูพิถีพิถันเหมือนเมืองโบราณที่ฉันนั้นเคยเห็นมานัก แต่ก็ดูดีกว่าบ้านอีกหลายหลังที่ผ่านมามาก ดีกว่ามากๆเลยหล่ะ

ส่วนสไตล์แบบบ้านก็เป็นแบบบ้านในชนบทนั่นแหละ ระหว่างทางเข้าหมู่บ้านก็ยังมีป่าสลับกับทุ่งนาไร่สวนของชาวบ้านมาตลอดทาง บรรยากาศนับว่าดีน่ามาเที่ยวชมมาก

ถ้าไปนับกับที่ตั้งแต่ฉันกับเขาเข้าหมู่บ้านมา ฉันมักจะเห็นชาวบ้านหันมามองฉันกับผู้ชายที่ชื่อต้วนเซวียนคนนี้ขี่รถจักรยานกลับมา แล้วเหมือนชวนชี้กันมาที่ฉันแล้วป้องปากพูดคุยกัน

ไม่สิ ไม่ใช่คุยกันธรรมดาหรอก

นี่มันคือการนินทาชัดๆ แต่ นินทาเรื่องอะไรก่อนคุณก็แค่ขี่จักรยานมาด้วยกันแค่นั้นเองไม่ใช่หรือ!

ขอบคุณ

ที่บ้านตระกูลต้วน

“กลับมากันแล้วหรือ เจ้าใหญ่”

“ครับคุณพ่อ”

“อาการเป็นอย่างไรบ้างลูกสะใภ้”

“คุณลุงว่ายังไงนะคะ? ลูกสะใภ้หรือคะ?”ฉันถามออกไปอย่างงงๆลุงนี่ก็พูดแปลกๆอีกคน

“…..”

เมื่อเข้ามาในลานบ้านฉันก็เจอชายวัยกลางคนตัวสูงใหญ่ตัดผมทรงทหารคนหนึ่ง ที่นั่งสานตะกร้าอยู่ที่ตั่งใต้ต้นไม้หน้าบ้านเอ่ยถามขึ้นแปลกๆ

ใช่แปลกมากๆ

แปลกเหมือนคนอื่นๆ คนพวกนี้พูดอย่างกับว่ารู้จักฉันมาก่อนอย่างนั้น มันหมายความว่ายังไงกัน

“คุณคงเหนื่อยแล้ว เข้าไปพักในห้องก่อนเถอะ”

ระหว่างที่ฉันยืนงงในดงความแปลกประหลาด ผู้ชายที่ชื่อต้วนเซวียนนั้นก็ได้เอ่ยบอกฉันนิ่งๆ เพื่อให้ฉันกลับไปพักผ่อน

และตอนนั้นสามแม่ลูกที่ขี่รถจักรยานตามมาถึงพอดี ก็เดินเข้ามาในบ้านด้วยและมองฉัน ที่เด็กสาวคนนั้นจะเอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่ชอบใจนัก

“หล่อนหาเรื่องอะไรอีกหรือคะพี่ใหญ่”

“ลูกรอง!”

“ก็คุณแม่ดูยัย…เอ่อ”

“….. “

“เรียกพี่สะใภ้ลี่อิน”

“หึ!”

“หือ?”

“หล่อนไม่ชอบให้เราเรียกพี่สะใภ้เสียหน่อยนี่คะคุณแม่ ดูสิ”

“…..”

ฉันได้ยินยัยเด็กสาวนี่พูดมากๆ ก็ยิ่งปวดหัวจนต้องนวดขมับเบาๆ

“คุณเข้าบ้านไปพักเถอะต้าเหนิง”

“ค่ะ ปวดหัวจัง”

“…..”

ฉันจึงเดินเข้าบ้านมา แต่พอเข้ามาถึงในบ้านก็ให้ยืนงงอีกรอบ เมื่อฉันไม่รู้ว่าต้องเข้าไปพักที่ห้องไหนกัน เจ้าของบ้านเขาไม่ได้บอกนี่นา

ถ้าเข้าห้องผิด ชีวิตจะไม่เปลี่ยนหรือ คงจะไม่ถูกใส่ร้ายว่าเป็นขโมยแอบเข้าไปลักทรัพย์ชาวบ้านหรอกนะ

มีช่วงหนึ่งตนเคยได้ยินข่าวในอินเตอร์เน็ตมีข่าวว่ามีกลุ่มนักต้มตุ๋นเป็นกลุ่มเป็นแก๊งค์อยู่ในหลายพื้นที่ของจีนที่ล่อลวงเหยื่ออย่างเป็นกระบวนการ

ต้าเหนิงก็ได้แต่หวังว่าตนจะไม่ซวยซ้ำซวยซ้อนจนถูกหลอกจับมาขายหรือเรียกค่าไถ่อะไรอีกหรอกนะ

“เฮ้อ ปวดหัวจริงๆ คนพวกนี้หน้าตาซื่อๆ ออก คงไม่ใช่อย่างที่เรากลัวหรอกมั่ง นะ”

อีกด้านหนึ่ง

ที่ลานนอกบ้านนั้น ครอบครัวต้วนกำลังพูดคุยกันอยู่

“ลูกสะใภ้เป็นอย่างไรบ้างเจ้าใหญ่”

“หมอที่อนามัยบอกว่าแค่หัวแตกนิดหน่อย ไม่ต้องเย็บ แค่ทำแผลแล้วให้กลับบ้านได้ครับพ่อ”

“ดีแล้วที่ไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่านี้ แล้วทำไมทุกคนถึงทำหน้าไม่สู้ดีอย่างนั้นละ”

“ดีให้ทำหน้าดีๆ อะไรได้ละคะคุณพ่อ”

น้องรองลี่อินทำปากจู๋บอกพ่อของตนเอง

“เกิดอะไรขึ้นอีกหรือลูกรองลี่อิน”

“ก็ยัยนั่นนะสิคะคุณพ่อ พอฟื้นขึ้นมาแล้วมีท่าทางประหลาดๆ ทำอย่างกับเป็นใครก็ไม่รู้ ที่ไม่ใช่อดีตพี่สะใภ้ต้าเหนิงคนเดิมเสียอย่างนั้น

ทำท่าเหมือนกับถูกผีสิงแหนะค่ะคุณพ่อ”

“ลี่อิน!”

คุณแม่ต้วนรีบปรามเบาๆ

“หรือทุกคนว่าไม่จริงละคะ พี่ใหญ่กับคุณแม่ แล้วก็น้องเล็กก็เห็นว่าหล่อนนั้นดูเหมือนเป็นคนอื่นอีกคนจริงๆ

แค่สายตา ท่าทางก็ไม่ใช่แล้ว เพราะถ้าเป็นปกติแล้วคนเห็นแก่ตัวอย่างหล่อนเมื่อฟื้นขึ้นมา หล่อนก็ต้องโวยวายเป็นเรื่องใหญ่โตแล้วที่ตัวเองต้องล้มหัวฟาดเพราะจะเข้ามาทำร้ายน้องแย่งชิงเงินในมือของคุณแม่จนพี่ใหญ่มายืนกันจนหล่อนนั้นล้มหัวฟาดไปเองเพราะทุ่มตัวสุดแรงเหวี่ยงตัวจะทำร้ายคุณแม่เมื่อเช้า หรือใครจะว่าไม่จริงกันคะ”

“ลูกสะใภ้ใหญ่อาจจะสำนึกผิดแล้วก็ได้ ลูกรองอย่าพูดอย่างนั้นสิ มันไม่ดีนะ”

“ไม่มีทางค่ะคุณแม่ คนร้ายกาจอย่างนี้ มีหรือจะสำนึกได้ในเวลาไม่ทันข้ามวันอย่างนี้ ไม่อย่างนั้นหล่อนคงเสียสติไปแล้วแน่ๆ

เพราะถ้าหล่อนนั้นปกติก็ต้องวิ่งโร่ไปแจ้งความตำรวจมาเอาเรื่องพี่ใหญ่ข้อหาทำร้ายร่างกายหล่อนแน่ๆ ค่ะ”

“ลูกสะใภ้ก็ดูแปลกๆ ไปจริงๆ เมื่อเช้ายังโวยวายแย่งชิงเงินทองเก็บข้าวของยืนกรานที่จะจากไปอยู่เลย แต่เมื่อครู่นี้กลับนิ่ง และมีแต่สายตาที่งุนงงสงสัยเท่านั้น”

คุณพ่อต้วนกล่าวขึ้นมาบ้าง แล้วทันใดนั้นท่านก็หันมาเห็นฉันที่ยืนอยู่ที่หน้าบ้านฟังเรื่องราวที่คนพวกนี้พูดคุยกันอย่างจริงจังที่ลานหน้าบ้าน

“ลูกสะใภ้”

“…..”

เด็กสาวคนนั้นลุกขึ้นยืนมาปกป้องผู้เป็นแม่ของตน เมื่อเห็นฉันยืนอยู่ไม่ไกลอย่างนี้

“มีอะไรหรือ คุณควรเข้าห้องไปพักนะต้าเหนิง”

ผู้ชายที่ชื่อต้วนเซวียนมองหน้าฉันแล้วเอ่ยบอกฉันนิ่งๆ

“ค่ะ แต่ ฉันไม่รู้ว่าฉันควรต้องไปพักที่ห้องไหน”

“…..”

“…..”

“ผมจะ…”

“ฉันจะพาไปเองค่ะ”

เด็กสาวคนนั้นอาสา

ฉันเลยยิ้มให้เบาๆ อย่างผูกไมตรี

ในหูก็ได้ยินคุณลุงที่เป็นเจ้าของบ้านหันไปสั่งลูกชายของตน

“เจ้าใหญ่เอารถจักรยานอีกคันไปคืนป้าหวังข้างบ้านเสียนะ”

“ครับคุณพ่อ”

“ฉันจะไปซื้อเนื้อหมูมาเตรียมทำอาหารเย็น แล้วทำน้ำแกงบำรุงลูกสะใภ้สักหน่อยนะคะ”

“ไปเถอะ ผมเองก็จะไปดูกับดักสัตว์ชายป่าสักหน่อยเจ้าเล็กไปกับพ่อนะ”

“ครับพ่อ”

ทันใดนั้นเอง น้องรองลี่อินก็วิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากในบ้าน

“เกิดอะไรขึ้นน้องรอง ต้าเหนิงทำอะไรอีก”

“ปะ เปล่าค่ะพี่ใหญ่ หล่อนไม่ได้ทำอะไร”

“ไม่ได้ทำอะไรแล้วทำไมพี่รองถึงได้วิ่งออกมาเหมือนผีหลอกกลางวันอย่างนี้ละครับ”

“นั่นนะสิ หย่าไปแล้ว ลูกสะใภ้ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายคนในครอบครัวของเราได้แล้ว”

คุณพ่อต้วนพูดออกมาบ้าง

“หล่อนไม่ได้ทำอะไรค่ะคุณพ่อคุณแม่ หล่อนแค่ขอบคุณหนูอย่างจริงใจเท่านั้น แถมยังยิ้มหวานให้หนูด้วยนะคะ”

“ขอบคุณ?”

“ยิ้มหวาน”

“แปลก!”

“ผีเข้ายันนั่นชัดๆ เลยค่ะคุณพ่อ”

“เพ้อเจ้อ”

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้